ဗီးနပ္စ္၊ ဂ်ဴပီတာ၊ လ

အမွတ္မထင္ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္မွာ ၿပံဳးေနတဲ့ smiley ပံုေလးတပံုု ေပၚေနပါတယ္... အဲဒါေတြကေတာ့ ေမာင္လမင္းရယ္၊ ေမာင္ဂ်ဴပီတာ ၾကာသပေတးသားရယ္၊ ေမာင္ဗီးနပ္စ္ေခၚ ေသာၾကာသားရယ္ ေပါင္းစံုၿပီး အၿပံဳးတစ္ပြင့္ ဖန္ဆင္းေပးထားတာပါ... မီးေလးအျမင္ကေတာ့ အရမ္းကို လွပၿပီး ၾကည္ႏူးဖို႕ေကာင္းတဲ့ ညေလးတည ပိုင္ဆိုင္ရသလိုပါဘဲ... နားလည္တတ္ကၽြမ္းတဲ့ လူၾကီးေတြကေတာ့ နိမိတ္မေကာင္းဘူးလို႕ ေျပာၾကပါတယ္... ဒါေပမဲ့ သိပ္လွလြန္းလို႕ ရိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေလး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္...

အင္တာနက္ ေလေျပ

"အင္တာနက္ကို မုန္းတယ္.... မိန္းမေတြကို မုန္းတယ္... ကိုယ့္ကိုယ္ကို အမုန္းဆံုးပဲ"

သန္းေခါင္ယံ ည(၁၂)နာရီတြင္ အင္တာနက္ေပၚသို႔ သူတက္အလာကို ေစာင့္ေနတတ္သည္မွာ ကြ်န္မအတြက္ အက်င့္တစ္ခုလို ျဖစ္ေနသည္။ အခန္းထဲတြင္ မီးမ်ားကို ပိတ္ျပီး ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနမိသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ screen ေပၚမွ ျဖာက်လာေသာ ျပာလဲ့လဲ့ မီးေရာင္မွလဲြ၍ အခန္းတစ္ခုလံုး ေမွာင္အတိက်ေနသည္။ သူ၏ screen name မွာ (midnight)ျဖစ္ျပီး သန္းေခါင္ယံည(၁၂)နာရီတိတိတြင္ online ေပၚသို႔ တက္လာတတ္သည္။ ကြ်န္မမွာ ညတြင္မအိပ္ဘဲ အင္တာနက္ေပၚတြင္ ေျခဆန္႔ေနတတ္ေသာ ဇီးကြက္တစ္ေကာင္ျဖစ္သည္။ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ကြ်န္မဆီပို႔ေသာ သူ၏ message မွာ ထိုစာေၾကာင္းေလးျဖစ္သည္။

"အင္တာနက္ကို မုန္းတယ္.... မိန္းမေတြကို မုန္းတယ္... ကိုယ့္ကိုယ္ကို အမုန္းဆံုးပဲ"
ထိုစာေၾကာင္းကို ဖတ္ျပီး ကြ်န္မစိတ္၀င္စားသြားမိသည္။ ကြ်န္မလည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ပ်င္းေနသည့္ အခ်ိန္မို႔ စာတစ္ေၾကာင္းရိုက္ျပီး ပို႔လိုက္မိသည္။ ကြ်န္မပို႔ေသာ စာကိုဖတ္ျပီး သူေပါက္ကရထပ္ေျပာေတာ့မည္ မဟုတ္ဟု ကြ်န္မေတြးမိသည္။

"ကိုယ့္ကိုယ္ဒီေလာက္မုန္းေနရင္ သြားေသလိုက္ပါလား"
သို႔ေသာ္ တစ္မိနစ္မွ်ပင္ မၾကာလိုက္....
"ဟုတ္တယ္.. ကြ်န္ေတာ္က အခုသရဲေလ"
"ဟား....သရဲျဖစ္ရတာေပ်ာ္လား"
"ကြ်န္ေတာ္ မေပ်ာ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုအဆံုးစီရင္မိတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္မကြ်တ္ဘူး"
"ဟား...ဟား.. အခ်စ္အတြက္ေၾကာင့္လား"

ဒီလိုႏွင့္ စာေတြ အျပန္အလွန္ပို႔ၾကရင္း သူႏွင့္ ကြ်န္မ online သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သြားၾကသည္။ သူသည္ သူ႔ကိုယ္သူ တေစၦတစ္ေကာင္အျဖင့္ သတ္မွတ္ထားေသာ ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ သူသည္ ညတိုင္း သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ တိက်စြာonline ေပၚသို႔ ေရာက္လာတတ္သည္။ ထိုအျပဳအမႈမ်ားေၾကာင့္ သူ႔ကို အံ့ၾသထိန္႔လန္႔စြာ ကြ်န္မပိုစိတ္၀င္စားမိသည္။ တေစၦသရဲ အင္တာနက္ သံုးပါ့မလား... ဒါဟာ တိုက္ဆိုင္တဲ့ ေနာင္ေျပာင္မႈ တစ္ခုပဲျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္မ ေျဖသိမ့္မိသည္။ သူသည္ အရင္ကတည္းက ကြ်န္မ၏ရုပ္ရည္ကို ျမင္ဖူးထားသည့္အလား ဘယ္ေတာ့မွ ကြ်န္မ၏ ပံုပန္းသ႑ာန္ကို မေမးဖူးခဲ့။ တစ္ခါတရံ သူသည္ ကြ်န္မေဘးတြင္ရွိေနခဲ့ျပီး ကြ်န္မကို ထိုင္ၾကည့္ေနသည္ဟု ေျခာက္တတ္ေသးသည္။

"ကြ်န္မ အခုဘာလုပ္ေနလဲ"
တစ္ခါတရံ ေနာက္ေျပာင္ျပီး သူ႔ကို ကြ်န္မေမးဖူးသည္။ ခဏမွ် သူႏႈတ္ဆိတ္ ေနတတ္ျပီး...
"ေတာ္ပါျပီ... ကြ်န္ေတာ္မေျပာခ်င္ဘူး.. ေျပာလိုက္ရင္ လန္႔သြားဦးမယ္"
"ေကာ္ဖီေတြ သိပ္မေသာက္နဲ႔ေလ"
"ပံုဆိုးပန္းဆိုး ထိုင္မေနနဲ႔ေလ"
တစ္ခါတရံ ကြ်န္မ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ စကားမ်ားကို သူေျပာတတ္သည္။ ထိုစာရေသာ အခ်ိန္တြင္ တိုက္ဆိုင္စြာ ကြ်န္မမွာ ေကာ္ဖီေသာက္ေနသည့္အခ်ိန္ (သို႔) ထိုင္ခံုေပၚတြင္ ေျခအစံုကို စုတင္ျပီး ငုတ္တုတ္ထိုင္ကာ ကြ်န္ပ်ဴတာကို စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။

ကြ်န္မႏွင့္ chatting လုပ္ေနေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္ သူ႔ဘ၀ေနာက္ေၾကာင္းကို ေျပာျပတတ္သည္။ သူသည္ အသက္(၂၃)ႏွစ္ျဖစ္ျပီး chat room ထဲမွ ေမ"ဟုေခၚေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အစဲြအလမ္းၾကီးစြာ ခ်စ္မိခဲ့ေၾကာင္း၊ ေမ"ေၾကာင့္ သူ႔ကိုယ္သူ အဆံုးစီရင္မိေၾကာင္း၊ အင္တာနက္ကို ပထမဦးဆံုး ထိေတြ႔မိသည့္ သူ႔အဖို႔ chatting ဟုေခၚေသာ အင္တာနက္ စကား၀ုိင္း၏ လွည့္စားမႈကို နားမလည္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ေမ"၏ေဖာ္ေရြေသာ အေျပာအဆိုမ်ားေပၚတြင္ သူသာယာမိေၾကာင္း ကြ်န္မကို ေျပာျပတတ္သည္။ အင္တာနက္တြက္ ဆရာတစ္ဆူလို ျဖစ္ေနေသာ ေမ"မွာ သူ မသိနားမလည္သည္မ်ားကို သင္ျပတတ္သည္။ ေမ"၏ ေႏြးေထြးေသာ အေျပာမ်ားေၾကာင့္ chatroomထဲ သူအျမဲ၀င္ျဖစ္ခဲ့သည္။ chatroom ထဲ၀င္တိုင္း ေမ"မွလဲြ၍ မည္သူႏွင့္မွ် သူစကားမေျပာေပ။

"ကြ်န္ေတာ္ ေမ့ကို ခ်စ္တယ္.... ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ အင္တာနက္ခ်စ္သူ လုပ္ႏိုင္မလား"
"အင္တာနက္ ခ်စ္သူအတြက္ ဘာေကာင္းက်ဳိးရွိလဲ"
"ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေမကိုေပးဖို႔အတြက္ အခ်စ္ေတြ အျပည့္ရွိပါတယ္"
"အခ်စ္... အဟား... ေမမွာ ေပါလြန္းလို႔ကြယ္"
"ဒါဆို ေမလိုခ်င္တာ ကြ်န္ေတာ္အကုန္ေပးမယ္"
"အသက္ ယူမယ္ဆိုရင္ ေပးႏိုင္မလား"
"ေကာင္းျပီေလ"

