ရန္ကုန္ေလဆိပ္က 0207

 

ခံစားခ်က္ကို ခ်ေရးတာမို႕ သည္းခံဖတ္ေပးၾကပါေနာ္..စက္တင္ဘာလ ၁၂ရက္ေန႕မွာ TG 09:50 နဲ႕ ဗန္ေကာက္ကို သြားမွာမို႕ အိမ္က ၈နာရီမွာ ထြက္ခဲ့ၿပီး ရန္ကုန္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာလဆိပ္ကို ၈နာရီ၂၀ေလာက္ ေရာက္သြားပါတယ္... ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ပါလာတဲ့ အထုပ္ေတြ တြန္းလွဲေပၚတင္ၿပီ ေလဆိပ္အေဆာက္အအံု၀င္းထဲသို႕ ၀င္လာခဲ့ပါတယ္… Air Tax ေပး၊ X'Ray ျဖတ္၊ Check in ၀င္နဲ႕  Immigration Counter ေရာက္ေတာ့ ၈နာရီ ၄၀မိနစ္ေလာက္ရွိပါၿပီ… ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Myanmar Passport Holder ေရးထားတဲ့ Counter တိုင္းမွာ တန္းစီေနၾကတာ မနည္းေပလွဘူး… ကဲ လူနည္းမယ္ထင္တဲ့အတန္းကို တန္းစီတာေပါ့ဆိုၿပီ ညာဘက္ေထာင့္ဆံုးက ေကာင္တာမွာ ၀င္တန္းစီလိုက္ပါေတာ့တယ္...

ဘ၀သစ္ျပင္ဆင္မႈအတြက္ အမွတ္တရေန့ေလးမ်ား

ကိုယ္တိုင္ မဂၤလာပြဲလုပ္မွပဲ မဂၤလာပြဲျဖစ္ေျမာက္ဖို႕(အခ်ိန္ပိုင္း ၂နာရီ)အတြက္ ဘယ္ေလာက္ထိ ပင္ပန္းရတယ္ဆိုတာ သိလာရပါတယ္... လူပင္ပန္းတယ္ ဆိုတာထက္ စိတ္ပင္ပန္းတယ္ဆိုရင္ ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္... မဂၤလာပြဲနီးလာေလ လုပ္စရာေတြလည္း မ်ားလာေလပါပဲ... ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားခဲ့ေပမဲ့ အဆင္ေျပပါ့မလား ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႕အတူ ဒြန္တြဲလို႕ ပါလာခဲ့ပါတယ္... သတို႕သား၊ သတို႕သမီး ၀တ္စံုကိုေတာ့ သႀကၤန္မတိုင္ခင္ ကတည္းက ေရြးထားၿပီးသားဖို႕ အဲ့အလုပ္ေတာ့ မရွိေတာ့ေပမဲ့ လက္ဖြဲ႕ျပန္ကမ္းဖို႕အတြက္ စိတ္ေသာက မ်ားရပါေသးတယ္... (ျပန္ကမ္းတဲ့ လက္ေဆာင္ အတြက္ လူပန္း စိတ္ပန္းခံၿပီး ကူညီေပးခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂါ အစ္ကိုေတာ္ Breeze ႏွင့္ မီးေလး ေလာသမွ်ကို စိတ္ညစ္ခံၿပီး အခ်ိန္ေပးၿပီး ပစၥည္းမွာတာက အစ ပစၥည္းပို႕ေပးတဲ့အထိ အပင္ပန္းခံၿပီး ကူညီေပးခဲ့တဲ့ မမ မမီးေလးဇာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္... )

လက္မထပ္ခင္ ေသြးစစ္ပါ...

“လရိပ္... နင့္ေကာင္ေလးကို ယမင္း မေန႔က ကလပ္တစ္ခုက ထြက္လာတာ ေတြ႕လိုက္တယ္”

“ဟင္... ဟုတ္လို႕လား၊ ယမင္း လူမွားတာ ေနပါလိမ့္မယ္...”

“လရိပ္... နင္ နင့္ေကာင္ေလးကုိ ယံုလြန္းအားႀကီးတယ္ဟာ၊ ယမင္းမွ မဟုတ္ဘူး ေဆြနဲ႔လည္း ဆံုဖူးတယ္... သူကေတာ့ ေဆြ႕ကို မျမင္ဘူး... ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ေပ်ာ္လို႕ ျမဴးလို႕...”

“နင္တို႕ေတြေျပာတာ ဟုတ္ေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား...”

“ေအာ္... တကယ္ပါဆိုမွ နင္တို႕က ယူၾကေတာ့မွာ HIV ေလး ဘာေလး စစ္ၾကည့္ဦး...”

ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္သြားၾကေပမဲ့ သူတို႕ ေျပာသမွ် စကားအခြန္းတိုင္း အခြန္းတိုင္း ကၽြန္မနားက မထြက္ပါဘူး... အိပ္ယာေပၚမွာ လူးလွိမ့္ေနခဲ့ေပမဲ့ တညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ပါဘူး...  ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ကလည္း နီးကပ္ေနၿပီမို႕ ဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရမွန္း မသိေတာ့ပါဘူး... ကၽြန္မ ၀မ္းအနည္းဆံုးက ေမာင္ ကၽြန္မအေပၚ သစၥာေဖာက္ျခင္းပါပဲ... ေမာင္က ကၽြန္မနဲ႕ မတြဲခင္ ေျခရႈပ္ခဲ့တာကို သိေပမဲ့ ကၽြန္မနဲ႕ တြဲၿပီးေနာက္ပိုင္း ေျခမရႈပ္ေတာ့ပါဘူးလို႕ ကတိေပးထားခဲ့ဖူးပါတယ္... ကၽြန္မ ေမာင့္ကို စိတ္သန္႕သန္႕နဲ႕ ခ်စ္ႏုိင္ေပမဲ့ သူ႕မွာ HIV ပိုး ရွိေနမွာ ေၾကာက္ေနမိတယ္... ေဆြေျပာသလို သူ႕ကုိ ေသြးပဲ သြားစစ္ခိုင္းရမလားဆိုတာ ေ၀ခြဲမရေသးပါဘူး... အေတြးေတြနဲ႔တင္ မနက္မိုးလင္းခဲ့ပါတယ္...

“သမီး လရိပ္ေရ ေအာက္မွာ ေမာင္၀ဏၰေရာက္ေနတယ္...”

“ဟုတ္ကဲ့ ... ေမေမ”

ကမန္းကတန္း အက်ၤ ီလဲၿပီး အိမ္ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းလာခဲ့လိုက္တယ္...

“ေမာင္. ကၽြန္မနဲ႕ အျပင္ခဏလိုက္ခဲ့ေပးပါ...”

“အိုေခ ေမာင္လိုက္ပို႕ေပးမယ္၊ လရိပ္ ဘယ္သြားမလဲ...”

“စကားေအးေဆးေျပာလို႕ ရမယ့္ တစ္ေနရာေပါ့..”

“အင္း သြားၾကတာေပါ့...”

အိမ္ကထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္ကေန လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လုိ႕ေနပါတယ္။  တိတ္ဆိတ္မႈကို စတင္ျဖိဳခြဲလိုက္သူကေတာ့...

“ခုတေလာ ေမာင္ အရမ္းအလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနလို႕ ခ်စ္ဆီေတာင္ မေရာက္ျဖစ္ဘူး... ေမာင္ မလာလို႕ ေမာင့္ကို စိတ္ေကာက္ေနတာလား...”

ကၽြန္မ ဘာမွ ျပန္မေျဖျဖစ္၊ ကၽြန္မက အဲ့ေလာက္ သေဘာထား ေသးသိမ္တဲ့ သူမွ မဟုတ္ဘဲ ေမာင္ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္မကို လိမ္ေနရတာလဲ။ ေမာင္ တျခားေကာင္မေလးေတြနဲ႕ တြဲေနတယ္ ဆိုတာထက္ ကၽြန္မကို လိမ္ေျပာျခင္းကို ပိုၿပီး စိတ္တိုမိတယ္။ ေမာင့္ကို ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ေမာင္အသိ။ ေမာင့္ကို ဘယ္သူနဲ႕တြဲေနေန ကၽြန္မကို ေပးသိပါ၊ ကၽြန္မ နားလည္ေပးႏုိင္ပါတယ္လို႕ ေျပာထားပါလ်က္ ကၽြန္မကို လိမ္တာ ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ထိ ခံစားရသလဲ ေမာင္ နားလည္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။

“ေသခ်ာၿပီ ေမာင့္ကို စိတ္ေကာက္ေနတာ မဟုတ္လား...”

“ေမာင္ ကၽြန္မ စိတ္ေကာက္ရေအာင္ ကေလးမဟုတ္ဘူး...”

ကၽြန္မအသံ အေတာ္ေလး မာသြားတယ္ထင္တယ္၊ ေမာင္က ကၽြန္မကို ေၾကာင္ၿပီး ေငးၾကည့္ေနတယ္။

“ေမာင္ ဒီရက္ပိုင္း ဘာေတြလုပ္ေနတယ္ဆိုတာ ေမာင္ မေျပာေပမဲ့ လရိပ္သိေနတယ္... ေမာင္ဘာလုပ္လုပ္ ကၽြန္မ နားလည္ခြင့္လႊတ္တတ္ေအာင္ ကၽြန္မ ၾကိဳးစားေနခဲ့တယ္... ေမာင္ ဘယ္သူေတြနဲ႕ ဘယ္ႏွေယာက္တြဲတြဲ ကၽြန္မသည္းခံႏုိင္တယ္... ဒါေပမဲ့ ေမာင္ စည္းမေစာင့္ခဲ့ဘူး... ခုေတာ့ သူမ်ားေတြေျပာမွ သိရတယ္... ေနာက္ဆံုး ကုန္ကုန္ေျပာမယ္  ေမာင္လူပ်ိဳမဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာကအစ ကၽြန္မသိၿပီးၿပီ... ကၽြန္မတို႕ မဂၤလာပြဲကလည္း နီးေနၿပီ ကၽြန္မဘာလုပ္သင့္လဲ... ေျပာပါဦး... ေျပာဦးေလ ေမာင္ ခုက်ေတာ့ ေမာင့္ပါးစပ္က ဘာလို႕ ပိတ္ေနရတာလဲ...”

“ေမာင္ မွားခဲ့တယ္ဆိုတာကို ၀န္ခံပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ခ်စ္ကို ဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္တယ္ဆိုတာ ခ်စ္အသိဆံုးပါ... ေမာင္ ခ်စ္နဲ႕ မခြဲႏုိင္လို႕လဲ လက္ထပ္ဖို႕ အထိ ျဖစ္လာခဲ့တာေပါ့... ေမာင္ ဘယ္သူေတြနဲ႕ပဲ တြဲခဲ့ တြဲခဲ့ ခ်စ္တစ္ေယာက္တညး္ကိုပဲ ႏွလံုးသားနဲ႕ ရင္းၿပီးခ်စ္ခဲ့တာပါ... ေမာင္ ေနာက္ဘယ္သူနဲ႕မွ မပတ္သက္ဘဲ ေနပါေတာ့မယ္... ေမာင့္ကို ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ အခြင့္အေရးတခါေတာ့ ေပးပါေနာ္... ေမာင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ခ်စ္ရယ္... ေမာင္ ခ်စ္ကို တကယ္ခ်စ္တာပါ...”

ေမာင္က ေျပာရင္းနဲ႕ ကၽြန္မလက္ကေလးကို ညင္သာစြာ ဆုတ္ကိုင္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္၀န္းမွာ မိုးရြာခဲ့ရပါၿပီ...

“ခ်စ္ ဘယ္သြားခ်င္လဲ ေမာင္လိုက္ပို႕ေပးမယ္ေလ...”

“ကၽြန္မ ဘယ္မွ မသြားခ်င္ဘူး ေမာင္၊ ကၽြန္မကို ေဆြတို႕အိမ္ပဲ လိုက္ပို႕ေပးပါ... ကၽြန္မ ေဆြတို႕အိမ္ကေနပဲ ျပန္လိုက္မယ္...”

ေမာင္ ကၽြန္မကို ေဆြတို႕အိမ္ လိုက္ပုိ႕ေပးၿပီး ျပန္သြားေတာ့ ကၽြန္မလည္း ေဆြတို႕ေနရာ တုိက္ခန္းေပၚသို႕ တက္လာခဲ့ေလသည္။ ကၽြန္မရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြကေတာ့ ေလးလံေနဆဲ...

“ေဟာ...လရိပ္ပါလား လာ လာ...”

“လရိပ္ ကိစၥရွိလို႕လား... သက္သက္ အလည္ပဲလား...”

“ေဆြနဲ႕ တိုင္ပင္စရာရွိလို႕...”

“ေမေမ... လရိပ္နဲ႕ အခန္းထဲ သြားစကားေျပာလိုက္ဦးမယ္...”

“ေအး..ေအး သမီးလရိပ္ ထမင္းစားၿပီးမွ ျပန္ေနာ္...”

“ဟုတ္ကဲ့ အန္တီ၊ အန္တီ လက္ရာေတာင္ မစားရတာ ၾကာၿပီ...”

“ေအးပါ... ကဲကဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာၾကဦး...”

“ကဲ ဆိုပါဦး..”

“ေဆြ လရိပ္ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေတာ့ဘူး”

“ဘာကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္လို႕လဲ”

“ေမာင့္ကိစၥေပ့ါ...”

“လရိပ္က ဘယ္လိုျဖစ္ခ်င္ၿပီး ဘာလုပ္ခ်င္လို႕လဲ... ေဆြ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ...”

“လရိပ္စိုးရိမ္ေနတယ္ ေဆြရယ္... ေမာင္တြဲခဲ့တဲ့ သူေတြက CSWေတြ ဆိုတာလည္း သိရဲ႕နဲ႕... ေမာင့္မွာ သူတို႕ေတြဆီက ပိုးေတြကူးလာမွာ ေၾကာက္ေနမိတယ္ဟ...”

“အဲ့ေတာ့ လရိပ္က ေသြးစစ္ၾကည့္ခ်င္တယ္ ဆိုပါေတာ့...”

“အင္း ဟုတ္တယ္... ဒါေပမဲ့ ေမာင့္ကိုလဲ ေျပာမထြက္ဘူး...”

“ဒါဆို ေဆြ ေမးမယ္ေနာ္... လရိပ္စဥ္းစားၿပီးမွ ေျဖေနာ္...”

“အင္း”

“ေသြးစစ္လို႕ HIV ပိုး ေတြ႕ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ လရိပ္ဘာလုပ္မယ္ စဥ္းစားလဲ...”

“ေမာင့္မွာသာ အဲ့ေရာဂါပိုး ရွိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ လက္ထပ္ဖို႕ကို ဖ်က္သိမ္းရမွာေပါ့...”

“လရိပ္... သူငယ္ခ်င္း ဘယ္ေလာက္ခံစားေနရတယ္ ဆိုတာကို ေဆြနားလည္ပါတယ္... HIV ပိုး စစ္တာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ေဆြသိသေလာက္ ေျပာျပမယ္... လရိပ္ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့... HIVပိုးေတြ႕ရင္ လမ္းခြဲမယ္လို႕ စဥ္းစားထားရင္ မစစ္ဘဲနဲ႕ လမ္းခြဲလိုက္တာက ပိုသင့္ေတာ္မယ္လို႕ ေဆြေတာ့ထင္တယ္... လရိပ္လည္း သိၿပီးသားေနမွာပါ... လက္မထပ္ခင္ ေသြးစစ္ပါဆိုတဲ့ က်န္းမာေရး ေဆာင္ပုဒ္ေလးေလ... အဲ့ဒါက HIVပိုးေတြ႕ရင္ ခ်စ္သူရည္းစားေတြ လမ္းခြဲဖို႕ မဟုတ္ဘူး လရိပ္... ကုိယ္သာ တကယ္ခ်စ္ရင္ သူဘာႀကီးပဲ ျဖစ္ေနေန မွ်ေ၀ခံစားၾကမွာပဲေလ...”

“ေဆြ ေျပာတာ လရိပ္မရွင္းဘူး... ဒါဆို ဘာလို႕ ေသြးစစ္ခိုင္းရတာလဲ...”

“အဲ့ဒီရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ေဆာင္ပုဒ္ေလးေတြ ရွိေသးတယ္ လရိပ္ရဲ႕... ေသြးမစစ္ခင္ ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြးမႈ ခံယူပါ ဆိုတဲ့ ကဏၰေလးပဲ... လရိပ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္စစ္မယ္ ဆိုရင္ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြးမႈခံယူၿပီးမွ ေသြးစစ္ရတယ္... ေသြးအေျဖယူတဲ့အခါမွာလဲ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြးမႈ ခံယူၿပီးမွ ေသြးအေျဖေပးတယ္... ၿပီးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လံုး ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြးမႈခံယူရတယ္...”

“ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြးမႈခံယူတယ္ဆိုတာက ဘာေတြေျပာတာလဲဟင္...”

“ေျပာတယ္ဆိုတာထက္ ေသြးစစ္မဲ့သူရဲ႕ အေၾကာင္းေတြကို နားေထာင္ေပးတယ္... ၿပီးေတာ့ HIV အေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္သိလဲ ေမးတယ္... မသိေသးရင္ ေျပာျပတယ္၊ သိၿပီးသားဆိုရင္ေတာ့ လိုအပ္တာေလးေတြ ျဖည့္စြက္ ေျပာတယ္... ေသြးအေျဖကို ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခံႏိုင္ရည္ရွိတဲ့ အေျခအေနရွိမွ ေသြးစစ္ေပးတယ္... ကိုယ္က ေသြးအေျဖအေပၚ ခံႏုိင္ရည္မရွိေသးရင္ ႏွစ္ၾကိမ္ သံုးႀကိမ္ လိုအပ္ရင္ လိုအပ္သလို ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြးမႈ ခံယူရတယ္... ကိုယ္က HIVပိုး ကူးႏုိင္တဲ့ အမူအက်င့္ေတြ ရွိခဲ့မယ္ဆုိရင္ မကူးစက္ႏုိင္ေအာင္ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေတြကိုေျပာျပတယ္... ဥပမာကြာ ေယာက်ၤားေလးမွာ HIV ပိုး ရွိေနတယ္ ဆိုပါစုိ႕... တစ္ဖက္သားက မေျပာရင္ ကိုုယ္မွ မသိႏုိင္တာပဲေလ... ကိုယ္နဲ႕ လက္တြဲရမယ့္ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္မွာ HIV ပိုးရွိေနတာကို လက္မခံႏုိင္တဲ့ သူေတြဆိုရင္ေတာ့ ကာယကံရွင္က လြဲၿပီး တျခားသူကို ေပးမသိဘဲ ထားလိုက္ရတာေတြရွိတယ္... ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္လက္တြဲေဖာ္ကို မကူးစက္ႏုိင္ေအာင္ ဘယ္လို ျပဳမူေနထိုင္ရမယ္ဆိုတာေတြကို သူတို႕ကို ေသခ်ာရွင္းျပေပးရတာေတြရွိတယ္... အတူေနတာ ကေလးယူတာေတြက အစေပါ့... တစ္ေယာက္ေယာက္မွာ HIVရွိရင္ ကေလးမယူတာက ပိုသင့္ေတာ္တယ္ေလ... ကေလးယူဖို႕အတြက္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း ကူးစက္မႈခံရႏုိင္သလို ေမြးလာမဲ့ ကေလးမွာလဲ ကူးစက္ခံရႏုိင္တာမို႕ေလ.... တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ခံႏုိင္ရည္ရွိတဲ့အတြက္ ႏွစ္ေယာက္လံုး တိုင္တုိင္ပင္ပင္နဲ႕ ဘ၀ခရီးကို ျဖတ္သန္းၾကတဲ့ သူေတြလည္း ရွိပါတယ္... လက္မထပ္ခင္ ေသြးစစ္ပါဆိုတဲ့ ေကာင္းက်ိဳးက ကိုယ္တိုင္သိရွိနားလည္ၿပီး ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေတြ သတိထားဖုိ႕ေလ... အဲ့ဒါကို ေသြးစစ္လို႕ HIVပိုး ရွိခဲ့ရင္ လမ္းခြဲမယ္ဆိုတဲ့ လူေတြက ၁၀ေယာက္မွာ ၈ေယာက္လို႕ ရွိၾကတယ္... ဒါေၾကာင့္လည္း ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြးမႈ ခံယူၿပီးမွ ေသြးစစ္သင့္တယ္လို ေျပာၾကတာေပါ့... လူတစ္ေယာက္မွာ HIVပိုးရွိလို႕ လူ႕ေလာက အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲက ဖယ္ထုတ္တယ္ဆိုတာ အရမ္းကို ေခတ္ေနာက္က်ေနၿပီ...”

“လရိပ္ သေဘာေပါက္ပါၿပီ... ေမာင့္မွာ  HIVပိုး ရွိေနေန မရွိေနေန လရိပ္ လက္ထပ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီ... ေမာင့္မွာ ေရာဂါပိုးရွိေနခဲ့တယ္ ဆိုရင္လည္း ခုနက ေဆြေျပာသြားသလို ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေတြနဲ႕ ေနထိုင္သြားလို႕ရတာပဲေလ... လရိပ္တို႕ ေသြးသြားစစ္တဲ့ ေန႕က်ရင္လည္း ေဆြလိုက္ခဲ့ေပးဦးေနာ္... ေဆြပါေတာ့ အားရွိတာေပါ့...”

“ဒါေပါ့ လိုက္ေပးရမွာေပါ့ လရိပ္ရယ္...”

“သမီးတို႕ေရ စကားေကာင္းေနလိုက္ၾကတာ ထမင္းစားခ်ိန္ေက်ာ္ေနၿပီ... ထမင္းလာစားၾကဦး...”

“ေဟာ ေမေမ လွမ္းေခၚေနၿပီ လာ ထမင္းသြားစားၾကရေအာင္...”

ေဆြတို႕အိမ္မွာ ေန႕လည္စာ စားၿပီး ျပန္ထြက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး လြတ္လပ္ေပါ့ပါးလို႕ ေနပါေတာ့တယ္... ကၽြန္မ ေသြးသြားစစ္ၿပီး ေသြးအေျဖ ဘာပဲျဖစ္ေနေန ကၽြန္မမွာ ရင္ဆိုင္ႏုိင္တဲ့ ခြန္အားတစ္ခုလဲ ကပ္ပါလာခဲ့ပါတယ္... ကၽြန္မရဲ႕ အိမ္ျပန္လမ္းမွာေတာ့ ေမာင္နဲ႕ အတူ ဘ၀ခရီးလမ္း ထာ၀ရ ျဖတ္သန္းရမွာကို စဥ္းစားရင္း....

ဆက္၍ႀကိဳးစားပါဦးမည္....

ေက်းဇူးတင္လ်က္....

မေမ့ႏိုင္ေသာ တစ္ေန႕တာ

13.12.2009 (တနဂၤေႏြေန႕)

ရာသီဥတုေၾကာင့္ အလြမ္းဓာတ္ခံတိုးေစတဲ့ ေဆာင္းေလေအးနဲ႕အတူ လူလည္း ထိုင္းထိုင္းမိုင္းမိုင္း ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေလသြားေပါၿပီး ျပန္အလာ ခုနက ဘယ္သူလဲ မသိဘူး ဖုန္းလာတယ္... ၿပီးမွ ျပန္ဆက္မယ္လို႕ ေျပာၿပီး ခ်သြားတယ္လို႕ ေမေမက ေျပာေတာ့ ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္ေပါ့၊ ဖုန္းနံပါတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ 65နဲ႕ စတဲ့ဖုန္းနံပါတ္ ျပန္ေခၚေတာ့ ဖုန္းလိုင္းကားမအားေတာ့ ဘယ္သူမွန္း မသိ...

ဖိုင္နယ္ေျဖရမယ့္ စာေမးပြဲကလည္း ေျဖရန္ ၂ပတ္သာလိုေတာ့တယ္... စာဆိုလို႕ တလံုးမွ မရေသး... စာမၾကည့္ခ်င္တာ ၃ပတ္ေလာက္ရွိၿပီ... အတန္းမလစ္ဘဲတက္လာတာ ခုဆို မီးေလးတေယာက္ အတန္းလဲ လစ္တက္ေနပီ ၃ပတ္အတြင္း အတန္းခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ လစ္ခဲ့ၿပီးၿပီ... မျဖစ္ေခ်ဘူး ၾကည့္ခ်င္ခ်င္ မၾကည့္ခ်င္ခ်င္ စာေလးေတာ့ လုပ္ဦးမွ ဆိုၿပီး စာအုပ္စားပြဲေပၚ စာအုပ္ခ်ရံုရွိေသး ဖုန္း၀င္လာပါတယ္... မီးေလး သုခရိပ္ၿမံဳသြားမယ္ လိုက္မလားဆိုၿပီး အစ္ကိုေတာ္ ေဖာ္သူထိုး ဖိုးသူေတာ္ ဆက္လာပါတယ္... အစကမွ စာမလုပ္ခ်င္တာေလ ႏွစ္ခါမေခၚလိုက္ရ (လြန္ခဲ့တဲ့ တပတ္ေလာက္ကတည္းက သြားမယ္သိကတည္းက လိုက္မယ္လို႕ ေျပာထားပါေသးတယ္... :P)... အခ်ိန္နဲ႕ ေနရာခ်ိန္းလိုက္ေတာ့ ၁၂နာရီခြဲ ေျမနီကုန္းက ေရႊရည္လၻက္ရည္ဆိုင္တဲ့... နာရီၾကည့္ေတာ့ ၁၂နာရီထိုးဖို႕ ၁၀မိနစ္ မီးေလးအိမ္ကေန ေျမနီကုန္းထိ ၁၂နာရီခြဲကို ဘယ္လုိမွ မေရာက္ႏုိင္... ဒါနဲ႕ ၁၂နာရီခြဲ ေရာက္ႏုိင္မွာ မဟုတ္လို႕ ေစာင့္ေနေပးဖို႕မွာၿပီး ဖုန္းခ်ၿပီး သြားဖုိ႕အတြက္ ကမန္းကတန္း ျပင္ဆင္ရပါတယ္... ေရျမန္ျမန္ခ်ိဳးၿပီး ျပင္ဆင္ၿပီးေတာ့ ၁၂နာရီ ၁၅မိနစ္ သြားဖို႕ လာေခၚတဲ့ကားကလည္း အဆင္သင့္ ေရာက္ၿပီဖို႕ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္... ေန႔လည္စာ မစားရေသးဘူးမို႕ ဗိုက္ျဖည့္တင္းရန္ ထမင္း၀င္စားၿပီး ေျမနီကုန္း ေရႊရည္လၻက္ရည္ဆိုင္ကို ၁နာရီေလာက္မွာ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္...

ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္တြင္းမွ လက္လွမ္းျပတဲ့ ကိုဖိုးသူေတာ္ကို ေတြ႕ပါတယ္... ကိုဖိုးသူေတာ္ ေရွ႕မွာေတာ့ ျမန္မာျဖစ္ ေကာက္ညွင္းေပါင္းေလး တစ္ပြဲ ၀မ္းသြားေနလို႕ လမ္းမွာ ဒုကၡမေရာက္ေအာင္ ေကာက္ညွင္းေပါင္း စားေနတာတဲ့၊ ေဆးမွီးတိုေကာင္းပါပဲ... မီးေလးတို႕ ၂နာရီေလာက္မွာ ဒဂံုအေရွ႕ပိုင္းမွာ တည္ရွိတဲ့ သုခရိပ္ၿမံဳ ပရဟိတေဂဟာေလးကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္... မီးေလးတို႕ ဆိုတာက ကိုဖိုးသူေတာ္ ဦးေဆာင္ၿပီး မီးေလးအပါအ၀င္ ရဲေဘာ္ငါးက်ိပ္ပါ... :P

ထိုေဂဟာေလးက HIVပိုးကူးစက္ခံရတဲ့ ကေလးမ်ားကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ထားတဲ့ ေဂဟာေလး ျဖစ္ပါတယ္... ယခုလက္ရွိတြင္ ကေလးငယ္ေပါင္း ၄၅ေယာက္ရွိတယ္ဟုလည္း သိရပါသည္...  ေဂဟာေလးကို ေရာက္ေတာ့ ေစတနာရွင္မ်ား လွဴဒါန္းတဲ့ အလွဴေငြကို ဆရာမႀကီးတစ္ဦးအား ေပးအပ္ၿပီး ကေလးမ်ားအတြက္ ကစားစရာမ်ား စတစ္ကာမ်ား ကုိဖိုးသူေတာ္က ေ၀ေပးဖို႕ ၀ယ္လာခဲ့သည္မို႕ ကေလးမ်ား တီဗြီၾကည့္ေနေသာ ေနရာသို႕သြား၍ ကေလးမ်ားႏွင့္ တရင္းတႏွီးေနေပးၿပီး ပါလာေသာ စတစ္ကာမ်ား၊ ကစားစရာမ်ား၊ သၾကားလံုးႏွင့္ ပီေကမ်ားကို ေ၀ေပးၾကပါတယ္... သူတို႕ေလးေတြ ေပ်ာ္ေနတာကို ၾကည့္ၿပီး ၄င္္းတို႕ဆီမွ အေပ်ာ္ေတြ မီးေလးတို႕ဆီ ကူးစက္လို႕ လာခဲ့ပါတယ္... ထို႔ေနာက္ ကေလးမ်ားအား အုပ္စု သံုးစုခြဲ၍ ဇြန္းႏွင့္ ပင္ေပါင္သီးသယ္ေသာ ကစားနည္းကို ကစားၾကပါတယ္... ပထမရေသာ အဖြဲ႕အား ဆုခ်ီးျမွင့္ေပးေသာ စနစ္ႏွင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးကစားၾကပါတယ္...

ထိုကစားနည္း ၿပီးဆံုးေသာအခါ ပါဆယ္ဂိမ္းေဆာ့ဖို႕ ၀ိုင္းထိုင္လိုက္ၾကၿပီး မီးေလးတို႕က ကေလးေတြၾကားထဲ ေရာထိုင္ၿပီး သူတို႕ေလးေတြႏွင့္ ေႏြးေထြးေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကစားၾကပါတယ္... သီခ်င္းရပ္သြားသည့္အခ်ိန္တြင္ ကိုင္ထားေသာ ကေလးအား ၀ိုင္းလည္သုိ႕ ၀င္ေစၿပီး သူတို႕ အခ်င္းခ်င္း ဘာလုပ္ခိုင္းေစခ်င္လဲ ေမးေသာအခါ ပဲျပဳတ္ေရာင္းခိုင္းျခင္း၊ ေမ်ာက္အက၊ ျမန္မာအက ကခိုင္းျခင္း၊ သီခ်င္းဆိုခိုင္းျခင္းမ်ားကို ေတာင္းဆိုၾကပါတယ္... ပါဆယ္ရသြားေသာ ကေလးမွလည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေတာင္းဆိုသည့္အတိုင္း မရွက္မေၾကာက္နဲ႕ ပဲျပဳတ္ေရာင္းျပ၊ ကျပ၊ သီခ်င္းဆိုျပၾကပါတယ္... အသက္ ၁၃ႏွစ္ခန္႕အရြယ္ ကေလးမေလးတဦး ပါဆယ္ရေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သီခ်င္းဆိုျပရန္ ေတာင္းဆိုၾကပါတယ္... ၀ိုင္းစုခိုင္သိန္းရဲ႕ အျပစ္မျမင္ပါဘူးဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို အ၀င္အထြက္၊ အသံအနိမ့့္အျမင့္နဲ႕ ပီပီျပင္ျပင္ဆိုသြားႏုိင္တာကို အံ့ၾသစြာေတြ႕ရပါတယ္... မီးေလးတို႕ေတာင္ အဲ့ေလာက္ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ မဆိုတတ္ပါဘူး...

ညေန၃နာရီခြဲမွာ ကိုဖိုးသူေတာ္တို႕ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး သုခရိပ္ၿမံဳေဂဟာေလးမွ ျပန္ထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္... ျပန္ခါနီးမွ ၃ႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္တစ္ဦးက ကားနာလာၿပီး မနက္ျဖန္လဲ လာခဲ့ပါေနာ္ဆိုၿပီး မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႕ လာေျပာပါတယ္... အဲ့ကေလးငယ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာ ခုခ်ိန္ထိ မ်က္စိထဲက မထြက္ပါဘူး... သူေျပာလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ရင္ထဲမွာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ေ၀ဒနာတစ္ခု တိုး၀င္လို႕လာပါတယ္... သူတို႕နဲ႕ ကစားတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႕ ေပ်ာ္ေနတာၾကည့္ၿပီး ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ရသလို သူတို႕ကို ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာခ်ိန္မွာလည္း သူတို႕ေလးေတြနဲ႕အတူ ၀မ္းနည္းမႈက ထပ္တူ ခံစားမိပါတယ္... ဒီေန႕ေလးက မီးေလးအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွေမ့မရႏိုင္တဲ့ ေန႔ေလးတေန႔ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... HIV ကူးစက္ခံရေသာ ကေလးမ်ားအား စာနာေထာက္ထား ဂရုဏာထားျခင္းျဖင့္ ၀ိုင္း၀န္းကူညီပံ့ပိုးၾကေစလိုပါတယ္... သုခရိပ္ၿမံဳေဂဟာ အေၾကာင္းကို ဒီေနရာမွာ အေသးစိတ္သြားေရာက္ဖတ္ရႈႏုိင္ပါတယ္...

ကေလးေတြ ေ၀ဖို႕ စတစ္ကာေတြ စီေနပံု

စတစ္ကာ ဘယ္လိုလုပ္ကတယ္ဆိုတာ ျပေနတုန္းမွာ

သၾကားလံုး၊ ပီေကမ်ား ေ၀ေနစဥ္

 

ကေလးမ်ားပါသည့္ပံုမ်ားအား ၄င္းတို႕၏ အနာဂတ္အတြက္ ကူးယူသံုးစြဲျခင္း မျပဳပါရန္ ေမတၱာရပ္ ခံအပ္ပါသည္....

အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္လ်က္...

မိခင္ဆိုတာ...

မီးေလးေခါင္းထဲမွာ အဲ့ဒီေမးခြန္းေရာက္ေနတာ အေတာ္ေလးၾကာခဲ့ပါၿပီ… မီးေလး သိသေလာက္ မိဘဆိုတာ အျမင့္ျမတ္ဆံုးေသာ ျမင့္မိုရ္ေတာင္နဲ႕ေတာင္ အႏႈိင္းခံရတဲ့ သူေတြပါ… ခုေနာက္ပိုင္း မိဘ၀တ္ပ်က္လာတဲ့ လူအခ်ိဳ႕ကို ျမင္ေတြ႕ေနရတာ မဆီမဆိုင္ ရင္ထဲကို မီးစနဲ႕ ထိုးခံရသလို ခံစားရပါတယ္… ေနရာတိုင္းမွာ အေကာင္းအဆိုး ဒြန္တြဲေနတာ မွန္ပါတယ္… လူတိုင္းလူတိုင္း အေကာင္းခ်ည္းပဲ ျဖစ္ခ်င္ၾကမွာပါ… သူတို႕ကို ကိုယ္ခ်င္းမစာလို႔ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး… ဟုိရက္ပိုင္းက ရက္သားေလးအရြယ္ကို မီးေလးတို႕နားက မွတ္တိုင္တစ္ခုမွာ လာျပစ္သြားခဲ့ပါတယ္… ရပ္ကြက္လူႀကီးက ေခၚယူထိန္းသိမ္းၿပီး သက္ဆိုင္ရာကို အေၾကာင္းၾကားခဲ့ပါတယ္… ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဘာဆက္ျဖစ္သြားလဲ မသိေတာ့ပါဘူး… ဒါေပမဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ စြန္႕ျပစ္သြားတယ္လို႕ အသံၾကားလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ရင္ထဲ ဗေလာင္ဆူသြားတာေတာ့ အမွန္ပါ… သူက ဘယ္လိုမိဘမ်ိဳးလဲ၊ ဘာလို႕ စြန္႕ပစ္ရက္တာလဲနဲ႕ လဲေပါင္းမ်ားစြာ ေမးခြန္းေတြ တစ္ေယာက္တည္း ထုတ္ေနမိတယ္… သူတို႕မွာ စီးပြားေရးၾကပ္တည္းလို႕ လာစြန္႔ျပစ္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သလို၊ တိတ္တိတ္ပုန္းရလို႕ လာစြန္႔ျပစ္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္… စီးပြားေရး မေျပလည္လို႕ဆိုလဲ အစတည္းက ကေလးမယူနဲ႕ေပါ့၊ ေမြးၿပီးမွေတာ့ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တာ၀န္ယူသင့္ပါတယ္…


မီးေလး တူမေလး ကေလးေဆးရံုတက္တုန္းကလည္း ေဆးရံုမွာ စြန္႕ပစ္ခံရတဲ့ ကေလး ငါးေယာက္ကို ေတြ႕ခဲ့ရဖူးပါတယ္… အဲ့လို ကေလးေတြျမင္တိုင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္… ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူတို႕ေလးေတြရဲ႕ မိဘေတြကို ေတြ႕ၿပီး ဘာအခက္အခဲရွိလို႕လဲ ေမးၿပီး တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီေပးတာမ်ိဳးလုပ္ၿပီး သူတို႕ကေလးေတြကို သူတို႕လက္ထဲမွာပဲ ႀကီးျပင္းေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္… ဒါေပမဲ့ မျဖစ္ႏိုင္တာကို စိတ္ကူးယဥ္တာမ်ိဳး ျဖစ္ေနမွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း သိပါတယ္…

ကေလးေမြးၿပီး ၿပီးေရာထားတဲ့ မိဘေတြကို တကယ္ပဲ အံ့ၾသမိပါတယ္… မီးေလးတို႕ သြားလာေနတဲ့အခါ ေမြးခါစကေလးေလးကို ခ်ီျပီးေတာင္းေနတဲ့ မီးေနသည္ပံုစံ ေတာင္းရမ္းေနတဲ့သူေတြကို အားလံုး ျမင္ဖူးၾကမွာပါ… မီးေလး အစက ကေလးကို အရမ္းသနားမိလို႕ ပိုက္ဆံထည့္ခဲ့ဖူးေပမဲ့ ခုေတာ့ မထည့္ေတာ့ပါဘူး… မထည့္ရေတာ့တဲ့အေၾကာင္းရင္းက အဲ့ကေလးေတြက သူတို႕ကေလးေတြ မဟုတ္ဘဲ တျခားကေန တစ္ေန႕သံုးေထာင္နဲ႕ ငွားလာတာလို႕ သိခဲ့ရတဲ့ေန႕က စၿပီး အားလံုးကို လစ္လ်ဴရႈႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္… ကေလးမိဘေတြက ေစ်းသည္ေတြရဲ႕ သားသမီးေတြျဖစ္ၿပီး ေစ်းသည္ေတြက ေစ်းေရာင္းရင္ ကေလးမထိန္းႏိုင္ၾကလို႕ ကေလးကို မထိန္းရၿပီးေရာ တစ္ေန႕သံုးေထာင္နဲ႕ ငွားရက္တဲ့ မိဘေတြကိုလဲ အံၾသမိပါတယ္…


ေတာင္းစားတဲ့သူေတြကလည္း သူတို႕ ကေလးကို သံုးေထာင္နဲ႕ ငွားလာတာ အရင္းေၾကဖို႕အတြက္ ေနပူပူ မိုးရြာရြာ ဂရုမစိုက္ဘဲ လိုက္ေတာင္းေနတာ ကေလးက မိုးမိၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ျပာေနပါၿပီ… ကေလးေနမေကာင္းရင္ မိဘေတြက ေဆးမကုရဘူးလား… ရတဲ့ တစ္ေန႕သံုးေထာင္နဲ႕ ေဆးဖိုးနဲ႕ေရာ ကာမိၾကရဲ႕လား… ေဆးေရာကုမွ ကုေပးပါ့မလားလို႔ ေနရင္းထိုင္ရင္း စိုးရိမ္ေနမိတာ အမွန္ပါ… စိုးရိမ္မိလို႕လဲ မေနႏိုင္ မထိုင္ႏုိင္ ကိုယ့္ကေလး မဟုတ္တုိင္း ခိုင္းစားမေနနဲ႕ ဟုိမွာ ကေလးက ဖ်ားၿပီး ေသေတာ့မယ္လို႕ ေျပာလိုက္မိေသးတယ္… ဘာျဖစ္လဲ ဒီေန႕စာအတြက္ေတာင္ မကိုက္ေသးဘူးလို႕ ျပန္ေတာင္ေျပာလိုက္ေသး… အံ့ပါရဲ႕ ဘယ္လိုမိဘေတြနဲ႕မ်ား သြားေတြ႕ရပါလိမ့္ ကေလးရယ္လို႕ပဲ သက္ျပင္း အခါခါခ်မိပါတယ္… ကေလးက လူ႕ေလာကထဲ ေရာက္ခါစပဲ ရွိေသးတယ္ ခိုင္းစားေနလိုက္ၾကတာ အရြယ္နဲ႕ေတာင္ မမွ်ေအာင္ပဲလားလို႕ စဥ္းစားမိတိုင္း သူတို႕ေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္ ရင္ေလးမိပါတယ္…


ေနာက္တစ္ခုက ဒါမ်ိဳးေတြ ေလ်ာ့သြားေအာင္ ကေလးပိုက္ၿပီး လုိက္ေတာင္းေနတာေတြ႕ရင္ ပိုက္ဆံမထည့္ၾကပါနဲ႕လို႕ တိုက္တြန္းပါရေစ၊ တစ္ခ်ိဳ႕က တကယ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမဲ့ အစစ္လား၊ အတုလားဆိုတာ ခြဲရခက္ပါတယ္… မီးေလးအျမင္ကေတာ့ ေတာင္းတဲ့သူအျပစ္မဟုတ္ဘူး၊ ထည့္တဲ့သူ အျပစ္လို႕ ထင္ပါတယ္… ထည့္တဲ့သူရွိလို႕ ေတာင္းတဲ့သူလည္း  ရွိလာတာပါ… ထည့္တဲ့သူ မရွိရင္ ေတာင္းတဲ့သူလည္း တျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့နည္းသြားၿပီး အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္လဲ ျဖစ္လာမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္… ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီမွ အလုပ္လက္မဲ့ေတြကို အလုပ္ေပးထားတာ အားလံုးလဲ သိၾကမွာပါ… ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနၾကတဲ့ သူအေတာ္မ်ားမ်ား အလုပ္လုပ္ေနၾကၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္လဲ၊ အလုပ္လုပ္ရမွာ လက္ေၾကာမတင္းတဲ့သူေတြကေတာ့ ေတာင္းၿမဲ ေတာင္းေနၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္…


တကယ္မရွိလို႕ ေတာင္းစားေနၾကတာကို အျပစ္လို႕ မဆိုခ်င္ေပမယ့္ အေခ်ာင္ရလို႕ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႕ ေတာင္းတာမ်ိဳး မျဖစ္ဖုိ႕လိုပါတယ္… ခုဆို မီးပြိဳင့္တစ္ခ်ိဳ႕မွာ ေတာင္းရမ္းခဲ့ၾကတဲ့ ကေလးေတြ ပန္းေတြေရာင္းၾကတယ္၊ ဂ်ာနယ္ေတြေရာင္းၾကတယ္၊ ေဆးလိပ္၊ ကြမ္းယာေတြ ေရာင္းၾကတယ္၊ အဲလိုေလးေတြ ျမင္ရေတာ့ တကယ့္ကို ပီတိျဖစ္စရာပါ… မီးပြိဳင့္မိတဲ့အခါ အစ္မႀကီးရယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေစ်းဦးမေပါက္ေသးလို႕ပါ ပန္းေတြ အားေပးသြားပါဦးလို႕ ေျပာလာခဲ့ရင္ ည၇နာရီ ၈နာရီျဖစ္ေနတဲ့အခါမ်ိဳးၾကရင္ သူ႕လက္ထဲ ရွိသမွ် ပန္းေတြအကုန္ ၀ယ္ခဲ့တာမ်ိဳး ရွိေပမယ့္… ၀ယ္ၿပီးတိုင္းလဲ သူတို႕ ဒီလိုမ်ိဳးေျပာလို႕ ၀ယ္တာဆိုၿပီး သူတို႕ ေခါင္းထဲမွာ ငါဒီလိုေျပာေရာင္းရင္ သနားၿပီး ၀ယ္ၾကတာပဲဆိုတဲ့ မဟုတ္တဲ့ အစြဲမ်ိဳးေရာက္သြားမွာလဲ စိုးရိမ္မိပါတယ္… မီးေလးစိုးရိမ္မႈက သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး… ေနာက္ပိုင္းၾကံဳတိုင္းလဲ အဲ့လိုပဲ ေျပာေရာင္းေနတာေတြ႕ေတာ့ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူ႕တိုကို အဆိပ္ပင္ေရေလာင္းေနသလိုမ်ား ျဖစ္သြားသလားလို႕ ေနာင္တရမိတာလဲ အခါခါပါ…


အားလံုးကို ကိုယ္က ေကာင္းေစခ်င္ေပမဲ့ သူတို႕ကိုယ္တိုင္က မေျပာင္းလဲႏိုင္သ၍ ေကာင္းလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး… မီးေလးတို႕ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ၊ ဘာလုပ္ေပးသင့္လဲလို႕ စဥ္းစားေပမဲ့ အေျဖက ထြက္မလာပါဘူး… အေညွာင့္ထြက္စ အပင္ေတြကို နည္းမွန္လမ္းမွန္နဲ႕ ေရေလာင္းေပါင္းသင္ဖို႕ ဥယ်ာဥ္မွဴးတိုင္းမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္… ဥယ်ာဥ္မွဴးျဖစ္ဖို႕ လြယ္ေပမဲ့ ဥယ်ာဥ္မွဴးေကာင္းျဖစ္ဖို႕ေတာ့ အင္မတန္မွ ခက္ခဲလွပါတယ္… ဒီလိုပါပဲ မိဘဆိုတာ ျဖစ္ဖို႕လြယ္ေပမဲ့ မိဘေကာင္းျဖစ္ဖို႕ေတာ့ ခက္ခဲလြန္းလွပါတယ္… ျဖတ္သန္းရမယ့္ ခရီးလမ္းက ၾကမ္းတမ္းသလို ဇြဲရွိဖို႕လဲ လိုပါတယ္… မိဘေကာင္းေတြ ျဖစ္ၾကပါေစလို႕ ဆႏၵျပဳရင္း….

Shrikittaya 2.0 ခရီးသြားခဲ့သည္... ဇာတ္သိမ္း

ေဘာေဘာႀကီးဘုရားကို ပတ္ၿပီး ေတာလမ္းမွတစ္ဆင့္ ဘဲဘဲေလးဘုရားကို ေရာက္ခ့ဲပါတယ္... ဘုရားေတြက ေခတ္အဆက္ဆက္ ျဖတ္လာခဲ့ရလို႕ ပ်က္စီးယို႕ယြင္းေနပါၿပီ... ထိုဘုရားကေန ျပန္ထြက္လာေတာ့ လမ္းခလယ္ေကာင္မွာ ကုန္းကုန္းကြကြနဲ႕ လူတစ္စု ေျမႀကီးထဲကို ဆြေနၾကပါတယ္... အနီးေရာက္လို႕ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုညီလင္းဆက္၊ ကိုသားၿဖိဳး၊ ကိုသီဟန္နဲ႕ ေနာက္တစ္ေယာက္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး... ေျမႀကီးထဲ ျမဳပ္ေနတဲ့ ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးကို သစ္ကိုင္းေျခာက္ ေသးေသးေလးေတြနဲ႕ ၀ိုင္းတူးေနၾကတာ... ၾကိဳးစားပန္းစားနဲ႕ တူးလာလိုက္တာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ထိုေက်ာက္တံုးကုိ ရပါပီ... ေက်ာက္တံုးကို ရပီဆိုရင္ပဲ ကိုသားၿဖိဳးတစ္ေယာက္ သူပဲကိုင္ထားၿပီး ဒါငါတူးလို႕ရတာဆိုၿပီး ၾကြားလံုးထုတ္ကာ သူ႕လက္က မလြတ္ေတာ့... မီးေလးတို႕ကိုလည္း ဒီေက်ာက္တံုးကို နမ္းရင္ စာေမးပြဲေအာင္တယ္ဆိုၿပီး လိုက္နမ္းခိုင္း ေနပါေသးသည္၊ ၿပီးေတာ့ ေျပာလိုက္ေသး အတည္ေျပာေနတာဆုိပဲ...

ထိုေက်ာက္တံုးနဲ႕ ကိုသားၿဖိဳး လူတကာကို လိုက္စေန၏... ေရွ႕က အုပ္စုေတြနဲ႕လဲ မ်က္ေျချပတ္သြားခဲ့ၿပီ မီးေလးတို႕ေတြပဲ ရွိေတာ့သည္၊ အနီးအနားက ဘုရားေဘးက ေတာင္ကုန္းေပၚတက္ၿပီး အဖြဲ႕ေတြ ရွိ/ မရွိ တက္ေခ်ာင္းေသး၏... ေနာက္ေတာ့ ဗိႆႏိုးသခၤ်ဳိင္း ရွိရာသို႕ ေျခဦးလွည့္ခဲ့ၾကေလသည္... ဗိႆႏိုးသခၤ်ဳိင္းထဲမွာေတာ့ ငုတ္တုတ္ထုိင္တဲ့သူက ထိုင္၊ မတ္တတ္ရပ္တဲ့သူက ရပ္နဲ႕၊ ကိုေအာင္မ်ိဳးဟန္ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘာေတြပြားေနသည္ မသိ.... ကိုသားၿဖိဳးကေတာ့ အလုပ္ရသြားပီေလ ေက်ာက္တံုးကို ကိုင္ၿပီး ေက်ာက္တံုးကို နမ္းရင္ ဘာျဖစ္သည္၊ ညာျဖစ္သည္ဆိုၿပီး အယံုသြင္းေနသည္... သခၤ်ဳိင္းထဲမွာ ေရတြင္း၀လို တြင္းေလးေတြရွိပါတယ္... ေရတြင္းထဲက ပုပ္နံ႕ ရတယ္ေျပာလိုေျပာနဲ႕ အခ်င္းခ်င္း ေပါက္ကရေတြ ေျပာၿပီး စေနာက္ေနၾကေလသည္... တေအာင့္တနားေနၿပီး အားလံုးလဲ ဗိုက္ဆာေနၾကၿပီေလ... ကားဆီသို႕ ေတာလမ္းအတိုင္း ေျခလွ်င္ျပန္ေလွ်ာက္ခဲ့ ၾကေလသည္... လမ္းမွာ ေျခေထာက္က မသယ္ခ်င္ေတာ့ ေနကပူ၊ ဗိုက္ကဆာ၊ ေျခေထာက္ကလည္း ေညာင္းဆိုေတာ့ ကိုရီးယားထဲကလို ကုန္းပိုးမယ့္လူရွိရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႕ေတာင္ ေတြးမိေသး(ေဟ့ ေဟး)...

ကားနားျပန္ေရာက္ေတာ့ အခ်ိဳ႕က ေနပူထဲကေန အဲကြန္းထဲ၀င္ရင္ ဖ်ားမွာစိုးၿပီး ဇရပ္တခုမွာ နားၾကပါတယ္... မီးေလးကေတာ့ ကားေပၚမွာပဲ အဲကြန္းေအာက္ သြားထုိင္ေနလိုက္တယ္... တေအာင့္ၾကာေတာ့ သေရေခတၱရာၿမိဳ႕ေဟာင္းမွ ျပန္လည္ထြက္ခြာခဲ့ၾကပါတယ္... ဂိုက္ေကာင္ေလး လိုုက္ပို႕တဲ့ ထမင္းဆိုင္တန္းဆီ ဆင္းတယ္ဆိုရင္ပဲ သူ႕အုပ္စုနဲ႕သူ ဆိုင္အသီးသီးကို ၀င္ၾကပါတယ္... ကံဆိုးသည္က မီးေလးတို႕သာ ထိုင္မိတဲ့ထမင္းဆိုင္က ကုန္ေနလို႕ တျခားဆိုင္ ပို႕ေပးပါမယ္ဆိုၿပီး ေနာက္တဆိုင္ပို႕ေပးပါတယ္... ဘာဆို ဘာမွမရ ရတဲ့ဟင္းေတြကလည္း ဘာအရသာမွ မရွိ မီးေလးက သက္သက္လြတ္စားေနတာဆိုေတာ့ မွ်စ္ေၾကာ္ပဲရတယ္တဲ့... မီးေလးလည္း ရတဲ့ မွ်စ္ေၾကာ္ေျခာက္ေျခာက္ကိုပဲ ေရနဲ႕ေဖ်ာ္ၿပီး ေမာ္လၿမိဳင္ထမင္းလုပ္စားရေတာ့တာေပါ့... ထမင္းသာ ေျပာတယ္ ဆန္အတိုင္းပဲ မာေတာင့္ေနတာပဲ... မီးေလးတသက္ ထိုဆိုင္ကို ေမ့ေတာ့မည္ မဟုတ္...

