ညဥ္းျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းမ်ား

ခုတေလာ Tagအေၾကြး၊ ပို႕စ္အေၾကြးမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းမွ Assignment အေၾကြးမ်ား၊ Project အေၾကြးမ်ား ပတ္လည္ရိုက္ေန၏... တျဖည္းျဖည္းအေၾကြးမ်ားကို ရွင္းမည္လုပ္လိုက္ ေက်ာင္းက Assignmentေတြ ထပ္ပါလာလိုက္ႏွင့္ ဒီၾကားထဲ ရာသီဥတုေၾကာင့္လားေတာ့ မသိ ေခါင္းေတြကလည္း ေန႕စဥ္ကိုက္ေန၏... ပိုဆိုးသည္မွာ စိတ္မ၀င္စားေသာ Programming (C++)အခ်ိန္ဆို ပိုကိုက္၏... (:P) မသင္လို႕လည္း မရ အဲဒါမွ မတတ္ရင္ LINUXခ်ိန္ ျပႆနာတက္မည္ေလ... ဘယ္သူ႕မွေပးတဲ့ ၀န္ထုပ္မဟုတ္ ကုိယ့္ဘာသာ ယူထားတဲ့ ၀န္ထုပ္၊ ယူထားမွေတာ့ အေကာင္းဆံုးမဟုတ္ေတာင္ တတ္ႏိုင္သမွ် အေကာင္းဆံုး လုပ္ရမည္ဟု စိတ္တြင္စြဲေန၏... ညဥ္းေန၍ကား မရၿပီ စခဲ့တဲ့လမ္းေတာ့ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ ဆံုးေအာင္ေတာ့ ေလွ်ာက္ရမည္သာ... ၾကားထဲမွာ လက္ကစာေရးလို႕ မရေအာင္ ေရာင္ေနၿပီး နည္းနည္းေလး အလုပ္လုပ္လိုက္တာနဲ႕ တဆစ္ဆစ္နဲ႕ကိုက္ေနျပန္၏... အဲ...အဓိကေျပာခ်င္တာက Tagထားတဲ့ အစ္ကုိ၊အစ္မမ်ား မီးေလးျပန္ေရးတာ ေနာက္က်ေနတာကို ခြင့္လြတ္ေစခ်င္ပါသည္...

Tagထားတယ္ ေရးဖို႕သာျပင္ေပေတာ့ဆိုၿပီး "ညဥ္းျဖစ္ေသာ သီခ်င္းမ်ား" ေခါင္းစဥ္နဲ႕ ကိုေဇာင္းက တပ္ထားပါတယ္... အဲဒါမွ ခက္ၿပီ မီးေလးေန႕တုိင္း ညဥ္းေနတဲ့ သီခ်င္းက နည္းမွ မနည္းပဲ... တစ္ေယာက္တည္း ေနတာမ်ားတဲ့အက်င့္ေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တည္း ရွိျဖစ္တဲ့အခ်ိန္တိိုင္း MP3က မီးေလးရဲ႕ အေကာင္းဆံုးအေဖာ္ပဲေလ... ဒီေတာ့ သီခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း နားေထာင္ျဖစ္သလို နားထဲမွာ နားေထာင္လို႕ေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးေတြ၊ ခံစားလို႕ရတဲ့ သီခ်င္းမွန္သမွ် အားလံုးႀကိဳက္၏...

ခုတေလာ ပါးစပ္ထဲမွာ စြဲေနတဲ့သီခ်င္းေတြကေတာ့

၁. ေကာင္းျမတ္ရဲ႕ ခ်စ္ခြင့္ရခ်င္ၿပီ   : ဒီသီခ်င္းေလးကိုေတာ့ အစဦးဆံုး ၀င္လားတဲ့ကီးကို ႀကိဳက္တာလဲ ပါတယ္... ၿပီးေတာ့ ေကာင္းျမတ္ရဲ႕ “မင္းရဲ႕ဆံႏြယ္ေတြ ေလမွာလြင့္ေနတယ္...”ဆိုတဲ့ အသံေလးက နားေထာင္လို႕ေကာင္းၿပီး နားထဲမွာ စြဲက်န္ေနလို႕ ညဥ္းျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းမ်ားရဲ႕ ပထမေနရာရသြားပါတယ္...