ေမ"၏အခ်စ္ကို ရဖို႔အတြက္ အရာရာကို သူစြန္႔လြတ္ရဲခဲ့သည္။ ေမ"၏ စကားလံုး ခ်ဳိခ်ဳိေလးမ်ားၾကား သူမိန္းေမာ သာယာေနခဲ့မိသည္။ ၾကာေတာ့ အင္တာနက္ထဲတြင္ ေျပာရသည္ကို သူ အားမရေတာ့။ ေမ"ကို အျပင္ေလာကတြင္ သူေတြ႔ခ်င္လာသည္။ လူကိုယ္တိုင္ေတြ႔ျပီး ေမ"ကို ေပြ႔ဖက္နမ္း႐ႈပ္ခ်င္မိသည္။ ေမ" ကိုအျပင္တြင္ ေတြ႔ရန္၊ ဖုန္းဆက္ခြင့္ ေပးရန္ သူေတာင္းဆိုမိသည္။ ေမ"က ေတာင္းဆိုမႈေတြ မ်ားလြန္းေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေတြ႔ခြင့္မေပးႏိုင္ေၾကာင္း အျပင္းအထန္ ျငင္းဆန္ခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူ႔အေပၚ ေမ"၏ဆက္ဆံမႈမ်ားက ေအးစက္လာခဲ့သည္။ ေမ"ပို႔လာေသာ စာေၾကာင္းမ်ားကို ဖတ္ျခင္းျဖင့္ သူ႔အေပၚတြင္ ေမ"စိတ္ကုန္လာျပီျဖစ္ေၾကာင္း သိသာေနသည္။

ညတိုင္း သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ သူသည္ အခ်ိန္တိက်စြာ onlineေပၚသို႔ ေရာက္လာျပီး သူႏွင့္ေမ"၏ ပံုျပင္ကို ကြ်န္မအား ေျပာျပတတ္သည္။ တစ္ခါတရံ သူ၏လုပ္ရပ္မ်ားကို ကြ်န္မ မေထာက္ခံမိေသာ္လည္း ညတိုင္း online တက္ျပီး သူေျပာေသာ ပံုျပင္ကို နားေထာင္သည့္အလုပ္မွာ ကြ်န္မအတြက္ မလုပ္မျဖစ္ အလုပ္တစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။

"ဘာျဖစ္လို႔ မီးမဖြင့္တာလဲ... အလင္းျပန္ေနတာ မ်က္စိပ်က္မယ္ေနာ္"
"ဘာေျပာခ်င္တာလဲ.. ကြ်န္မကို ထိုင္ၾကည့္ေနျပန္ျပီလို႔ ေျခာက္လွန္႔ခ်င္တာလား"
"ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ထိုင္ၾကည့္ေနတယ္ေလ... ဘာလဲ မယံုေသးဘူးလား"

ကြ်န္မ ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိေတာ့။ တစ္ခါတေလ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ပင္ အနားတြင္ သူရွိေနသည္ဟု ယံုမွား သံသယ၀င္မိတတ္သည္။ ၀ိညာဥ္၏ သံလိုက္ဓာတ္ႏွင့္ အင္တာနက္၏ သံလုိက္လႈိင္းမ်ား တစ္ခါတရံ ဆဲြငင္တတ္သည္ဟု သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေျပာဖူးေသာ္လည္း ကြ်န္မ အယံုအၾကည္ မရွိခဲ့။ ထူးဆန္းသည္မွာ သူ႔ကို ကြ်န္မနည္းနည္းမွ ေၾကာက္မေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

"ခင္ဗ်ားက ထူးျခားတယ္"
"ဘာျဖစ္လို႔လဲ"
"ခင္ဗ်ား ကြ်န္ေတာ့္ကို မေၾကာက္လို႔ ကြ်န္ေတာ္က သရဲဆိုတာ တကယ္မယံုလို႔လား"
"ကြ်န္မ တေစၦသရဲေတြ အယံုအၾကည္ မရွိဘူး"
သူေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ျပီး မနက္မိုးလင္းမွ ကြ်န္မအိပ္ယာ၀င္ျဖစ္သည္။ မနက္ပိုင္းတြင္ ေနျမင့္မွ ထတတ္ေသာ အက်င့္ေၾကာင့္ ကြ်န္မ၏ အတန္းခ်ိန္မ်ားကို ညေနပိုင္းတြင္သာ ေရြးထားသည္။ ဒီေန႔အတန္းဆင္းခ်ိန္တြင္ ကြ်န္မေခါင္းေတြ ေလးလံျပီး ကိုယ္လက္မအီမသာ ျဖစ္ေနသည္။ အိမ္အေရာက္ ေဆးေသာက္ျပီး midnight online ေပၚသို႔ တက္လာခ်ိန္မွ ထေတာ့မည္ဟု စိတ္ကူးႏွင့္ ကြ်န္မအိပ္လိုက္သည္။

အိပ္ေပ်ာ္ျပီး သိပ္မၾကာလိုက္ စိတ္ထဲတြင္ တကယ့္အျဖစ္လိုလို အိပ္မက္လိုလို ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ ကြ်န္မအခန္းထဲသို႔ ၀င္လာသည္ဟု ခံစားမိသည္။ ကြ်န္မထထိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း ဘယ္လိုမွ ထမရခဲ့။ ထိုေယာက္်ားေလးမွာ အျပာႏုေရာင္ ည၀တ္အကၤ်ီကို ၀တ္ဆင္ထားသည္။ ရုပ္ရည္မွာ သန္႔ျပန္႔ေနေသာ္လည္း မ်က္ႏွာမွာ ေသြးဆုတ္ျပီး ျဖဴေရာ္ေနသည္။ အၾကည့္မွာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔သည္။ ကြ်န္မ ကုတင္နားသို႔ ခ်ည္းကပ္လာျပီး ကြ်န္မ၏ဆံပင္မ်ားကို ပြတ္သပ္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ ကြ်န္မမ်က္ႏွာကို ညင္သာစြာ ပတ္သပ္ေပးျပီး "ကိုယ့္ကိုယ္ေကာင္းေကာင္း ဂ႐ုစိုက္ေလ" ဟုေျပာျပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ကြ်န္မမ်က္စိကို အားယူဖြင့္လိုက္မိသည္။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ၁၂နာရီ ၁၀မိနစ္။ ကြ်န္မ ကုတင္ေပၚမွ ခုန္ဆင္းျပီး ကြန္ပ်ဴတာကို အလွ်င္အျမန္ဖြင့္လိုက္သည္။ လိုင္းခ်ိတ္ေနခ်ိန္တြင္ ထိုအျဖစ္အပ်က္မွာ တကယ္လား၊ အိပ္မက္လား ဆုိသည္ကို ကြ်န္မ ေတြးေနမိသည္။ အိပ္မက္ျဖစ္သည္ထားဦး.. ဘာေၾကာင့္ ထိုလူ႔ ရုပ္ရွည္ကို ကြ်န္မေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနပါလိမ့္။ ကြ်န္မ ေ၀ခဲြမရျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ စာတစ္ေၾကာင္းေပၚလာသည္။

"ကိုယ့္ကိုယ္ေကာင္းေကာင္း ဂ႐ုစိုက္ေလ"
ကြ်န္မ တစ္ကိုယ္လံုး ေတာင့္တင္းသြားသည္။ အိပ္မက္ထဲက စကားႏွင့္ တစ္ထပ္တည္းပါလား...
စာေၾကာင္းေရးပို႔လိုက္သူမွာ ကြ်န္မႏွင့္ ညတိုင္း chatting လုပ္ေနေသာ သူ႔ကိုယ္သူ တေစၦသရဲပါဟု ေျပာေသာ midnight.... ကြ်န္မ အသက္ရွဴဖို႔ ေခတၱေမ့ေနခဲ့ျပီး ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားေပၚက စာကိုသာ မ်က္ေတာင္မခတ္ ၾကည့္ေနမိသည္။ သူဟာ ကြ်န္မလို လူစင္စစ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ အသိေပးေနမိသည္။

"တစ္ေယာက္ထဲေနရင္ အစာေတြကို ပံုမွန္စားရမယ္ေလ"
ကြ်န္မ ျပန္မေျပာသည္ကို သူသတိထားမိပံု မရ။ သူေျပာခ်င္တာကို ေျပာေနသည္။
"ရွင္အခု ဘယ္မွာလဲ... ကြ်န္မ အခန္းထဲမွာပဲလား.. ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား" ကြ်န္မ ထိန္႔လန္႔စြာ ေမးလိုက္သည္။
"ခင္ဗ်ား ဘယ္လို အေျဖမ်ဳိးကို လိုခ်င္လဲ"
"တိက်တဲ့ အေျဖမွန္ကို ကြ်န္မလိုခ်င္တယ္"
"ခင္ဗ်ား ခရမ္းႏုေရာင္ ည၀တ္အကၤ်ီကို ၀တ္ထားတယ္။ အက်ၤီေအာက္မွာ အိတ္ကပ္ေလးႏွစ္ခုပါတယ္။ အိတ္ကပ္ေပၚမွာ လိပ္ျပာပံုဖဲျပားေလးပါတယ္။ စားပဲြခံုေပၚမွာ ခင္ဗ်ားေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီခြက္ေလး တင္ထားတယ္။ ဒီညေတာ့ ခြက္ထဲမွာ ေကာ္ဖီ ရွိမေနဘူး။ ခင္ဗ်ား အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔ ေကာ္ဖီမေဖ်ာ္ရေသးဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေကာ္ဖီ မေသာက္ပါနဲ႔လား.... ခင္ဗ်ား ဖ်ားေနျပီ"

