သူတပါးထိခိုက္ေအာင္ ေ၀ဖန္ျခင္း ကင္းေ၀ၾကပါေစ...

Facebook ေပၚမွာ သႀကၤန္တုန္းက သရုပ္ေဆာင္ မင္းသမီးတေယာက္ရဲ႕ ၀တ္စားဆင္ယင္ပံုနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ေတာ္ေတာ္ေလး ပ်ံ႕ႏွံ႕ၿပီး ရႈံ႕ခ်ခဲ့ၾကပါတယ္... ထိုသရုပ္ေဆာင္ မင္းသမီးကလည္း မ်က္စိပိတ္ နားပိတ္မွ မဟုတ္တာ သူ႕သတင္းေတြ ပ်ံ႕ႏွ႔ံေနတာ သိမွာပါ... ေနာက္ဆံုး ရုပ္ရွင္အစည္းအရံုး  ဥကၠဌ ဦးဇင္၀ိုင္းမွ ေခၚယူသတိေပးတယ္လို႕ ဂ်ာနယ္ တေစာင္မွာ ေဖာ္ျပထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္... ျပန္စဥ္းစားသံုးသပ္ၾကည့္ရင္ ထိုမင္းသမီးမွ မဟုတ္ပါဘူး တျခားအမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြဟာလည္း Facebook ေပၚမွာ ပလူပ်ံေနတာကို ေတြ႕ၾကရမွာပါ... သရုပ္ပ်က္ အ၀တ္အစားနဲ႕ အမ်ိဳးသမီးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ဓာတ္ပံုကို ဘယ္လို Message ေပးခ်င္လို႕ တင္လည္း ကၽြန္မနားမလည္ပါ... အဲ့ဒီဓာတ္ပံုေတြ တင္တဲ့သူရဲ႕ ေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲက အမ်ိဳးသမီးေတြ အဲ့လိုမ်ား ၀တ္စားထားရင္ Facebook ေပၚတင္ၾကမွာပါလား... ဒါမွမဟုတ္ သူမ်ားက ရိုက္ၿပီး ဒီလို Social Networking Websiteဆိုဒ္ေတြမွာ တင္ထားမယ္ဆို ဘယ္လိုခံစားရမလဲ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္... ကၽြန္မ ကာယကံရွင္ေတြအစား နာလို႕ ဒီပို႕စ္ကို ေရးရတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေျပာျပပါေစ... ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ့သူက သရုပ္ပ်က္၀တ္စားထားတာကို ေရြးၿပီးရိုက္မယ္ဆိုရင္ သရုပ္ပ်က္အ၀တ္အစားနဲ႕ ေပ်ာ္ပါးေနတဲ့သူေတြပဲ ေတြ႕မွာပါ... သႀကၤန္မွာ သရုပ္ပ်က္အ၀တ္အစား မ၀တ္ဘဲ ေပ်ာ္ၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိပါတယ္... အဲလိုပံုေတြေကာ ဘယ္ေခ်ာင္ေရာက္ေနသလဲ...  တရားစခန္းမွာ သႀကၤန္တြင္း တရား၀င္ၾကတဲ့ လူငယ္ေတြ၊ ဥပုသ္သတင္းေစာင့္တဲ့ လူငယ္ေတြ၊ စတုဒီသာေကၽြးတဲ့ေနရာေတြမွာ ကူညီေနၾကတဲ့ လူငယ္ေတြ သြားၾကည့္ပါ ဒုနဲ႕ေဒး အမ်ားႀကီးေတြ႕ပါလိမ့္မယ္... သႀကၤန္မဏၰပ္မွာ သရုပ္ပ်က္အ၀တ္အစား၀တ္ၿပီး လူငယ္ေတြ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္လို႕ မထင္လိုက္ပါနဲ႕... ေရကစားမဏၰပ္အခ်ိဳ႕မွာ ပိုက္ဆံေပးငွားၿပီး အေဖာ္အခၽြတ္၀တ္ၿပီး တက္ကခိုင္းတာေတြ ရွိပါတယ္... ဒါေလးေတြကိုလည္း သတိခ်ပ္ေစခ်င္တာပါ...