၂. ဗီႏိုထြန္းရဲ႕ ျပန္မဆံုျဖစ္ၾကရင္ : ဒီသီခ်င္းေလးရဲ႕ “လမ္းခြဲျခင္းက ပူေလာင္လြန္းတယ္... ဒါအမုန္းမဟုတ္ဘူး မင္းအတြက္ ေပးဆပ္ျခင္းပဲ... ငါသြားမဲ့လမ္း ၾကမ္းတမ္းေနမယ္... မင္းနားလည္ပါ ခ်စ္တဲ့သူ... နင္ဟာ ငါ့ရဲ႕ ကမာၻ... နင္ဟာ ငါ့ရဲ႕ အသည္း... နင္ဟာ ငါ့အိပ္မက္ပါ... နင္ဟာ ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္... ငါတို႕ေ၀းသြားရင္ ျပန္မဆံုျဖစ္ၾကရင္ မင္းႏွလံုးသားမွာ ငါအၿမဲတမ္းရွိပါေစ...”ဆိုတဲ့ အပိုဒ္ေလးကို အရမ္းႀကိဳက္လို႕ ညဥ္းျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းမ်ားရဲ႕ ဒုတိယေနရာရသြားပါတယ္...

၃.  Romeoရဲ႕ နင္ရက္စက္တယ္ : ဒီသီခ်င္းကို ဘာလို႕ႀကိဳက္တာလဲဆို သီခ်င္းဆုိတဲ့သူကုိ သနားလို႕ ႀကိဳက္တာ... ဟီ ဟိ။ “နင္ရက္စက္တယ္”ဆိုၿပီး ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ တကယ္ကို သနားစရာေကာင္းတဲ့ အသံေလးနဲ႕ဆိုသြားတာ နားေထာင္ရင္းနဲ႕ သနားသြားလို႕ ႀကိဳက္တာ... ၿပီးေတာ့ “ရိုမီရို ဂ်ဴးလိယက္ မမီႏုိင္ဘူးဆို... အာဒမ္ ဧ၀ထက္ တို႕ခ်စ္မယ္ဆို ခုေတာ့လည္းေလ ပံုျပင္ထဲမွာ ခ်န္ထားခဲ့သူေရ... နင္ရက္စက္တယ္”ဆိုတဲ့ တပိုဒ္လံုးကို ႀကိဳက္တယ္... ဒါေၾကာင့္ ဒီသီခ်င္းေလးကို တတိယညဥ္းျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းမ်ားေနရာ ေပးလိုက္တယ္... ခြိ ခြိ

၄. ခ်စ္သုေ၀ရဲ႕ အျဖဴေရာင္ေလး : ဒီသီခ်င္းေလးက စာသားေတြႀကိဳက္လို႕ ညဥ္းျဖစ္တဲ့သီခ်င္းေလး ျဖစ္ပါတယ္... ဒါေၾကာင့္ စတုတၳေနရာ ေပးထားပါတယ္... :D

၅. NOရဲ႕ ဘယ္ေသာအခါမွ : "ဘယ္ေသာအခါမွ ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ရမွာလဲ ေျဖဦးခ်စ္ေလးေရ... ဘယ္ေသာအခါမွ တို႕ႏွစ္ေယာက္နီးစပ္ရမွာလဲ ျပန္ေတြးၾကည့္ဦးေလ... နင္ဟာ ငါ့ဘ၀ထဲက ထုတ္လို႕မရတဲ့ အိပ္မက္ေလးပါ... ငါႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ ေပးဆပ္ခ်စ္ခဲ့တာ... ႏွလံုးသားနဲ႕ ရင္းၿပီးေတာ့ မိုင္ေပါင္းကုေဋကုဋာ မင္းရွိတဲ့အရပ္ ရြက္လြင့္လာဦးမွာ..." ဒီအပိုဒ္ေလးက ဘယ္သူ႕ကို ဆုိလိုမွန္းမသိ ... ဟိ ဟိ။ ပဥၥမေျမာက္ ညဥ္းျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းေလးပါ...

၆. NOရဲ႕ မျငင္းပါနဲ႕ : ဒီသီခ်င္းေလးက "မလာခ်င္ရင္ေနပါ နင္ထြက္မေျပးပါနဲ႕... မၾကင္နာခ်င္ရင္ေနပါ နာၾကင္ေအာင္ မလုပ္လိုက္နဲ႕... မလိုခ်င္ရင္ေနပါ နင္ေလ မလြန္႕ပစ္နဲ႕...” မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ကို မခ်စ္ခ်င္ေနပါ သူ႕ကို နာက်င္ေအာင္မလုပ္ပါနဲ႕လို႕ ဆုေတာင္းေနတဲ့ သနားစရာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ခံစားလို႕ ရလို႕ ညဥ္းျဖစ္တဲ့ စာသားေလးေပါ့... သူကေတာ့ ေျခာက္ပုဒ္ေျမာက္ ညဥ္းျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းေလးေပါ့... :P