ဖန္သားေပၚက ဆက္တိုက္ေပၚလာေသာ စာမ်ားကို ဖတ္ရင္း ကြ်န္မႏွလံုးေသြးမ်ားပင္ ရပ္တန္႔သြားျပီလားဟု ထင္မိသည္။ ကြ်န္မဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့... ကြန္ပ်ဴတာ ပါ၀ါခလုတ္ကို အျမန္ဆံုးပိတ္ျပီး ကုတင္ေပၚသို႔ ခုန္တက္ကာ ေစာင္ကို ေခါင္းျမီးျခံဳထားလိုက္သည္။ ကြ်န္မေဘးတြင္ သူရွိေနသည္။ ကြ်န္မ အခန္းထဲတြင္ တကယ္ရွိေနခဲ့လို႔လည္း ကြ်န္မ၏ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈေတြ၊ ကြ်န္မ၏အက်င့္ေတြကို သူသိေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ညတိုင္း online ေပၚသို႔ ပံုမွန္တက္ျပီး သူ႔ကိုေစာင့္ေနတတ္ေသာ ကြ်န္မ၏ တံုးအအ အျပဳအမႈမ်ားကို သူအရင္ကတည္းက ေစာင့္ၾကည့္ေနပံုရသည္။ သူေစာင့္ၾကည့္ေနသည္ ဆိုသည့္အေတြးႏွင့္ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ ကြ်န္မတစ္ကိုယ္လံုး ေစာင္ထဲတြင္ တုန္ေနမိသည္။ မည္မွ်ၾကာၾကာ တုန္လႈပ္ေနမိသည္ မသိ။ ညေနက ေသာက္ထားေသာ ေဆးအရွိန္ေၾကာင့္ ကြ်န္မ တေျဖးေျဖး အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ မႈန္၀ါး၀ါး ကြ်န္မ၏ မသိစိတ္ထဲတြင္ သူသည္ ကုတင္ေဘးတြင္ ထိုင္ရင္း ကြ်န္မအား ကရုဏာသက္စြာ ၾကည့္ေနသည္။ ေနာက္တြင္ ကြ်န္မ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့သည္။

မနက္ႏိုးလာသည့္ အခ်ိန္တြင္ ကြ်န္မ အပူခ်ိန္တက္ေနသည္။ တစ္ကိုယ္လံုး ေပ်ာ့ေခြေနျပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ရန္ အင္အားပင္ မရွိေတာ့။ ညတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္စဥ္းစားမိသည္။ သူသည္ ေန႔ခင္းတြင္ ကြ်န္မေဘးတြင္ ရွိေနမည္ မဟုတ္ဟု ထင္မိသည္။ တေစၦသရဲမ်ားသည္ အလင္းေရာင္ကို ေၾကာက္ၾကသည္ မဟုတ္ပါလား..။ ကြ်န္မ ကုတင္ေပၚမွ အားယူထလိုက္သည္။ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ရန္ ေရေႏြးတည္ေနရင္း ညက သူေျပာခဲ့ေသာ စကားကို ျပန္သတိရမိသည္။

"ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေကာ္ဖီ မေသာက္ပါနဲ႔လား.. ခင္ဗ်ား ဖ်ားေနျပီ"
ေကာ္ဖီကို ကြ်န္မ ဆက္မေဖ်ာ္မိေတာ့။ ညတုန္းက ျမင္ခဲ့ဖူးေသာ သူ႔ပံုရိပ္ကို ကြ်န္မျမင္ေယာင္မိသည္။ သူသာ တေစၦမဟုတ္ခဲ့လွ်င္ မိန္းကေလးမ်ား ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနေသာ ရုပ္ရွည္ရွိသူျဖစ္သည္။ သူ၏ခံစားခ်က္မ်ားကို နားေထာင္ျပီး သူ႔အေပၚ ကြ်န္မ သနားမႈေတြ ပိုသြားျပီလား...သူ႔ကို ကြ်န္မ ခ်စ္မိသြားျပီမလား.. တေစ ၦတစ္ေကာင္ကို ကြ်န္မခ်စ္မိသြားျပီလား... ဘယ္ေလာက္ စိတၱဇဆန္တဲ့ အျပဳအမႈလဲေနာ္...

သူေျပာျပဖူးေသာ သူ႔အေၾကာင္းမ်ားကို ကြ်န္မျပန္စဥ္းစားမိသည္။ သူ႔အေပၚ ေမ" ဆက္ဆံေရးက်ဲလာခဲ့သည္ ဆိုသည့္အထိပဲ ကြ်န္မသိခဲ့သည္။ သူ႔လို ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာသည့္ လူကို ေမ" ဘာေၾကာင့္မ်ား ျငင္းဆန္ခဲ့သလဲ.. ကြ်န္မသိခ်င္လာမိသည္။ သူဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ အဆံုးစီရင္ခဲ့လဲ... "အင္တာနက္ကို မုန္းတယ္.. မိန္းမေတြကိုမုန္းတယ္" ဟုေျပာျပီး ဘာေၾကာင့္ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကို အင္တာနက္ေပၚက ကြ်န္မအား ေျပာျပေနသလဲ.. ကြ်န္မသိခ်င္စိတ္ ပိုျပင္းျပလာခဲ့သည္။

ညအေမွာင္ထု၏ တေျဖးေျဖး ၀င္ေရာက္လာမႈက ကြ်န္မစိတ္ကို ပိုလႈပ္ရွားေစခဲ့သည္။ သိခ်င္စိတ္မ်ားေၾကာင့္ ည ၁၁နာရီ မိနစ္ ၅၀တြင္ ကြ်န္မ အခန္းမီးမ်ားကုိ ဖြင့္ျပီး ကြန္ပ်ဴတာေရွ႔တြင္ ထုိင္ေနမိသည္။ မည္မွ်ပင္ သတၱိရွိသည္ထားဦး တေစၦတစ္ေကာင္ႏွင့္ အေမွာင္ထဲတြင္ ကြ်န္မ ထိုင္ရဲမည္မဟုတ္။ ကိုယ္ေရာင္ ေဖ်ာက္ထားေသာ တေစၦတစ္ေကာင္ကို ကြ်န္မ မျမင္မေတြ႔ႏိုင္မွန္း သိေနေသာ္လည္း တံခါးေပါက္ဘက္သို႔ ကြ်န္မ မၾကာခဏ လွည့္ၾကည့္ေနမိသည္။ သူ႔ကို ကြ်န္မေစာင့္ေနေၾကာင္း သူ႔အား သိေစခ်င္ေသးသည္။

ည ၁၂ နာရီ ၀၁ မိနစ္... နံရံေပၚတြင္ ခ်ိတ္ဆဲြထားေသာ နာရီလက္တံ၏ တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ အသံမွလဲြ၍ တစ္ခန္းလံုး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ဒီည သူလာပါဦးမလား...။မေန႔ညက ကြ်န္မ အျပဳအမႈေၾကာင့္ ဒီည သူထပ္လာပါ ဦးမလား...

"တစ္ခန္းလံုး မီးေတြ ထိန္ေနေအာင္ ဖြင့္ထားတာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေၾကာက္သြားျပီလား"
သူလာပါျပီ.... ကြ်န္မ ၀မ္းသာသြားမိသည္။ သူ႔ကိုေမးဖို႔ ေမးခြန္းေတြ ကြ်န္မမွာ အမ်ားၾကီးရွိေသးသည္ မဟုတ္ပါလား..။

"နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္မိပါတယ္"
ကြ်န္မ စာျပန္မရိုက္ဘဲ ပါးစပ္က တိုးတိုးေလး ေရရြတ္လိုက္မိသည္။ သူသာ ကြ်န္မအခန္းထဲတြင္ ရွိေနခဲ့လွ်င္ ကြ်န္မေျပာသမွ် သူၾကားႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ကြ်န္မထင္သည္။ ယခု အျဖစ္အပ်က္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေနာက္ေျပာင္ေနသည္ဟု ကြ်န္မ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ေသးသည္။

"ခင္ဗ်ား အရင္က ကြ်န္ေတာ့္ကို မေၾကာက္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းဘူးဗ်ာ"
"အရင္တုန္းက တစ္ေယာက္ေယာက္က ေနာက္ေျပာင္ေနတယ္လို႔ ကြ်န္မထင္ခဲ့တယ္ေလ။ တကယ့္သရဲ ျဖစ္မယ္မွန္း ေတြးမထားမိဘူး"
"အခု ခင္ဗ်ား သိျပီေလ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဆက္စကားေျပာေနဦးမလား"
"အင္း... ေျပာမယ္။ ကြ်န္မသိခ်င္တာေတြ ေမးရဦးမယ္" ကြ်န္မ အသက္ကို ျပင္းျပင္းေလး ရွဴသြင္းလိုက္မိသည္။
"ေမနဲ႔ ရွင့္အေၾကာင္းကို အစအဆံုး ေျပာျပႏိုင္မလား"