အျပန္အလွန္ နားလည္ႏိုင္ၾကပါေစ...

(ဤဘေလာ့ဂ္ေပၚမွ စာမ်ားသည္ ကၽြန္မ၏ အေတြးအေခၚမွ်သာျဖစ္ပါသည္...)

မိဘတိုင္းက ေလာဘႀကီးၾကသည္...

ဟုတ္ပါတယ္ မိဘတိုင္းက ေလာဘႀကီးၾကပါတယ္။ ဘယ္အေပၚမွာ ေလာဘႀကီးလည္းဆိုရင္ သားသမီးေတြ အေပၚထားတဲ့ ေမတၱာ၊ ေစတနာ၊ ဂရုဏာ စသည့္တို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိဘေတြဟာ သားသမီးကို ေပးဆပ္တဲ့သူေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သားသမီးေတြအေပၚ ထားတဲ့ စိတ္ေစတနာ အၿမဲတမ္း အားရေက်နပ္မႈမရွိၾကတာ မိဘေတြပါပဲ။ သားသမီးေတြကို ထူးခၽြန္ထက္ျမတ္ၿပီး လိမၼာယဥ္ေက်းတဲ့ သူေလးေတြ ျဖစ္လာေစခ်င္ၾကပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ႀကီးႀကီးမားမားထားၾကၿပီး သူတို႕အတြက္ တတ္ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မတတ္ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ ပ့ံပိုးကူညီၾကတယ္။ မိဘေတြရဲ႕ စိတ္ေစတနာေတြဟာ စာနဲ႕ ဖြဲ႕မရႏိုင္ေအာင္ နက္ရႈိင္းလွပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ မိဘေတြဟာ သားသမီးေတြရဲ႕ ပညာေရးမွာ အရမ္းေလာဘႀကီးၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ တတ္ႏိုင္တဲ့ မိသားစုေတြကလည္း တတ္ႏိုင္တဲ့အေလွ်ာက္ ပုဂၢလိက ေက်ာင္းေတြမွာ ထားၾကသည္။ တခ်ိဳ႕မိဘေတြက နာမည္ႀကီးေက်ာင္းေတြမွာ ထားၾကသည္။ တခ်ိဳ႕(အမ်ားစု)ကေတာ့ ၿမိဳ႕နယ္၊ ရပ္ကြက္ စာသင္ေက်ာင္းမ်ားမွာပဲ ေက်ာင္းထားၾကသည္။ တခ်ိဳ႕က ႏိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းထားၾကသည္။ မည္သည့္ေနရာမွာပင္ထားထား အားလံုးမွာ သားသမီး ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ဖို႕အတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္ တခုတည္းသာ ျဖစ္သည္။

 ျပည္ပမွာ ေက်ာင္းထားတဲ့မိဘမ်ားမွာ အတူလိုက္ေနႏိုင္တာ ရွိသလို၊ အတူလိုက္မေနႏိုင္တဲ့ မိဘ မ်ားလည္း ရွိပါသည္။ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာမ်ားမွာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကိုယ့္သားသမီးမ်ားကို ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲမွ ခြဲထုတ္ၿပီး ျပည္ပမွာ ပညာသင္ၾကားေစသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွ သားသမီးက ျပန္လာလို႕ ေတြ႕ရတာ (သို႕) မိဘက လိုက္သြားမွသာ မိဘႏွင့္ သားသမီး ျပန္ဆံုၾကရသည္။ ဘယ္ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းနဲ႕ပဲေနေန မိဘနဲ႕ေနတာေလာက္ေတာ့ ဘယ္ေကာင္းပါ့မလဲ။ ေက်ာင္းၿပီးၿပန္ေတာ့ အမိေျမမွာ မိဘပိုင္ လုပ္ငန္းရွိတဲ့သူၾက ျပန္လာၿပီး ဦးစီးလုပ္ၾကေပမဲ့ လုပ္ငန္းမရွိတဲ့ သူေတြက် ျပန္လာဖို႕ ေ၀းသထက္ ေ၀းလာၾကျပန္တယ္။ ရထားတဲ့ ဘြဲ႕၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ပညာ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ လက္ရွိ ကိုယ္ရွိေနတဲ့ ႏုိင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုရင္ အမိေျမမွာ အလုပ္ျပန္လုပ္တာထက္ ပို၀င္ေငြေကာင္းေတာ့ အဲ့ႏိုင္ငံမွာပဲ အလုပ္လုပ္၊ အိမ္ေထာင္က်နဲ႕ အမိေျမက အေမ့အိမ္ကို ျပန္လာႏိုင္မဲ့ အခြင့္အလမ္းေတြ နည္းသြားၾကတယ္။