၇. NOရဲ႕ ႏႈတ္မဆက္နဲ႕ : ဒီသီခ်င္းက သံစဥ္နဲ႕ စာသားနဲ႕ Matchျဖစ္လို႕ ႀကိဳက္တာ စာသားဆိုတဲ့ အဆိုေတာ္ရဲ႕ ဆုိတဲ့အသံက နားထဲကို မွတ္မွတ္ရရဆြဲထင္ေနလို႕ ညဥ္းျဖစ္တဲ့စာသားေလးေပါ့... “ႏႈတ္မဆက္နဲ႕ ငိုမိလိမ့္မယ္... ရင္ခုန္သံေတြ ျမန္လာခဲ့... ေနာက္ထပ္တို႕ မဆံုရေတာ့မွာ ဒီရင္မွာ သိပ္ေၾကာက္ေနခဲ့.............” “ လမ္းခြဲ ဒီလိုအခ်ိန္ဆို တုိ႕ေ၀း... မင္းလက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္ အေ၀းကို... အတူတူျဖတ္သန္းမရေတာ့ မင္းအရိပ္ကိုပဲ လြမ္းေနမယ္..."

၈. First Ladyရဲ႕ never be replaced : ဒီသီခ်င္းရဲ႕ အ၀င္သံစဥ္ေလးက ႏွင္းလံုးအရုပ္ေတြမွာ ပါေနၾက တီးလံုးေလးေပါ့... အဲ့တီးလံုးေလးကို အရမ္းႀကိဳက္ခဲ့တာ ခုသီးခ်င္းအစမွာ အဲ့တီးလံုးေလးနဲ႕ စထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္... အစၾကိဳက္လို႕ ေန႕တိုင္း နားေထာင္ျဖစ္ၿပီး ညဥ္းျဖစ္တဲ့သီခ်င္းေလးေပါ့... အစမွာ “Baby I love you and i'll never let you go... But if I have to boy I think that you should know... All the love we make can never be erase ... And i promise you that you will never be replaced... Baby I love you and I'll never let you go...But if I have to boy I think that you should know... All the love we make can never be erase... And i promise you that you will never be replace...”

၉. Mouse Love Rice : "I love you, loving you, as the mouse love the rice... Even every day has storm, I will always by your side... I miss you, missing you... I don't care how hard it is... I just want you be happy... Everything, I do it for you" သီခ်င္းက ေအးေအးေလးနဲ႕ နားေထာင္လို႕ ေကာင္းလို႕ သံစဥ္ေရာ စာသားေတြေရာ ၾကိဳက္လို႕ ညဥ္းျဖစ္တဲ့ ေနာက္ဆံုးသီခ်င္းအေနနဲ႕ ေရြးလိုက္ပါတယ္...

ညဥ္းျဖစ္တဲ့သီခ်င္းေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္၊ ေရးရင္ ပီးေတာ့မွာကို မဟုတ္ဘူး ဘာလုိ႕ဆို အခ်ိန္တိုင္း ညဥ္းေနတာကိုး... :) မီးေလးနဲ႕ ညဥ္းျဖစ္တဲ့သီခ်င္းေတြ ထပ္တူက်ၿပီး သီခ်င္းေတြ မရွိဘူးဆုိရင္ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ေတြေပၚမွာ ကလစ္ႏွိပ္ၿပီး Download လုပ္သြားႏုိင္ပါတယ္... အစ္ကိုေတာ္ေရ ေက်နပ္ေတာ့ေနာ္...

ထံုးစံအရ ဒီပို႕စ္ေလးကို ဖတ္တဲ့သူအားလံုး( နာမည္တပ္ရင္ က်န္ေနမွာစိုးလို႔... ဟီ ဟိ)အား ျပန္Tagလိုက္ ပါ၏..... :))))

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ..