"ေမဟာ ကေ၀မတစ္ေယာက္ပါ။ လွည့္စားတတ္တဲ့ ကေ၀မ... ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ခ်စ္သူေတြ မျဖစ္ခင္ကတည္းက သူ႔မွာ လက္ထပ္ရမဲ့သူရွိျပီးသား.. အင္တာနက္မွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ခ်စ္တယ္ဆိုတာကလည္း သူ႔အတြက္ အပ်င္းေျပဖို႔ သက္သက္ပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အရုပ္တစ္ရုပ္လို သူသေဘာထားခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ခံစားခ်က္ကို သူအမ်ဳိးမ်ဳိး လွည့္စားခဲ့တယ္"

"ရွင္ ဘယ္လိုလုပ္သိလိုက္တာလဲ"

"သူနဲ႔ေတြ႔ႏိုင္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ အၾကိမ္ၾကိမ္လည္း ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ သူ႔ကို မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္လို႔လည္း ေျပာခဲ့တယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္းပဲ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူေတြ႔မယ္လို႔ ခြင့္ျပဳခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ေတြ႔ရမဲ့ရက္မွာ ကြ်န္ေတာ္စိတ္အရမ္းလႈပ္ရွားခဲ့တယ္။ သူ႔ကို ေတြ႔တာနဲ႔ သူမွန္း ကြ်န္ေတာ္မွတ္မိေနခဲ့တယ္။ သူအရမ္းလွတယ္။ ဓာတ္ပံုထဲကထက္ေတာင္ လွတယ္"

ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္ေပၚမွ တက္လာေသာ စာမ်ားကို ဖတ္ရင္း ကြ်န္မမ်က္ေတာင္ခတ္ဖို႔ ေမ့ေနခဲ့သည္။

"ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ သက္သာေသးပံု မေပၚဘူး သြားအိပ္လိုက္ပါလား"

"ဟင့္အင္း... ကြ်န္မ ေမးဖို႔ ေမးခြန္းေတြ က်န္ေနေသးတယ္" ကြ်န္မ ေခါင္းရမ္းရင္း ေျပာလိုက္မိသည္။

"ခင္ဗ်ားရဲ႔ လက္ကို ကြ်န္ေတာ္ ကိုင္ေနတယ္... ခံစားလို႔ရလား"
မေမွ်ာ္လင့္ေသာ စာေၾကာင္းေၾကာင့္ ကြ်န္မေယာင္ရမ္းျပီး လက္ကို ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကြ်န္မ ခံစားလို႔ မရခဲ့... သို႔ေသာ္ ေႏြးေထြးေသာ လက္တစ္စံုက ကြ်န္မလက္ကို ဆုတ္ကိုင္းထားသည္ဟု ကြ်န္မ ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိ သည္။

"ခင္ဗ်ား ၾကည့္ရတာ အားမရွိဘူးဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ စိုးရိမ္တယ္။ ေမးခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေနာက္ညမွ ေမးပါလား... အနားယူလိုက္ေနာ္"

စာေၾကာင္းေလး တစ္ေၾကာင္းသာျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ၾကင္နာေသာ သူ႔စကားမ်ားကို ကြ်န္မခံစားမိသည္။

"ကြ်န္မ တစ္ခုေမးျပီးရင္ သြားအိပ္မွာပါ"
ကြ်န္မ အရဲစြန္႔ျပီး ကြ်န္မ အသိခ်င္ဆံုး ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေမးလိုက္မိသည္။
"ဘာျဖစ္လို႔ ကြ်န္မကိုမွ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ရတာလဲ"

"... ကြ်န္ေတာ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ ၾကာျပီ။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ chatting မလုပ္ခင္ကတည္းက ခင္ဗ်ားအခန္းထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ရွိေနခဲ့တယ္"

တေစၦတစ္ေကာင္ ကြ်န္မ အခန္းထဲတြင္ အေစာၾကီးကတည္းက ရွိေနသည္ကို ကြ်န္မ မသိခဲ့ပါလား.. ကြ်န္မ၏ ေန႔စဥ္ အျပဳအမႈမ်ားကို သူေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့ပါလား...။ ထိုသို႔ ေတြးမိလိုက္စဥ္ ကြ်န္မပါးႏွစ္ဘက္ အပူေၾကာင့္ ရွိန္းခနဲ ျဖစ္သြားသည္။

"ဟား...ဟား.. ခင္ဗ်ား ဘာေတြးေနလဲ ကြ်န္ေတာ္သိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီေလာက္ ေအာက္တန္း မက်ပါဘူးဗ်ာ"

ကြ်န္မပါးႏွစ္ဘက္ နီျမန္းသြားသည္ကို ၾကည့္ျပီး ကြ်န္မ၏အေတြးကို သူသိေနခဲ့သည္။
"တစ္ျခားလူမသိေအာင္ ေစာင့္ၾကည့္တဲ့ အျပဳအမႈေတြဟာ မတရားဘူးဆိုတာ ရွင္မသိဘူးလား"

"တရားတယ္၊ မတရားဘူးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၀ိညာဥ္ေတြက ဒီလိုပဲ ေလွ်ာက္သြားေနတတ္တယ္ေလ။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ခင္ျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္သတ္မွတ္ျပီး လာခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ိန္လံုး ကြ်န္ေတာ္ေစာင့္ၾကည့္ မေနေတာ့ပါဘူး"

"ေနပါဦး..... ေန႔လည္အခ်ိန္ေတြမွာ ရွင္ဘာလုပ္ေနလဲ"

"ေန႔လည္.. ေန႔လည္ဆိုရင္ ေလးေထာင့္အခန္းထဲမွာ ထားထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ကြ်န္ေတာ္၀င္ေနရတယ္ေလ။ ညအခ်ိန္လို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထြက္လာခြင့္မရဘူး"

ကြ်န္မ မ်က္လံုးမ်ား ျပဴးသြားမိသည္။
ေလးေထာင့္အခန္း......... ခႏၶာကိုယ္....

"ေန.. ေနပါဦး... လူေတြက ရွင့္ကို မသၿဂၤိဳလ္ၾကေသးဘူးလား"
"ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္က ေဆးရံုမွာပဲ ရွိေနေသးတယ္။ ေမ့ေျမာေနဆဲမို႔ သူတို႔က လက္မလြတ္ခ်င္ၾကေသးဘူးနဲ႔ တူတယ္"

သူ...သူ... အသက္ရွင္ေနဆဲပါလား..။ ၀ိညာဥ္ကသာ ေလွ်ာက္သြားေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေဆးရံုတြင္ လဲေလ်ာင္းေနေသာ ခႏၶာကိုယ္မွာ ၀ိညာဥ္မဲ့ေသာ ခႏၶာကိုယ္ျဖစ္မည္။

"ရွင္ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ထဲ မျပန္တာလဲ... လူလုပ္ရမွာ ေတာ္ေတာ္စိတ္ကုန္သြားျပီလား"

"ကြ်န္ေတာ္ ျပန္သြားရင္ ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ မျမင္ရေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမ့သြားမွာ စိုးတယ္"

သူ႔စကားကို ၾကားျပီး ကြ်န္မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမိသည္။ သူ၏စိတ္ထဲတြင္ ကြ်န္မ ရွိေနခဲ့ျပီလား... လူသားတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ သူ၏ပိုက္ေထြးမႈကို ကြ်န္မခံယူခ်င္ေသးသည္။ လူတစ္ဖန္ျပန္လုပ္ဖို႔ သူ႔မွာ အခြင့္အေရးေတြ ရွိေနေသးသည္။ ကြ်န္မကို ျမင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ထိုအခြင့္အေရးကို သူ လက္လြတ္ေတာ့မလား။ ကြ်န္မ မ်က္စိေထာင့္စြန္းက မ်က္ရည္မ်ား အတားအဆီးမဲ့ စီးက်လာသည္။

"မငို.. မငိုပါနဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာအမွားမ်ား ေျပာမိပါလိမ့္ (ကြ်န္ေတာ္မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္)"

ထိုစာေၾကာင္းကို ၾကည့္ျပီး ကြ်န္မ အသံထြက္ ရယ္လိုက္မိသည္။ တေစၦတစ္ေကာင္က ကြ်န္မကို ႏွစ္သိမ့္ေနပါလား..။ စီးက်လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားကို ကပ်ာကယာ သုတ္ေပးေနသည့္ သူ႔ကို ကြ်န္မျမင္ေယာင္ၾကည့္မိသည္။

"ရွင္ရဲ႔ ေပြ႔ဖက္မႈကို ကြ်န္မ ခံယူခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုမဟုတ္ေသးဘူး။ တကယ့္ လူတစ္ေယာက္အျဖင့္နဲ႔ ေပြ႔ဖက္မႈကို ကြ်န္မ ခံယူခ်င္တယ္"

"ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ျပန္၀င္ဖို႔ ေျပာေနတာလား"
"ဟုတ္တယ္"