နာမည္ႀကီးေက်ာင္းေတြမွာ ထားတဲ့ မိဘေတြ(အမ်ားစု) က်ျပန္ေတာ့ မိဘေတြအခ်င္းခ်င္း ၀တ္ထားတဲ့ အ၀တ္အစား၊ လက္၀တ္ရတနာ၊ စီးလာတဲ့ ကား စတာေတြ ၿပိဳင္ဆိုင္ေနေတာ့ ကေလးေတြကအစ အ၀တ္အစား၊ အစားအေသာက္၊ အသံုးအေဆာင္ေတြ အခ်င္းခ်င္းၿပိဳင္ေနၾကျပန္ေတာ့တယ္။ အဲ ၾကားက ေထာတာကေတာ့ ေစ်းသည္ေတြပါပဲ တျခားေက်ာင္းေတြမွာ ေရာင္းတဲ့ေစ်းထက္ ေစ်းတင္ထားၾကေသးတယ္။ ေကာင္းၾကေသးရဲ႕လား အရပ္ကတို႕ေရလို႕သာ ေအာ္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ (ေအာ္လည္း ေအာ္ၿပီးၿပီေနာ္... :P)

နာမည္မရွိတရွိေက်ာင္းက်ေတာ့ တမ်ိဳး အမ်ိဳးမိ်ဳးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မိဘေတြ အေနနဲ႕ သိထားရမွာက ကိုယ့္ကေလးေတြကို လမ္းေၾကာင္းမွားေပၚ ေလွ်ာက္မိေအာင္ မသင္ေပးမိေစဖို႕ပါပဲ။ မိဘအမ်ားစုက သားသမီးေတြရဲ႕ အဆင့္ဘယ္ေလာက္ရတယ္ဆိုတာ ၾကြား၀ါတတ္ၾကပါတယ္ (ကၽြန္မအေမ အပါအ၀င္ေပါ့)။ ကၽြန္မ သမီးေပါ့ အဆင့္ဘယ္ေလာက္ရတာ (မသိခင္ကေတာ့ အဲ့လို အေမေျပာတိုင္း အရမ္းကို ေပ်ာ္ခဲ့ရပါတယ္)။ တေန႕ အခန္းမတူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕အေမနဲ႕ ေစ်းမွာ ဆံုမိၾကတဲ့အခါ အေမခ်င္း ဒီတပတ္ အဆင့္ဘယ္ေလာက္ရတယ္ ေျပာၾကေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက အဆင့္ ၈ ရတယ္လို႕ သိရတယ္။ အမွတ္ေပါင္း ဘယ္ေလာက္ရလဲ ေမးမိေတာ့ သူ႔အမွတ္က ကၽြန္မနဲ႕ သိပ္မကြာတာ သိလိုက္ရတယ္။ အဲ့တုန္းက ကၽြန္မက အဆင့္ ၃၊ သူနဲ႕ကၽြန္မ အမွတ္ေပါင္းကြာျခားခ်က္က ၃မွတ္ေလာက္ပဲ ကြာတယ္။ ကၽြန္မတို႕ အခန္းမွာဆို အဆင့္ ၅အတြင္း ၀င္္မွာ ေသခ်ာတယ္။