Infinity ဆံုမွတ္

ခုတေလာ ရာသီဥတုကလဲ ပူလို႕ထင္တယ္၊ ဘေလာ့ဂါေတြ  “ဂစ္... ဂစ္... ဂစ္”နဲ႕ တက္ကုန္ၾကၿပီ... ေျခမခ်ိဳးသူကခ်ိဳး၊ ႏွိပ္ေပးသူက ႏွိပ္ေပး၊ ယပ္ခတ္ေပးတဲ့သူက ခတ္နဲ႕ေပါ့... (ခြိ ခြိ) အဲ... ပုန္းေနလည္း ေျပးမလြက္ အတက္ေရာဂါက မီးေလးဆီေရာက္လာေလၿပီ... ေမးလ္စစ္ေတာ့ တပ္ထားပါတယ္ဗိ်ဳ႕ဆိုၿပီး ကိုဂစ္တာက ေမးလ္ပို႕ထားတယ္... ဒါနဲ႕ ဘာေတြတပ္ထားတာလဲ သြားၾကည့္ေတာ့ " 'infinity ဆံုမွတ္ "တဲ့ ဘာေရးလို႕ ေရးရမွန္းမသိတာက တစ္ရက္၊ စိတ္တိုၿပီး နံရံကို လက္နဲ႕ထိုးတာ ညာဘက္လက္တစ္ခုလံုး ေရာင္ကိုင္းစုတ္ျပတ္သြားတာက တစ္ရက္၊ အေၾကြးတင္ေနတာနဲ႕ ေရးေတာ့မွပဲလို႕ ၾကံကာရွိေသး ေနာက္အစ္ကိုေတာ္ တစ္ေယာက္က ေရးဖို႕ျပင္ထား တပ္ထားတယ္ဆိုၿပီး လာေအာ္သြားေလရဲ႕... မျဖစ္ေတာ့ဘူး အေၾကြးေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ မ်ားလာလိမ့္မယ္ဆိုၿပီး အရင္ဆံုးတပ္တဲ့ အစ္ကိုေတာ္အတြက္ တပ္ဂိမ္းေလး ျပန္ေရးေပးလိုက္ပါတယ္...

အမွန္ေတာ့ အဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွ ဘာေရးလို႕ ေရးရမွန္းမသိတာေတာ့ အမွန္ပင္... မီးေလးေရးတာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္ လြဲေခ်ာ္သြားခဲ့ရင္ သည္းခံၿပီး ဖတ္ေပးၾကပါလို႕ ဦးစြာပထမ ေတာင္းပန္အပ္ပါ၏... infini ty ဆိုတာ "without ends or limits" အဆံုးမရွိတဲ့ ဆံုမွတ္၊ တမ်ိဳးုု အနႏ ၱေပါ့ေလ... အဲလို အဆံုးမရွိတဲ့ ဆံုမွတ္ဆိုရင္ မီးေလးကေတာ့ ဆုန္ေရနဲ႕ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္မိပါတယ္... မိဘေတြေပါ့ေလ မိဘေတြက ဘာနဲ႕ တူလဲဆိုေတာ့ ကမ္းစပ္နဲ႕တူပါတယ္... ဆံုမွတ္မွာ ဆံုၾကတယ္ဆိုတာ ခြဲခြာဖို႕ လမ္းစေလးတစ္ခုပါ... ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ခြဲခြာၾကေပမယ့္ မတူတာက မိဘနဲ႕ သားသမီး ခြဲခြာျခင္းပါ... ဆံုမွတ္တခုကေန အေ၀းကို ေျပးႏိုင္ဖို႕ရာ မိဘေတြက သားသမီးေတြကို အေထာက္အပံ့ေပးၾကပါတယ္...
သူတို႕ ပ့ံပိုးေပးမႈက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခုနဲ႕ ပ့ံပိုးျခင္းမဟုတ္ဘဲ ငါတို႕သားသမီးေတြ ေကာင္းစားဖုိ႔ဆိုတဲ့ ဦးတည္ခ်က္တခုတည္းကိုပဲ ပံုေဖာ္အသက္သြင္းၾကပါတယ္... သားသမီးေတြက အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ပညာလည္းစံု၊ ၾကင္ယာလည္းစံုေတာ့ အိမ္ေထာင္ရက္သားၾကလို႕ မိဘဆိုတာကို အရင္ကေလာက္ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူး... ဒါေပမယ့္ အၿပံဳးမပ်က္ ခ်စ္လ်က္သာ... ကမ္းစပ္မွာ ေရတက္ရင္ ပါလာတဲ့ ေရသတၱ၀ါေလးေတြ လုိပါပဲ... ေရက်သြားေတာ့ ကမ္းစပ္မွာ က်န္ေနရစ္ၾကတယ္... ကမ္းစပ္မွာ ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါးလို႕ေပါ့... ေရတက္လာေတာ့ ေရနဲ႕အတူ ျပန္ပါသြားၾကျပန္ပါေရာ... ကမ္းစပ္က သူတို႔အတြက္ တစ္ေထာက္နားခိုရာ ေနရာေလးတစ္ခုအျဖစ္ သူတို႕ကို အၿမဲေစာင့္ႀကိဳဆုိေနပါတယ္... ဘယ္အခ်ိန္လာၿပီး ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ျပန္ တခ်က္ကေလးမွ ညီးညဴျခင္း အလ်င္းမရွိ (ဘယ္ရွိပါ့မလဲ သူက ကမ္းစပ္ကို စကားမွ မေျပာႏိုင္ဘဲ..)
မီးေလး ဆုန္ေရနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ေရးထားဖူးတဲ့ ကာရံမညီတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ရွိပါတယ္... အဲ့ဒီကဗ်ာေလး ေရးခ်ိန္က မီးေလးရဲ႕ အခ်စ္ရဆံုး တစ္ဦးတည္းေသာ အစ္ကုိ မိန္းမယူေတာ့မယ္လို႔ သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေရးျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ... ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ကို “ သံသရာ ” လို႕ ေပးခဲ့ပါတယ္...