"၀င္သြားျပီးေနာက္ပိုင္း ခင္ဗ်ားနဲ႔ ပတ္သက္သမွ် ကြ်န္ေတာ္ သတိမရေတာ့မွာကို မေၾကာက္ဘူးလား"
"ဒီလိုပဲ ျဖစ္တတ္သလား..ကြ်န္မကို ေမ့သြားမွာလား" ကြ်န္မစိတ္ပူစြာ ေျပာလိုက္မိသည္။

"အေသအခ်ာေတာ့ မသိဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႔ေမ့တတ္တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႔ မေမ့တတ္ဘူး။ ခံႏိုင္ရည္အားကို ၾကည့္ရဦးမယ္ေလ"

ျပန္သြားျပီး သူ သတိမရခဲ့လို႔ ကြ်န္မကို လာမရွာႏိုင္ခ်င္ေနပါေစ။ ကြ်န္မေၾကာင့္ သူသည္ ခိုကိုးရာမဲ့ ၀ိညာဥ္တစ္ေကာင္ေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္ပါ။

"ျပန္သြားပါ။ ရွင္ ကြ်န္မကို မေမ့ဘူးလို႔ ကြ်န္မ ယံုၾကည္တယ္။ လူစင္စစ္တစ္ေယာက္အျဖင့္နဲ႔ ကြ်န္မေရွ႔မွာ ထိုင္ျပီး ရွင္နဲ႔ ေမအေၾကာင္းေျပာျပတာကို ကြ်န္မ ၾကားခ်င္ေသးတယ္"

မ်က္စိကိုမွိတ္ သူ႔ပံုရိပ္ကို ျမင္ေယာင္ ခံစားရင္း ကြ်န္မ ေျပာလိုက္သည္။

"ခင္ဗ်ား စကားကို ကြ်န္ေတာ္ နားေထာင္မယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ျပန္၀င္မယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနမလား"

"ကြ်န္မ ေစာင့္ေနမယ္။ တစ္သက္လံုး ေစာင့္ေနမယ္။ ကြ်န္မကို ေမ့ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ရွင္သတိရျပီး ကြ်န္မကို ျပန္မွတ္မိလာတဲ့အထိ ေစာင့္ေနမယ္"

ကြ်န္မေျပာရင္း ရင္နင့္မိသည္။ မ်က္ရည္မ်ားက အတားအဆီးမဲ့စြာ စီးဆင္းလာျပန္သည္။ သူ ကြ်န္မအနားက ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့မယ္ဆိုတာ ရာခုိင္ႏႈန္း တစ္၀က္က ေသခ်ာေနျပီ။ ရင္ထဲ စူးေနေအာင္ နာက်င္လာမိသည္။

"ခင္ဗ်ားပါးကို ကြ်န္ေတာ္ နမ္းလိုက္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း ဂရုစိုက္ေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္သြားျပီ။ ကြ်န္ေတာ့္ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနပါေနာ္"

နာရီလက္တံမ်ား တစ္စကၠန္႔ျပီး တစ္စကၠန္႔ ေရြ႔ေနသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ သူ၏ စာမ်ား ထပ္ေပၚမလာေတာ့။ ကြ်န္မ ထိုင္ခံုေပၚတြင္ ထိုင္ရင္း အားရပါးရ ငိုလိုက္မိသည္။ အိပ္မက္ထဲက သူ႔ပံုရိပ္ကို စဲြစဲြျမဲျမဲ မွတ္ထားရန္ ကိုယ့္ကိုယ္ သတိေပးလိုက္မိသည္။ သူသည္ အခ်ိန္မေရြး ကြ်န္မေရွ႔တြင္ ေပၚလာႏိုင္သည္။ ထိုအခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ အလွပဆံုးျပံဳးလွ်က္ သူ႔ကို ေႏြးေထြးစြာ ကြ်န္မၾကိဳမည္။ သူမလာမွန္း သိေနလွ်က္ႏွင့္ ညသန္းေခါင္ ၁၂နာရီေရာက္တိုင္း ကြ်န္မ online ေပၚသို႔ တက္ျပီး သူ႔ကိုရွာျမဲ... သူ၏ message မ်ားကို ေမွ်ာ္ေနျမဲပင္။ ကြ်န္မ၏ အျပဳအမႈမ်ားသည္ စိတၱဇဆန္ေကာင္း ဆန္ေနလိမ့္မည္။

၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀

ျပကၡဒိန္ စာရြက္မ်ား တစ္ရြက္ျပီးတစ္ရြက္ ေၾကြက်ကုန္သည္။ လူသြားလူလာမ်ားၾကားတြင္ သူ႔ကို ကြ်န္မ လိုက္ရွာေနမိသည္။ ကြ်န္မကိုေတြ႔လွ်င္ ကြ်န္မႏွင့္ ပတ္သက္ခဲ့ဖူးသမွ် သူ မွတ္မိေနမည္ဆိုသည္ကို ကြ်န္မ ယံုၾကည္ေနမိသည္။ ေက်ာင္း၀င္းထဲရွိ သစ္ရြက္မ်ားပင္ ေႏြဦးေလႏွင့္အတူ ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါးေနၾကကုန္ျပီ။ မၾကာမီ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေရာက္ေတာ့မည္။ ေလ႐ႈးတစ္ခ်က္အေ၀ွ႔ ကြ်န္မလက္ထဲက စာရြက္မ်ား ျပန္႔က်ဲကုန္သည္။ ထိုစာရြက္စာတမ္းမ်ား မရွိလွ်င္ စာေမးပဲြတြင္ ကြ်န္မ ဒုကၡလွလွေလး ေတြ႔ဦးမည္။ စာရြက္မ်ားကို ကြ်န္မ ကပ်ာကယာ လိုက္ေကာက္လိုက္သည္။ ကြ်န္မႏွင့္အတူ စာရြက္မ်ားကို လိုက္ေကာက္ေနေသာ အရိပ္တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္္မိသည္။ စာရြက္မ်ားကို ေကာက္ရင္း ကြ်န္မ ေဘးနားတြင္ ေျခအစုံကို ရပ္လိုက္သည္။

"ကိုယ့္ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း ဂရုစိုက္ေလ"

ကြ်န္မရင္ ဒိန္းခနဲ ခုန္သြားမိသည္။ ခပ္ၾသၾသႏွင့္ ႏူးညံ့ေသာ ထိုအသံမွာ ကြ်န္မႏွင့္ မရင္းႏွီးေပမယ့္ ထိုလူေျပာလိုက္ေသာ စကားမွာ midnight ေျပာတတ္ေသာ စကားႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း။ ကြ်န္မ အထိန္႔အလန္႔ ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။

သူ... သူပါလား... အိပ္မက္ထဲက ရုပ္ပံုလႊာေလး... အသားအနည္းငယ္ ညိဳသည္မွလဲြ၍ ကြ်န္မ အသိစိတ္ထဲက ရုပ္ပံုေလး၊ ကြ်န္မႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာ ရုပ္ပံုေလး။ ခႏၶာကိုယ္ အနည္းငယ္ ဖြံ႔ျဖိဳးသည္ကလဲြ၍ အိပ္မက္ထဲက ရုပ္ပံုႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း။ ကြ်န္မေရွ႔တြင္ သူထိုင္ခ်လိုက္သည္။

"ေဆာရီးပဲေနာ္.. ေတာ္ေတာ္ေလး က်န္းမာဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ယူေနရလို႔ပါ။ လံုး၀ ေနေကာင္းသြားျပီဆိုမွ ကြ်န္ေတာ္ လာေတြ႔ရဲတယ္ေလ"

ကြ်န္မ အံ့ၾသ၀မ္းသာျပီး ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိေတာ့။ မ်က္လံုးအိမ္ထဲတြင္ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ ျပည့္လွ်ံေနခဲ့သည္။ ကြ်န္မကိုယ္ကို ေထာင္မတ္ေပးရင္း ကြ်န္မမပါးကို ညင္သာစြာ သူပြတ္သပ္လိုက္သည္။

"ကြ်န္ေတာ္ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ပါးျပင္ေတြက ႏူးညံ့ေနတယ္"
"ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ့္ကြ်န္ေတာ္ ျပန္မိတ္ဆက္ေပးပါရေစ"

သူရယ္ရင္း လက္ကို ကမ္းေပးသည္။ ရယ္ေနပံုက အျပစ္ကင္းေသာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ တူေနသည္။

"ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ ေနေဒြးေဇာ္ပါ။ ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္"
"ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ ကြ်န္မ မိဆိုးပါ"

ကြ်န္မျပန္ကမ္းလိုက္ေသာ လက္ကို ၾကင္နာစြာ သူဆုတ္ကိုင္ထားလိုက္သည္။
"မိဆိုး ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တစ္သက္လံုး လက္တဲြသြားႏိုင္မလား"
ကြ်န္မ ေခါင္းကို သြင္သြင္ငံု႔လိုက္မိသည္။

ေႏြဦး၏ ေလ႐ူးႏွင့္အတူ ကြ်န္မေရွ႔သို႔ သူေရာက္လာခဲ့သည္။ ရြက္ေၾကြမ်ား ျဖန္႔ခင္းထားေသာ အ၀ါေရာင္လမ္းေလးေပၚတြင္ သူႏွင့္ကြ်န္မ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႔ဆံုၾကသည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ညီမေလးတေယာက္ Forward mail ပို႕ေပးထားတာ ႀကိဳက္လို႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ျပန္လည္ မွ်ေ၀ျခင္းျဖစ္ပါတယ္... အားလံုး ခံစားခ်က္မ်ားစြာေပးမဲ့ ၀တၳဳေကာင္းေလး တပုဒ္ျဖစ္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းလ်က္....