အဲ့အခ်ိန္က စလို႕ ကၽြန္မနားလည္လိုက္တာက အဆင့္ဆိုတာ စံတခုပါပဲ။ ရမွတ္ကမွ ကိုယ္တကယ္တတ္ကၽြမ္းမႈကို ဆိုလိုတယ္လို႕ သေဘာေပါက္နားလည္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႕ တကယ္ တတ္ကၽြမ္းခဲ့ပါသလား ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ဆန္းစစ္တဲ့အခါ မတတ္ကၽြမ္းဖူးဆိုတာ သိလာရတယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ပညာသင္စနစ္က ဒီလပတ္မွာ သင္ခန္းစာ ဘယ္ေလာက္ကေန ဘယ္ေလာက္ထိက်က္ရမယ္ဆိုၿပီး က်က္ခိုင္းတယ္။ အဲ့ဒီ သင္ခန္းစာေတြပဲ ေမးတယ္ ေျဖၿပီးျပန္ေတာ ေျဖၿပီးသား သင္ခန္းစာေတြ လွည့္ၾကည့္စရာေတာင္ မလိုေတာ့ဘူး။ အဲ့ေတာ့ တတ္ကၽြမ္းတဲ့သူက အနည္းစုျဖစ္လာတယ္။

ေနာက္တခု အဆင့္ဆိုလို႕ အတန္းထဲမွာ အဆင့္ေပးတာကလည္း အတန္းပိုင္ဆရာမနဲ႕ ဆိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ဆရာ/မနဲ႕လည္း ဆိုင္တယ္။ သူတို႕ဆီမွာ က်ဴရွင္ယူတဲ့သူေတြက မယူတဲ့သူေတြထက္ အမွတ္ပိုမ်ားတယ္။ ကၽြန္မတို႕ အလယ္တန္းေလာက္က အတန္းပိုင္ဆရာမ ဦးစီးၿပီး အိမ္မွာ က်ဴရွင္၀ိုင္းသင္တယ္။ ၀ိုင္းမွာ သင္တဲ့ ဆရာ/မ အမ်ားစုက အတန္းထဲ၀င္တဲ့ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ဆရာ/မေတြ အမ်ားစုပါတယ္။ မိဘေတြကလည္း အဲ့လို၀ိုင္းေတြမွာ ေရြးထားၾကတယ္။ ဒါလည္း မိဘေတြ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး သားသမီးကို ေတာ္ေစခ်င္တဲ့ အတန္းထဲမွာ အဆင့္၀င္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ပါ။ အဲဒါက ကေလးေတြကို လမ္းလြဲေစပါတယ္။ အတန္းပိုင္ဆီမွာ က်ဴရွင္တက္မွ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရမွာတို႕၊ အဆင့္၀င္မွာတို႕ အဲသြားကန္ေတာ့ရတာလည္း ရွိေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဆရာမေတြဆီ က်ဴရွင္ယူၾက သြားကန္ေတာ့ၾကနဲ႕ သူတို႕ေတြထဲမွာ ကၽြန္မ မပါတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲလို လုပ္ရမွာ ၀ါသနာလည္း မပါခဲ့ဘူး။ သူမ်ား မိုးခါးေရ ေသာက္တဲ့အခ်ိန္ လိုက္မေသာက္ခဲ့မိတဲ့ ကၽြန္မကို အေမက လူ႕ဂြစာလို႕ ေျပာပါတယ္။ :P

ေက်ာင္းက ဆရာကန္ေတာ့ပြဲအျပင္ အိမ္မွာ လိုက္ကန္ေတာ့တာမ်ိဳး အေမလုပ္ခိုင္းတာေတာင္ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ အတန္းထဲမွာ အဆင့္၀င္ရင္ အတန္းေဖာ္အခ်င္းခ်င္း “ရမွာေပါ့ ဆရာမကို သြားကန္ေတာ့ထားတာေလ”လို႕ အေျပာခံရတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မက အဲ့လိုအေျပာမခံႏိုင္လို႕ သီးသန္႕ကန္ေတာ့တာမ်ိဳး မလုပ္ပါ။ ကၽြန္မက တခုခုရခ်င္လိုစိတ္နဲ႕ တခုလိုက္လုပ္တာမ်ိဳး လုပ္ရတာကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို အရမ္းကို ရွက္မိလို႕ပါ။ လမ္းမွာေတြ႕ရင္ အာစရိယ ဂိုဏ္း၀င္ ေက်းဇူးရွင္မ်ားျဖစ္တဲ့အတြက္ ျခင္းေတာင္းကူဆြဲေပးတာတို႕၊ စာအုပ္ေတြ ကူသယ္ေပးတာတို႕၊ အတန္းထဲမွာ တျခားလုပ္စရာရွိတာေတြ ၀ိုင္းကူလုပ္ေပးပါတယ္။