ထမင္းမစားေကာင္းေသာျငား၊ ကုိဂ်ဴ၀သန္ေစ်းဆစ္တဲ့ပံုေၾကာင့္ ရီခဲ့ရပါေသးတယ္... သမိုင္းဆရာ လို႕ေတာင္ မထင္ရ အတည္ေပါက္နဲ႕ေနာက္ေနတာ ေစ်းေရာင္းတဲ့ အန္တီႀကီး စိတ္ညစ္မွာ က်ိန္းေသသည္... ေနာက္မ်ားမွ အေသးစိတ္ ေဖာက္သည္ခ်ပါမည္ (အဲ ေစ်းဆစ္ဖုိ႔ဆို ကိုဂ်ဴ၀သန္သာ ေခၚသြား အလကားေတာင္ ရခ်င္ရမည္....:P) ကားေပၚတက္ခါနီး ကို္ေအာင္မ်ိဳးဟန္က ညီမေလး နင္ငါတို႕ စားတဲ့ဆိုင္ ဘာလို႕မလာတာလဲဟာ အရမ္းစားေကာင္းတာတဲ့... မီးေလးက ဟုတ္လားေပါ့ ေနာက္ေတာ့မွ ေကာင္းဆို ၀က္သာစားလည္း ဒီအရသာ၊ ၾကက္သားစားလညး္ ဒီအရသာ၊ ဆိတ္သားစားလည္း ဒီအရသာတဲ့ေလ... ထမင္းစားၿပီးေနာက္ ေရႊေတာင္ၿမိဳ႕က ေရႊနတ္ေတာင္ဘုရားကို သြားေရာက္ ဖူးေမွ်ာ္ၾကပါတယ္... လမ္းမွာ ထမင္းမနပ္တာ စားထားတဲ့အတြက္ အစာအိမ္က ေရာဂါထလာပါေတာ့သည္... :((

ဘုရားေဆာင္းတန္းေတြ ျပင္ေနတဲ့အတြက္ ရြာက လုပ္အားေပးတဲ့သူေတြက ဘုရားရင္ျပင္မွာ အျပည့္ပါပဲ... လုပ္အားေပးၾကတဲ့သူေတြကို သာကူတိုက္ပါတယ္... မီးေလးတို႕လည္း ဘုရားကို ညာရစ္ဖူးေမွ်ာ္ၿပီး ေဆာင္းတန္းတစ္ခုမွာ ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကပါတယ္... ေခ်ာင္ထဲမွာ ေခြေခြေလး အိပ္ေနတာကေတာ့ မမပင့္ပါပဲ... အေတာ္ပင္ပန္းေနရွာတယ္ မပင့္ေဘးနားမွာ ကိုဂ်ဴ၀သန္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ပို႕စ္ေပးၿပီး ဓာတ္ပံု၀ိုင္းရိုုက္ေနၾကတာေတာင္ မသိလိုက္၊ ခဏေနေတာ့ အသံခ်ဲ႕စက္မွ အသံတစ္သံထြက္လာပါသည္... ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ေက်ာင္းသားေက်ာာင္းသူမ်ား သာကူလာေသာက္ၾကပါဆိုၿပီး လွမ္းေခၚပါသည္... ထိုအသံလည္း ၾကားေရာ ဘယ္တုန္းထဲက စားခ်င္ေနၾကသည္မသိ သာကူသြားေသာက္ၾကပါသည္... မီးေလးကေတာ့ ဗိုက္ေအာင့္လို႕ ကားေပၚမွာပဲ သြားနားေန လိုက္ပါသည္... ခဏေနေတာ့ ကားကေလးသည္ တေျဖးေျဖးေရႊေတာင္ၿမိဳ႕ကို စြန္႕ခြာလွ်က္....

ကားေပၚမွာ ေစာေနေသးတဲ့အတြက္ ေခ်ာင္းသာကို ဆက္သြားၾကဖို႕ တုိင္ပင္ၾကပါတယ္... အားလံုးက သြားမယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ ၄ ၅ေယာက္ေလာက္သာ အလုပ္ေတြရွိတာေၾကာင့္ မလိုက္ႏိုင္ ေရျပာကို ၀င္မယ္ ေရျပာေရာက္မွ ဆက္ေဆြးေႏြးမယ္ဆိုၿပီး ကားေပၚမွာ သီခ်င္းဆက္တိုင္း ကစားၾကပါတယ္... ကားေရွ႕ျခမ္း(အိမ္ေရွ႕)ကတစ္ဖြဲ႕ ကားေနာက္ျခမ္း (ေနာက္ေဖးျခမ္း)က တစ္ဖြဲ႔ ကစားၾကတာ မီးေလးတိုက ေနာက္ျခမ္းက ႏုိင္ပါတယ္... ဟီ ဟိ။ ကားေပၚမွာ ေဆာ့လာၾကတာ ေရျပာ ဘယ္လိုေရာက္လို႔ ေရာက္လာမွန္းေတာင္ မသိေရာက္လာခဲ့၏... ကားေပၚကဆင္းေတာ့ ေအာ္ဂႏိုက္ဇာအခ်ိဳ႕ ေခ်ာင္းသာကိစၥ ဆက္ေဆြးေႏြးၾက၏... ေနာက္ လက္ေဆာင္လဲဖို႕ ပစၥည္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မပါလာၾက၍ ပါသေလာက္ မဲႏိုက္ဖို႕ ကိုဖိုးသူေတာ္နဲ႕ မမဘာညာက ဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္ၾကပါသည္... ကံဆိုးစြာနဲ႕ ပစၥည္းထည့္ၿပီး မေပါက္ဘူးဗ်ာ... ကံကိုကအဲလို ေကာင္းတာ... ဟာ ဟ။ ထို႕ေနာက္ ေရခ်ိဳးတဲ့သူကခ်ိဳး၊ ဆိုကၠားသမား ကိုစိုးၾကီးကလည္း ေရာက္ရာေနရာ ေတြ႕ရာ ဆိုကၠားတက္နင္းေတာ့တာပဲ... ကိုေအာင္မ်ိဳးဟန္ႀကီးကလဲ ခန္႕ခန္႕ႀကီး ထိုင္စီးလို႕ ပိုက္ဆံေတာ့ မေပး အလကားစီးတာ... :D။ ေနာက္ေတာ့ ေသာက္တဲ့သူကေသာက္၊ စကားေျပာတဲ့သူကေျပာၾကနဲ႕ ညေနေစာင္းလို႕ ေမွာင္ရီပ်ိဳးခဲ့ပါၿပီ... My Suboo က ကိုစိုးမိုးက မီးေလးတို႔ကို ဒီဇင္ဘာ က်ိဳကၠထီးရိုးလိုက္ဖို႕ ေခၚပါတယ္... အေ၀းႀကီးလိုေသးလို႔ အနားနီးမွ ထပ္ေျပာမယ္လို႕ ေျပာလိုက္ပါတယ္... ၿပီးေတာ့ ေၾကးနန္းရိုက္တိုင္း ေဆာ့ၾကပါတယ္... တစ္ေယာက္က တိုးတိုးေလးေျပာတာကို တဆင့္ဆင့္ေျပာရတာ ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္က ဘာဆိုတာကိုေျပာၿပီး မဟုတ္ရင္ ဘယ္သူကစမွားလဲ ဆိုတာ ေမးၿပီး စမွားတဲ့သူကို ခိုင္းတာလုပ္ေၾကးေဆာ့ၾကပါတယ္... တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ၀ိုင္းကႀကီးလာတယ္၊ မွားတာေတြကလညး္ ေသာက္ေသာက္လည္၊ ခိုင္းတာေတြကလည္း ေပါက္ကရေတြ ရီရလြန္းလို႕ ဗိုက္ေၾကာေတြေတာင္ နာလာတယ္... ေနာက္အုပ္စုလိုက္ ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကပါတယ္... ထို႕ေနာက္ ေရျပာကို ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာရင္း ေပါင္းတည္ဘုရားပြဲကို ၀င္ၾကပါတယ္...

ဘုရားပြဲကို လည္ဖို႔ နာရီ၀က္ေပးပါတယ္၊ လူစုကြဲမွာစိုးလို႕ ေရခ်ိဳးၿပီး အခ်ိဳ႕က အက်ၤ ီလဲထားလို႕ MBS ၀တ္စံု ျပန္၀တ္ခိုင္းပါတယ္... မီးေလးကေတာ့ အေပၚကပဲ ထပ္၀တ္လိုက္ပါတယ္.... ဘုရားေပၚမွာ ဘုရားဖူးၿပီးေတာ့ ကိုညီလင္းဆက္က ေရွ႕သြားမယ့္ ခရီးစဥ္အစီအစဥ္ကို ေျပာျပပါတယ္... အားလံုးက ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္ေနၾကေတာ့ ဘုရားလူႀကီးေတြ မ်က္စိေနာက္သည္ထင္ပါ့ ခဏခဏပတ္ေလွ်ာက္ၿပီး ရစ္သီရစ္သီၾကည့္ေနေသး၏... ၿပီးေတာ့ လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္ ဘေလာ့ဂါႀကီးအတြက္ ဆုေတာင္းေပးၾကပါတယ္... ထို႕ေနာက္ ေပးထားတဲ့ နာရီ၀က္လညး္ ျပည့္လို႕ ပြဲေစ်းမလည္ရဘဲ ကားရွိရာသို႕ ေျခဦးတည့္ခဲ့ၾကပါတယ္...

ကားေပၚမွာ မိတ္ဆက္ၾကပါတယ္... ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္က အႀကိဳက္ဆံုး ဘေလာ့ဂါ ၅ခုကို ေျပာရမယ္တဲ့... ေသေရာ မီးေလးက အားလံုးကို ႀကိဳက္ေတာ့ ေျပာရခက္ပီေလ၊ အစ္ကိုေတာ္ ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကိုေအာင္မ်ိဳးဟန္နဲ႕ ကိုအရုပ္တမာ အဲေလ ကိုအရုပ္ေတာ့ ပါေအာင္ ေျပာရတယ္... တေယာက္ပါၿပီး တေယာက္မပါရင္ ရန္ကုန္ေတာင္ မီးေလး ျပန္ေရာက္မွာ မဟုတ္ အရိုးတျခား အသားတျခား ျဖစ္သြားႏုိင္သည္ေလ... :P။ ထို႕ေနာက္ ခရီးစဥ္အဆံုးသတ္၍ ရန္ကုန္ကို ကားႀကီးက ျပည္ကိုျဖတ္၊ အမွတ္တရေတြနဲ႕အတူ ၄၁ေယာက္ခြဲကို သယ္ေဆာင္လာၾကပါတယ္... တရိပ္ရိပ္နဲ႕ ျပည္ၿမိဳ႕ကလည္း က်န္ခဲ့ၿပီ၊ ကားကမနားဘဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ေမာင္းလာရာ လက္ပံတန္း အသြားတုန္းက ဆိုင္မွာ ၀င္နားပါတယ္... အသြားတုန္းက ဆီထမင္းဆိုင္နားမွာ ဆီထမင္း၀ယ္စားတ့ဲသူက အမ်ားသား၊ မီးေလးကေတာ့ ဘာမွ မစားေတာ့ဘဲ ထိုင္ေနလိုက္တယ္၊ ခရီးလည္းပန္းေနၿပီ၊ အိပ္လည္း အိပ္ခ်င္ေနပီေလ... အစ္ကိုေဇာင္းက မီးေလးကို ဟုိမွာ ၾကည့္စမ္းဆိုၿပီး ျပပါတယ္... အားလားလား ဂဏန္းေၾကာ္ဗန္းမွာ ေလာက္ေတြ တေကာင္ ႏွစ္ေကာင္ထဲမွ မဟုတ္ဘဲ နဲတာမဟုတ္ဘူး... ကိုေအာင္မ်ိဳးဟန္ လာေတာ့ေတာင္ မစားနဲ႕လို႕ သတိေပးေသးတယ္... သြားတုန္းက သူတို႕စားၿပီး ဗိုက္ေတြနာလို႔တဲ့... မီးေလးလည္း ေျပာမေကာင္းလို႕ ဒီအတိုင္းပဲ ေနလိုက္တယ္... အဲ့ဗန္းကိုေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္လာခ့ဲေသးတယ္... အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ အခြံေတြထဲကေတာင္ အေကာင္ေတြ ထြက္လာေသး... ခရီးသြားတဲ့သူမ်ား လက္ပံတန္းေရာက္ရင္ သတိထားဖို႕ပါ...

လက္ပံတန္းကေန ဘယ္မွ မနားေတာ့ဘဲ ရန္ကုန္ကို ေမာင္းလာလိုက္တာ ရန္ကုန္နား၀င္ခါနီးမွာ ရင္ထဲကို ဟာတာတာခံစားမႈတခု ၀င္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္... တခ်ိန္က အတူတူေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တဲ့သူေတြနဲ႕ ရန္ကုန္၀င္ရင္ ခြဲခြာရေတာ့မွာပါလားဆိုတဲ့ အသိတခုေၾကာင့္ အလိုလို၀မး္နည္းလာပါတယ္... ရန္ကုန္ကို ေရာက္တဲ့အခါ သူတို႕လဲ အလုပ္ကိုယ္စီ၊ ေက်ာင္းကိုယ္စီနဲ႕ အကုန္စံုဖို႕ဆိုတာလဲ မလြယ္ေတာ့ပီ... အားလုံးကို ယခင္လို ဘေလာ့ေတြမွာ ေဖ့ဘြတ္ခ္ေတြမွာ ခ်က္တင္မွာမွလြဲ၍ ေတြ႕ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ မီးေလးအေနနဲ႕ မလြယ္ပီ.... ခ်က္တင္ေတာင္ ေတြ႕ပီး မေျပာျဖစ္တာမ်ားသည္ေလ... ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တဲ့ အေပ်ာ္ေတြ၊ အမွတ္တရေတြနဲ႕ လြမ္းစရာေတြေထြးပိုက္လို႕ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲကို ၀င္လာခဲ့ပါၿပီ... ခရီးသြားတိုင္း ဘယ္ေလာက္ပဲ ေပ်ာ္ခဲ့ေပ်ာ္ခဲ့ ရန္ကုန္၀င္ခါနီးတိုင္း ၀မ္းနည္းမႈက အၿမဲရင္မွာအျပည့္နဲ႕ အိမ္ျပန္လမ္းဟာလည္း တိတ္ဆိတ္လို႕ ေနခဲ့ပါတယ္...

ေဖ့ဘြတ္ခ္ေပၚမွာ ျပည္က ဓာတ္ပံုေတြ တင္ထားျပန္ေတာ့လည္း ေဖ့ဘြတ္ခ္ပြဲေတာ္ႀကီး က်ေနတာပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရေသးပါသည္....

(စာၾကြင္း။            ။ ေက်ာင္းစာေတြေၾကာင့္ ေနာက္က်သြားတာ နားလည္ ခြင့္လြတ္ေပးၾကပါေနာ္...)

Shrikittaya 2.0 ခရီးသြားခဲ့သည္... အပိုင္း(၂)

ဘုရားမုခ္၀ထဲသို႕ ၀င္ခဲ့ရင္ပဲ လမ္းတစ္ဘက္တစ္ျခမ္းစီမွာ ပန္းပင္ေတြတန္းစီၿပီး စိုက္ထားပါတယ္... ပန္းေတြလည္း ေ၀ေ၀ဆာဆာ ပြင့္လို႕ေပါ့... ေရႊဘံုသာမုနိဘုရားကို လက္ယာရစ္ ဖူးေမွ်ာ္ၾကည္ညိဳရင္း ကင္မရာေလးနဲ႕ မွတ္တမ္းတင္ ဓာတ္ပံုေတြကလည္း ေနရာတိုင္းမွာ ၀င္းခနဲ လက္ခနဲ၊ ေနာက္က ဘုရားတာ၀န္ခံကလည္း ေနာက္က တေကာက္ေကာက္ (ကင္မရာခြန္ မေပးဘဲ ရိုက္လို႕ လာေတာင္းတာပါ)... ေနာက္ေတာ့ ကိုစိုးႀကီး(စိုးေဇယ်)က သူေဆာင္လာၿပီးၿပီ သူတို႕နဲ႕ အတူတူလိုက္ခဲ့လို႕ ေျပာပါတယ္... အဲ...စာေရးသူလည္း ကင္မရာနဲ႕ ဟုိေလွ်ာက္ရိုက္ ဒီေလွ်ာက္ရိုက္နဲ႕ အခြန္ေျပစာ ကိုင္ထားတဲ့ ကိုသားၿဖိဳးကုိ ျပန္လိုက္ရွာေနရတာက အေမာ... :P သူ႕မွာလဲ ၾကည့္ဦးေလ ကိုစုိးႀကီးကို ဆရာ...ဆရာ ေခၚၿပီး ကုိစိုးႀကီး ကင္မရာအိတ္လြယ္ၿပီး တပည့္ခံမလို႕ဆို တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနေလရဲ႕...

ဘုရားကို လက္ယာရစ္ပတ္ၿပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ ပန္းခင္းမွာ ဓာတ္ပံုဆရာေတြ ရံုးစုရံုးစုနဲ႕ ပန္းခင္းကိုလည္း အၿပိဳင္အဆုိင္ ရိုက္ေနၾကတယ္... စာေရးသူလည္း ဘာမ်ားလဲလို႕ သြားၾကည့္တာေပါ့... အနားေရာက္မွ ေသခ်ာသိေတာ့တယ္... ပန္းခင္းမွာ ပ်ားေလးေတြ နားေနၾကတာပါ... ပ်ားေတြက လူယဥ္ေနသည္ ထင္၏ လံုး၀မတုတ္ တုတ္လွ်င္လဲ ဘေလာ့ဂါေတြ တစ္ေယာက္မွ လြတ္မည္မဟုတ္... အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ပန္းေပၚမွာ ပ်ားနားေနသည့္ပံုကို ဓာတ္ပံုဆရာ ကိုစိုးႀကီးက သင္ေပးသျဖင့္ အားလံုး လက္တည့္ဆန္း ေနၾကသည္မွာ စာေရးသူအပါအ၀င္ျဖစ္၏... ပန္းရိုက္ပံု ရိုက္နည္းပါ သင္ျပသျဖင့္ စာေရးသူ ခုဆို ပန္းျမင္တိုင္း ရိုက္ခ်င္သည့္ေရာဂါ တက္ေန၏...

ပန္းေပၚပ်ားနားစဥ္

ပန္းတစ္ပြင့္ ဖန္ဆင္းျခင္း .. ခြိ ခြိ

ဒါက ပန္းေပၚမွာ ပ်ားနားေနတာ ( ကိုစုိးႀကီး ရိုက္ခ်က္ေလာက္ေတာ့ မေကာင္းပါ..) သူတို႕ကို ဓာတ္ပံုေတြ တျဖတ္ျဖတ္ရိုက္ေနတာ မၿငီးမျငဴ ေမာ္ဒယ္လုုပ္ေပးတဲ့ ပ်ားေလးေတြေရ ေက်းဇူးပါ... :D (လိပ္ျပာနားတဲ့ပံု ရိုက္ဖို႕ လိပ္ျပာ ဟိုပန္းနားႏိုး ဒီပန္းနားႏိုးနဲ႔ သူ႕ေနာက္ေျပးလိုက္ လိုက္ရတာ... ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ အင္တာနက္မွာ နာမည္ႀကီးမွာ စိုးလို႕ထင္ရဲ႕ အေ၀းကို ပ်ံသြားေလ၏...


ဘုရားမုခ္၀က ျပန္ထြက္လာေတာ့ ကမ္းနားမွာ အျဖဴေရာင္ေတြ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီး ေနာက္ခံထားၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္သူကရိုက္၊ ခံုတန္းလ်ားမွာ ထိုင္ေနတဲ့သူကထိုင္၊ အေအးဆိုင္မွာ အေအးေသာက္သူက ေသာက္နဲ႕ ဟိုနားတစ္စု ဒီနားတစ္စု  စုတ္ခ်က္မဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ လွခ်င္တိုင္း လွေန၏... ကိုေဖာ္သူထိုး(ခ) ကိုဖိုးသူေတာ္က စာေရးသူနဲ႕ မယမင္းတို႕ႏွစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာတာကို ေသာက္လက္စ ၾကံရည္ခြက္ႀကီး ေျမာက္ၿပီး ေသာက္ဦးလို႕တိုက္ေတာ့ ၾကံရည္က ခြက္တစ္၀က္ေရာက္ေနၿပီ ... မယမင္းနဲ႕ စာေရးသူ က်န္တဲ့ တစ္၀က္ကို တေယာက္တစ္၀က္ သမလိုက္တာ ကုန္သြားပါေရာ... သနားစရာ ကိုေဖာ္သူထိုးတစ္ေယာက္ ပုိက္ကေလးကိုင္ၿပီး သူမ်ားခြက္ေတြ ေတာင္းေသာက္ရန္ တိုင္းခန္းလွည့္လည္ ပါေတာ့သည္... (ရွဴး...တိုးတိုး ၾကားရင္ မီးေလးေျပာတယ္ မေျပာနဲ႕ :P)

အေအးဆိုင္မွာ အေအးေသာက္ၾကရင္း အျပန္ခရီးအတြက္ ေခ်ာင္းသာ၀င္မည္ဟု အသံသဲ့သဲ့ၾကား လိုက္ပါသည္... (မေသခ်ာေသးပါ) ထို႕ေနာက္ ခရီးစဥ္၏လိုရင္းျဖစ္ေသာ သေရေခတၱရာသို႕ ကားႀကီးျဖင့္ ဘီးစၾကၤာလွည့္ပါေတာ့သည္... :P သေရေခတၱရာသြားရင္း လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ကိုညီလင္းဆက္က သေရေခတၱရာရဲ႕ ေနာက္ခံသမိုင္းေၾကာင္း အက်ဥ္းကို ေျပာျပပါတယ္... ခဏေလာက္ သြားလိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ သေရေခတၱရာျပတိုက္ကို ေရာက္ပါတယ္... ျပတိုက္တို႕ ထံုးစံအတိုင္း ဓာတ္ပံုမရိုက္ရဆိုေပမဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ ခိုးရိုက္ၾကတဲ့သူလည္း ရွိပါေသးတယ္... (မပင့္လို႕ မေျပာဘူးေနာ္...:D)
ျပတိုက္မွာ ေရွးေဟာင္း ဆင္းတုေတာ္၊ ပုတီး၊ ေရအိုး၊ ေၾကးျပား။ အုတ္ခြက္ဘုရား အစရွိတဲ့ ေရွးေဟာင္းပစၥည္း ေျမာက္မ်ားစြာကို ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရပါတယ္... ထိုပစၥည္းမ်ားကို ကိုညီလင္းဆက္မွ သူသိသေလာက္အား မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္နဲ႕ ကင္မရာႀကီးလြယ္လို႕ ရွင္းျပေပးခဲ့တာကို ေက်းဇူးတင္ေနမိပါတယ္... ေနာက္ ေရွးေခတ္က မေကာင္းဆိုး၀ါးမ်ား မ၀င္ႏိုင္ေအာင္ အိမ္တံခါးမႀကီးေရွ႕မွာ ရတနာသုတ္အား ေရးထားပူေဇာ္ခဲ့ၾကတယ္လို႕လည္း သိရပါတယ္.... ထိုတံခါးအပိုင္းအစေလးလည္း ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္... ေနာက္ေတာ့ ေရွးေခတ္က လူေတြကိုင္ခဲ့တဲ့ သံေခ်ာင္းျပထားတဲ့ ေနရာကို ဟုိေလွ်ာက္ၾကည့္ ဒီေလွ်ာက္ၾကည့္နဲ႕ ေရာက္သြားပါတယ္... အရင္က စာေရးသူတို႔ကို ေရွးေခတ္လူေတြ အရပ္က ထန္းပင္ေလာက္ ရွိတယ္ေျပာတုန္းက ဒါေတြက အာပလာေတြပါလို႕ ထင္ခဲ့တာ သူတို႕ကိုင္ခဲ့တဲ့ သံေခ်ာင္းရဲ႕ ထုက လက္ရွိ အားေကာင္းေမာင္းသန္ ေယာက်္ား ၁၀ေယာက္ေလာက္ ၀ိုင္းမရမယ္...

ျပတိုက္ကို ပတ္ၾကည့္ေနတုန္း ကိုႀကီးေက်ာ္က ေရွ႕တြင္ ေျမြေပါသျဖင့္ ေပါက္ေတာအား ဒီျပတိုက္မွာတင္ အၿပီးလုပ္ရန္ လိုက္ေျပာပါတယ္... အိမ္သာေရွ႕တြင္ ထိုင္ေစာင့္ေနသူကေတာ့့ ကိုစိတ္ထြက္ေပါက္(ခ) ကိုေအာင္မ်ိဳးဟန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္... တစ္ျခားေတာ့ မဟုတ္ အိမ္သာ၀င္တဲ့သူတိုင္း ဦးသံုးႀကိမ္ ကန္ေတာ့ရမည္ ဆိုၿပီး ကန္ေတာ့ခံရန္ အိမ္သာေရွ႔တြင္ ေစာင့္ေနေလ၏... :P တခ်ိဳ႕က တကယ္ထင္၍ လုိက္ေမးေနပါ ေသးသည္၊ အဲေလာက္ကို မ်က္ႏွာေျပာင္တာ... :)
ျပတိုက္ေရွ႕က အပင္ေတြမွာ ရန္ကုန္မွာ မျမင္ဘူးေသးတဲ့ ပင့္ကူ (ေျခေထာက္က အ၀ါတစ္၀က္၊ အမည္းတစ္၀က္)ေတြ အိမ္ဖြဲ႕ေနတာကို ဓာတ္ပံု၀ိုင္းရိုက္ၾကပါတယ္... စာေရးသူက အဲ့ပံု မရိုက္ေတာ့ဘဲ အရြက္ေပၚ နားေနတဲ့ပံုကို ရိုက္လိုက္ပါတယ္...