ငါအိုသြားေသာအခါ...

သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ မိဘနဲ႕သားသမီးၾကား ကြာဟမႈေတြေၾကာင့္ အဆင္မေျပၾကတဲ့ မိသားစုေတြကို ရည္ရြယ္ၿပီး ဒီပို႕စ္ေလး တင္ဖို႕ စဥ္းစားလိုက္ပါတယ္။ မီးေလး ကိုယ္တိုင္လည္း ဒီစာကို အရမ္းႏွစ္သက္ပါတယ္။ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ စာထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို သိနားလည္ေပမဲ့ တကယ္တမ္း အျပည့္မက်င့္ၾကံ ႏိုင္ေသးပါဘူး။ အားလံုး နားလည္ႏိုင္ဖို႕ ႀကိဳးစားေနတုန္းပါပဲ။ အခန္႕မသင့္ရင္ မဟုတ္မခံတတ္တဲ့ မီးေလးက (အဆင္မေျပတာ ရွိတဲ့အခ်ိန္) ျပန္ေျပာတတ္ ပါတယ္။ ေျပာၿပီးလည္း အရမ္းကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါတယ္။ ေနာက္မေျပာေတာ့ဘူးလို႕ ဆံုးျဖတ္ထားေပမယ့္ အလိုလိုတုန္႕ျပန္ ျဖစ္သလို ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ လိုက္မမီႏိုင္ေတာ့တဲ့ ITေခတ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြ လူၾကီးေတြက ပိုသိနားလည္သလို(အမွန္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္မသိ) ၀င္ေျပာလာတဲ့အခါ၊ သားသမီးေတြ အေနနဲ႕ကလည္း အခ်ိန္ေပးၿပီး ေသခ်ာ မရွင္းျပနိုင္တဲ့အခါ၊ ဒီေန႕ေခတ္နဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ နားလည္မေပးႏိုင္တဲ့ ျပႆနာေတြ မိဘေတြျဖစ္တဲ့ လူႀကီးေတြကလည္း ငါတို႕ေမြးထားတာ နင္တို႕ထက္ ပိုသိတယ္ဆိုတဲ့ ငါဆိုတဲ့ အစြဲေတြ မစြန္႕မခ်င္းေတာ့ မိဘနဲ႕ သားသမီးၾကား ပဋိပကၡက ဘယ္ေတာ့မွ ရပ္မွာမဟုတ္သလို အခ်င္းခ်င္း နားလည္မႈရႏိုင္မွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။

သားသမီးေတြ အေနနဲ႕ကလည္း လူၾကီးေတြကို နားလည္ေပးႏိုင္ဖို႕၊ မွားမွားမွန္မွန္ လက္ခံနားေထာင္ၿပီး ျပန္လည္ရွင္းျပႏိုင္ဖို႕၊ မိဘကလည္း သားသမီးကို ငါဆိုတဲ့ မာန္ေအာက္မွာ ဖိႏွိပ္ထားမယ့္အစား ပ်ံစမ္းပါ မင္း အေတာင္ပံျဖန္႕ႏိုင္သေလာက္ ျမင့္ျမင့္သာ ျပန္လိုက္စမ္းပါဆိုၿပီး လမ္းဖြင့္ေပးမယ္ဆိုရင္ မိဘနဲ႕ သားသမီးၾကား ျပႆနာဆုိတာလည္း နည္းပါးသြားမယ္လို႕ မီးေလးထင္ပါတယ္။ ပဋိပကၡေတြ ရွိလာတဲ့အခါ စိတ္အားငယ္ တတ္ၾကတဲ့ မိဘေတြကို စိတ္မညစ္ေစရဖို႔ သားသမီးေတြအေနနဲ႕ အတတ္ႏိုင္ဆံုး လုပ္ေဆာင္သြားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီပို႕စ္ေလးက အိမ္တိုင္း အိမ္တိုင္း အိမ္ ၁၀၀မွာ ၈၅ေလာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ပဋိပကၡေတြကို ေလ်ာ့နည္း သြားေစလို႕တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ မီးေလးဖတ္ရတဲ့ စာေလးတပိုဒ္ကို ျပန္လည္ျဖန္႕ေ၀လိုက္ပါတယ္။ မိဘနဲ႕ သားသမီးၾကား အၿမဲတမ္း ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းရင္း......

ငါအိုသြားေသာအခါ

ငါအိုိသြားေသာအခါ ငါဟာ အရင္က ငါမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ငါ့ကို နားလည္ေပးပါ၊ စိတ္ရွည္ရွည္ထား ဆက္ဆံေပးပါ။

ခ်ည့္နဲ႕နဲ႕ လက္ေတြနဲ႕ ထမင္းဟင္းေတြ အက်ႌေပၚ ဖိတ္စင္သြားတဲ့အခါ အက်ႌ၊ လံုခ်ည္ ဖိုသီဖတ္သီ ျဖစ္ေနတဲ့အခါ ငါ့ကို မရြံပါနဲ႕၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါသုတ္သင္ ေပးခဲ့တာကို ေက်းဇူးျပဳၿပီး သတိရေပးပါ။

အပ္ေၾကာင္းထပ္မက ေျပာဖူးတဲ့စကားေတြ ျပန္ေျပာမိတဲ့အခါ စကားမျဖတ္ဘဲ ေက်းဇူးျပဳၿပီး နားေထာင္ေပးပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္ရာ၀င္တိုင္း၊ တစ္ေထာင့္တစ္ည ပံုျပင္ေတြ၊ ငါးရာ့ငါးဆယ္ နိပါတ္ေတာ္ေတြ၊ ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕ေတြ စတဲ့ ပံုျပင္ေတြကို မရိုးေအာင္ ေျပာရင္း ငါေခ်ာ့သိပ္ခဲ့တာေတြကို သတိရေပးပါ။

မလႈပ္ရွားႏိုင္လို႕ ေရခ်ိဳးဖို႕ အကူအညီလိုတဲ့အခါ ငါ့ကို မၿငိဳျငင္ပါနဲ႕။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေခ်ာ့တလွည့္၊ ေျခာက္တလွည့္ ေရခ်ိဳးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ပံုရိပ္ေလးကို ျမင္ေယာင္ေပးပါ။

ေခတ္သစ္ နည္းပညာေတြ မသိနားမလည္ခဲ့ရင္ မေလွာင္ပါနဲ႕။ ငယ္ငယ္တုန္းက “ဘာေၾကာင့္ဆိုတဲ့” ေမးခြန္းတိုင္းကို စိတ္ရွည္စြာ ငါျပန္ေျဖခဲ့တာကို သတိရေပးပါ။

စိတ္သြားတိုင္း ကုိယ္မပါ ႏြမ္းလ်ၿပီး လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ့အခါ ခြန္အားပါတဲ့ လက္တစ္စံုနဲ႕ ငါ့ကို ကူတြဲေပးၾကပါ၊ လမ္းေလွ်ာက္သင္စ အရြယ္တုန္းက တလွမ္းခ်င္း လွမ္းေလွ်ာက္ေလ့က်င့္ေပးခဲ့တာကို သတိရေပးပါ။

တေန႕ထက္တေန႕ အိုစာသြားတဲ့ငါ့ကို ၾကည့့္ၿပီး ၀မ္းမနည္းပါနဲ႕ နားလည္ေပးပါ။ အားေပးပါ။ အရင္တုန္းက လူ႕ဘ၀ တက္လမ္းအတြက္ ငါလမ္းညႊန္ခဲ့လို႕ အခုအခ်ိန္မွာ ငါ့ဘ၀ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ အတြက္ အေဖာ္ျပဳေပးပါ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႕ ေအးျမမႈေတြကုိ ငါၿပံဳးၿပံဳးေလး လက္ခံမွာပါ။ အဲဒီ့ အၿပံဳးေတြထဲမွာ မဆံုးတဲ့ ငါ့ေမတၱာေတြကို ေတြ႔ရမွာပါ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Mr. Bean Lovers!!!!!

သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ ပို႕စ္အသစ္ေရးဖို႕ ကုန္ၾကမ္းေတြေတာ့ ရထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မီးေလးကိုယ္တိုင္ မအားတာရယ္၊ မီးေလး အားတဲ့အခ်ိန္ ေကာ္နက္ရွင္က မေကာင္းတာရယ္ေၾကာင့္ အသစ္ေတြ မတင္ႏိုင္ေသးတာကို နားလည္ခြင့္လြတ္ေပးၾကပါေနာ္။ ခုေတာ့ ေကာ္နက္ရွင္ေလးရတုန္း မီးေလးဆီကို သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ပို႕စ္ထားတဲ့ ပံုေလးေတြကို ျပန္လည္မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ အသစ္ေစာင့္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ စာဖတ္သူေတြ၊ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ အားလံုး ႀကိဳက္ႏွစ္သက္လိမ့္မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႕ ေက်နပ္ေပးၾကပါေနာ္။ ေနာက္ရက္ပိုင္း အားသြားတဲ့အခါ ရထားတဲ့ ကုန္ၾကမ္းေလးေတြနဲ႕ ပို႕စ္ေတြတင္ေပး သြားမွာပါ...