သံသရာ

“အူ၀ဲ…အူ၀ဲ”
လူ႕ေလာကထဲကို ေခတၱတျဖဳတ္ေရာက္ခ်ိန္
ေဖေဖ၊ ေမေမတို႕ရဲ႕ အိမ့္ဆည္းလည္းေလးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္
ဘိုးဘိုး၊ ဘြားဘြားတို႕ရဲ႕ အသည္းေက်ာ္ ကၽြန္ေတာ္…

တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ၾကီးျပင္းလာခဲ့
ဥယ်ာဥ္မွဴးနဲ႕တူတဲ့ ေဖေဖ
ေရေလာင္းေပါင္းသင္း ျပဳစုရွာ
အိမ္မႈကိစၥေတြၾကား မၿငီးျငဴရွာ
အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ ေမေမပါ…

ထူးခၽြန္ထက္ျမက္ သားသမီးအနာဂတ္
မိဘႏွစ္ျဖာရဲ႕ အိပ္မက္
လူတကာထက္ သာဖို႕အေရး
အလံုးစံုကို ေထာက္ပံ့ေပး…

ဤေလာက၀ယ္
ႀကီးမားေမတၱာတုမမီတာ မာတာပီတု မိဘပါ
ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ပထမဆံုး
ေဖေဖ၊ ေမေမ အခ်စ္ရဆံုး…
ပညာစံုခါ အေတာင္ေပါက္လာ
ခ်စ္ရမဲ့သူ ေတြ႕ေသာအခါ
မိဘတားျမစ္သည္ကား အေလးအနက္မထား
ဆင္ကန္းေတာတိုး မ်က္ကန္းပါ…

မိဘစကား ျမဴမႈန္အလား
နားမေထာင္ခဲ့တဲ့ သားမိုက္ဟာ
မိဘတို႕ကို စြန္႕ခြာ ထြက္ေျပးကာ
ကိုယ့္အိုးကုိယ့္အိမ္ တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္…

ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀မွာ ဇနီးသည္သာ ပထမ
မိဘတို႕သည္ ဒုတိယ
သားရလာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္မွာ
သားသည္သာ ပထမ…

ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့ အားလံုးကို နားလည္ခဲ့ပါၿပီ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမ
ကေလးဘ၀မွာသာ ေဖေဖ၊ ေမေမက အေရးႀကီးဆံုးျဖစ္ေပမဲ့
အိမ္ေထာင္က်လာတဲ့အခါ အလိုလို ေနရာေရြ႕ခံခဲ့ရတာ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမပါ
သားသမီးတို႕ရေသာအခါ ေဖေဖ၊ ေမေမက ေနာက္ဆံုးေနရာ…

ကၽြန္ေတာ္လည္း မၾကာခင္၀ဋ္လည္ေတာ့မွာပါ
ေဖေဖ၊ ေမေမတို႕ ေရာက္ေနတဲ့ ေနာက္ဆံုးေနရာ
ကၽြန္ေတာ္လည္း မၾကာခင္ ေရာက္ရေတာ့မွာပါ
အဲဒီ့ေနရာအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ရေတာ့မယ္ဗ်ာ….

ဒီပုိ႕စ္ကို ဖတ္ၿပီးရင္ေတာ့ ဖတ္တဲ့သူအားလံုးကို ျပန္တပ္ပါ၏... နာမည္ေရးတပ္ရင္ ေရးၿပီးတဲ့သူေတြလည္း ရွိတာမို႕ မထပ္ရေလေအာင္ ဖတ္တဲ့သူမွန္သမွ် (မေရးရေသးလွ်င္) တပ္ပါ၏... :P


ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ....