အရုိက္ေကာင္းလုိ႔ အက်ၤ ီမွာ ပင့္ကူတစ္ေကာင္ ကပ္ပါလားေသး၏...
အဖြဲ႕လိုက္ဓာတ္ပံုကို ျပတိုက္ေရွ႕မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စေနာက္ၾကရင္း ရိုက္ၿပီး သကာလ ထိုျပတိုက္က ဂိုက္လုပ္ဖို႕ ကေလးတစ္ေယာက္အား ထည့္ေပးလိုုက္ပါတယ္...
ပထမဆံုး ေဘာေဘာႀကီး ဘုရားအား ၀င္ေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ၿပီး ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ခဲ့ၾကပါတယ္... ေယာက်္ားေလးေတြက ဘုရားေပၚမွာ မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ေအာက္ကေန တက္ခ်င္လို႕ သြားရည္ အေဟာင္းသားနဲ႕ ေမာ္ၾကည့္ေနၾကရပါတယ္..


ဆက္ရန္

Shrikittaya 2.0 ခရီးသြားခဲ့သည္... အပိုင္း(၁)

စာေရးသူအတြက္ ဒီေန႕ေလာက္ ကတိုက္ကရိုက္ႏိုင္တာမရွိ၊ အားလံုး ေလာေလာ, ေလာေလာခ်ည္းပဲ ... ယေန႕ည ၁၀နာရီ "BlogDay Excursion Trip" ျပည္ၿမိဳ႕သို႕ ခ်စ္ေသာအမိေျမ ရန္ကုန္မွ ထြက္ခြာဖို႕ ၉း၃၀မွာ ေျမနီကုန္းရွိ ေရႊလက္ဘက္ရည္ဆိုင္တြင္ လူူစုၾကမည္... စာေရးသူတေယာက္ ၇နာရီထိ ေက်ာင္းက မျပန္ရေသး... မိနစ္ကံ တေျဖးေျဖးေရြ႕လ်ားလာေလ စိတ္ေတြက ပိုမၿငိမ္ ေတာ့ေလ ေရွ႕က ဆရာသင္တာလဲ ေခါင္းထဲ concept မမိေတာ့... ျမန္ျမန္ၿပီးပါေစသာ စိတ္ထဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဆုေတာင္းေနတာ အႀကိမ္ေပါင္း မေရတြက္ႏိုင္ပါ... ၇နာရီခြဲဖို႕ ၅မိနစ္အလိုမွာ ဆရာက သင္ခန္းစာ လက္စသတ္ၿပီး Roll Call ေခၚတယ္... စာေရးသူ နာမည္ေခၚၿပီးတာနဲ႕ စာသင္ခန္းအျပင္ကို အျမန္ထြက္လာလိုက္တယ္... အခန္းျပင္ေရာက္ေတာ့ ၇နာရီခြဲၿပီး ၅မိနစ္ျဖစ္ေနၿပီ... ပထမဆံုး အခန္းျပင္ေရာက္တာနဲ႕ ႏွိပ္မိတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္က စာေရးသူရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ ခ်စ္သူဆီကုိေပါ့... (အေကာင္းေတာ့ မဟုတ္ ခိုင္းစားဖို႕ :D) အတန္းၿပီးၿပီ ေရာက္ၿပီလားဆိုေတာ့ ရယ္ဒီပဲ ေက်ာင္းေရွ႕ေရာက္ေနၿပီတဲ့... ေက်ာင္းေပၚက ကမန္းကတန္းေျပးဆင္း ေလွကားထစ္ေတြေတာင္ ေက်ာ္ဆင္းလို႕ ေခ်ာ္က်မလို ျဖစ္ေသး....

ကားေပၚတက္လိုက္ၿပီး သိမ္ျဖဴက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို အိမ္၀င္ပုိ႔ၿပီး အိမ္ကို ျပန္လာခဲ့တယ္... အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အခ်ိန္က ၈နာရီေက်ာ္ေနၿပီ... ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြ ဟိုေကာက္ထည့္၊ ဒီေကာက္ထည့္လုပ္ၿပီး ထြက္မယ္လုပ္ေတာ့ ေမေမက လွမ္းသတိေပးတယ္ “ဖုန္းပါပီလား”တဲ့... ေက်ာပိုးအိတ္ျပန္စမ္းၾကည့္ေတာ့မေတြ႕တာနဲ႕ တအိမ္လံုး ျပန္ေရာက္ထဲက သြားတဲ့ေနရာမွန္သမွ် ေျမလွန္ရွာ... ဘယ္လုိပဲရွာရွာ မေတြ႔... ကားထဲမွာက်န္သလား မသိဘူးဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ေသာသူက ကားထဲသြားျပန္၀င္ရွာတယ္... မီးေလးအစ္ကုိက ဖုန္းနံပါတ္ လွမ္းေခၚတယ္... တစ္ေယာက္ေယာက္ ဖုန္းကိုင္လိုက္တယ္... အသံတခ်ိဳ႕လည္း ၾကားေနရတယ္... “ငါခိုးတာမဟုတ္ဘူး”တဲ့ ၿပီးေတာ့ ဖုန္းခ်သြားေရာ၊ ေနာက္တစ္ခါဖုန္းကို ျပန္ေခၚတယ္... ၾကားေနရပါပီ သူ႕အသံ ဘယ္နားက ၾကားေနရမွန္းမသိ အသံက တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာၿပီ... မ်က္ရည္လြယ္တဲ့ စာေရးသူ ဘယ္အခ်ိန္က ထြက္ခ်င္မွန္းမသိတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ အလိုလို ထြက္ခ်င္ေနပီ... ေနာက္ေတာ့ အေမွာင္တည္းကေန ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ထြက္လာၿပီးေပးတယ္... ကားေဘးမွာက်ေနလို႕တဲ့ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာၿပီး ကမန္းကတန္း ကားေပၚတက္ၿပီး ထြက္လာခဲ့ပါတယ္... တစ္ေယာက္ေသာသူရဲ႕ နားမီးပူတိုက္ခံရင္းေပါ့ စိုးရိမ္စိတ္ မ်ားတတ္တဲ့ စာေရးသူအက်င့္ကိုလည္း သိေနတာကိုး...

ေနာက္လမ္းသြားရင္းစားဖို႕ဆိုၿပီး ရန္ကင္းက CityMart ကို၀င္ၿပီး ေဆးမွအစ မုန္႕အဆံုး လိုအပ္တာမွန္သမွ် လိုေလးေသးမရွိေအာင္လိုက္၀ယ္တဲ့ သူ႕ေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္ရင္း (လုိက္သာ လိုက္ေနတယ္ ေနာက္က်မွာစိုး၍ နာရီက တၾကည့္ၾကည့္) သူေျပာသမွ် ရမ္းသာ အင္းလိုက္ေန၏... ၾကားထဲမွာ remind လုပ္ေပးတဲ့ ေဇာင္းဖုန္းရေတာ့ ပိုေလာၿပီ... ဒါနဲ႕ ေစ်း၀ယ္တာ လက္စသတ္ Bill ရွင္းၿပီး ေျမနီကုန္းကို ထြက္လာခဲ့တယ္... မီးပြိဳင့္ေတြကလည္း အလ်င္လိုလို႕လားမသိ စိတ္မရွည္စြာ... ရင္ေတြလည္း ခုန္ေနတယ္... ကိုယ္မသိတဲ့သူေတြနဲ႕ ခရီးအတူထြက္ရမွာမို႕လို႕ေပါ့၊ မသိဘူးဆိုတာက မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ အြန္လိုင္းမွာ သိၾကပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အျပင္မွာ အေသအခ်ာေတြ႕ၿပီး စကားေျပာဖူးတဲ့သူေတြက စာေရးသူအတြက္ လက္ခ်ိဳးရီေတာင္ လက္ဆယ္ေခ်ာင္း မျပည့္ပါဘူး... တျခားခရီးေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား သြားဖူးခဲ့ေပမဲ့ ဒီလို အြန္မွာ ရင္းႏွီးၿပီး အျပင္မွာ မရင္းႏွီးတဲ့သူေတြနဲ႕ သြားတာ ပထမဆံုး မို႕ပါ....

ေဟာ ေတြ႕ပါပီ... ေရႊလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕မွာ စီးရမယ့္ကားႀကီးနဲ႕ Position အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ဘေလာ့ဂါမ်ား၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဘီယာဆိုင္မွာ ဆီ၀င္ျဖည့္ေနေလရဲ႕... ခဏေနေတာ့ သူ႕ေကာင္မေလးက မလိုက္ခိုင္းတာလဲပါတယ္၊ ဒီခရီးက မသြားလဲျဖစ္တယ္ အေပ်ာ္ခရီးပဲဟာ ဆိုၿပီး အေျပာႀကီးတဲ့ စိတ္ထြက္ေပါက္(ခ)ရက္ရာဇာ(ခ)ကိုေအာင္မ်ိဳးဟန္ႀကီးက MBS၀တ္စံုနဲ႕ ၀င္လာပါတယ္... မလိုက္လို႕ မရဘူးဆိုလို႕ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လိုက္ရတာေပါ့ဟာတဲ့ ... အစကတည္းကလည္း လိုက္ခ်င္ခ်င္္ေလ အင္တင္တင္နဲ႕ ပဲမ်ားေနတာ... ဟာ ဟ

ေနာက္ကားေပၚ တက္လို႕ရၿပီေျပာလို႕ ကားေပၚကို တက္ခဲ့ပါတယ္... ကားေပၚမွာ ေနရာ အေတာ္ မ်ားမ်ားက ျပည့္ေနၿပီ... ထိုင္ေနၾကတဲ့သူေတြေရာ၊ လူအစား အိတ္ကေလးေတြက ငုတ္တုတ္ေလး ေတြေရာ၊ ေနာက္ေနရာမရွိေတာ့တာနဲ႕ ေနာက္ဆံုးခံုမွာပဲ ၀င္ထုိင္လိုက္တယ္... စာေရးသူရဲ႕ အစ္ကိုလည္းျဖစ္တဲ့ ကိုအရုပ္ကို မေတြ႕ေသးပါဘူး... ေမးၾကည့္ေတာ့ သူတို႕လည္း မေတြ႕မိဘူး ေျပာပါတယ္... ကားထြက္ခါနီး လူစံုၿပီလားေမးေတာ့ ကိုအရုပ္က်န္ေသးေၾကာင္္္း ၀ိုင္းေအာ္ၾက ပါတယ္... ေဟာ... အေျပးအလြားတက္လာပါၿပီ ကိုအရုပ္နဲ႕ ကိုအခ်စ္မဲ့ဂီတာ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း မူးေနတဲ့ၾကားက အဆင္ေျပရဲ႕လားလို႕ ေမးေဖာ္ရတဲ့ ကိုအရုပ္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္...

ကားႀကီးက စာေရးသူအပါအ၀င္ ထိုင္ခံုမရလို႕ မတ္တတ္ရပ္သူက ရပ္နဲ႕ လူ ၄၁ေယာက္ကို အမိေျမ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွ ျပည္ၿမိဳ႕ဆီသို႕ ေခၚေဆာင္သြားပါေတာ့တယ္... ကားေပၚမွာလည္း စရင္းေနာက္ရင္း ရယ္ေမာသံေတြနဲ႕ စည္ကားလို႕ ေနပါတယ္... ကားႀကီးေခၚေဆာင္သြားလို႕ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အိမ္ေရွ႕က စကားမ်ားသံ တစ္ခြန္းစ ႏွစ္ခြန္းစၾကားေနရပါတယ္... ရယ္သံေတြ အားလံုးတိတ္ဆိတ္သြားပါတယ္... ကားႀကီးလည္း လမ္းေဘးမွာ ထိုးရပါသြားပါတယ္... ေနာက္ေဖးက သူေတြကလည္း အိမ္ေရွ႕ကို သြားၿပီး စကားမ်ားၾကပါတယ္... အဲ ကားသမားနဲ႔ ေနာက္လိုက္ႏွစ္ေယာက္နဲ႕ အားလံုးသံုးေယာက္ စာေရးသူတို႕ဘက္က ၄၁ေယာက္ ရန္ျဖစ္ ရင္ေတာ့ ပြဲႀကီးပြဲေကာင္းပဲ... ခြိ ခြိ

ေနာက္ခပ္သဲ့သဲ့ၾကားလိုက္တာက Blogger ေတြကို ဘာေအာက္ေမ့ေနလဲတဲ့... :) ဘေလာ့ဂ္ဂါဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္ သိခ်င္မွသိမယ္၊ မသိခ်င္လည္း မသိဘူး... ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာေတာင္ ဘာမွန္းမသိၾကဘူး... ဒါေပမဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို ဘာေအာက္ေမ့ေနလဲလို႕ ေျပာလိုက္တာက ကုိယ့္လုပ္တဲ့အလုပ္ကို ဘယ္ေလာက္ထိ တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးတယ္ဆိုတာ ေပၚလြင္ေစပါတယ္... ေနာက္ေတာ့ ေျပလည္တယ္လို႕ပဲ ဆိုရမည္ေပါ့ ကားႀကီးက ဆက္ထြက္လာပါေတာ့တယ္... ဒါေပမဲ့ ကားကို ေဆာင့္ေအာင့္ၿပီး ေမာင္းေနတာ ဘုရားစာရြတ္ေနရတယ္... ကားေပၚမွာ ကိုမ်က္လံုးရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးလည္းပါပါတယ္... ထူးျခားတာက အပိုဆုေလးနဲ႕ပါ ေနာက္လမွာ ေမြးမည္လို႕ သိရပါတယ္ ... ကိုမ်က္လံုးမိန္းမက ေနာက္လ ေမြးေတာ့မွာ ကားကို ဒီလိုခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေမာင္းရပါ့မလား သြားခ်မယ္တကဲကဲ လုပ္ေနတဲ့ ကိုအရုပ္ကိုလည္း ကိုဂ်န္၀သူနဲ႕ အျခားဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကလည္း ထိန္းလို႕ေပါ့...

ခဏေနေတာ့ ဘီယာဆိုင္ တဆိုင္ေရွ႕ကို ကားႀကီးက ထိုးရပ္လိုက္ပါတယ္... အဲမွာ ဘီယာေသာက္ သူကေသာက္၊ မေသာက္သူက အဆိုေက်ာ္ေလးေတြရဲ႕ ဂီတကို ခံစားရင္း ခဏအၾကာမွာ ကားေပၚကို ျပန္တက္ၾကပါတယ္... မွတ္မွတ္ရရ နန္းညီက ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္း ဘတ္လာခဲ့ပါတယ္... (ခြိ ခြိ) ေနာက္ေတာ့ ကားႀကီးက ဘီယာဆုိင္မွ ဆက္လက္ထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္... မအိပ္ေၾကး အိပ္တဲ့သူကို ေႏွာက္ယွက္မယ္ဆိုၿပီး စေနာက္ေနၾကတာ ကိုသားၿဖိဳးတို႕အဖြဲ႕ပါပဲ...

သမိုင္းဆရာ ကိုဂ်န္၀သူကလည္း သမိုင္းကို ေျပာင္းျပန္လွန္ေနပါတယ္... သူ႕လက္ထဲမွာတင္ သမိုင္းက ပ်က္ေရာ... အိပ္တဲ့သူေတြ ပံုကို ခိုးရိုက္ၾကတာလဲ အေမာ... ကိုႀကီးေက်ာ္ သီခ်င္းနဲ႕ ကေနၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါအစ္ကိုေတြကလည္း မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္.... စာေရးသူ Typeက ခရီးသြားရင္း ေအးေအးေဆးေဆး သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕အတူ နစ္ေမ်ာေနတတ္တဲ့ အက်င့္ေလးကလဲရွိတယ္... အြန္မွာသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်ားေပမဲ့ အျပင္မွာ သူငယ္ခ်င္း သိပ္ထားေလ့ မရွိဘူး... ထားၿပီးရင္လည္း အရမ္းခင္တတ္ၿပီး သူတို႕နဲ႕ ပတ္သက္သမွ်ကို ခံစားတတ္တဲ့ 'ဇ'ေလးကလည္း ရွိ၊ လူမ်ားရင္ စကားေတြရႈပ္လို႕ မထားတာလဲ ပါတာေပါ့ေလ... MP3နဲ႕ ၿငိမ့္ေနတုန္း ကိုအရုပ္က အဲ့အက်င့္ေတြ အားလံုးဖယ္ၿပီး စိတ္လြတ္လက္လြတ္ေပ်ာ္ဖို႔ ေျပာပါတယ္... အဲလိုမဟုတ္ရင္ မေခၚေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ျခိမ္းေျခာက္လဲ ခံရေသး :P ... စာေရးသူလည္း သူတို႕အေပ်ာ္ေတြကူးစက္ရင္း ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ကေန ဇာတ္ထဲပါသြား ပါေလေရာ...

အခ်ိန္ေလး ရလာတာနဲ႕အမွ် အိပ္ခ်င္ေနၾကပါၿပီ... အိမ္ေရွ႕ျခမ္းကေတာ့ ဇက္က်ိဳးေနၾကေပမဲ့ ေနာက္ေဖးျခမ္းကေတာ့ ေသာင္းက်န္းေကာင္းေနတုန္းပါပဲ... လက္ပံတန္းေရာက္ေတာ့ ေခတၱနား ပါတယ္... ေအာက္ဆင္းၿပီး စားၾကေသာက္ၾကေပါ့... လက္ပံတန္းက ျပန္ထြက္လာ ၿပီးေတာ့ အကုန္ဇက္က်ိဳးကုန္ၾကပါၿပီ... စာေရးသူလည္း စကားသံေတြ ၾကားတစ္ခ်က္ မၾကားတစ္ခ်က္နဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့တယ္... ဘယ္ေလာက္ထိ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္မသိ ျပည္ၿမိဳ႕၀င္ခါနီးမွ ႏိုးပါတယ္.. :P

ျပည္ၿမိဳ႕ရဲ႕ တန္ခိုးႀကီးဘုရား ေရႊဆံေတာ္ေျခရင္းမွာ ကားရပ္ၿပီးသကာလ မနက္ခင္းအလုပ္ မ်က္ႏွာသစ္ျခင္း အမႈကို ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္... ထို႕ေနာက္ ပန္းေတြ၀ယ္၊ အားလံုးစုၿပီးမွ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚသုိ႕ တက္လာခဲ့ၾကပါတယ္... ဘုရားဖူးရင္း လွည့္ပတ္ၿပီး လွ်ပ္စီးလက္သလို ကင္မရာေတြကလည္း တဖ်က္ဖ်က္ေပါ့... ထိုပံုေတြေတာ့ ေဖ့ဘြတ္ခ္တြင္ ပြဲစည္ဦးမည္ဟု စိတ္ထဲထင္မိပါသည္... ဘုရားေပၚမွာ ဆႏၵျပလာတာက တျခားမဟုတ္ပါဘူး... ဟိုလူ႕ၾကည့္လဲ ဗိုက္ဆာလို႕ ဒီလူ႕ၾကည့္လဲ ဗိုက္ဆာလို႕နဲ႕ ၀မ္းဗိုက္က ဆႏၵျပလာပါတယ္... ေရႊဆံေတာ္ဘုရားမွာ ၀ါတြင္းဆို ဓမၼာစၾကာ နံနက္ ၅နာရီဆို ေန႕စဥ္ရြတ္ေလ့ရွိၿပီး ၆နာရီခြဲမွ ၿပီးေၾကာင္းသိရပါတယ္...

နံနက္ ၇နာရီေလာက္မွာ စာေရးသူတို႕အဖြဲ႕ကို နံနက္စာစားဖို႕ စီစဥ္ထားေၾကာင္းသိရပါတယ္... ဒါေတာင္ ဗိုက္ဆာလား မဆာလား သူမ်ားသနားေအာင္ ေဂါပကရံုးေရွ႕ ရံုးစုရံုးစုလုပ္ေနလို႕ ရရင္ လာေခၚမယ္ေတာင္ေျပာယူရေသး... :) စားလို႕ရၿပီလည္းဆိုေရာ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက စားခ်င္တယ္မသိ ကိုစုိးမိုးတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနရာကေတာင္ ထေျပးသြားတယ္... ဟီ ဟိ (ေဖာက္သည္ ခ်ေနတာ) စားလို႕ရၿပီဆိုေတာ့ ထမင္းစားေဆာင္ကို ခ်ီတက္ၾကပါတယ္... ဘုရားေဂါပက လူႀကီးက ဘုရားသမိုင္းေၾကာင္းနဲ႕ ပတ္သက္တာေတြကို အက်ဥ္းေျပာျပပါတယ္... စာေရးသူတို႕ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ ဘုရားဖူးခဲ့ၾကတာ ဘုရားလူႀကီးေျပာေတာ့မွာ ေအာ္ ဒီလုိပါလားဆုိၿပီး လက္ဘက္ရည္နဲ႕ ဆမူဆာတစုစီ စားၿပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ ဘုရားကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ဖူးၾကပါတယ္... တည့္ခင္းဧည့္ခံေကၽြးေမြးတဲ့ အလွဴရွင္မ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...

ဘုရားေအာက္ ျပန္ဆင္းလာေတာ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းအခ်ိဳ႕၀ယ္၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္မွာ စားေသာက္ၾကေပါ့... ၿပီးေတာ့ ဘုရားႀကီးကေန ထြက္လာၿပီး ဧရာ၀တီျမစ္ကို ျဖတ္ကာ ေရႊဘံုသာမုနိဘုရားကို ေရာက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္...

ဆက္ရန္....

ေဆးစြဲျခင္း

ၾကားရ ၾကားရ မသက္သာလွ ဆိုသလို ၾကားရတဲ့ သတင္းတိုင္းက အေကာင္းေတြခ်ည္းဆို သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႕ တခါတေလ ေတြးမိပါတယ္… စကၡဳအာရံုလင္းတဲ့ မိုးေသာက္ယံတိုင္းဟာ အၿမဲသာယာလွပေနေပမဲ့ လူသားတိုင္းရဲ႕ ဘ၀က အၿမဲသာယာလွပ ေနဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး… ခုလက္ရွိ G.T.C က ေက်ာင္းသူေလးေတြကို အေျခခံၿပီး ေရးထားတာပါ… တျခား ေနရာေတြမွာလဲ ရွိခ်င္ရွိပါလိမ့္မယ္… ေဆးစြဲတယ္ဆိုတိုင္း ဘိန္းျဖဴ၊ ေဆးေျခာက္သံုးမွ ေဆးစြဲတယ္ မဟုတ္ပါဘူး… ေဆးတိုင္းမွာ Side Effects ဆိုတာ ရွိပါတယ္… ဒါေၾကာင့္လည္း တန္ေဆး လြန္ေဘးလို႕ ေရွးလူႀကီးေတြက ဆိုၾကပါတယ္…

စာေရးသူအသိ ညီမေလးတေယာက္ရွိပါတယ္… သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက G.T.C ေက်ာင္းသူ ေတြပါ… သူ႕ပံုစံၾကည့္ရတာ တေန႕နဲ႕ တေန႕ အမူအရာေတြ ထူးျခားလာတာ စာေရးသူ သတိထား မိလိုက္တယ္… ဒါေပမဲ့ သူ႕အိမ္မွာ စိတ္ညစ္စရာရွိလို႕ ေနမွာပဲလို႕ ထင္မိတယ္… ေနာက္ပိုင္း က်ေတာ့ သူ႕အမူအရာေတြ ပိုဆိုးလာတယ္… သူ႕ကို ၾကည့္လိုက္တိုင္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ေငါင္ေငါင္ေနတာ ေတြ႕တယ္… သူ႕ရဲ႕ ရႊန္းလဲ့ေနတဲ့ မ်က္၀န္း ၀ိုင္း၀ို္င္းေလးေတြကလည္း မ်က္ေၾကာ စင္းႀကီးနဲ႕… သူ႕ပံုစံမမွန္ေတာ့ဘူးလို႕ သိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ စာေရးသူလည္း သူ႕ကို ေစာင့္ၾကည့္ ေနလိုက္တယ္… သူ႕အိတ္ထဲမွာ ေဆးကပ္တခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕တယ္… ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့ အဲ့ဒီေဆးက Romilar လို႕ ေခၚတဲ့ ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆးပါ… ေခ်ာင္းဆိုးရင္ တေန႔ တစ္လံုး သံုးႀကိမ္ေသာက္ ေပးရပါတယ္… စာေရးသူလည္း သူ႕ကို ေခ်ာင္းဆိုးေနလို႕လား ဆိုေတာ့ အင္းလို႕ေျပာတယ္… စာေရးသူလည္း အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ပဲ တေန႕မွာေတာ့ သူေဆးေသာက္ေနတာ ေတြ႕လိုက္တယ္…

အားပါးပါး အဲဒီ့ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆး (Romilar) ကို တၿပိဳင္တည္း ၁၅လံုးေသာက္ေနတာ… စာေရးသူလည္း လွမ္းေအာ္လိုက္တယ္… သူလည္း အလန္႕တၾကားနဲ႕ လက္ထဲကေဆးေတြလည္း ျပဳတ္က်ကုန္တယ္… အဲဒါ ဘာလုပ္တာလဲ ေမးေတာ့ ေခ်ာင္းဆိုးလို႕တဲ့… စာေရးသူလည္း သူ႕ကို အစ္ေအာက္ၿပီး ေမးရတာေပါ့… ေနာက္ေတာ့ မ်က္ရည္ေလး စမ္းစမ္းနဲ႕ သူ႕အေမကို မေျပာပါနဲ႕တဲ့… သူဒီေဆးကို မေသာက္ရရင္ မေနႏိုင္ေတာ့လို႕ပါတဲ့… စာေရးသူလည္း စဥ္းစားရ အေတာ္ၾကပ္သြားတယ္… သူ႕မိဘကို ေျပာသင့္ မေျပာသင့္ဆိုတာ တကယ့္ကို ဆံုးျဖတ္ရခက္သြားတာပါ… တဒဂၤအတြင္း ေခါင္းထဲက ဘာမွကို ထြက္မလာဘူး… သူ႕အတြက္ စိုးရိမ္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္လည္း ပါတယ္… ေနာက္ေတာ့ မီးေလး သူနဲ႕ ညွိဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္…