အားလံုး ျပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစ.....

သင္ပုန္းႀကီး ဖတ္စာ

သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ မူလတန္းတုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ သင္ခန္းစာကို တမ်ိဳးသင္ခဲ့ရတယ္။ ပါးစပ္ထဲမွာလည္း ဆိုလို႕ေကာင္းလို႕ ဆြဲေနခဲ့တယ္... ခုအဲဒီသင္ခန္းစာကုိ တမ်ိဳးဆန္းသစ္ထားတဲ့ ဟာသေလးအေနနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ပို႕လိုက္လို႕ အားလံုးကို ျပန္လည္မွ်ေ၀လ ိုက္ပါတယ္...










ရယ္ေမာျခင္းျဖင့္ အသက္ရွည္ႏိုင္ၾကပါေစ...
ပံု
ဟိုက္ ရွာလကာရည္ မီးေလး

IT Show

ျမန္မာႏိုင္ငံ ကြန္ပ်ဴတာရွင္မ်ားအသင္းခ်ဴပ္ႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာအသင္းမ်ား၏ ၁၀ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ သတင္းအခ်က္အလက္ႏွင့္ နည္းပညာျပပြဲကို တပ္မေတာ္ခန္းမတြင္ ေအာက္တိုဘာ ၃၁ရက္မွ ႏို၀င္ဘာ ၂ရက္ေန႕အထိ စည္ကားသိုက္ျမိဳက္စြာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အဆိုပါ ျပပြဲတြင္ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ ဆက္စပ္ပစၥည္းမ်ား၊ စာအုပ္မ်ား၊ MOBILE HANDSET ႏွင့္ ဆက္စပ္ပစၥည္းမ်ား၊ DIGITAL CAMERAႏွင့္ ဆက္စပ္ပစၥည္းမ်ား ဆိုင္ခန္းေပါင္း ၁၅၀ေက်ာ္ ျပသခဲ့ၾကပါတယ္။ မီးေလးလည္း ကြန္ပ်ဴတာ တလံုးထပ္ဆင္စရာရွိတာနဲ႕ ျပပြဲသြားရင္းနဲ႕ လိုအပ္တာေတြ ၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။ ေစ်းႏႈန္းကိုလည္း ပံုမွန္ေစ်းႏႈန္းနဲ႕ အထူးေလ်ာ့ေစ်း ေရာင္းခ်ေပးပါတယ္။

ဒီျပပြဲမွာ စိတ္၀င္စားဖို႕ေကာင္းတာ တခုက ကြန္ပ်ဴတာ တပ္ဆင္ၿပိဳင္ပြဲပါပဲ။ ကြန္ပ်ဴတာ တပ္ဆင္ၿပိဳင္ပြဲဆိုေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ တလံုးဆင္တာ လြယ္လြယ္ေလးပါလို႕ ထင္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒီေလာက္လြယ္လြယ္နဲ႕ေတာ့ ဘယ္ရမလဲ တပ္ဆင္ျပိဳင္ပြဲ မၿပိဳင္ခင္ ေရးေျဖစာေမးပြဲေတြလည္း ေျဖရတယ္လို႕ သိရပါတယ္။ ေရးေျဖစာေမးပြဲ ေအာင္မွသာ ထိုၿပိဳင္ပြဲကို ပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ႏိုင္တယ္လို႕ သိရပါတယ္။ ဒီေလာက္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ပြဲမွာ ကင္မရာ မပါလာတဲ့ မီးေလးအဖို႕ အေတာ္ကို စိတ္ညစ္သြားပါတယ္။ ဖုန္းကင္မရာက resolution က သိပ္မေကာင္းဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ ရိုက္လာတဲ့ပံုေတြကို တင္ေပးထားပါတယ္။ အဲဒီပံုေတြထဲမွာ ဘေလာ့ဂ္ဂါ အကိုေတြေတာင္ ပါခ်င္ပါဦးမွာ (ေကာင္မေလးနဲ႕ တြဲသြားတာေလ :P)

ဒါကေတာ့ View Sonic ShowRoomေပါ့

ဒါကေတာ့ Toshiba ShowRoomပါ။ ေမာ္ဒယ္လ္ေတြရဲ႕ သရုပ္ျပမႈနဲ႕ presenter လုပ္ေနတဲ့ ခ်စ္သုေ၀...








ဒါကေတာ့ MSI ShowRoom

WOT

စာဖတ္သူေတြနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္တာကေတာ့ Mozilla Firefox သံုးၿပီး Website ေတြၾကည့္တဲ့အခါ Virus ပါလား Virus မပါလား အလြယ္တကူသိႏိုင္ေအာင္ လုပ္ေပးထားတဲ့ Feature ေလးပါ။ သူကုိ WOT (Web of Trust) လို္႕ေခၚပါတယ္။ သူ႕ကို Add-on ေလးမွာ install လုပ္ၿပီးတဲ့အခါ Mozilla Firefox ကို restart လုပ္လိုက္ပါ ျပန္တက္လာတဲ့အခါ Site ေတြ ေဘးမွာ မီးပြိဳင့္ အမွတ္အသားလို နီ၊ ၀ါ၊ စိမ္း comment ေတြျပေပးပါလိမ့္မယ္။ အနီဆို လံုး၀ ဖြင့္မၾကည့္ဘဲ အ၀ါ၊ အစိမ္းဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ခ်လက္ခ် ၀င္ေရာက္ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါတယ္။

WOT ကို ဒီမွာ Download လုပ္ယူႏိုင္ပါတယ္။

Blogger အားလံုး Virus ကင္းေ၀းႏိုင္ၾကပါေစ.....

အခ်စ္နဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရး

မီးေလး ဘေလာ့ဂ္အိမ္ကို မတက္ျဖစ္ခဲ့တာ ရက္ပိုင္း အေတာ္ၾကာေနပါၿပီ... မီးေလးရဲ႕စက္ format ခ်လိုက္တာရယ္၊ ကိုးနတ္ရွင္ရယ္ (ခုေတာင္ connection က်သြားမွာစိုးလို႕ အသက္ေတာင္မရႈရဲ၀ူး... )ေၾကာင့္ အိမ္ေလးကို မလာျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အိမ္ကို ျပစ္ထားရတာလည္း ၾကာေနၿပီ သြားၾကည့္ဦးမွပဲလို႕ဆိုၿပီး အိမ္ေလးကို တက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အားပါးပါးးးးးးး
“ခြန္ျမလိႈင္: တက္ဂ္ ထားေၾကာင္း လာအေၾကာင္း ၾကားပါတယ္ ညီမေရ.. အခ်ိန္ရရင္ ေရးေပးပါေနာ့” ဆိုၿပီး တက္ဂ္ဂိမ္းေလးက ဆီးၾကိဳေနပါတယ္။ ခုတေလာ တက္ဂ္ဂိမ္းေတြ ျပန္ေခတ္စားလာပါတယ္။ တီတီခြန္ျမလႈိင္ တက္ထားတာက အခ်စ္အေၾကာင္း မီးေလးက အခ်စ္ကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ သိပ္ျပန္မေျပာျပတတ္ဘူးရွင့္။ ခံစားလို႕ေတာ့ရတယ္။ :P

အခ်စ္ဆိုတာ တခါတရံ ခ်ိဳၿမိန္မႈေတြ ေပးတယ္....
တခါတရံ ခါးသည္းမႈေတြ ေပးတယ္....

တခါတရံ လြမ္းေဆြးမႈေတြ ေပးတယ္...
တခါတရံ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ေပးျပန္ေရာ...

တခါတရံ အထီးက်န္မႈကိုေပးတယ္...
ျမွားနတ္ေမာင္ ဘာလုပ္ေနလဲ?????
သူအိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္....

သူ႕ကို ႏိုးၿပီး ေျပာေပးစမ္းပါ...
တေယာက္ေယာက္နဲ႕ ဆံုခြင့္ရမယ္ဆိုရင္
ကၽြန္မ သူနဲ႕ပဲ ဆံုေတြ႕ခ်င္တယ္....

တေယာက္ေယာက္နဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္
ကၽြန္မ သူနဲ႕ပဲ ေပ်ာ္ခ်င္တယ္...

တေယာက္ေယာက္နဲ႔ ခ်စ္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္
ကၽြန္မ သူကိုပဲ ထာ၀ရ ခ်စ္ခ်င္တယ္....

တေယာက္ေယာက္နဲ႔ လမ္းခြဲရမယ္ဆိုရင္
ဆယ္ခါျပန္သာ ေသလိုက္မယ္
အဲဒီတေယာက္က သူမျဖစ္ေစရဘူး...