အတၳဳပတၱိဂိမ္း

အိုး...မုိင္ေဂါ့လ္
မီးေလး ဘေလာ့ဂ္အိမ္ေလး မေရာက္တာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာသြားၿပီလဲမသိ...
စာေမးပြဲကလည္း နီးေနေတာ့ အသြားအလာေတြ ေရွာ့ေနရတယ္...
ဘေလာ့ဂ္အိမ္ေလးကို ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ စီပံုးထဲမွာ “ဂစ္...ဂစ္...ဂစ္...ဂစ္” တက္ေနၿပီ လုပ္ၾကပါဦးဗ်ိဳ႕...
မဟုတ္မွလြဲေရာ ဒီအရြယ္တက္ေနရင္ ၀က္ရူးျပန္ေရာဂါရွိလို႕ ျဖစ္ရမယ္...
အျမန္ျမန္ေသာ့ရွာၿပီး လက္ကို ေၾကးေသာ့နဲ႕ ခတ္လိုက္ေတာ့မွာ ဟင္းဆို က်သြားတယ္...
တက္ေနတဲ့ သူက စာဖတ္သူတို႕ ဘယ္သူမွတ္လဲ မီးေလးနဲ႕ နာမည္ဆင္တူတဲ့ ေကာင္မေလး...
သူ႕နာမည္က မီးငယ္တဲ့... (ညီမေလးေရ အေပ်ာ္ပါ ေနာက္တာေနာ္... စိတ္ဆိုးရ၀ူး... ေျပာခ်င္တာလည္း ေျပာၿပီးၿပီ :D)

အဲေနာက္ၿပီး ေအာ္ထားတာရွိေသးတယ္ သူမtagထားတာ မေရးေပးရင္ ကူညီမဲ့သူမရွိ ျဖစ္မွာတဲ့ေလ...
ဒီေတာ့လည္း မီးေလးတို႕ မေရွာင္သာေတာ့ပီေပါ့... (ကိုယ္ကအၿမဲ ကူညီလိုေနတာေလ...)
ကဲ ဒီေတာ့လည္း ကိုယ့္ရဲ႕ အတၳဳပတၱိေလး ျဖည္ရတာေပါ့... Tagေရာဂါပိုး ျပန္လည္၀င္ေရာက္လာၿပီမို႕ သတိသာ ထားၾကေပေတာ့...