ပထမဆံုး မီးေလး အိမ္ကို ျပန္မေျပာဘူးဆိုရင္ ညီမ တစ္ခုေတာ့ လုပ္ေပးရလိမ့္မယ္လို႕ေျပာေတာ့ မီးေလးကို ေမာ့ၾကည့္တယ္… ပထမဆံုး ေဆးျဖတ္ပါ့မယ္ ဆိုတဲ့ ကတိေပးရမယ္… ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္လည္း ထပ္မလုပ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ အာမခံႏုိင္ရမယ္လို႕ ေျပာလိုက္ေတာ့… သူေဆးျဖတ္ ပါ့မယ္တဲ့… ဒါနဲ႕ မီးေလးလည္း သူ႕ကို ေကာင္ဆယ္လင္းလုပ္ေပးတယ္… ပထမဆံုး စေသာက္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကိုေမးေတာ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ေသာက္ဖို႕ တိုက္တြန္းတာလို႕ ေျပာတယ္… အဲဒီ့သူငယ္ခ်င္းေတြ မီးေလးေတြ႕လို႕ရမလားေျပာေတာ့ သူတို႕နဲ႕ ခုမေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ဘူးတဲ့… သူတို႕က G.T.C မွာ တက္ေနတာတဲ့… အရင္ကေတာ့ အၿမဲလိုေတြ႕ျဖစ္ေပမဲ့ ခုသူတို႕က အေဆာင္မွာ ေနေတာ့ အသြားအလာက်ဲသြားတယ္လို႕ ေျပာတယ္… ဒါကလည္း မီးေလးကို မေတြ႕ေစခ်င္လို႔ ေျပာတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္… ပထမက ၁၀လံုးစေသာက္တယ္တဲ့… ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ေသာက္ပီးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႕ပိုက္ဆံလည္း အေတာ္ထိေနပီေလ ဒါနဲ႕ မေသာက္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး မေသာက္ဘဲေနတာ မေနႏို္င္ေတာ့ဘူးတဲ့… ဒါနဲ႕ ခုေနာက္ဆံုး ၁၅လံုးေသာက္တဲ့ အဆင့္ထိျဖစ္လာတယ္… အိမ္က ပိုက္ဆံအမ်ိဳးမ်ိဳးေတာင္းတာ မရေတာ့ ဟိုကခ်ီး၊ ဒီကခ်ီးနဲ႕ ပို္က္ဆံေတြလည္း အေၾကြး၀ိုင္းေနတာလဲ မနည္းဘူး…

တခ်ိုဳ႕က စိတ္ဓာတ္က်လို႕၊ တခ်ိဳ႕က စိတ္ဖိစီးမႈေတြ မ်ားေနလို႕၊ တခ်ိဳ႕က သူတို႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ပစ္ပယ္ခံရတယ္လို႕ ယူဆၾကလို႕ အေၾကာင္းျပခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ သူတို႕ေတြဟာ စိတ္ထြက္ေပါက္ရွာၾကပါတယ္ (ဘေလာ့ဂ္ဂါ စိတ္ထြက္ေပါက္ မဟုတ္ပါ)… စိတ္ကို ထြက္ေပါက္ရွာၾကတဲ့အခါ ကို္ယ့္ကုိ အႏာၱရာယ္ျဖစ္ေစမဲ့ အျပဳအမူမ်ိဳးကို ေရွာင္သင့္တယ္… စိတ္ေျဖတဲ့နည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကပါတယ္… မီးေလးက အရမ္းစိတ္ထဲမွာ မြန္းၾကပ္ေနရင္ တစ္ေယာက္တည္း ေနရတာကို ၾကိဳက္တယ္… အနားမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ရွိေနရင္ ပိုစိတ္က်ဥ္း ၾကပ္တယ္… မီးေလး ခ်စ္သူေတာင္ အနားမွာရွိေနရင္ မႀကိဳက္ဘူး… တစ္ေယာက္ တည္း headphone ဖြင့္ၿပီး အျပင္သံ ဘာမွမၾကားရေအာင္ အက်ယ္ႀကီးဖြင့္ပီး သီခ်င္း နားေထာင္ခ်င္ နားေထာင္တယ္… တစ္ခါတစ္ေလ တေယာက္တည္း ဘယ္သူ႕မွ မသိေအာင္ ႀကိတ္ငိုခ်င္ ႀကိတ္ငိုတတ္တယ္… စိတ္ေျဖတဲ့ နည္းေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္… ဥပမာ- သီခ်င္း နားေထာင္တာ၊ သီခ်င္း ေအာ္ဆိုတာ၊ ေနာက္ အားကစားတခုခု လုပ္ေနတာမ်ိုုဳး အမ်ားႀကီး လုပ္လို႕ရပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ခုလို အက်ိဳးယုတ္ေစတာမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္သင့္ဘူးေပါ့…

မိဘေတြကလည္း ခုခ်ိန္က စား၀တ္ေနေရး ၾကပ္တည္းေနၾကေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္ ရႈပ္ေနလို႔ သားသမီးကို ေသခ်ာ ဂရုမစိုက္ႏုိင္ၾကေတာ့ သားသမီးေတြကလည္း ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ေနၾကတာေပါ့… သားသမီးေတြ ဒီလိုျဖစ္တာ မိဘေတြကိုခ်ည္း အျပစ္တင္လို႕ေတာ့ မရပါဘူး… အရင္ကဆို တစ္အိမ္မွာ တစ္ေယာက္အလုပ္လုပ္ရင္ တစ္အိမ္လံုး ထိုင္စားလို႕ရေပမဲ့ ခုေခတ္မွာေတာ့ စီးပြားေရး ၾကပ္တည္းလာမႈေၾကာင့္ အမ်ားစုက အျပင္မွာ အလုပ္ထြက္လုပ္ ၾကရပါတယ္… ဒါကို သားသမီးေတြကလည္း နားလည္မႈရွိၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထိန္းသိမ္းၾကမယ္ဆိုရင္ မိသားစုတိုင္း သာယာခ်မ္းေျမ့ၾကရမွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္… ကိုယ္ေတြ အသက္အရြယ္မွာ ဒီေလာက္ စိတ္ဖိစီး မႈမ်ားေနမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္မိဘေတြေကာ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ေသာက ေရာက္ၾကလိမ့္မလဲလို႕ မလုပ္မိခင္ အရင္စဥ္းစားၾကေစခ်င္ပါတယ္…

ကိုယ္ျပဳမိတဲ့ အလုပ္တစ္ခုက ကုိယ္လည္း ဒုကၡေရာက္ရမယ္… လူႀကီးေတြလည္း စိုးရိမ္ ပူပန္ေနရမယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ဦး ႏွစ္ဖက္ ေကာင္းက်ိဳးမရွိလို႕ ဘာေၾကာင့္စိတ္ညစ္ေနရတယ္၊ ဘာေတြ စိတ္ဖိစီးမႈမ်ားေနတယ္ဆိုတာ သိပ္ခင္ၿပီး ႏႈတ္လံုတဲ့သူ တစ္ေယာက္ဆီ ရင္ဖြင့္ရင္လည္း သက္သာေကာင္း သက္သာပါလိမ့္မယ္… ဒါမွမဟုတ္ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလို သီခ်င္းနားေထာင္ တာမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အားကစား တစ္ခုခု လုပ္ေနတာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘာမွ မေတြးဘဲ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္စက္အနားယူျခင္း ကလည္း စိတ္ဖိစီးမႈကို ေလ်ာ့နည္းေစပါတယ္… လူငယ္ဆိုတာ တိုင္းျပည္အတြက္ လင္းလက္လာမယ့္ ၾကယ္ပြင့္လူေတြပါ… မလင္းလက္ခင္ ေၾကြလြင့္မသြားေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႕ ဒီပို႕စ္ေလးကို ေရးသားျခင္းျဖစ္ပါတယ္…

(စာၾကြင္း - သူမ ခုဆို ေဆးျဖတ္တာ အေတာ္ေလးထိေရာက္ေနပါပီ… ေဆး ၁၅လံုးကေန ေလွ်ာ့လာတာ ၃လံုး ထိေရာက္ေနပါပီ… ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ သူမ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးထပ္မျဖစ္ေအာင္ အားလံုးေအးေဆးသြားတဲ့အခ်ိန္ သူမ မိဘေတြကို အသိေပးဖို႕ စိတ္တြင္ရည္စူးလွ်က္….)

လူငယ္မ်ားႏွင့္အခ်ိန္

ခုတေလာ မီးေလးလည္း စာေမးပြဲၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းႏွစ္ပတ္ပိတ္ထားတာရယ္၊ မီးနည္းနည္း ျပန္မွန္ေနတာရယ္ေၾကာင့္ အိမ္မွာရွိတဲ့အခ်ိန္ အြန္လိုင္းျဖစ္ေနတာ မ်ားပါတယ္... အလုပ္မွာ တုန္းကေတာ့ ေန႕လည္ပိုင္း အၿမဲအြန္လိုင္းရွိတတ္တဲ့ မီးေလး ခုေတာ့ အြန္လိုင္း မတက္ႏို္င္တာ အေတာ္ေလး ၾကာသြားပါပီ... ႏွစ္ေတာင္ ခ်ီသြားပီ အလုပ္ခ်ိန္မွာ အၿမဲအြန္လိုင္းေတြ႕ေနၾက ဘေလာ့ဂ္ဂါ အစ္ကိုေတြကေတာင္ မီးေလး ေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းလို႕တဲ့... အမွန္က မီးေလးေပ်ာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး... ေက်ာင္းတက္ေနရတာရယ္၊ မီးေတြ အလွည့္က် ေပးတာေတြရယ္ေၾကာင့္ ေန႕လည္ပိုင္း အြန္လိုင္း မတက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ၊ ညဘက္က်မွ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ Discussion လုပ္ဖို႕ အြန္လိုင္းတက္ျဖစ္ရင္း တျခားဘေလာ့ဂ္ဂါေတြနဲ႕ေတာ့ ေတြ႕ျဖစ္ပါတယ္...

မီးေလးခု ေန႕လည္ပိုင္း အြန္လိုင္းတက္တဲ့ ဒီႏွစ္ပတ္အတြင္းမွာ မီးေလးရဲ႕ ဂ်ီေမးလ္အေကာင့္ထဲကို တေန႕ကို အနည္းဆံုး ႏွစ္ခု သံုးခုေလာက္ အက္တာရွိတယ္… အရင္က မီးေလးက ကိုယ္မသိရင္ မအက္တတ္ေပမဲ့ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စာေတြ Discussion လုပ္ေနရတာမို႕ ေမးလ္အက္ဒရက္ေတြ အက္ျဖစ္ပါတယ္… အဲဒီ့ထဲမွာ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းလိုခ်င္လို႕၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္၊ တခ်ိဳ႕က ၾကဴဖို႕၊ အားလံုးကို မဆိုလိုပါဘူး… တခ်ိဳ႕ဆို အေတာ္ေလး ရိုင္းတာေတြ႕ရတယ္… သူတို႕ကလည္း အက္ေသးတယ္ စကားေျပာတာ အရမ္းရိုင္းလို႕ ဗန္းလိုက္တာေတြလည္း မနည္း… ဟိုတရက္က မီးေလး ေမာင္၀မ္းကြဲတေယာက္က အေကာင့္ႏွစ္ခုဖြင့္ခိုင္းတယ္… မီးေလးလည္း စာေမးပြဲရွိေနတာနဲ႔ စာေမးပြဲၿပီးရင္ လုပ္ေပးမယ္… လိုခ်င္တဲ့ အက္ဒရစ္ကို ပို႕ေပးထားဆိုၿပီး ေျပာထားလိုက္တယ္… မီးေလး စာေမးပြဲၿပီးလို႕ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “ဗုေဒၶါ” အေကာင့္နိမ္းကို girlkiller နဲ႕ loverkiller ဖြင့္ေပးပါတယ္…

မီးေလးေမာင္ေလးက နယ္မွာ GTC(ပထမႏွစ္)တက္ေနတာ သူနဲ႕ ဆက္သြယ္ရဖို႕က အြန္လိုင္းတက္လာမွပဲ ေတြ႔ရတယ္… သူ႕ဆီဖုန္းဆက္ဖို႔က် အေဆာင္ဖုန္းက မမွတ္မိေတာ့ ဆက္မရဘူး… ဒါနဲ႕ မၾကာပါဘူး အြန္လိုင္းတက္လာတယ္… ငဖုန္း မကုိ ဖြင့္ခိုင္းတဲ့ အေကာင့္ေတြက ဘယ္သူ႕အတြက္လဲ ဘာလုပ္ဖို႔တုန္းဆိုေတာ့ သူ႕အတြက္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြ ၾကဴဖို႕တဲ့… “ဘုရား …ဘုရား……” မီးေလး တကယ္ပဲ စိတ္ပ်က္မိပါတယ္… ေနာင္တလည္း ရမိတယ္… သူေက်ာင္းမတက္ခင္ ရန္ကုန္မွာ လာေနတုန္းက မီးေလးက လူငယ္တေယာက္အေနနဲ႔ သိသင့္ သိထိုက္တယ္… တတ္ထားသင့္တယ္ ထင္လို႔ သင္ေပးခဲ့တာေတြကို သူက တလြဲလုပ္ေနပီဆိုတာ သိလိုက္ေတာ့ စိတ္လည္း မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္…

ခ်က္တင္ထိုင္တယ္ ဆိုတာ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိပါတယ္… တခ်ိဳ႕က Knowledge ေတြကို အခ်င္းခ်င္းမွ်ေ၀က်တယ္… မီးေလး ဘာလို႔ ခုခ်ိန္ထိ ဘေလာ့ဆက္ေရးေနလဲ… ခုဆို မၾကာမီအခ်ိန္အတြင္းမွာ မီးေလးရဲ႕ ဘေလာ့အိမ္သက္တန္းက သံုးႏွစ္ျပည့္ပါေတာ့မယ္… ဘာေၾကာင့္ေရးေနတာလဲ? ဘာအတြက္ေရးေနတာလဲ? ဆိုတာမ်ိဳး ေတြးမိဖူးပါတယ္… မီးေလး ဘေလာ့ေရးတာက စိတ္ကူးေပါက္ရာ ဟိုျခစ္ ဒီျခစ္ေရးေနတဲ့ ဒိုင္ယာရီ သက္သက္သာ ျဖစ္ပါတယ္… ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး…. အရင္က မီးေလး အားတဲ့အခ်ိန္ေတြဆို မဂၢဇင္းေတြ၊ ၀တၳဳေတြ ဖတ္ေလ့ရွိပါတယ္… ဒါေပမယ့္ အရင္ကေလာက္ စာအုပ္ေတြက အေတာ္မ်ားမ်ားက ဖတ္လို႕မေကာင္းေတာ့ပါဘူး… တခါလာလည္း အခ်စ္၀တၳဳ၊ အလြမ္းအေဆြးေတြ၊ ျမန္မာဗီြဒီယိုေတြကလည္း အႏွစ္သာရမရွိနဲ႕ အခ်ိန္ေတြ အရမ္းႏွေျမာဖို႕ေကာင္းပါတယ္… တေန႕ ဂ်ာနယ္တေစာင္မွာ ျမလႊာရဲ႕ ဒိုင္ယာရီဆိုတာေလး စေတြ႕ၿပီး အဲဒီ့ဆိုဒ္ကို သြားၾကည့္တယ္… အဲဒီ့ဆိုဒ္ထဲမွာရွိတဲ့ လင့္ေတြကို သြားၾကည့္ေတာ့ မီးေလးအတြက္ ဗဟုသုတေတြ အမ်ားႀကီးရပါတယ္… ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြက သူတို႕သိတဲ့ Knowledge ေတြကို စာဖတ္သူေတြ မွ်ေ၀ေပးၾကတယ္… သူတို႕ရဲ႕ အေတြးေတြ စိတ္ကူးေတြကို ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ခ်ျပၾကတယ္…

ဘေလာ့ဂ္ဂါ အေတာ္မ်ားမ်ားက (မီးေလးမပါ,ပါ) စာအေရးအသား ေကာင္းၾကတယ္… ၿပီးေတာ့ အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အြန္လိုင္းေပၚမွာပဲ သိၾကေပမဲ့ အခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီၾကတယ္… အရမ္းလည္း ခင္ဖို႕ေကာင္းၾကပါတယ္… တစ္ေယာက္ အခက္အခဲျဖစ္ေနရင္ ၀ိုင္းၿပီး ကူညီေျဖရွင္းၾကတယ္… တဦးကိုတဦး အျပန္အလွန္ေစာင့္ေရွာက္ၾကတယ္… ဒါေၾကာင့္လဲ ဘေလာ့ဂ္နဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေမာင္ႏွမေတြကို ခုခ်ိန္ထိ မစြန္႔ခြာႏိုင္ေသးတာပါ… ေနရာတိုင္းမွာ စုန္းျပဴးဆိုတာ ရွိစၿမဲပါ… ဘေလာ့ဂ္ဂါနာမည္တပ္ၿပီး သူမ်ားဘေလာ့ဂ္က ခိုးကူးေတြ၊ သူမ်ား စီပံုးမွာ တျခား ဘေလာ့ဂ္ဂါနာမည္ေတြ လင့္ေတြ သံုးၿပီး ေႏွာင့္ယွက္ေနၾကတာ သူတို႕အတြက္ ဘာမ်ား အက်ိဳးရွိပါသလဲ… မီးေလးကို ကိုအရုပ္ကေလးက ေျပာဖူးပါတယ္…

သူ႕တို႕ ေကာင္မေလးေတြ အထင္ႀကီးေအာင္တဲ့…. ဒါဆိုရင္ေတာ့ လြဲမွားတဲ့ အယူအဆပါပဲ သူမ်ားဆီက ခိုးခ်တာ တစ္ေန႕ေန႕မွာ သိလာရင္ အဲဒါက ပိုရွက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္… ကိုယ့္တတ္သေလာက္ကိုပဲ ၾကိဳးစားၿပီး ရသေလာက္ေရးပါ၊ စာမ်ားမ်ားဖတ္ပါ၊ သူမ်ား ဘယ္လိုေရးလဲ ေလ့လာပါ… ဒါဆိုရင္ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းလည္း တက္လာမယ္… လူငယ္ေတြ အနည္းစုက ေတာ္ၾကပါတယ္… အမ်ားစု ဘာလို႕မေတာ္ၾကလဲ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ တံုးေအာင္ လုပ္ေန ၾကတာပါ… ဦးေဏွာက္ကို အၿမဲ အလုပ္လုပ္ေပးရပါမယ္… ဦးေဏွာက္ကို မသံုးတာမ်ားလာရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ငတံုးတေယာက္ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္…

ေျပာရင္းနဲ႕ လမ္းေခ်ာ္သြားပီ… ခ်က္တင္ထိုင္တဲ့ လူငယ္အမ်ားစုကို ေျပာခ်င္တာ အေယာင္ေဆာင္သမားဘက္ ေရာက္သြားပီ… ဒီေန႕လူငယ္ေတြကို ေျပာခ်င္တာက ခ်က္တင္ထိုင္ရင္းနဲ႕ ၾကဴတာ ကိုယ့္အတြက္ ဘာအက်ိဳးအျမတ္ရလဲ ျပန္သံုးသပ္ၾကဖို႕ပါ… မီးေလး ခုတေလာ အေတာ္ခံရခတ္ေနတယ္ … မီးေလး ခံရခက္တဲ့ ေမးခြန္းကို ခုရက္ပိုင္း ခဏခဏအေမးခံေနလို႕ပါ… အဲဒီ ေမးခြန္းက “ မ… ဘယ္သူနဲ႕ ၾကဴေနတာလဲ” တဲ့… တကယ္ ခံရခက္တဲ့ ေမးခြန္းပါ… မီးေလး သူတို႕အေကာင့္ေတြ အက္လုပ္တာ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွ မပါဘဲ ဒီအတိုင္း အက္လိုက္တာပါ… ဒါေပမဲ့ သူတို႕ေလးေတြက ငယ္ပါေသးတယ္ သူတို႕ကို လမ္းမွန္ေရာက္ေစခ်င္တယ္… တခ်ိဳ႕က အင္တာနက္ဆိုင္မွာ တစ္နာရီ သံုးေလးငါးရာေပးၿပီး သံုးၾကရတယ္… အိမ္မွာ သံုးေနတဲ့ သူေတြလည္း ဒီအတိုင္းပါပဲ… လစဥ္ေၾကးေပးၿပီး သံုးေနၾကရတာ… ကိုယ္ကုန္လိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံအတြက္ ငါဘာေတြရလို္က္လဲ… ကုန္လိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႕ တန္ေအာင္ အက်ိဳးရွိမယ့္ဆိုဒ္ေတြၾကည့္မယ္၊ဥပမာ – language ေတြေလ့လာမယ္၊ ကိုယ့္၀ါသနာပါတဲ့ ပညာရပ္တခုခုကို ေလ့လာမယ္၊ ဒါကလည္း Free Education Web Siteေတြ တေန႕ထက္ တေန႕ ပိုမ်ားလာလို႕ ႏိုင္ငံရပ္ျခား သြားမွမဟုတ္ဘူး… ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာတင္ တထိုင္တည္း ေလ့လာႏိုင္တယ္…

မီးေလးေျပာခ်င္တာက ခ်က္တင္နဲ႕ ၾကဴလို႕ ကုန္မယ့္အခ်ိန္အစား အက်ိဳးရွိတာေလးေတြ လုပ္ေစခ်င္တယ္… ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သံုးသပ္တာမ်ိဳး လုပ္ေပးပါ… မီးေလးကို ဆရာလုပ္တယ္လို႕ မထင္ေစခ်င္ပါဘူး… ဆရာလုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး… သူတို႕အခ်ိန္ေတြကို သူတို႕အစား ႏွေျပာမိလို႕ပါ… ကိုယ္က ပိုက္ဆံျဖဳန္းၿပီး ဒီလိုအခ်ိန္ေတြ အလကားသံုးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ တခ်ိဳ႕လူေတြက သူတို႕ ၀မ္းေရးအတြက္ ႀကိဳးစားေျဖရွင္းေနၾကတယ္ဆိုတာမ်ိဳး ျပန္ေတြးၾကည့္ပါ… ကိုယ့္က မိဘပိုက္ဆံ အခန္႔သင့္ ထိုင္သံုးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ထမင္းစားဖို႕အေရး နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ရုန္းကန္ေနၾကရတဲ့ တခ်ိဳ႕လူေတြရဲ႕ ဘ၀ကို စာနာတတ္ပါေစ… ဒါဆိုကုိယ္က ဘယ္ေလာက္ အသံုး၀င္ေနတဲ့သူ၊ အသံုးမ၀င္တဲ့သူဆိုတာ သိလာပါလိမ့္မယ္… ဒီအခ်ိန္မွာ ျပင္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳးရွိမွာပါ… မီးေလး ေမာင္ေလးေတာင္ ေျပာတုန္း ဟုတ္ကဲ့… ဟုတ္ကဲ့နဲ႕ ကိုယ့္မ်က္စိေရွ႕ မဟုတ္ေတာ့ သူလုပ္ခ်င္တာ လုပ္မွာေလ… ဒါေပမဲ့ ငါဒီလိုေန,ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ တခ်ိဳ႕သူေတြက ဘ၀ကို ဘယ္လိုရုန္းကန္ေနၾကရပါလား… ကိုယ္သံုးေနတဲ့ ပို္က္ဆံကေရာ ကိုယ့္မိဘေတြ လြယ္လြယ္နဲ႕ရတဲ့ ပိုက္ဆံမဟုတ္ပါလား… ကာယနဲ႕မဟုတ္ေတာင္ ဥာဏနဲ႕ ရွာထားၾကတာပါလားဆိုတဲ့ အသိေလး သိရင္ မီးေလး လက္ၾကြက္သားေယာင္ေနရင္းနဲ႕ ေရးတဲ့ ပို႕စ္ေလးအတြက္ ပင္ပန္းရ က်ိဳးနပ္တာေပါ့….

ေနာက္တခုက ဂိမ္းေဆာ့တယ္… ဂိမ္းေဆာ့တာကို အျပစ္မေျပာပါဘူး… ကေလးေတြကအစ ဂိမ္းေဆာ့သင့္တယ္… ဂိမ္းေဆာ့တဲ့ အခါမွာလည္း ေရႊးခ်ယ္တတ္ဖို႕ လိုပါတယ္… ခုေခတ္မွာ လူႀကီးနဲ႕ ကေလးၾကား ဂိမ္းေဆာ့လို႕ ဆိုၿပီး ဆူပူေသာင္းက်န္း ေနတဲ့အသံ ၾကားဖူးၾကမွာပါ… အမွန္ေတာ့ လူၾကီးေတြ အေနနဲ႕လည္း ကေလးေတြ ဂိမ္းေဆာ့သင့္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး နားလည္ေပးတတ္ဖို႕ လုိပါတယ္… ၿပီးေတာ့ ဂိမ္းေတြကိုလည္း ေရႊးခ်ယ္ေပးတတ္ဖို႕ လိုပါေသးတယ္… ဥပမာ – ဦးေဏွာက္သံုးရတဲ့ ဂိမ္းမ်ိဳး စစ္တိုက္တဲ့ ဂိမ္းဆို ရန္သူေတြ ရွာရတယ္… ရန္သူကို ကိုယ္က အရင္ပစ္မွ မပစ္ႏိုင္ရင္ ကိုယ့္ဘက္က အေကာင္ေတြ က်ကုန္ဆိုေတာ့ သူတို႕ မ်က္လံုး၊ လက္၊ ဦးေဏွာက္က အလုပ္လုပ္ေပးေနရတယ္… ဒါေၾကာင့္ ဦးေဏွာက္ကို အလုပ္လုပ္ေပးေနသလိုျဖစ္လို႕ ဓားမ်ားလို မ်ားမ်ားေသြးေလ ထက္ေလ ျဖစ္လာတယ္… အခ်ိန္ျပည့္ ေဆာ့တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ အခ်ိန္ကန္႕သတ္ၿပီး ေဆာ့ခို္င္းတာမ်ိဳး လုပ္ေပးသင့္တယ္… ဒါက ငယ္ငယ္တည္းက Train လုပ္သင့္တာပါ…

ဒါေပမယ့္လည္း ဂိမ္းဆိုင္ေတြေပၚလာတဲ့အတြက္ ကေလးအမ်ားစုက ဂိမ္းဆိုင္မွာခ်ည္း အခ်ိန္ကုန္ေနၾကပါတယ္… ဒါကိုလည္း အိမ္က မိဘေတြအေနနဲ႕ လံုး၀ ဂိမ္းဆိုင္မသြားရဆိုတာမ်ိဳး မတားျမစ္သင့္ပါဘူး… လူ႕သဘာ၀အရ မသြားနဲ႕ဆို သြားခ်င္တယ္… မလုပ္နဲ႕ဆို လုပ္ခ်င္တယ္… အခ်ိန္သတ္မွတ္ၿပီး လုပ္ခိုင္းတာမ်ိဳးလုပ္ေပးသင့္ပါတယ္… လူႀကီးနဲ႕ လူငယ္ေတြၾကား သေဘာထား ကြဲလြဲမႈေတြ ခုေခတ္မွာပိုမ်ားပါတယ္… လူႀကီးေတြကလည္း သူတို႕ ျဖတ္သန္းလာတဲ့ အသိကို ေရွ႕တန္းတင္တတ္သလို လူငယ္ေတြ ကလည္း အေဖ၊ အေမတို႕ မသိပါဘူးဗ်ာလုိ႕ ျပန္ေျပာမယ့္အစား အခ်ိန္ယူၿပီး ရွင္းျပေျပာျပတာမ်ိဳး လုပ္ေပးပါ… အေဖ၊အေမတို႕ ေခတ္မွာ ဒီလုိဟုတ္ေပမယ့္၊ သားတို႕ သမီးတို႕ေခတ္မွာ ဘယ္ဟာကျဖင့္ ဘယ္လိုလုပ္မွရေတာ့မွာဆိုတာမ်ိဳး ေျပာျပေပးရင္ လူႀကီးေတြကလည္း ကိုယ့္ကို အားကိုးရတဲ့ သားသမီးေတြဆိုၿပီး အထင္ႀကီးလာပါလိမ့္မယ္… ကိုယ့္ေရွ႕မွာ မဟုတ္ေတာင္ တျခားသူေတြနဲ႕ ေတြ႕တဲ့အခါ သားကေလ သမီးကေလနဲ႕ ပီတိစကားသံေတြနဲ႕ စကား၀ိုင္းေလးက သာယာစိုျပည္ေနမွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္…

လူငယ္မ်ား အခ်ိန္ကို အက်ိုးရွိစြာ သံုးတတ္သူမ်ား ျဖစ္ပါေစလိုက ဆႏၵျပဳရင္း….