ဒီကဗ်ာေလးက မီးေလးအရမ္းႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ ဘာသာျပန္ကဗ်ာေလးကို မီးေလးစိတ္ကူးနဲ႕ ေပါင္းစပ္ၿပီး ေရးသားထားတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ မီးေလး အခ်စ္ဆိုတာကို ေသခ်ာေတာ့ နားမလည္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျဖဴစင္ေအးျမတဲ့ အခ်စ္က ၅၂၈၊ ပူေလာင္လြမ္းေဆြးရတဲ့ အခ်စ္က ၁၅၀၀လို႕ ထင္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕က ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ ပန္းတိုင္က အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းလို႕ ယူဆၾကပါတယ္။ အဲဒီယူဆခ်က္က မွားပါတယ္။ အခ်စ္တို႕မည္သည္ အၿမဲတမ္း ျဖဴစင္ခိုင္မာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ဆက္တြဲက တဦးနဲ႕ တဦး ေမတၱာမွ်လာၿပီ ဆိုရင္ ရန္ျဖစ္တာ၊ စကားမ်ားတာ၊ တဦးနဲ႕တဦး စိတ္သေဘာထား မတိုက္ဆိုင္တာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႕လာတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအေပၚမွာ တဦးနဲ႕တဦး နားလည္ေပးမယ္၊ ညွိႏႈိင္းၾကမယ္၊ ကိုယ္မႀကိဳက္တာကို သူျပင္၊ သူမႀကိဳက္တာကို ကိုယ္ျပင္ၾကမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အဆံုးမွာ သာယာတဲ့ မိသားစုဘ၀ကို ရႏိုင္ပါတယ္။

မေကာင္းမွန္းသိရက္ ဇြတ္ယူၿပီး ေနာက္မွာ ဒုကၡေတြ ေရာက္ေနၾကရတာေတြ အမ်ားႀကီးေတြ႕ေနရပါတယ္။ မီးေလးတို႕ လူ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ ခုေခတ္ ခုခါမွာ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္တဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ အမ်ားစုကို ေတြ႕ျမင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မိန္းကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေယာက်ၤားေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေထာင္ေရး စဥ္းစားေတာ့မယ္ဆိုရင္ ပထမဦးဆံုး ကိုယ့္က တသက္လံုးသူနဲ႕အတူ ေနထိုင္ႏိုင္ပါ့မလား။ အိမ္ေထာင္ေရးကို သာယာႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာ အရင္ဆံုး စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ေနာက္ဆက္တြဲက အခ်စ္ေပါ့ ငါသူ႕ကို ခ်စ္ေရာခ်စ္ရဲ႕လား၊ မခ်စ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ခ်စ္ေရာခ်စ္လာႏိုင္ပါ့မလား။ ေနာက္ဆံုးတခုက စီးပြားေရး ငါအိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးရင္ ငါ့မိသားစုကို ရွာေဖြေကၽြးႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိရဲ႕လား။

ဒီအခ်က္ေတြက အေရးႀကီးပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့အခါ အခ်င္းခ်င္း ညွိႏိုင္းေဆြးေႏြးခ်င္းက အရမ္းကို အေရးႀကီးပါတယ္။ တေယာက္ေယာက္က အႏိုင္က်င့္ပါမ်ားရင္ သည္းမခံႏိုင္တဲ့အဆံုး လင္မယားကြဲ တတ္ပါတယ္။ တဦးနဲ႔တဦး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းမရွိခဲ့ရင္လည္း ၾကာလာတဲ့အခါ ေပါက္ကြဲလာတတ္ၾကပါတယ္။ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ဘယ္ေလာက္ႀကီးခ်စ္လို႔ပဲ ယူထားယူထား ကိုယ္နဲ႕ သေဘာထားခ်င္း မတိုက္ဆိုင္တဲ့ အခါ ကိုယ္နဲ႕ သေဘာထား တိုက္ဆိုင္တဲ့သူ ေတြ႕လာရင္ လင္ငယ္၊ မယားငယ္ယူတတ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္တခုက စီးပြားေရး မေျပလည္တဲ့အခါ ရုန္းထြက္ခ်င္လာၾကပါတယ္။ စီးပြားေရး အဆင္မေျပေတာ့ လူမႈေရးေလး အဆင္မေျပႏိုင္ ေနာက္ဆံုး အပ်က္အပ်က္နဲ႕ ႏွာေခါင္းေသြးထြက္ၾကတာပါပဲ။

ဒီပို႕စ္ေလးကေန ေမးေနတဲ့ ညီမေလး ၀ကၤပါအတြက္ “ဝကၤပါ: မမီးေလးလည္း ေပ်ာ္စရာ သီတင္းကြ်တ္ လျပည့္ေန႕ေလးျဖစ္ပါေစေနာ္။ သူမ်ားေတြကိုေတာ့ ေျပာေနတယ္။ အစ္မက်ေတာ့ေကာ ။”ေပါင္းၿပီး ေျဖေပးလိုက္ပါတယ္။ အခ်စ္နဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးအၾကား ကြာျခားေနေသးတာမို႕ မီးေလးနဲ႕ စိတ္သေဘာထား တိုက္ဆိုင္မယ့္သူ၊ စိတ္ရွည္တဲ့သူ၊ ကုိယ့္အေပၚ သစၥာရွိရွိနဲ႕ ေပါင္းသင္းႏိုင္မယ့္သူ ေတြ႕တဲ့တေန႕ စြံဦးမွာေပါ့... ဟီး ဟီး

သီတင္းကၽြတ္

ေဖာင္း...ေဖာင္း...ေဗ်ာင္း
ေဗ်ာက္အိုးေဖာက္သံေတြ လမ္းထဲမွာ ၾကားေနရတယ္... ေဗ်ာက္အိုးမေဖာက္ရ ဆိုလည္း ေဖာက္ေနၾကတာပါပဲ... ေဗ်ာက္အိုး ေဖာက္သံေတြနဲ႕အတူ သီတင္းကၽြတ္ေရာက္ျပီဆိုတဲ့ အသိ၀င္လာပါတယ္... မနက္ျဖန္ဆို သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေန႕ ေရာက္ၿပီေလ။ အိမ္ေရွ႕မွာ မီးထြန္းဖို႕ မီးဆိုင္းေတြ လိုက္ဆင္တယ္၊ မီးေတာ့ မီးပံုးေလးေတြ လိုက္ခ်ိတ္တယ္။ မီးေတြ လိုက္ဆင္ေနရင္း ယုဇနရဲ႕ သီခ်င္းေလးကို သြားအမွတ္ရမိပါတယ္။

“သီတင္းကၽြတ္ညေလးည စီပါတယ္ လမ္းထဲမွာကြယ္.... မီးေလးေတြထြန္းေတာ့....” အသံမေကာင္းဘူး မေျပာနဲ႕ေနာ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဒီသီခ်င္းေလးအတိုင္းပါပဲ ခုေတာ့ လမ္းထဲမွာ တခ်ိဳ႕အိမ္ေတြ မီးဆိုင္းေတြ၊ မီးပံုးေတြ ခ်ိတ္ထားတာ ေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။ အရင္ႏွစ္ေတြက လမ္းထဲမွာပါ စုေပါင္း မီးထြန္းပြဲေတာ္လုပ္ ၾကတယ္။ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ လမ္းေတြထဲၾကည့္မယ္ဆိုရင္ လမ္းျပည့္မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အခ်ိဳ႕ေနရာေတြသာ လမ္းမွာ ထြန္းၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ၾကပ္တည္းလာတဲ့ စီးပြားေရးအေျခအေနေတြေၾကာင့္ အလွဴေငြေကာက္တဲ့အခါ အပိုအလုပ္ေတြ မလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့တာရယ္၊ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳမယ့္သူ မရွိတာရယ္၊ ၀ယ္ဆင္ဖို႕အတြက္ မီးပစၥည္းေတြ ေစ်းႀကီးတာရယ္ ထိုထိုေသာ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ အရင္ႏွစ္ေတြကလို မလုပ္ႏိုင္ၾက ေတာ့ဘူးလို႕ သိရပါတယ္။

ကၽြန္မတို႕ အရင္က သီတင္းကၽြတ္ေရာက္ပီဆို ေပ်ာ္ၾကပါတယ္ ေက်ာင္းေတြလည္းပိတ္တယ္၊ လမ္းထဲမွာ မီးေတြ လိုက္ထြန္းၾကတယ္၊ မိဘေတြကို ကန္ေတာ့တယ္ (မုန္႕ဖိုးရတာကိုး)။ ဘယ္လမ္းမီးထြန္းတာ လွလဲဆိုတာ သူငယ္ခ်ငး္ေတြစုၿပီးသြားၾကည့္ၾကတယ္။ ခုေတာ့ ၾကည့္စရာလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ အရင္က မီးပံုးပ်ံေတြ ေကာင္းကင္ယံ ပလူပ်ံေနၾကေတာ့ မီးေရးထင္းေရး ေတြးပူၾကရတယ္။ ခုဒီႏွစ္မွာေတာ့ ေကာင္းကင္ထက္က မီးပံုးပ်ံေတြကို လိုက္ရွာယူေနရတယ္။

ေၾသာ္...ဒါနဲ႕ စကားမစပ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ မမအပ်ိဳႀကီးေတြေရာ သီတင္းကၽြတ္ၿပီ မစားရဘူးလား။ စားဖို႕ရွိလည္း ေျပာၾကပါဦး။ မီးေလးခ်စ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ကိုကို၊ မမ၊ ညီမေလး၊ ေမာင္ေလး၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုး မနက္ျဖန္ မွာက်ေရာက္မယ့္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕မွာ ေပ်ာ္စရာ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ေလး ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလွ်က္...