ကိုယ္႔ရဲ႕နာမည္ ---------- မီးေလး
ကိုယ္႔ကို သူငယ္ခ်င္းေတြကဒီလိုေခၚတယ္ ---------- အီေၾကာင္ (အေၾကာင္ရိုက္တတ္လို႕ :D ေဟာ.... မီးငယ္ သူလုပ္မွပဲ ေပၚကုန္ပီ :P)
ကိုယ္ဒီမွာေနတယ္ ---------- ေျမႀကီးေပၚေဆာက္တဲ့အိမ္ (အဲဒီအိမ္မွ မေနရင္ ေနစရာမရွိ...)
ကိုယ္႔ဆီဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္ ---------- ၀၉-၉၉၉၉၉၉၉(ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ ဟီ..ဟိ)
ကိုယ္႔ရဲ႕အၾကိဳက္ဆံုးေတြက-
အေရာင္ဆိုရင္ ---------- မိုးျပာေရာင္ (ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈရွိတယ္ ထင္ရလို႕)
အ၀တ္အစားဆိုရင္ ---------- ရွပ္အက်ၤီ၊ စပို႕ရွပ္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ (၀တ္ရတာ ေပါ့ပါးၿပီး လံုျခံဳမႈရွိလို႔... ကပ္ၾကြားတာ)
အစားအစာဆိုရင္ ---------- ေၾကအိုး(YKKO)၊ ၾကက္ဆီထမင္း(ကံုးထက္)၊ ႏွင္းပုလဲေရခဲမုန္႔(ကံုးထက္)၊ ၀က္သားဒုတ္ထိုး(ဘာျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္လိုက္ ေမာင္းသြင္း :D)၊ အာပူလွ်ာပူ(မင္းလမ္း)၊ ေရခဲမုန္႕ေက်ာ္(Million Coin)….(ရႊတ္... ေရးရင္းနဲ႕ သြားရည္ေတာင္က်လာၿပီ၊ ဒါေတာင္ အကုန္မပါေသး၀ူး)
ပစၥည္းဆိုရင္ ---------- Dolls
သီခ်င္းဆိုရင္ ---------- နားေထာင္ရသမွ်အကုန္ႀကိဳက္ ဟီး
စာေရးစာဆရာ ---------- စာေရးသူမွန္သမွ် အကုန္ႀကိဳက္
စာအုပ္ လမ္းမွာက်ေနတဲ့ စာကၠဴစုတ္ေတာင္ ေကာက္ဖတ္
Life style ---------- ေပ်ာ္ေအာင္ေနတယ္
ကိုယ္႔ရဲ႕၀ါသနာ ---------- စာေရးျခင္း
အလိုခ်င္ဆံုးလက္ေဆာင္ ---------- စစ္မွန္တဲ႔ခင္မင္မွဳ
ကိုယ္႔ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူက ---------- ကုိယ္ကိုယ္တိုင္ (အေရးေပၚၾကံဳလာရင္ ကုိယ္အသက္ရွင္ဖို႕ အရင္ဆံုး ႀကိဳးစားရလို႕ပါ ေနာက္မွသာ က်န္တဲ့သူကို သတိရတတ္တဲ့ လူ႕သဘာ၀မုိ႔ပါ :P)
ကိုယ္႔ရဲ႕ အေလးစားဆံုးသူက ---------- ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ
ကိုယ္႔ရဲ႕ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းက ---------- စိတ္သေဘာထား
ကုိယ္႔ကို အမ်ားဆံုးနားလည္မွဳေပးႏိုင္သူက ---------- မိမိခႏၶာ (ကိုယ္က ညမအိပ္ဘဲနဲ႕ စာေတြထိုင္လုပ္ေနရင္ ခႏၶာကိုယ္က နားခ်င္တာေတာင္ သူက သည္းခံေပးတယ္ေလ)
ကိုယ္႔ရဲ႕ အမုန္းဆံုးသူက ---------- မ်က္စိ (စာဖတ္မယ္ဆို အလိုလို အိပ္ခ်င္လာတယ္ ဘာေရာဂါမွန္းကို မသိဘူး)
ရင္အခုန္ဆံုးအခ်ိန္ ---------- ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့အခ်ိန္
အေၾကာက္ဆံုးအခ်ိန္ ---------- တေယာက္တည္းရွိေနတဲ့အခ်ိန္
အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ ---------- ေမွ်ာ္မွန္းထားသလို ျဖစ္မလာတဲ့အခါ
အမွတ္တရေန႔ ---------- ၁၂.၆.၂၀၀၆-၈ ၊ ၂၂.၆.၂၀၀၆-၇
ဆုေတာင္းတုိင္းသာျပည္႔မယ္ဆိုရင္ေတာင္းမဲ႔ဆု ---------- ဘ၀ဆက္တိုင္း ဆက္တိုင္း စာေမးပြဲေတြနဲ႕ မတိုးရပါလို၏
အခ်စ္ဆိုတာ ---------- ႏြားႏုိ႕ေရာင္းတဲ့ ခ်စ္တီး :P
အမုန္းဆိုတာ ---------- ေက်ာ္သူစိုး (သူက အမုန္းမ်ားစြာအတြက္ သီခ်ငး္ကို ဆိုထားတာေလ … :P)
အလြမ္းဆိုတာ ---------- မသိဘူးလား... ၀က္သားေရာင္းတဲ့ တရုတ္မေလ
သံေယာဇဥ္ဆိုတာ---------- ခ်ည္မိရင္ ျဖည္မရတဲ့ေႏွာင္ႀကိဳး
ဘ၀ဆိုတာ ---------- ေနတတ္ရင္ ေက်နပ္စရာပါ
သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ---------- အႏိုင္က်င့္ဖို႕... :P
ခ်စ္သူဆိုတာ ---------- ခိုင္းစားဖို႕...
ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ဒီလိုထင္တယ္ ---------- ေ၀ဖန္ေပးၾကပါဗ်ိဳ႕
ကိုယ္႔ရဲ႕လက္ဆြဲေဆာင္ပုဒ္က ---------- ပစ္တိုင္းေထာင္လိုေနမယ္
အေျပာခ်င္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း ---------- Always Keep Smiles Your Face. :P

ကဲ ကိုယ္က သူမ်ားtagတာ ေျဖၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ဒီတခါ သူမ်ားကို ျပန္tag အလွည့္ မ်က္ခံုးသာ လႈပ္ေပေတာ့...

ကိုင္း...လာေလေရာ့
ကိုပီေက
ကိုေအာင္မ်ိဳးဟန္
မမီ
လင္း
ညေလး
Tag ကိုေျဖေပးတဲ့သူ ဒီ၀ါကၽြတ္မွာ ျမန္ျမန္စြံၿပီး အပ်ိဳၾကီး/လူပ်ိဳႀကီး ဘ၀က ကၽြတ္ပါေစ...
မေရးေပးတဲ့သူက တသက္လံုး အပ်ိဳႀကီး/ လူပ်ိဳႀကီး ျဖစ္မွာဗ်...