အၾကည္ညိဳမပ်က္ေစခ်င္...

မီးေလး ဘေလာ့ကို စာေမးပြဲရွိလို႕ မေရာက္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာပီေပါ့... ဒီအေတာအတြင္း မီးေလးဆီကို သတိတရနဲ႕ လာေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ စာဖတ္သူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္... ဒီအေတာအတြင္း ကုန္ၾကမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ရထားေပမဲ့ မအားတာရယ္၊ ကြန္မေကာင္းတာရယ္၊ အပ်င္းႀကီးေနတာရယ္ေၾကာင့္ ပို႕စ္တင္တာလဲ အေတာ္ေလးက်ဲသြားခဲ့ပါတယ္...

ဒီေန႕ေရးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာက ရင္ထဲမွာ အေတာ္ေလး မေကာင္းမိလို႕ပါ... ဟိုတရက္က ေရႊတိဂံုဘုရားကို သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ခဲ့ပါတယ္... ဘုရားရဲ႕ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတာေတြက တျခားဘာသာ၀င္ေတြ ဗုဒၶဘာသာကို အၾကည္ညိဳပ်က္ေစတဲ့ အျပဳအမူမ်ိဳးကို ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္... ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ အလွဴခံေနၾကတဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြ၊ သီလရွင္ေတြပါ... ဘုရား၀တ္ျပဳတာေတာင္ ေကာင္းေကာင္း ၀တ္ျပဳလို႕ မရေအာင္ ေဘးနားက ေတာက္ေလွ်ာက္ အလွဴခံေနျခင္းပါပဲ... ထိုအျပဳအမူက အရမ္းပဲ ဆိုး၀ါးလွပါတယ္ မီးေလးအျမင္ေျပာတာပါ... တျခား လာေလ့ၾကတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကေရာ ဘယ္လိုျမင္ၾကမလဲ... ဘုရားေဂါပက လူႀကီးေတြအေနနဲ႕ ဒီလုပ္ရပ္မ်ိဳးကို တားျမစ္သင့္ပါတယ္... အလွဴခံပံုကလည္း အဆန္းရယ္၊ ဘယ္ႏွနာရီလဲေမးၿပီး လက္ဘက္ရည္ဖိုးေပးခဲ့ဆိုၿပီး ေတာင္းတယ္... မီးေလး အျမင္ေတာ့ အတုအေယာင္ေတြလို႕ ထင္ပါတယ္... သကၤန္းဗန္းျပၿပီး ခုလိုေတာင္းတာေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့... ဒါေပမဲ့ အရြယ္ေပါင္းစံု ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္...
သီလရွင္အေမႀကီး တစ္ပါးဆို အေတာ္ကို အသက္ႀကီးေနပါၿပီ... ဓာတ္ေလွကားနားသြားတဲ့ စၾကၤန္မွာ ၁၀ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ေစာင့္ေနပါတယ္... သီလရွင္အေမႀကီးက ရသမွ်ပိုက္ဆံကို ထိုေကာင္ေလးကို ေပးထားၿပီး လိုက္အလွဴခံေနတာပါ... အသက္ႀကီးေနတဲ့ သီလရွင္ဆိုေတာ့ လူေတြက လွဴၾကပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ဆိုးရြားတဲ့အျပဳအမူက သူ႔ကို မလွဴဘဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ထြက္သြားတဲ့ သူေတြက အေနာက္ကေနလိုက္ၿပီး ရင္ျပင္ေတာ္က မဆင္းမခ်င္း လိုက္က်ိန္ဆဲေနျခင္းပါပဲ... မီးေလးလွဴဖို႕ စိတ္ကူးထားတာေတာင္ သဒၶါပ်က္ၿပီး မလွဴခဲ့ေတာ့ပါဘူး... အသက္ႀကီးေပမဲ့ အသက္အရြယ္နဲ႕ မလိုက္ေအာင္ တရားမရွိျခင္းပဲ ၀မ္းေရးလြယ္ဖို႕အတြက္ သာ့သနာေဘာင္ထဲ ၀င္တာလားလို႕ေတာင္ သံသယျဖစ္မိပါတယ္...
ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚက ဆင္းလာၿပီး breakfast ကို Feel မွာ စားဖို႕ ၿမိဳ႕မလမ္းထဲက Feel ဆိုင္ကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္... မုန္႔ေတြ ဘာေတြမွာၿပီး ထိုင္ခံုေနရာ ယူလိုက္ပါတယ္... ထို Feel ဆိုင္မွာ ထိုင္းႏိုင္ငံက ဘုရားဖူးအဖြဲ႔ ဘုန္းႀကီး၊ သီလရွင္၊ ေယာဂီေတြ လာေရာက္စားေသာက္ေနတာ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္... တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဆင္းမစားဘဲ ဘုရားဖူးယာဥ္ေပၚမွာ ထိုင္ေနၾကပါတယ္.... ထိုအခ်ိန္မွာ လမ္းမွာ ျဖတ္သြားတဲ့ သီလရွင္တစ္ပါးက ႏိုင္ငံျခားသားေတြမွန္းသိတယ္... ကားကို ေက်ာ္ၿပီးမွ ျပန္လွည့္လာၿပီး ကားေပၚမွာထိုင္ေနတဲ့သူေတြကို အလွဴခံတယ္... ကားေပၚက ႏုိင္ငံျခားသားေတြက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကည္ညိုၾကလဲဆို ကားေပၚကေလေတာင္ လွမ္းထည့္တာမ်ိဳး မလုပ္ဘဲ ကားေပၚက ဆင္းလာၿပီး လွဴတာကို ၀မ္းသာဖြယ္ ေတြ႕ျမင္ရေပမဲ့ တျခားဘာသာ၀င္ေတြေတာင္ ဒီေလာက္ရိုေသေလးစားၾကတာ ကုိယ့္ဘာသာ၀င္ေတြက ဘာလို႕ ရႈံ႕ခ်စရာေတြ လုပ္ေနၾကရတာလဲလို႕ စိတ္ထဲမွာ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ မေက်မနပ္ျဖစ္ေနမိပါတယ္... ထိုသီလရွင္ကလည္း လွဴမွန္းသိေတာ့ဘယ္မွ မသြားေတာ့ဘဲ အထဲမွာထုိင္စားတဲ့သူေတြ ထြက္လာတဲ့အထိ ကားေပၚတက္တဲ့ အေပါက္ကေန ေစာင့္ေနပါတယ္...
စားၿပီးလို႕ ဆိုင္ထဲက ထြက္လာၾကတဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြ၊ သီလရွင္ေတြကလည္း အကုန္လံုးလိုလို လွဴၿပီးမွ ကားေပၚကို တက္ၾကပါတယ္... သူတို႕ရဲ႕ သဒၶါတရားထက္ျမက္တာကို ေတြ႕ရလို႕ ၀မ္းသာပါတယ္... တဆက္တည္းမွာပဲ အထင္ေသးသြားမလားလို႕ စိုးရိမ္ခဲ့ရပါတယ္... မီးေလး သိရသေလာက္ သီလရွင္ေတြဟာ ေတာဖိတ္နဲ႕ ၿမိဳ႕ဖိတ္ကလြဲလို႕ အလွဴခံထြက္လို႕မရပါဘူး... ဟိုေန႕က မီးေလးတို႕ေက်ာင္းေရွ႕ကို ဥဴးဇင္း သံုးပါးျဖတ္သြားပါတယ္... မီးေလးသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္တည္း မီးေလးတို႕ဆီ လာေနတဲ့အခ်ိန္ ထိုဥဴးဇင္းမ်ားက မီးေလးသူငယ္ခ်င္းကို ပိတ္ရက္လိုက္ၿပီး ပို္က္ဆံေတာင္းပါတယ္... မီးေလးသူငယ္ခ်င္းက အေၾကြမပါဘူး ဘုရားဆိုၿပီး သူတို႕ကို ျဖတ္သြားမယ္လုပ္ေတာ့ လက္ကို ဆြဲထားၿပီး မပါလည္း ပါတာပဲ ေပးခဲ့ဆိုၿပီး ဆြဲထားပါတယ္... မီးေလးတို႕က သူ႕နဲ႕သိတဲ့ ဥဴးဇင္းေတြမွတ္လို႕ ဒီအတိုင္းပဲ ၾကည့္ေနၾကတာ... မီးေလး သူငယ္ခ်င္းကလည္း မေပးရင္ သူ႕ကို ဘာလုပ္ၾကမလဲ မသိဘူးဆိုၿပီး သူ႔မွာပါတဲ့ 1000 တန္ပဲ ထုပ္ေပးလိုက္ရပါတယ္...
ၿပီးေတာ့ ေယာဂီ၀တ္စံုေတြနဲ႕ ဘယ္ကေက်ာင္းအတြက္ဆိုၿပီး ခဏခဏလာေတာင္းေနၾကတဲ့ သူေတြကလည္း တပုံတပင္... သာသနာကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး အလွဴခံေနျခင္းကို သာသနာေရး ၀န္ႀကီးဌာနအေနနဲ႕ ၾကပ္မတ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္ (မီးေလး ျဖစ္ေစခ်င္တာပါ).... ဗုဒၶသာသနာကို တစ္ပါးသူေတြ အေနနဲ႕ မၿငိဳျငင္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေၾကာင့္ပါ... မီးေလးတို႕ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ၾကသလို တျခားဘာသာ၀င္ေတြကလည္း မယံုၾကည္ မကိုးကြယ္ခ်င္ေန အၾကည္ညိဳမပ်က္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေၾကာင့္သာ ဒီပို႕စ္ေလးကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ...
မီးေလးအျမင္ေတြ မွားခ်င္လညး္ မွားေနႏုိင္ပါတယ္... အတၱႀကီးတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္... အမ်ားစုက စီးပြားေရးက်ပ္တည္းၾကတယ္ဆိုတာ နားလည္ပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ခုလိုမ်ိဳး ဘာသာေရးကို ခုတံုးလုပ္တာမ်ိဳးကို လက္မခံႏိုင္တာပါ... ကုိယ္လိုက္လုပ္ယံုနဲ႕ ၿပီးတဲ့ကိစၥ မဟုတ္ေတာ့လည္း စိတ္သာရွိၿပီး xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

GMail Offline

မီးေလး အြန္လိုင္းေပၚ မေရာက္တာ အေတာ္ကို ၾကာေနပါၿပီ... မအားတာကို အေၾကာင္းအရင္းခံၿပီး ပ်င္းေနတာေလ... သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ မေရာက္တာၾကာလို႕ ေမ့သြားပီလားေတာင္ မသိပါဘူး... ဒီေန႕ မီးေလး သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူ GMail Offline သံုးတာ အဆင္မေျပလို႕ဆိုၿပီး ေျပာလာလို႕ GMail Offline သံုးပံုကို သူငယ္ခ်င္းအားလံုးအတြက္ ျပန္လည္ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္... သိၿပီးသား သူမ်ားအတြက္ေတာ့ သည္းခံဖတ္ေပးၿပီး လိုအပ္တာမ်ား ျဖည့္စြပ္ေပးၾကပါေနာ္...

Offline သံုးမယ္ဆိုရင္ ပထမဆံုးအေနနဲ႕ Sign - In အရင္၀င္ရပါမယ္... Sign - In ၀င္ၿပီးၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ညာဘက္ အေပၚဘက္က setting ကို ကလစ္ႏွိပ္ၿပီး Labs tab ကို ေရြးၿပီး Offline ကို ရွာရပါမယ္... Offline ကိုေတြ႕ၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ Enable ဆိုတဲ့ radio pattern ကို ေရြးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္... ၿပီးရင္ Save Changes ကို ကလစ္ႏွိပ္လိုက္ပါ...

Save Changes လုပ္ၿပီးရင္ setting ရဲ႕ ေဘးမွာ offline 0.2 ဆိုတဲ့ link တခုေပၚလာပါလိမ့္မယ္... ထို link ကို ကလစ္ႏွိပ္ပါ... Install offline access for gmail ဆိုတဲ့ dialog box က်လာပါလိမ့္မယ္... wizard အတိုင္း Next လုပ္ပါ... I trust this site. Allow it to use Gears. ေဘးမွ check box ကို အမွန္ျခစ္ ျခစ္ပါ... Allow buttom ကို ကလစ္ႏွိပ္ပါ... Short Cut Icon ထားခ်င္တဲ့ ေနရာ Desktop, Start Menu, Quick lunch bar ထဲက တခုခုကို ေရြးပါ... ထို႕ေနာက္ OK လုပ္ပါ...

လုပ္ၿပီးၿပီးခ်င္း အသံုးျပဳလို႕ရေသးမွာ မဟုတ္ပါဘူး... Finishing Offline installation အရင္လုပ္ ပါတယ္... ၿပီးရင္ online ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ mail ေတြ၊ attachment ေတြကို Synchronize လုပ္ပါတယ္... ကိုယ္ဖြင့္တဲ့အခ်ိန္ Synchronize လုပ္ၿပီးသေလာက္ပဲ အသံုးျပဳလို႔ ရဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္... online ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ auto Synchronize လုပ္ေပးတာမို႕ က်န္တာ ဘာမွလုပ္ဖို႕ မလိုေတာ့ပါဘူး...

အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္က Offline သံုးမယ့္ user ေတြဟာ Internet cafe လိုဆိုင္ေတြမွာ အသံုးျပဳလို႕ အဆင္မေျပႏိုင္ပါဘူး... စက္ထဲမွာ သိမ္းထားတာေၾကာင့္ အျခား user ေတြ ကိုယ့္ေမးလ္ကို password မလိုဘဲ Double Click ႏွိပ္တာနဲ႕ ၀င္ႏိုင္တာရယ္ေၾကာင့္ GMail Offline ဟာ ကိုယ္ပိုင္ Deskop, Laptopနဲ႕ အင္တာနက္သံုးသူေတြ အတြက္သာ အဆင္ေျပႏိုင္တာ ေတြ႕ရပါတယ္... မီးေလး မသိတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...

သူငယ္ခ်င္းအားလံုး က်န္းမာရႊင္လန္းၾကပါေစ....

Happy Valentine's Day!

ဒီေန႕ ခ်စ္သူမ်ားေန႕မွာ ခ်စ္သူတိုင္း ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစလို႕ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ပါတယ္... ဒီေန႕ ခ်စ္သူမ်ားေန႕မွာ မီးေလးတို႕ ဗဟန္း ၃လမ္း အ၀ိုင္းထိပ္က Signature မွာ Valentine's Set Menu သြားစားတယ္... (ဟီး... ၾကြားတာ) ႀကိဳက္တဲ့သူေတြအတြက္ကေတာ့ တဦးကို $ 14 ဆိုတာ တန္ပါတယ္... မီးေလးတို႕ကေတာ့ ျမန္မာပါးစပ္ဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ခံတြင္းမလိုက္ခ်င္ဘူး... ငါးပိရည္၊ တို႕စရာနဲ႕မွ ခံတြင္းေတြ႕တာ...

ဒီေန႕ စားလာသမွ် Set Menu ကို စာဖတ္သူေတြအတြက္လညး္ ပါဆယ္ဆြဲလာခဲ့တယ္... လုေတာ့ မစားနဲ႕ေနာ္... ျဖည္းျဖည္းခ်င္း သံုးေဆာင္သြားေနာ္...
ဒါေလးက တူနာနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္ပါ... သူတို႕ကေတာ့ Romatic ဆန္ဆန္ပါပဲ ဖေယာင္းတိုင္က အလယ္က အတိုင္တိုေလးပါပဲ... ေဘးက တူနာနဲ႕ ေဆာ့စ္ေတြနဲ႕ကို ဖေယာင္းတိုင္ပံုေဖာ္ထားတာ... မီးမႈတ္ၿပီးရင္ စားလို႕ရပါၿပီ...


ဒါေလးကေတာ့ main food ပါ... ဘာေတြမွန္းေတာ့ မသိဘူး စိမ္းစိမ္းေတြ စံုေနတာပဲ...


ေရႊဖရံုသီး soupပါ...

ဒါကေတာ့ ငါးေပါင္းစံုနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ အေရွ႕တိုင္း အစားအစာေပါ့... ႏွာေခါင္းထဲမွာေတာ့ ပူစီနံ႕အန့ံ အေတာ္ရတယ္...

ကဲ...စားလို႕ ၀ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အခ်ိဳပြဲအေနနဲ႕ ပထမဆံုး ေရခဲမုန္႕

ၿပီးေတာ့ စပါကလင္၀ိုင္ပါ ပါေသးတယ္... ၿပီးရင္ ေခ်ာကလက္နဲ႕ ေရခဲေခ်ာင္း ဒါးလွီးမုန္႕ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ပန္းနဲ႕ ေခ်ာကလက္တို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္...




ၿပီးေတာ့ ၾကြားလက္စနဲ႕ ဆက္ၾကြားလိုက္ဦးမယ္... ဒီေန႕ရထားတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြက (ယူေတာ့ ယူတြားနဲ႕ေနာ္... :p)


အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းရင္း...

ICT Exhibition 2009

ျပည္ေထာင္စုေန႕က ICT Exhibition 2009 ကို Myanmar Info-Tech ၀င္းထဲမွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္... အဲဒီ့ပြဲမွာ ျပထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကို စာေရးသူ သြားရည္ပဲက်ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္... အရင္လက ပစၥည္းေတြ ၀ယ္တာနဲ႕ ခုနဲ႕ တအား ေစ်းေတြကလည္း ဟကုန္ေတာ့ စာေရးသူတို႕ ရင္ခံေနတာေပါ့... စာဖတ္ပရိတ္သတ္ႀကီးလည္း သြားရည္ က်ႏိုင္ေအာင္ ဓာတ္ပံုေတြ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္... ေအာ္ လိုခ်င္တာရွိလည္း အလကား ယူသြားလို႕ ရတယ္ေနာ္...

ဒီပံုကေတာ့ ဂိမ္းျပိဳင္ပြဲမွာ ဆုေပးမယ့္ ဆုေတြေပါ့... အဲ့ဒီထဲမွာ မီးေလးအတြက္ တခုမွ မပါတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္... ဟီး

လြတ္လပ္ေရးေန႕

ဒီပို႕စ္ေလးက လြတ္လပ္ေရးေန႕ထဲက တင္ပို႕ေရးထားတဲ့ပို႕စ္ေလးပါ... ေရးၿပီးတင္မရလို႕ သိမ္းထားၿပီး ခုမွတင္ရတာ ရက္ေတြကို ေရွ႕ျပန္လွည့္လိုက္တာေပါ့ ဟီ ဟိ... လြတ္လပ္ေရးေန႕ဆို ကေလးေတြအားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကရပါတယ္။ ဒီတေခါက္ လြတ္လပ္ေရးေန႕မွာ ကစားေတာင္ မကစားလိုက္ရဘူး။ လြတ္လပ္ေရးေန႕ဆို မီးေလး အရင္တုန္းက ႏွစ္ေတြကို အရမ္း သတိရမိပါတယ္။ အရင္ကဆို မီးေလးတို႕ အဘိုး(အေမရဲ႕ အေဖ)က လြတ္လပ္ေရးေန႕ မေရာက္ခင္ တရက္အလိုမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံအလံကို ၀ါးလံုးမွာခ်ီေနတဲ့ အဘိုးကို စပ္စုတဲ့မီးေလးက ဘိုးဘိုး ဘာလုပ္ဖို႕တုန္း ေမးေတာ့ မနက္ျဖန္ လြတ္လပ္ေရးေန႕ အိမ္မွာ ေထာင္ထားဖို႕တဲ့ေလ။ ေနာက္ေန႕ လြတ္လပ္ေရးေန႕မွာေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက အိမ္တုိင္းအိမ္တိုင္း အလံေတြ လႊင့္ထူထားၾကပါတယ္။ လမ္းေပၚမွာလည္း ကားေခါင္းေတြမွာ လႊင့္ထူထားၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အလံေတြ ျမင္တိုင္းျမင္တိုင္း ဘာမွန္းမသိ စိတ္ထဲမွာ အရမ္းပဲ ဂုဏ္ယူေနမိပါတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ အိမ္ေတြမွာ အလံေတြ လႊင့္ထူတာ မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။ လြတ္လပ္ေရးေန႕ေရာက္တိုင္း တခုတခုလိုေနသလို ခံစားရပါတယ္။

အဲ... ေနာက္တခုက လြတ္လပ္ေရးေန႕ ေရာက္တိုင္း လမ္းတိုင္းလမ္းတိုင္း ၿပိဳင္ပြဲေတြ က်င္းပေပးရတာပါပဲ။ မီးေလးတို႕က ရြာေဆာ္ေလ ထစ္ခနဲဆို မီးေလး မပါတာမရွိဘူး။ ေအာ္... ႀကံဳတုန္းေလး ၾကြားရဦးမယ္ (ၾကြားခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီ) ။ မီးေလး မူလတန္းအရြယ္က အေျပးခ်န္ပီယံေလ ေက်ာင္းေပါင္းစံု ၂၄ေက်ာင္းၿပိဳင္တာ ပထမရတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ၿမိဳ႕နယ္၊ ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္မွာလဲ ပထမ၊ ေနာက္ တိုင္းအဆင့္ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဒုတိယ၊ ေနာက္ခရိုင္အဆင့္မွာမွ ျပဳတ္သြားေတာ့တယ္... ဟီးးးး ။ ျပဳတ္ဆိုလို႕ ျပဳတ္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း အတင္းတုတ္ရဦးမယ္။ အရင္ပြဲေတြမွာက မီးေလးတို႕အသက္နဲ႕ေရြးတယ္။ မီးေလးက အရြယ္ထက္ ပိုၿပီးထြားတယ္ေလ အရပ္အေမာင္းေကာေပါ့။ အဲဒီ့တုန္းက မီးေလးက သံုးတန္း၊ ေနာက္ၿပီး မီးေလးက အသက္မျပည့္ဘဲ ေက်ာင္းတက္တာဆိုေတာ့ ေလးတန္းကေလးေတြနဲ႕ ၿပိဳင္ရတာမ်ားတယ္။ ခရိုင္အဆင့္မွာ အရပ္နဲ႕ ေရြးတယ္ လူကလည္း ပိုစံုလာတယ္ေလ။ အရပ္နဲ႕ေရြးေတာ့ ျပႆနာက အဲဒီ့မွာစတာ။ မီးေလးနဲ႕ ၿပိဳင္ရမယ့္ သူေတြက ေလးတန္း၊ ငါးတန္းေတြ၊ ပထမေတာ့ နည္းနည္းၿဖံဳသြားတယ္။ ေနာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခ်င္းသာ အဓိကပါပဲေလဆိုၿပီး ၿပိဳင္ဖို႕ ေနရာအသင့္ယူလိုက္တယ္။

ဒိုင္လူႀကီးရဲ႕ ၀ီစီမႈတ္သံၾကားၿပီးေနာက္မွာေတာ့ မီးေလးတုိ႕ အသားကုန္ေျပးေတာ့တာေပ့ါ။ ေဇာင္းထဲက လႊတ္လိုက္တဲ့ ျမင္းထက္ေတာင္ ျမန္ေသး (ကပ္ၾကြားတာ)။ မီးေလးက ဒုတိယေနရာက ေျပးေနတယ္။ ပန္း၀င္ခါနီး ေျခႏွစ္လွမ္းေလာက္အလိုမွာ ေရွ႕က တေယာက္နဲ႕ ယွဥ္လ်က္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာ္တက္ဖို႕ ျပင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ မီးေလး ေလထဲကို ေျမွာက္တက္သြားတယ္။ ပြဲၾကည့္စင္က လူေတြကလည္း ဟင္ခနဲ၊ ဟာခနဲေပ့ါ။ မီးေလးတင္မဟုတ္ပါဘူး မီးေလးနဲ႕ယွဥ္လ်က္ေကာင္မေလးပါ ေျမွာက္တက္သြားတာ။ ေနာက္မွာ သိလိုက္ရတာက ဒိုင္လူႀကီးက မီးေလးတို႕ေနာက္ကေန ဂုတ္ကေနလွမ္းဆြဲထားတာပါ။ ဘယ္သူမွ ဘာမွန္း မသိဘဲနဲ႕ ဒိုင္လူႀကီးရဲ႕ မညီမွ်မႈကို ခါးဆီးခံလိုက္ရတာပါ။ အကုန္ျပန္ေျပးရမယ္တဲ့ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္မွ မေပးခဲ့ပါဘူး။