ကၽြန္မက အရြဲ႕တိုက္တဲ့စိတ္ေတာ့ နည္းနည္းမဟုတ္ဘူး ေတာ္ေတာ့္ကို ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မ ပထမတန္း ပညာသင္ၾကားေနခ်ိန္မွာ အတန္းပိုင္ဆရာမက အထက္တန္းေက်ာင္းကို ေျပာင္းခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ မူလတန္းေက်ာင္းမွာ သူငယ္တန္းကေန ေလးတန္းအထိ အတန္းပိုင္ ဆရာမတဦးထဲ အတန္းကိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ေရာက္လာတဲ့ အတန္းပိုင္ဆရာမက ကၽြန္မရဲ႕ တ၀မ္းကြဲအေဒၚျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒုတိယတန္း ပညာသင္ႏွစ္ကစလို႕ ကၽြန္မ ပညာရည္ခၽြန္ဆုေပးပြဲမွာ ပထမ မရေတာ့ပါဘူး (ၾကံဳတုန္းေလး ေၾကာ္ျငာ၀င္တာ )။ ကၽြန္မ ပထမဆု မရတာ ကၽြန္မ ည့ံလို႕ မဟုတ္ဘဲ အေဒၚက သူ႕ကို သူမ်ားေျပာမွာ စိုးလို႕ပါတဲ့ေလ။ အဲ့ကတည္းက ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ မွားတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ စ၀င္လာခဲ့ပါတယ္။ ငါႀကိဳးစားလည္း ဘာထူးမွာလဲ ပထမ မရမယ့္အတူတူ သူမ်ားေတြလိုပဲ ပံုမွန္ေလးပဲ စာလုပ္ေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး အေတြး၀င္သြားတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ႏွစ္စဥ္ တတိယေနရာကေန မတက္ေတာ့ပါဘူး။

အမွန္က ပထမ ေနရာပဲေပးေပး ဘယ္ေနရာပဲ ေပးေပး ကိုယ္စာရဖို႕သာ အဓိကလို႕ မေတာက္တေခါက္ ဥာဏ္နဲ႕ မစဥ္းစားႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ အေမကလည္း ကၽြန္မဘာေၾကာင့္ တတိယကေန မတတ္တာလဲလို႔ ေသခ်ာ အေျဖမရွာႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ သူ႕ခဗ်ာ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနရတာကိုး။ စာမလုပ္ဘဲ အေဆာ့မက္တယ္လို႕ဘဲ အျပစ္တင္ခံခဲ့ရပါတယ္။ သားသမီးေတြ အေျပာင္းအလဲကို မိဘေတြ သတိထားၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕မိဘေတြဆို သားသမီးကို လံုး၀ကို လွည့္မၾကည့္ႏိုင္တာပါ။ လွည့္ၾကည့္ခ်င္ေပမယ့္ လွည့္ၾကည့္ဖို႕ အေျခအေနမေပးတဲ့ မိဘေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ စား၀တ္ေနေရး၊ ေက်ာင္းစရိတ္ စသည္ စသည္ေတြက ရွိေသးတယ္မို႕လား။

ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို ကၽြန္မတို႕ အရမ္းေပ်ာ္ခဲ့ရပါတယ္။ ခုမ်ားေတာ့ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မေရာက္ခင္ထဲက ႀကိဳေနၾကတဲ့ သင္တန္းေတြ အားပါးပါး မနည္းမေနာပါဘဲ။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္မအျမင္က ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ကာလမွာ စိတ္ဖိစီးမႈမပါတဲ့ သူတို႕ ၀ါသနာပါတဲ့ သင္တန္းေတြကိုပဲ မိဘေတြက ေရြးခ်ယ္တတ္ခိုင္းသင့္တယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ဒီေက်ာင္းပိတ္ရက္ပဲ သူတို႕ခမ်ာ နားရတာကိုး ေက်ာင္းဖြင့္တာနဲ႕ ေက်ာင္းစာ၊ က်ဴရွင္စာနဲ႕ စိတ္ဖိစီးမႈေတြက မဖိတ္ေခၚဘဲ အလိုလို သူတို႕ဆီ ေရာက္လာေနၾကမို႕ပါ။

ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ မိဘေတြ ကိုယ့္သားသမီး ၀ါသနာပါတာ ေလ့လာပါ၊ အားေပးပါ၊ ပ့ံပိုးကူညီပါ၊ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာကို မလုပ္ခိုင္းပါနဲ႕။ အင္ဂ်င္နီယာတတ္ခ်င္တဲ့ သားသမီးကို ေဆးေက်ာင္း အမွတ္မီတာပဲ ေဆးေက်ာင္းပဲ တတ္ပါလုိ႕ အတင္းမတတ္ခိုင္းပါနဲ႕။ မိဘတတ္ခိုင္းလို႕ မလုပ္ခ်င္ဘဲ စိတ္ဖိစီးမႈနဲ႕ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္က သူတို႕အတြက္ မေကာင္းပါဘူး။ သူတို႔ လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ခြင့္ရရင္ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး အလုပ္ခြင္၀င္ၾကတဲ့အခါ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ႏုိင္ၾကမွာပါ။ မိဘက ဒါလုပ္လို႕ ေျပာလို႕လုပ္တဲ့သူေတြထဲမွာလည္း ေအာင္ျမင္တဲ့ သူေတြရွိပါတယ္။ မိဘကေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ေဇာ ႀကီးတာကိုး မိဘတဦးအေနနဲ႕ ဒါေလးက သင့္ေတာ္တယ္ ထင္ေပမယ့္ မိဘက ေလွ်ာက္လွမ္းရမွာ မဟုတ္ဘဲ သားသမီးက တဘ၀လံုး ေလွ်ာက္လွမ္းရမယ့္ ဘ၀ခရီးေပကိုး စိတ္ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကလည္း အဓိက က်တာေပါ့။ မိဘလုပ္ခိုင္းလို႕ လုပ္လုပ္ပါလို႕ မေျပာဘဲ ဒါေလး လုပ္ရင္ေကာ မေကာင္းဘူးလား ၀ါသနာမပါဘူးလား။ သားသမီးနဲ႕ ညွိႏႈိင္းတိုင္ပင္ၿပီး လုပ္ရင္ မိဘေရာ သားသမီးပါ စိတ္ခ်မ္းသာရမွာ အမွန္ပဲ မဟုတ္ပါလား။

မိဘနဲ႕ သားသမီး အေပးအယူမွ်ၿပီး အားလံုးစိတ္ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။

Bye Bye 2011

ေပ်ာ္ရႊင္ရေသာ ၂၀၁၁

ဇန္န၀ါရီလ- မီးေလးတို႕မိသားစု က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားသြားခဲ့ၾကပါတယ္... ႏွစ္စမွာ အရမ္း ကို ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါတယ္... မၾကာခင္ ရင္ေသြးေလးရလာမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အရမ္းလည္း ရင္ခုန္ခဲ့ရပါတယ္... ေမြးလာမယ့္ ကေလးဟာ ဘယ္လိုပံုေလးျဖစ္မလဲ? ဘယ္သူနဲ႕ တူမလဲ? စတဲ့ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ေနခဲ့ပါတယ္...