ပြဲၾကည့္စင္မွာလည္း အားလံုးရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္ကုန္ၿပီ မီးေလးကလည္း အားကုန္ထုတ္ သံုးထားေတာ့ ေနာက္တႀကိမ္ ၀ီစီမႈတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေျခကက်ေနၿပီေလ။ အဲေတာ့ တတိယနဲ႕ ရႈံးခဲ့ရတယ္။ ပထမနဲ႕ ဒုတိယရတဲ့သူကိုပဲ ခရိုင္က ေရြးခ်ယ္ပါတယ္။ ရသြားတဲ့သူႏွစ္ဦးက ဒိုင္လူႀကီးရဲ႕ ေက်ာင္းကဆိုတာ အားလံုးသိေနၾကပါတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြလည္း ေက်ာင္းက အားလံုးပါလာၾကေတာ့ အကုန္ရုန္းရင္း ဆန္ခတ္ ျဖစ္ကုန္တယ္။ မီးေလးအေမက ဆရာမေတြကို ထိန္းၿပီး ေတာ္ပါေတာ့ မပါသြားေတာ့လည္း ကၽြန္မတို႕ မပင္ပန္းေတာ့ဘူးေပါ့ လာပါဆိုၿပီး ဆြဲေခၚလာတယ္။ မီးေလးနဲ႕အတူ ဂုတ္ဆြဲခံရတဲ့ ေကာင္မေလး ေက်ာင္းကလည္း မေက်နပ္ၾကဘူးေပါ့။ အဲေတာ့ မီးေလးတို႕ေက်ာင္းက ဆရာမေတြကပဲ ၀င္ဆြဲၿပီး ၿပိဳင္ပြဲလည္း တခန္းရပ္သြားပါေတာ့တယ္။ မာရသြန္ေျပးပြဲ ၀င္ၿပိဳင္ဖို႕လုပ္တုန္းက ေဖာင္တင္တာ ေနာက္က်လို႕ ၀င္မၿပိဳင္ခဲ့ ရဘူး။ ေနာက္ႏွစ္မွာ ၀င္ၿပိဳင္မယ္ဆိုၿပီးလည္း အားခဲထားေရာ မီးေလး ဒီအရြယ္ေရာက္တဲ့အထိ မာရသြန္ေျပးပြဲ မက်င္းပေတာ့ပါ။ အဲေလာက္ထိ ေျပးတဲ့ေနရာမွာ ေတာ့ပ္ျဖစ္တာ။

အဲ... လြတ္လပ္ေရးေန႕ လမ္းကေျပးပြဲေတြမွာဆိုရင္ ပရိသတ္က ဒိုင္လူႀကီးေတြကို သြားၿပီး ခုလိုၾသဘာ ေပးၾကပါတယ္။ မီးေလးကို ၀င္မၿပိဳင္ခိုင္းပါနဲ႕ သူပါရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ဆုရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႕ ေျပာၾကတဲ့ အထဲမွာ ေရွ႕ဆံုးကို မီးေလးအစ္ကိုပါပဲ။ မီးေလးကို အေတာ္ခ်စ္တာ ေျပာပံုကိုလည္း ၾကည့္ဦး။ မီးေလးပါမယ္ဆိုရင္ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ ယွဥ္မထားနဲ႕ ေနာက္မွာထားေပးပါတဲ့ ... ဟြန္း။ ၿပိဳင္ပြဲစည္းရဲ႕ ေျခငါးလွမ္းအကြာကေနပဲ ၀င္ၿပိဳင္ခြင့္ရပါတယ္။ သူတို႕ေျပာလည္း ေျပာစရာပင္ မီးေလးက သူတို႕ကို ဘယ္လိုပင္ အေၾကာေပးထားေစကာမူ ပထမခ်ဥ္း ဆြတ္ခူးရရွိစၿမဲပင္။ ထုတ္ဆီးတိုးပြဲဆိုရင္ေတာ့ ဟိုဘက္ကလည္း မီးေလးေခၚခ်င္တယ္၊ ဒီဘက္ကလည္း မီးေလးေခၚခ်င္တယ္။ မီးေလးကို လုေနၾကေရာပဲ မီးေလးက လ်င္လည္းလ်င္ေတာ့ မီးေလးပဲ ေအာာင္သူေအာင္ ကစားႏိုင္တယ္။ မီးေလးပါတဲ့ဘက္က အၿမဲႏိုင္တယ္ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕လုေနၾကတာေလ။

ခုေတာ့လည္း အလုပ္ေတြ၀င္ မအားတာရယ္ေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးေန႕ ၿပိဳင္ပြဲေတြ ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္မရေတာ့တာ ခုဆို ေလးႏွစ္ရွိပါၿပီ။ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းထမ္းေဆာင္ သြားၾကတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားနဲ႕ ရဲေဘာ္ေတြေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးရဲ႕ အရသာကို မီးေလးတို႕ အျပည့္အ၀ခံစားၾကရပါတယ္... ခုလို လြတ္လပ္ေရး ရခ်ိန္မွာ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အေသခံ တိုက္ပြဲ၀င္သြားၾကတဲ့ ရဲေဘာ္မ်ားအားလံုးကို အတူရွိေစခ်င္ပါတယ္... ကိုယ္က်ိဳးမဖက္ဘဲ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ အသက္စြန္႕သြားၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္တကြ ရဲေဘာ္မ်ားအား ျပန္ေျပာင္း ေအာက္ေမ့ရင္း ဂုဏ္ျပဳလ်က္....

အဆိပ္ပင္ ေရေလာင္းၾကသူမ်ား

မီးေလး ရင္ထဲ ခံစားေနရတာ တခုရွိတယ္... ကုိယ့္ကုိယ္ကိုလည္း ေက်နပ္အားရမႈ မရွိဘူး၊ ကိုယ္တဦးတည္း လုပ္ရံုနဲ႕လည္း ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး... ကုိယ္တဦးတည္းသာ လုပ္လို႕ရမယ္ဆိုရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႕လည္း ေတြးမိတယ္... ဒါေၾကာင့္ စာဖတ္သူေတြနဲ႕ မီးေလး ေဆြးေႏြးဖို႕ ဒီပို႕စ္ေလးကို ေရးသားတင္ျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္...

မီးေလး ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့ hardware ေတြ networking ေတြ တက္ျဖစ္ေနေတာ့ ေန႕တိုင္းလို ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္... ေန႕တိုင္းေရာက္ျဖစ္လုိ႕လည္း ဒီအျဖစ္ေတြ ျမင္ေနရတာေပါ့... မီးပြိဳင့္ေတြ၊ ကားမွတ္တိုင္ေတြ၊ လက္ဘက္ရည္ ဆိုင္ေရွ႕ေတြမွာ ကေလးေတြ ေတာင္းရမ္းေနတဲ့ ကိစၥပါ... ၿပီးေတာ့ လူႀကီးေတြ၊ ကေလးတြဲေလာင္းနဲ႕ မိခင္ေတြ၊ ဘုန္းႀကီး၊ သီလရွင္ေတြ စံုလို႕ပါပဲ... ဒါေတြက မျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥေတြပါ... ၿပီးေတာ့ မီးေလး တအားမုန္းတယ္... သူတို႕ ဘ၀ေပးအေျခအေန ဘယ္လိုပင္ ရွိေစကာမူ အားမေလ်ာ့တန္း ရုန္းကန္မွသာ ဒီဘ၀က ကၽြတ္မွာ မဟုတ္လား... ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ မရွိတဲ့ လူငယ္ေတြ ျမင္ရတာ ၀မ္းနည္းစရာပါ....

သူတို႕အရြယ္ ငယ္ပါေသးတယ္... မီးပြိဳင့္မွာ ကားရပ္တာနဲ႕ ထိုင္ရွိခိုးၿပီး ေတာင္းေနတာ အမ်ားဆံုးေတြ႕ရတာက ရန္ကင္းစင္တာ ေစ်းေကြ႕မီးပြိဳင့္နဲ႕ တာေမြ အ၀ိုင္း မီးပြိဳင့္မွာပါ... မီးေလး တခါမွ သူတို႕ကို ပိုက္ဆံ မေပးဘူး... ကိုယ္ေပးလိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံ သူတို႕ကို အဆိပ္ပင္ ေရေလာင္းသလို ျဖစ္လို႕... ေပးတဲ့သူေတြျမင္ရင္ အရမ္းေဒါသ ထြက္တယ္... ရမွန္းသိေတာ့ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူး... ဘယ္သူ႕ဘ၀ အညႊန္႕တံုးလဲ... သူတို႕ ဘ၀ပဲ အညႊန္႕တံုးတာေလ... ေပးတဲ့သူေတြက သူတို႕ေပးလိုက္လို႕ ဘာမွမျဖစ္ဘူး ဆင္းလဲ မဆင္းရဲသြားဘူး... တကယ္တန္း ထိခိုက္နစ္နာသြားတာက သူတို႕ေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္... စိတ္ဓာတ္ ပ်က္စီးသြားရင္ ဘာနဲ႕မွ အစားထိုးလို႕ မရဘူး...

တခါက မီးေလး သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေဖ အျပင္သြားရင္း အဲလိုပဲ မီးပြိဳင့္မွာၾကံဳတယ္... မီးေလး သူငယ္ခ်င္းအေဖက မင္းကို လုပ္ကိုင္စားေသာက္ဖို႕ ရင္းႏွီးေငြေပးမယ္... ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေတာင္းရမ္းေတာ့နဲ႕လို႕ေျပာတယ္ အဲဒီ ေကာင္ေလးက ဘာျပန္ေျပာသြားတယ္မွတ္လဲ... ဒါက ပိုျမတ္တယ္တဲ့ေလ... ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရိုက္ပစ္ဖို႕ေကာင္းလဲ...

တခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း ၾကိဳးစားခ်င္စိတ္ရွိၾကပါတယ္... ေရႊဂံုတိုင္မီးပြိဳင့္နားက ဗစ္တိုးရီးယားေရွ႕ မီးပြိဳင့္မွာ သူတို႕လို အရြယ္ေတြ ဂ်ာနယ္တို႕၊ ကြမ္းယာ၊ ေဆးလိပ္တို႕၊ ပန္းတို႕ ေရာင္းတာ ေတြ႕ဖူးပါတယ္... မီးေလး ျဖစ္ေစခ်င္တာေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ ပထမဆံုး သူတို႕ေတြ ေနထိုင္ဖို႕အတြက္ မိဘမဲ့ေဂဟာေတြ မ်ားမ်ား ရွိသင့္တယ္... ဒီမွာရွိတဲ့ မိဘမဲ့ေဂဟာ အမ်ားစုက ေတာ္ရံုတန္ရံု ၀င္ဖို႕ မလြယ္ဘူးလို႕ သိထားပါတယ္...

မီးေလး စိတ္ကူးယဥ္တာလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့... မီးေလးတို႕ ကိုရီယားကားတကား ၾကည့္ဖူးပါတယ္... အဲဒီ့ကားထဲမွာ အသက္မျပည့္တဲ့ မိဘမဲ့ကေလးေတြ ေတာင္းရမ္းေနတာေတြ႕ရင္ ဖမ္းေခၚသြားၿပီး မိဘမဲ့ ေဂဟာကို ပို႕တယ္... ေဂဟာမွာ စာသင္ေပးတယ္၊ လက္မႈပညာေတြ သင္ေပးတယ္... အသက္ အပိုင္းအျခား တခုေရာက္ေတာ့မွ ေဂဟာက ထြက္ၿပီး ကုိယ့္ဘ၀ကို ရုန္းကန္ၾကတဲ့ ဇာတ္ကို ရိုက္ထားတာ... မီးေလးလည္း ဒီမွာ အဲဒိလိုမ်ိဳးရွိေစခ်င္တယ္... သူတို႕ ခုလိုေတာင္းရမ္း စားေသာက္ေနတာကေလ သူတို႕ ဘ၀ကို တံုးမသြား ေစခ်င္တာ ရင္ထဲက ေစတနာပါ...

ဒီ့ထက္ႀကီးလာရင္ ဘာျဖစ္မလဲ ပညာကမရွိ၊ အလုပ္လုပ္ခ်င္ စိတ္ကလည္း ႏိုး၊ ေနာက္ဆံုးက် ခါးပိုက္ႏႈိက္ေတြ သူခိုးၾကမ္းပိုးေတြ ျဖစ္လာေရာ... မီးေလးေျပာတာ ဟုတ္တယ္ဟုတ္ (ဆရာမႀကီး ၀င္လုပ္တာ... :D) ...

အဲ ကေလးေတြအေၾကာင္းၿပီးေတာ့ ေနာက္တခုက လူႀကီးေတြ ေျခေကာင္းလက္ေကာင္းနဲ႕ ေတာင္းစားေနတာ သူတို႕မို႕ မရွက္တယ္... သူတို႕အစား မီးေလးတို႕ ၾကားကေန ရွက္မိပါတယ္... အျခားႏိုင္ငံသားေတြလည္း ရွိတဲ့အတြက္ ဒီႏိုင္ငံက လူေတြက လုပ္ကိုင္စားေသာက္ခ်င္စိတ္ မရွိၾကဘူးလို႕ ထင္သြားရင္ ကိုယ္ႏိုင္ငံသား ေတြပဲ အထင္ေသးခံရတာ မဟုတ္လား... သူမ်ား ႏိုင္ငံသြားတဲ့အခါ ဘာလူမ်ိဳးလဲ... ျမန္မာလို႔သာ ေျပာလိုက္ ႏွာေခါင္းရႈံ႕ၾကတယ္၊ ႏွိမ္ခ်င္ၾကတယ္...
ံ
သင္တန္းစတက္ခါစက ပန္းဆိုးတန္း မွတ္တိုင္မွာ အေဒၚႀကီးတေယာက္ သူ႕အိတ္ကို ဖြင့္ျပၿပီး ပိုက္ဆံက် ေပ်ာက္သြားလို႕ လမ္းစရိတ္ ၁၀၀ေလာက္ ေပးပါတဲ့... မီးေလးလည္း အဲဒီ့ေနရာက ထြက္သြားလိုက္တယ္... မီးေလးဆီက မရေတာ့ ေနာက္တေယာက္စီ သြားေတာင္းတယ္... ဟုိကလည္း ေပးလိုက္တယ္ဗ်ာ... အဲ ေပးတဲ့ ပိုက္ဆံကိုက် လက္မွာဆြဲထားတဲ့ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ထဲ ထည့္လိုက္ၿပီး ေနာက္တေယာက္ကို သြားေတာင္း ျပန္ေရာ... လူေတြလည္း စီးပြားေရး မေကာင္းတာ အေၾကာင္းျပၿပီး ေတာင္းရမ္းေနၾကရတယ္...

ေနာက္တခုက ဘုန္းႀကီး၊ သီလရွင္ေတြ မီးေလးအထင္ေတာ့ အတုေတြ ေနမွာေပါ့... ပန္းဆိုးတန္း အလယ္ဘေလာက္မွာ ေနာက္ကေန ဒကာမေလးလို႕ လွမ္းေအာ္ေတာ့ မီးေလးလည္း လန္႕သြားၿပီး ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဘုရားေပါ့... ဥပဓိရုပ္ကလည္း ၾကည္ညိဳစရာ ေကာင္းတာကိုး... ဥဳးဇင္း ေရႊတိဂံုဘုရားသြားမလို႕ ဖိနပ္ပ်က္သြားလို႕ တကၠစီငွားသြားခ်င္လို႕ ပိုက္ဆံေလး လွဴပါဆိုၿပီး ဖိနပ္ႀကီးေထာင္ျပတယ္... မီးေလးလည္း ဒြိဟျဖစ္သြားတယ္ သူတကယ္ သံဃာသာဆို မီးေလးအလွဴက ပိုၿပီး ျမင့္ျမတ္တာေပါ့... သံဃာမဟုတ္ဘဲ ဒီလို ေတာင္းရမ္းေနတာဆိုရင္ေတာ့ အဆိပ္ပင္ေတာ့ ေရမေလာင္းခ်င္ဘူးေလ... စဥ္းစားလြန္းလို႕ လူက ေခၽြးေတာင္ ျပန္ေနၿပီ... ေနာက္ဆံုး မထူးဘူးဆိုၿပီး တပည့္ေတာ္ေတာင္ တကၠစီမငွားႏိုင္လို႕ လမ္းေလွ်ာက္ေနရ ပါတယ္ဘုရားလို႕ ေျပာၿပီး ထြက္လာလိုက္တယ္... အဲ ကုိယ္ေတာ္က ေရွ႕ၾကြေတာ္ မမူဘဲ အေနာက္ကေလ လိုက္လာတယ္ဗ်ာ... မီးေလးလည္း ဘယ္ရမလဲ အေျပးခ်န္ပီယံေလ သိတယ္မလား တခ်ိဳးထဲ ေျပးေတာ့တာပဲ...

အဲ ေနာက္တခုက ခ်စ္ခ်စ္ႀကီးနဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္မွာေပါ့ (ဟီး ၾကြားတာ)... မုန္႕ဟင္းခါး စားေနတုန္း သီလရွင္တပါး အလွဴလာခံတယ္... မ်က္စိလွ်င္တဲ့ မီးေလးက အဲ့ဒီဆရာေလး မီးေလးတို႕ ဆိုင္၀င္ကတည္းက ဆိုင္အျပင္ေထာင့္ေလးမွာ ရပ္ေနတာ ေတြ႕လိုက္တယ္... မီးေလး ခ်စ္ခ်စ္ႀကီးက ပိုက္ဆံႏႈိက္တယ္ လက္ျမန္တဲ့ မီးေလးက ေပါင္ကို ဆြဲစိတ္ၿပီး ကန္ေတာ့ဆန္ပါ ဆရာေလးလို႕ ေျပာလိုက္တယ္... အဲေတာ့ ဘာေျပာလဲ ဆိုေတာ့ ေရသန္႕ဗူးေလး ေသာက္ၿပီးရင္ ဗူးခြံေပးပါတဲ့... မီးေလးရဲ႕ အရြဲ႕တိုက္ခ်င္တဲ့ စိတ္က ေပၚလာေရာ... ေအာ္ အားနာပါတယ္ ဆရာေလး ေရမကုန္ေသးလို႕ပါလို႕ ေျပာလုိက္တယ္... အဲဒီ့ဆရာေလး ဘာလုပ္တယ္ မွတ္တုန္း... သူလာတုန္းက မီးေလးတို႕ မုန္႔ဟင္းခါးစားတာ ကုန္ခါနီးေနၿပီေလ အဲေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ေစာင့္ေနတယ္ဗ်ာ... မီးေလး ခ်စ္ခ်စ္ႀကီးကလည္း ေစာင့္ေနမွန္းသိေတာ့ ေရဗူးေတာ့ ထားခဲ့လိုက္ပါတယ္... လွ်ာမရွည္နဲ႕ လာဆိုၿပီး လက္ဆြဲၿပီး ဆိုင္အျပင္ကို ထြက္လာတယ္... သူလည္း မီးေလးအေၾကာင္း သိလို႕ သိပ္မေျပာပါဘူး...

မီးေလးက စိတ္တမ်ိဳး ကိုယ္လွဴခ်င္ရင္ အိတ္ထဲ မက်န္ေတာင္ လွဴပစ္ခ်င္ လွဴပစ္တယ္... အဲလို ေတာင္းေနရင္ စိတ္ထဲမွာ အရမ္း Sensitive ျဖစ္တယ္... ဟုိရက္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မိုးေကာင္းဘုရားပြဲ သြားတယ္... ဘုရားပြဲမွာ ဗူးသီးေၾကာ္(လံုး၀ လံုး၀ မေကာင္းလို႕ ဓာတ္ပံုေတာင္ မရိုက္ခဲ့ဘူး.. :D) ၀င္စားၾကတယ္... ေကာင္ေလး တေယာက္ၿပီး တေယာက္လာေတာင္းတယ္ မီးေလးလည္း ေျဖရတာ ေမာလြန္းလို႕ မသိခ်င္ ေယာငေဆာင္ေနလိုက္တယ္... ေနာက္တေယာက္က ဗိုက္ဆာလို႕ မုန္႕ဖိုးေလးေပးပါလို႕ လာေတာင္းတယ္... တကယ္ဗိုက္ဆာ ေနတာလားလို႕ မီးေလးေမးလိုက္ေတာ့ ေခါင္းညိတ္တယ္... မီးေလးလည္း အေၾကာ္ ပန္းကန္ထဲက အေၾကာ္ ယူၿပီးေပးလိုက္တယ္...

ေခါင္းခါျပတယ္၊ မီးေလးက ဗိုက္ဆာတယ္ဆို စားေလလို႕ ေျပာၿပီး လက္ထဲ အတင္းထုိးေပးလိုက္တယ္... ကုိယ္ေတာ္ေခ်ာက ပုတ္ထုတ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ျပန္ျဖန္႕ထားတယ္... မီးေလးလည္း ေကာင္းရာကေန ဇက ျပလာတယ္... ဒီေလာက္ေတာင္ ျဖစ္လာတာ ဆိုၿပီး နင္ဗိုက္ဆာတယ္ဆိုလို႕ အေၾကာ္ ေကၽြးတယ္... နင္မစားဘူးဆုိေတာ့ ငါလည္း မတတ္ႏုိင္ဘူး ပိုက္ဆံေတာ့ မရွိဘူး ကဲ ေရာ့ဆိုၿပီး တစ္ရႈးဗူးထဲက တစ္ရႈးျဖတ္ၿပီး လက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္တယ္... သူက အတင္းခါခ်တယ္ ငါေတာ့ နင့္ေပးစရာ ပိုက္ဆံမရွိဘူးလို႕ ေျပာလိုက္တယ္... အဲဒါ အတင္းပဲ ထိုင္ကန္ေတာ့ပါေလေရာ... မီးေလးလည္း ရင္ထဲကို အရမ္းဆို႕သြားတယ္...

မီးေလး လုပ္ရပ္ လြန္သြားတယ္ ဆိုတာသိလိုက္တယ္... မီးေလးလည္း ပိုက္ဆံရွင္းၿပီး ေျပးထြက္လာခဲ့တယ္... အရမ္းလည္း ေနာင္တရမိတယ္... အခ်ိန္ေတြသာ ျပန္ဆြဲလို႕ရရင္ တစ္ရႈးေပးမိမွာ မဟုတ္ဘူးလို႕ ေတြးမိတယ္... မီးေလးလုပ္ရပ္က သူ႕ကို ေလွာင္သလို ျဖစ္သြားတာကိုး... ရင္ထဲမွာ ေ၀ဒနာတခ်ိဳ႕ ရုတ္တရက္ ေရာက္လာတယ္... ငါသာ တေန႕ သူ႕ေနရာမ်ိဳး ေရာက္လိမ့္မယ္လို႕ မေျပာႏိုင္ဘူး... အဲလို ေရာက္သြားတဲ့ အခါက်ရင္ ငါေရာ သူ႕လိုမ်ိဳး ၾကံဳခ်င္ႀကံဳရလိမ့္မယ္... ဒါကို ဘယ္သူမွ တတ္အပ္မေျပာႏိုင္ဘူး... ငါခုလုပ္မိတဲ့ လုပ္ရပ္အတြက္ တေန႕ ျပန္ခံရလိမ့္မွာပါလားလို႕လည္း ေတြးမိရင္း အဲဒီေန႕က ျပန္သာ ျပန္လာတယ္ ရင္ထဲမွာ မေကာင္းဘူး အဲ့ဒီညကလည္း မိုးသာလင္းသြားတယ္ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး...

မီးေလးလည္း စိတ္ညစ္ေနတဲ့ၾကားက အားတင္းၿပီး သူဒီျဖစ္ရပ္ကို စဥ္းစားတိုင္း ရွက္ၿပီး သမာအာဇီ၀နဲ႕ အသက္ေမြး ၀မ္းေၾကာင္းျပဳၿပီး တေန႕ ခ်မ္းသာရမယ္ဆိုၿပီး ႀကိဳးစားခ်င္တဲ့စိတ္ေလး ျဖစ္ေပၚလာပါေစလို႕ ဆုေတာင္းမိတယ္... မီးေလးလည္း အဲဒီေန႕က စၿပီး ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ ေတာင္းစားတဲ့ လူေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လို႕ ကိုယ့္မွာ ဘယ္လိုပဲ Sensitive ရွိေနေန မၾကားသလိုေနၿပီး ေရွာင္ရင္သာ ေရွာင္သြားမယ္ ထိုအျပဳအမူမ်ိဳး ေနာက္ထပ္လုပ္မိမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး... မီးေလး ခုေရးေနရင္ေတာင္ ရင္ထဲမွာ အလိုလို ၀မ္းနည္းေနမိတယ္...

ၿပီးေတာ့ ေတာင္းစားတဲ့သူေတြကိုလည္း အျမန္ဆံုး ပေပ်ာက္ေစခ်င္တယ္... သူတို႕ေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ သာယာလွပဖို႕ သူတို႕အတြက္ ေႏြးေထြးတဲ့အိမ္ဆိုတာ ရွိသင့္တယ္... သူတို႕ေတြ အလုပ္လုပ္မွ စားရတယ္္ဆိုတာ နားလည္သြားရင္ အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာမွာပါ... သူတို႕ေတြမွာေရာ သူတို႕ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာ မရွိဘူးလား၊ အနာဂတ္ဆိုတာေရာ ... သူတို႔ေတြ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္ရွိလာေအာင္ အလြယ္ရတဲ့နည္း မလိုက္ေအာင္ မီးေလးတို႔ေတြ ႀကိဳးစားၾကရမွာပါ... တခ်ိဳ႕ေတြက ရွက္ၾကတယ္ သူတို႕ကို လာေတာင္းရင္ မေပးလိုက္ရင္ လူအထင္ေသးခံရမွာ စိုးတဲ့အတြက္ လြယ္လင့္တကူ ထုတ္ေပးလိုက္ၾကတယ္... အမွန္ေတာ့ သူတို႕ေပးလိုက္တာ အဆိပ္ေတြ ဆိုတာ သူတို႕ ကုိယ္တိုင္ မသိၾကဘူး... ဒါေၾကာင့္ အဆိပ္ပင္ ေရမေလာင္းၾကပါနဲ႕လို႕ တိုက္တြန္းရင္း....

အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ....