မတ္လ - ၄ရက္ေန႔ မီးေလးအတြက္ ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ဆံုးေန႕ထဲမွာ တရက္ အပါအ၀င္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... မီးေလးတို႕ ဘ၀ထဲကို သားသားေလး စေရာက္လာခဲ့လို႔ပါပဲ...

HOME - အိမ္

အိမ္ဆိုတာ ဘေလာ့ဂါ ကိုအိမ္ကို ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္... မီးေလးတို႕ေတြ ေနတဲ့ အိမ္ကိုေျပာတာ... :)

 အိမ္ဆိုတာ “အ”လံုးႀကီးတင္ မသတ္“အိမ္” စကားလံုးက တလံုးတည္းရယ္ပါ... အိမ္ဆိုတာ ရသာမ်ိဳးစံုတဲ့ ခ်ိဳ၊ ခ်ဥ္၊ ဖန္၊ ခါး ဟင္းအိုးႀကီးနဲ႕ တူပါတယ္... ေပ်ာ္ရႊင္စရာ၊ ၀မ္းနည္းစရာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ၊ စိတ္ညစ္စရာ စတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးစံုနဲ႕ ျပည့္ႏွက္ေနတာ အိမ္ပါ... အိမ္ထဲမွာ မိသားစုေတြ အတူတူ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာခဲ့ၾကတယ္... စိတ္ညစ္စရာရွိရင္လည္း ၀ိုင္းၿပီး စိတ္ညစ္ခံခဲ့ၾကတယ္ ... ေပ်ာ္ရႊင္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ၀မ္းနည္းသည္ျဖစ္ေစ မိသားစုေတြ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္း ရွိခဲ့ၾကတယ္...

Blogspot ျပန္ပြင့္ျခင္း အမွတ္တရ

7 days ဂ်ာနယ္မွာ ပိတ္ထားတဲ့ Website ေတြ ျပန္ဖြင့္ေပးေနၿပီဆိုတဲ့ သတင္း တပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရေတာ့ အသည္းအသန္ၾကည့္မိတာက Blogspot မ်ား ပါေလ မလားလို႕ေပါ့...
Youtube, Yahoo mailနဲ႕ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ Blogspot ဆိုတာ ဖတ္လိုက္ မိေတာ့ အေျပးေ လးေရာက္မိတာက ကြန္ပ်ဴတာနား...
အို- ငါ့ဆိုဒ္ေလး ပြင့္ေနပါလားဆိုတဲ့ စိတ္က အတိုင္းမသိ ၀မ္းသာမိသလို တခ်ိန္က blog ခဲ့ၾကတာကိုလဲ ေအာက္ေမ့သတိရမိေလရဲ႕....

Thanks you all...

လာလည္က်တဲ့ သူငယ္ခ်င္း အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...
ဘေလာ့ဂ္မေရးျဖစ္တာ ေက်ာ္ခြေရးရတာ အဆင္မေျပတာေၾကာင့္ မေရးတာရယ္၊ G Mail က ေရးရင္ Setting လုပ္မရ (လုပ္မတတ္ :)) တာရယ္ေၾကာင့္ စာေရးက်ဲေနတာ ခြင့္လြတ္က်ဖို႕နဲ႕ ဒီေနရာကေန ေတာင္းပန္ပါရေစ...

ေက်ာ္စရာ ခြစရာမလိုတဲ့ ဗန္ေကာက္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေရးဖို႕ ၾကိဳးစားေပမဲ့ အခ်ိန္မေပးႏုိင္တာရယ္ေၾကာင့္ ကုန္ၾကမ္းေတြရွိၿပီး မခ်ေရးႏုိင္ခဲ့ပါဘူး...
ေနာက္မ်ား အခ်ိန္ရရင္ျဖင့္ အိႏၵိယၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြေရာ စကၤာပူ၊ မေလးသြားတုန္းက ေပ်ာ္ခဲ့ရတာေတြေရာ အကုန္ေပါငး္ေရးပါ့မည္..

မၿငီးမျငဴလာဖတ္ၾကတဲ့ စာဖတ္သူမ်ားကို ေလးစားလ်က္

မီးေလး