အေနာက္ရပ္က ထြက္တဲ့ေန... ဇာတ္သိမ္း

ျပာလဲ့ ကၽြန္မတို႕ အိမ္က ျပန္သြားၿပီး ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနေတာ့ ျပာလဲ့ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမကို လာကန္ေတာ့ၿပီး သူမ နယ္ျပန္ေတာ့မယ္ ဆိုတာလာၿပီး ႏႈတ္ဆက္သြားတယ္... အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း ျပာလဲ့နဲ႕ ကၽြန္မ မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့တာ ေလးငါးလေလာက္ ၾကာသြားတယ္... သူမ သတင္းလည္း မၾကားရဘူး... ေနာက္ငါးလေလာက္ေနေတာ့ ကၽြန္မဆီ လာခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ဖုန္းဆက္လာတယ္...
“ဆည္းဆာဆီ ျပာလဲ့ လာခ်င္တယ္...”
“လာခဲ့ေလ ျပာလဲ့... ဒါနဲ႕ ျပာလဲ့ ေသြးထပ္စစ္ျဖစ္လား...”
“စစ္ျဖစ္တယ္ ဆည္းဆာ... ေဆာရီးပဲ ျပာလဲ့ မေျပာျဖစ္လိုက္တာ ျပာလဲ့တို႕ ျမစ္ႀကီးနားမွာပဲ စစ္လိုက္တယ္... အေျဖကေတာ့ Negative ဆည္းဆာ.. ျပာလဲ့ အဲ့ဒီအေျဖရေတာ့ အရမ္း၀မ္းသာသြားတယ္... ၿပီးေတာ့ ဆည္းဆာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္...”
“Congratulation ျပာလဲ့... ကိုယ္မင္းအတြက္ အရမ္း၀မ္းသာတာပဲကြာ... ဒါနဲ႕ မင္းကိုယ့္ဆီ လာခ်င္တယ္ ဆိုတာက....”
“ဒီလို ဆည္းဆာရဲ႕... ျပာလဲ့ အေမွာင္ထုထဲ ေရာက္ေနခ်ိန္မွာ ဆည္းဆာက အလင္းေရာင္ေလး ေပးခဲ့တယ္... အဲဒီ့အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ျပာလဲ့ရဲ႕ ဘ၀က ေတာက္ပလာခဲ့ရတယ္... ”
“ကဲပါ.. ေဒၚျပာလဲ့ အဲေလာက္ အမႊန္းတင္စရာမလုိဘူး ကိုယ္ဘာကူညီရမလဲ ေျပာ...”
“ျပာလဲ့ခ်စ္သူ ေခၚလာခ်င္တယ္... ၿပီးေတာ့ ဆည္းဆာနဲ႕ေပးေတြ႕ခ်င္တယ္...”
“ျပာလဲ့ ဆိုလိုတာက...”
“ဟုတ္တယ္ ဆည္းဆာ.. ျပာလဲ့ သူ႕ကို ေသြးစစ္ဖို႕ တိုက္တြန္းတိုင္း သူအၿမဲ ခါးခါးသီးသီးျငင္းတယ္... ဒါေၾကာင့္ ျပာလဲ့ေခၚ လာခ်င္တယ္ ေျပာတာ...”
“ေအးေလ ကိုယ္ႀကိဳးစားေပးပါ့မယ္...”
“ျပာလဲ့ ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ ဆည္းဆာဆီ ဆက္သြယ္လိုက္မယ္...”
“ေအး...ေအး... ေရာက္ရင္သာ ကိုယ့္ဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္...”

ျပာလဲ့နဲ႕ ဖုန္းေျပာၿပီး တပတ္ေလာက္အၾကာမွာ ျပာလဲ့ အိမ္ကုိေရာက္ခ်လာတယ္...
“ဆည္းဆာ... ျပာလဲ့ သူ႕ကို တည္းခိုခန္းမွာ ထားခဲ့ၿပီး ဆည္းဆာဆီ လာခဲ့တာ...”
“ျပာလဲ့ ကိုယ့္ကို သူနဲ႔ေတြ႕ဖို႕ စီစဥ္ေပးေလ... ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ သူနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္ထဲလည္း ေတြ႕ခ်င္တယ္...”
“ဒီလိုလုပ္ မနက္ျဖန္ ျပာလဲ့ သူနဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာလို႕ ရတဲ့ ဆိုင္ ေခၚလာခဲ့မယ္... ဆည္းဆာနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးၿပီး ျပာလဲ့ အေၾကာင္းတခုခုရွာၿပီး ထြက္သြားလိုက္မယ္... ဘယ္လိုလဲ ေကာင္းလား...”
“အင္း... ေကာင္းသားပဲ... မနက္ျဖန္ ကုိယ္ရံုးက ေန႕တ၀က္ဆင္းရမွာ ဆိုေတာ့ ကိုယ္တုိ႔ ၁နာရီပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ ေတြ႕တာေပါ့...”
“ေအး...ဒါဆို ျပာလဲ့ သြားလိုက္ဦးမယ္... ေတာ္ၾကာ ထြက္လာတာၾကာလို႕ ေဒါသပံု ထေနဦးမယ္...”
“ေအး...ေအး”

ျပာယာခတ္ၿပီး ျပန္သြားတဲ့ ျပာလဲ့ကို ၾကည့္ၿပီး ေတာ္ေတာ္လည္း တရားရမိပါတယ္... သူ႕ခဗ်ာလည္း ၀ဋ္ပဲ... အခ်စ္ကေပးတဲ့ ခ်စ္ဒုကၡေတြေပါ့...

ေနာက္တေန႕ ရံုးဆင္းခ်ိန္မွာ ျပာလဲ့နဲ႕ သူ႕ေကာင္ေလး ရံုးေရွ႕မွာ လာေစာင့္ေနတယ္ေလ...
“ေဟး...ဆည္းဆာ ျပာလဲ့ဒီမွာ...”
“ဘယ္တုန္းက ေရာက္ေနၾကတာလဲ...”
“ခုပဲ... ဒါနဲ႕ ဆည္းဆာ ဒါက ျပာလဲ့နဲ႕ မၾကာခင္ လက္ထပ္ေတာ့မယ္ သတိုးသားေလာင္း ေအာင္ခ်မ္းသာတဲ့... ကုိခ်မ္း ဒါက ျပာလဲ့ေျပာေျပာေနတဲ့ ျပာလဲ့အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း ေႏြဆည္းဆာတဲ့...”
“ဟုတ္ကဲ့... နာမည္ၾကားဖူးေနတာေတာ့ ၾကာၿပီ ခုလိုေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ဗ်ာ...”
“ဆည္းဆာလည္း ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္... ျပာလဲ့က ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ဆိုးေၾကာင္း ေျပာထားတယ္ထင္ပါ့...”
“မေျပာရပါဘူး ဆည္းဆာရယ္...”
“ဟုတ္ပါတယ္ ျပာလဲ့ေျပာျပတာ အကုန္အေၾကာင္းခ်ည္းပါပဲ...”
“ကဲပါ အဲေလာက္ ၀ိုင္းေျမွာက္ မေနၾကပါနဲ႕ေတာ့ ဆည္းဆာပဲ ဒကာခံပါမယ့္...”
“ဟာ... ဒါဆို အ၀တီးလိုက္မွာေနာ္... ေတာ္ၾကာၾကမွ ေဒၚဆည္းဆာ ထိုင္ငိုေနမယ္...”
“ဒီေလာက္လည္း မမြဲေသးပါဘူး ျပာလဲ့ရယ္... စိတ္က်ေကၽြးမယ္ ဆိုင္၀မွာေလ...”
“ဟား...ဟား...”
“ကဲ လာသြားၾကစို႕...”

ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္က အၾကံနဲ႕ဆိုေတာ့ လူရွင္ၿပီး အခန္းရတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ကို ေရြးလိုက္တယ္...
“ကဲ... စားခ်င္တာမွာ အားမနာနဲ႕ ျပာလဲ့ရွင္းမယ္...”
“စိတ္ခ်... အစားေဟ့ဆို ဆည္းဆာတို႕ ေနာက္မက်ေစရဘူး...”
“ယံုတယ္...ယံုတယ္... ဒါေၾကာင့္ ဒီခႏၶာကိုယ္က ဒီထက္ကို မက်ဘူး...”

ကၽြန္မတို႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စားေသာက္ၾက၊ စကားေတြ ေျပာၾကနဲ႕ တကၠသိုလ္တက္တုန္းက အခ်ိန္ေတြ ျပန္ေရာက္သြား သိလုိပါပဲ... ခဏၾကာေတာ့ ျပာလဲ့က ေျမပေဒသာကၽြန္းမွာ အပင္သြား၀ယ္ခ်င္လို႕ ဆိုၿပီး ထြက္သြားတယ္... အပင္ ၀ယ္ခ်င္တယ္ ဆိုတာကလည္း သူ႕ေကာင္ေလးက အပင္၀ယ္ရတာ စိတ္မ၀င္စားတာေၾကာင့္ ဘယ္အခ်ိန္ ၀ယ္၀ယ္ လိုက္သြား ေလ့မရွိဘူးတဲ့ေလ... ဒါေၾကာင့္ သူအပင္သြား၀ယ္တုန္း ကၽြန္မနဲ႕ စကားေျပာႏုိင္ေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တယ္ေလ...

ျပာလဲ့ဘက္ကေတာ့ တာ၀န္ေက်သြားၿပီ... ကၽြန္မဘယ္က စေျပာရမလဲဆိုတာ စကားစရွာေနမိတယ္... ေကာင္ဆယ္လင္း ခန္းထဲကို ၀င္လာတဲ့ ကလိုင္းရင့္နဲ႕ စကားေျပာတာဆို ကၽြန္မ စေျပာျဖစ္တာ ၾကာၿပီ... ခုက အဲလိုမဟုတ္... သူ႕ကို ဘယ္လို စကားစရမွန္း မသိလို႕ ကၽြန္မ လက္ေတြမွာ ေခၽြးေစးေတြေတာင္ ျပန္လာတယ္... ေနာက္ဆံုး ၾကာပါတယ္ မထူးေတာ့ဘူး ဆိိုၿပီး စကားစ စလိုက္တယ္...
“ကိုေအာင္ခ်မ္းသာ”
“ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပာလဲ့ ကိုခ်မ္းလို႔ ေခၚႏိုင္ပါတယ္ ဆည္းဆာ...”
“ဟုတ္ကဲ့... ကိုေအာင္ခ်မ္း အဲေလ ကိုခ်မ္း”

ကၽြန္မစားပြဲေပၚမွာ ရွိတဲ့ ေရခြက္ကို ယူၿပီး ေသာက္လိုက္တယ္... ၿပီးေတာ့ စကားျပန္ဆက္လိုက္တယ္...
“ကိုခ်မ္း... ကၽြန္မက HIV/AIDS ေကာင္ဆယ္လင္း သင္တန္းေအာင္ျမင္ထားတဲ့သူ တဦးဆိုတာ သိလားဟင္...”
“အင္း... ျပာလဲ့ ေျပာလို႔ သိထားပါတယ္...”
“ဒါဆို ကၽြန္မ ကိုခ်မ္းနဲ႕ စကားနဲနဲေျပာခ်င္တယ္...”
“ေျပာေလ ရပါတယ္...”
“ကိုခ်မ္းက ကၽြန္မထက္ ငယ္မယ္ထင္တယ္...”
“ျပာလဲ့နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ၂ႏွစ္ကြာတယ္...”
“ဒါဆို ေမာင္ေလးပဲေပါ့... ဆည္းဆာ ခုကိုခ်မ္းနဲ႕ ေျပာခ်င္တာက ကိုခ်မ္း အမ်ိဳးသမီးတဦးနဲ႕ ... ဟို တမ်ိဳးေတာ့ မထင္ေစခ်င္ဘူး ကိုခ်မ္း... ကၽြန္မက ကိုခ်မ္းနဲ႕ ျပာလဲ့ကို ကူညီခ်င္ရံုသက္သက္ပါ... ကၽြန္မေၾကာင့္ ကိုခ်မ္းနဲ႕ ျပာလဲ့တို႕ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးလည္း အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစရပါဘူးလုိ႕ ကၽြန္မ ဂတိေပးပါတယ္... ၿပီးေတာ့လည္း ကိုခ်မ္းက ကၽြန္မကို ျပာလဲ့ သူငယ္ခ်င္းလို မဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္အစ္မရင္းတေယာက္လို ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္း ေျပာေစခ်င္တယ္ကြယ္... ကိုခ်မ္းေျပာလိုက္လို႕ ခုကိုခ်မ္းနဲ႕ ကၽြန္မေျပာေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေတြကို ျပာလဲ့ မေျပာနဲ႕ တျခား ဘယ္သူမွ မသိေစရပါဘူး... ဒါေၾကာင့္ စိတ္ခ်လက္ခ်လည္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္...”

သူ ေခတၱစဥ္းစားေနတယ္... ကၽြန္မကို သူေျပာသင့္လား၊ မေျပာသင့္လား၊ စဥ္းစားေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕... သူ႕ပံုစံ ၾကည့္ရတာ အေတာ္ေလး စိတ္ဖိစီးမႈဒဏ္ခံ ေနရတယ္လို႕ ကၽြန္မ ခံစားမိတယ္...
“ကၽြန္မကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္ ေမာင္ေလး... ျပာလဲ့ဆီကေန မ အထုိက္အေလ်ာက္ သိထားပါတယ္... ဘာမွ ရွက္စရာလည္း မလိုဘူး... တို႕ ေမာင္ႏွမခ်င္းေတြပဲ... ေမာင္ေလးသာ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ဘာမွမေျပာရင္ ဘယ္သူမွ သိလာနိုင္စရာ မရွိဘူး... မဆိုလိုတာက မဘက္ကေတာ့ လံုး၀ မေပါက္ ၾကားႏိုင္ဘူး...”
ကၽြန္မသူ႕ကို ကိုယ့္ေမာင္ရင္း တေယာက္လို သေဘာထားေၾကာင္း ျပလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႕မ်က္၀န္းမွာ အလင္းတန္းတခု လွ်ပ္ေျပးသြားတာ ကၽြန္မေတြ႕လိုက္တယ္...
“ကၽြန္ေတာ္ မကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာပါ့မယ္... နားနဲ႕မနာ ဖ၀ါးနဲ႔သာနာ ေပးပါ...”
“ရတယ္ ေမာင္ေလး ကိစၥမရွိဘူး... ေမာင္ေလး ေျပာျပမွ မက ဘယ္လို ကူညီလုိ႔ရမယ္ဆိုတာ သိမွာေလ...”
“ကၽြန္ေတာ္ မိန္းမပ်က္တဦးနဲ႕ အတူတူေနခဲ့ဖူးပါတယ္... အဲဒီအမ်ိဳးသမီးမွာ HIV ပိုးရွိတယ္လို႕ ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ရတယ္... ျပာလဲ့နဲ႕ ျပာလဲ့မိဘေတြ၊ ကၽြန္ေတာ့္ မိဘေတြက ဒီအေၾကာင္းေတြ မသိဘဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို လက္ထပ္ဖို႕ ေျပာေနၾကပါၿပီ... ခုရန္ကုန္က ျပန္ရင္ မဂၤလာရက္ သတ္မွတ္က်ေတာ့ မွာပါ... တတ္ႏိုင္သေလာက္ အခ်ိန္ေတြ ဆြဲေပမယ့္ ခုေတာ့ ဆြဲလို႕ ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး... ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျပာလဲ့ကို ခ်စ္တယ္... သူ႕ကို ဒီေရာဂါႀကီးကို မေပးခဲ့ခ်င္ဘူး... ကၽြန္ေတာ္က ေသေန႕ကို ေစာင့္ေနတဲ့ လူပါ... ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို လက္မထပ္ႏိုင္ဘူး...”
“ေမာင္ေလး ဆိုလိုတာက ေမာင္ေလးမွာ ေရာဂါပိုးရွိေနၿပီလို႕ ဆိုလိုတာလား...”
သူ ကၽြန္မကို ေခါင္းညိတ္ျပတယ္... သူ႕မ်က္၀န္းမွာလည္း မိုးစက္ေတြ တြဲလြဲခိုလ်က္...
“ေမာင္ေလး ေသြးေရာ စစ္ၿပီးၿပီလား...”
“ဟုတ္ကဲ့... ကၽြန္ေတာ္ ေသြးစစ္ၿပီးပါၿပီ...”
“ဒါနဲ႔ မတခုေလာက္ ေမးပါရေစ... ေမာင္ေလး လိင္ဆက္ဆံတုန္းက ကြန္ဒံုးမသံုးဘူးလား...”
“ဟုတ္... မသံုးခဲ့ဘူး...”
“ဘာလို႕ မသံုးတာလဲ... သံုးရမွာ မသိလို႕လား... ဒါမွမဟုတ္ သိရဲ႕နဲ႕ မသံုးတာလား...”
“သံုးရမွာေတာ့ သိပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ဟိုေလ...”
“အိုေက... မသိၿပီ... ေမာင္ေလးမွာ ဒီေရာဂါပိုး ရွိတာနဲ႕ မိန္းမယူလို႕ မရဘူးလို႕ ဘာလို႕ထင္ေနရတာလဲ...”
“ကန္ေတာ့ေနာ္ မ... လိင္ဆက္ဆံရာကေန တဆင့္ ကူးႏိုင္တယ္လို႕ သိထားလို႕ပါ...”
“ဒီေလာက္ သိထားရင္ကို ရေနပါၿပီ... ဒီေရာဂါပိုးက အတူေန၊ အတူစား၊ အတူ၀တ္၊ အတူအိပ္လို႕ ကူးႏိုင္တဲ့ ေရာဂါ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာေရာ ေမာင္ေလး သိလား...”
“ဟုတ္ကဲ့... သိပါတယ္...”
“အင္း... HIVပိုး ကူးစက္ခံရတာနဲ႕ မေသႏုိင္ေသးပါဘူး... အိပ္ေရး ၀၀အိပ္မယ္... သန္႕ရွင္းလတ္ဆတ္တဲ့ အစားအစာေတြ၊ အာဟာရျပည့္၀တဲ့ အစားအစာေတြ စားမယ္... ေဆးလိပ္၊ အရက္ေသစာ ေသာက္စားျခင္း၊ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲျခင္းေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး၊ ကိုယ့္က်န္းမာေရးကို ဂရုျပဳေစာင့္ေရွာက္ သြားမယ္ဆုိရင္ လူ႕သက္တမ္းေစ့ ေနနိုင္ပါတယ္... ေနာက္တခုက မင္းနဲ႔ ျပာလဲ့တို႕ လက္ထပ္ၾကမယ္... အဲ မင္းမိန္းမကုိ မကူးႏိုင္ေအာင္ လိင္ဆက္ဆံတဲ့အခါ ကြန္ဒံုးကို စနစ္တက်သံုးမယ္ဆိုရင္ မင္း... ကူးပါဆိုတာေတာင္ မကူးႏိုင္ဘူး... ကြန္ဒံုး သံုးသင့္တယ္ ဆိုတာလည္း မင္းသိေနတာပဲ... ဒါေပမဲ့ ကေလးေတာ့ မယူသင့္ဘူးေနာ္...”
“အဲလို တကယ္လုပ္လို႕ရလား မ...”
“မင္း တို႕ ေျပာတာေတြ လုပ္ႀကံေျပာတယ္ ထင္လို႕လား...”
“ဟို မထင္ပါဘူး... ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္မထားတာေတြ ၾကားရလို႕ပါ...”
“ေမာင္ေလးက ဘာေတြ ေမွ်ာ္လင့္ထားလို႕လဲ...”
“မကို ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားပါတယ္ဗ်ာ... ကၽြန္ေတာ္ထင္တာက ျပာလဲ့နဲ႕ ေ၀းေ၀းက ေရွာင္ေပးဖို႕ ေျပာမယ္ ထင္ခဲ့တာ...”
“ဟင္း...ဟင္း မက ဘာလို႕ ေျပာရမွာလဲ... သူမ်ားအိမ္ေထာင္ေရးကို မတို႕ေၾကာင့္ ဘယ္ေတာ့မွ အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစဘူးလို႕ ေျပာထားၿပီးၿပီပဲ... ေမာင္ေလးကို လုပ္လို႕ရတာေတြ ေျပာျပတာ က်န္တာက မင္းကိုယ္တိုင္ ဆံုးျဖတ္ရမဲ့ အပိုင္းေလ...”
“ဒါဆို ကၽြန္ေတာ့္မွာ အသက္ရွင္ဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိတာေပါ့ေနာ္...”
“ဒါေပါ့... ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္ဓာတ္မက်ဘဲ... သာမာန္လူတေယာက္လို အလုပ္ေတြကိုလည္း အရင္လို ပံုမွန္အတိုင္း လုပ္ႏိုင္တယ္... ခုဆို တို႔ႏိုင္ငံမွာတင္ ေရာဂါရွိရဲ႕နဲ႕ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနၾကတဲ့ လူေတြ ေနရာတိုင္းမွာ ေတြ႕နိုင္တယ္ေလ... ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကို ေရာဂါရွိတဲ့ သူလို႕ မထင္ရေအာင္ က်န္းမာၾကတယ္... သူ႕တို႕ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း စိတ္ပ်က္ အားငယ္ေနတာမ်ိဳး မရွိၾကဘူး...”
“ကၽြန္ေတာ္ အျမင္မွန္ရပါၿပီ မ... ျပာလဲ့ကို လက္ထပ္မယ္... ၿပီးေတာ့ ကြန္ဒံုးသံုးျဖစ္ေအာင္ သံုးမယ္... ၿပီးေတာ့ အရင္လို ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ျပန္လုပ္မယ္... မကို ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္... မကို ကန္ေတာ့ပါရေစ...”
“အို... ရပါတယ္... မကန္ေတာ့ပါနဲ႕... ဒါ မတို႕ လုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္ပဲေလ... မေၾကာင့္ မင္းတို႕ဘ၀ေလး လွပမယ္ ဆိုရင္ပဲ မ၀မ္းသာလွပါၿပီ...”
“အဲလိုလည္း ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ... မေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ကို ျပန္ရွာေတြ႕ခဲ့တယ္... ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ေသၿပီလို႕ ထင္ထားၿပီးမွ ေန အေနာက္အရပ္က ထြက္လာသလို ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ျပန္လည္ ေတာက္ပဖို႕ အခြင့္အေရးေတြ ရခဲ့တယ္...”
“အဲဒီ့အတြက္ မကို ဂတိတခုေတာ့ ေပးေစခ်င္တယ္...”
“မ ဘာဂတိလိုခ်င္လည္း ေျပာပါမ ကၽြန္ေတာ္ေပးပါ့မယ္...”
“သိပ္ခက္ခက္ခဲခဲေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး... ျပာလဲ့ကို သားမွတ္မွတ္၊ မယားမွတ္မွတ္ ေပါင္းပါမယ္လို႔ေပါ့...”
“ကၽြန္ေတာ္ အေလးအနက္ထားၿပီး ဂတိေပးပါတယ္... ကၽြန္ေတာ္ မိုက္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ... ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့မွ မမိုက္ေတာ့ပါဘူး...”

“ေဒါက္...ေဒါက္”
“ေအး... ၀င္လာခဲ့”
“ျပာလဲ့ ေရာက္လာၿပီလား...”
“အင္း... အပင္ဆိုင္ေတြကလည္း ေစ်းအရမ္းႀကီးတာပဲကြာ...”
“ဒါနဲ႕... ဘာမွ မ၀ယ္ခဲ့ဘူး ဆိုပါေတာ့...”
“ဟီး”
“ကဲ ဒါဆိုလည္း ျပန္ၾကရေအာင္...”
ပိုက္ဆံရွင္းၿပီး စားေသာက္ဆိုင္ အျပင္ဘက္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္... ျပာလဲ့က ကၽြန္မနား တိုးတိုးေလးကပ္ၿပီး
“ဘာတဲ့လဲ ဆည္းဆာ... သူေသြးစစ္မယ္တဲ့လား... သူ႕မွာ ေရာဂါပိုးရွိတယ္တဲ့လား...”
“မင္းသိခ်င္ ကိုယ္တိုင္ေမးၾကည့္ေပါ့ကြာ...”
“ကဲ ကိုခ်မ္းေရာ ျပာလဲ့ေရာ ကိုယ္တို႕ ဒီမွာ လမ္းခြဲၾကတာေပါ့...”
“လိုက္ပို႕ေပးမယ္ေလ မ...”
“ေနပါေစေတာ့ကြယ္... လမ္းက ေတာင္တလမ္း၊ ေျမာက္တလမ္း ျဖစ္ေနေတာ့... ကိုခ်မ္းနဲ႕ျပာလဲ့ မဂၤလာေဆာင္ရင္ တို႕ကို ဖိတ္ဖို႕ မေမ့နဲ႕ေနာ္... မင္းတို႕အတြက္ ဘ၀နဲ႕ ဆႏၵထပ္တူက်ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစလို႕ ကိုယ္ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္...”
“ကၽြန္ေတာ္တို႕ မဂၤလာေဆာင္ရင္ လာျဖစ္ေအာင္ လာရမယ္ေနာ္...”
“လာႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ့မယ္... ကဲ... မင္းတုိ႕လည္း သြားၾကေတာ့... ကိုယ္သြားၿပီေနာ္ ျပာလဲ့”
“အင္း... ျပာလဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ ဆည္းဆာေက်းဇူးမေမ့ပါဘူး...”
“မလိုပါဘူးကြာ... သြားၿပီ...”
အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ၀မ္းနည္းျခင္းေတြ၊ အိပ္မက္ဆိုးေတြ အားလံုး အေ၀းမွာ က်န္ခဲ့ပါၿပီ.... စေတြ႕တုန္းကလို မဟုတ္ဘဲ မ်က္နွာ ၾကည္ၾကည္လင္လင္နဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လက္ခ်င္းယွက္လို႕ အေ၀းကို တျဖည္းျဖည္း ေရႊ႕လ်ားသြားတဲ့ သူတိို႕ရဲ႕ ပံုရိပ္ကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မ အတိိုင္းမသိ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိပါတယ္... သူတို႕လိုပဲ ခ်စ္တဲ့ သူတိုင္း ေသာကကင္းေ၀းႏိုင္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းရင္း......

ၿပီးပါၿပီ...

World AIDS Day ကို ဤေဆာင္းပါးမွ တဆင့္ ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္... အားငယ္သူကို အားေပးရင္း ေဖးမမယ့္ လက္ေတြ ကမ္းလင့္လို႕ ေနပါတယ္... HIV ပိုး ကူးစက္ခံေနရတဲ့ ေ၀ဒနာရွင္မ်ားအတြက္ မီးေလးတို႕ အားလံုး တြဲကူဖို႕ အဆင္သင့္ ရွိေနၾကမွာပါ... စိတ္ဓာတ္မက်ၾကပါနဲ႔.... လွဲေနသူကို ထူေပးမဲ့ ေစတနာ့ ၀န္ထမ္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးလိုအပ္ပါတယ္... ကိုယ့္နီးစပ္ရာ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့ ေ၀ဒနာရွင္ေတြကို ႏိုင္သေလာက္ေလး ၀ိုင္း၀န္းကူညီၾကပါလို႕ တိုက္တြန္းရင္း သင္ၾကားျပသေပးခဲ့ေသာ ဆရာမ ေဒါက္တာ ေဒၚေအးျမတ္လြင္ႏွင့္ တကြ MSIM မွ သက္ဆုိင္ရာ တာ၀န္ရွိသူမ်ား အားလံုးႏွင့္ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ရွိ ပါေၾကာင္း...