မီးေလးနဲ႕ ဘေလာ့ဂ္

ကိုပီေကက လက္ဦးမႈယူၿပီး tag ထားေလရဲ႕... အေၾကာင္းအရာေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွင့္ ဘေလာ့ဂ္တဲ့...

မီးေလးရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ၂၀၀၇ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၂၁ေန႔မွာ စတင္ဖန္တီးခဲ့ပါတရ္... ေရးခ်င္တရ္... ဒါေပမဲ့ ဘယ္လိုေရးရမွန္းမသိဘဲ ေရာင္လည္လည္နဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ေလွ်ာက္သြားျဖစ္ခဲ့ပါတရ္... မီးေလး ဘေလာ့ဂ္ အဖြင့္ ပို႔စ္ေလးက အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ဟာသပို႕စ္ေလးတခု စေရးျဖစ္ပါတရ္ (အမွန္က ျမန္မာလို မေရးတတ္လို႕ပါ)

မီးေလး ဘေလာ့ဂ္လုပ္ဖို႕ စဥ္းစားျဖစ္လိုက္တာကေတာ့ ၾသဂုတ္လ ၃ရက္ေန႔ထုတ္ ကုမုျဒာဂ်ာနယ္မွာ “ျဖဴစင္ ရိုးသားစြာ ဘေလာ့ဂ္ေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးၾကမည္” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႕ ဆရာဦးေက်ာ္ရင္ျမင့္ ေရးသားထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးကို ဖတ္မိထဲက ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာကို စိတ္၀င္စားခဲ့တရ္... ရင္းႏွီးခ်င္ခဲ့တရ္... ကို္ယ္လည္း ေရးမရ္ ဆိုတဲ့ စိတ္၀င္ခဲ့ပါတရ္... ဒီလိုနဲ႕ ဂ်ာနယ္မွာ ပါတဲ့ မမျမလႊာရဲ႕ လင့္ကိုသြားေရာက္ လည္ပတ္ခဲ့ပါတရ္... စီပံုးထဲမွာ လာေအာ္ထားတဲ့ သူေတြဆီကို သြားေရာက္လည္ပတ္ရင္း ဘေလာ့ဂ္ေလးနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္စျပဳ လာပါတရ္... အမွန္တိုင္း ၀န္ခံရရင္ လူငယ္ေတြ ဘေလာ့ဂ္ကို ဒီလုိေတြေရးေနၾကတရ္... ကိုယ္ဖန္တီးခ်င္တဲ့ အရာေတြ... ကိုယ္ခ်ျပခ်င္တဲ့အရာေတြ... စိတ္ကူးရင္ ခံစားခ်က္ေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးသားႏိုင္တဲ့ ဒီလိုဘေလာ့ဂ္မ်ိဳးရွိတရ္ဆိုတာ မသိရိုးအမွန္ပါ...


ဒီလိုနဲ႕ မီးေလးရဲ႕ ေမးလ္အေကာင့္ကေန ဘေလာ့ဂ္ေလးတစ္ခုဖန္တီးလိုက္တရ္ဆိုပါေတာ့... အဲမွာ စေတြ႔ တာပဲ... အခက္အခဲကို ေျပာတာပါ... မီးေလးလုပ္မရ္ဆိုေတာ့လည္း ျမန္မာလို ဘယ္လိုေရးရမရ္ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး... ဒီေတာ့ ကိုယ္ကလည္း ခုမွစလုပ္တာဆိုေတာ့ အကူအညီမေတာင္းရဲခဲ့ဘူးဆိုပါေတာ့... ဘယ္သူ႕ အကူအညီေတာင္းရမွန္း မသိတာလဲပါတရ္... ျမန္မာစာကို Word ထဲမွာ ရိုက္ၿပီးတင္ၾကည့္တရ္... ဒါေပမယ့္ ေလးေထာင့္တုံးေတြပဲ ေပၚတရ္... ဒါနဲ႕ လြဲေနၿပီဆိုတာ သိတရ္ ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္းလဲ မသိဘူး... ေနာက္စီပံုးကို သူမ်ားလိုလုပ္ခ်င္တရ္... ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္းလဲ မသိဘူး... ဒါနဲ႕ မမျမလႊာဆီကို သြားၿပီး စီပံုးေအာက္က Get a Cboxကေန သြားၾကည့္တရ္... Account ဖြင့္တရ္... ရသြားေပမဲ့ ဘယ္လိုထည့္ရမွန္းမသိဘူး... ဒါနဲ႕ စမ္းၾကည့္ တရ္ ၾကည့္ရင္းနဲ႕ ရသြားတရ္ဆိုပါေတာ့... ရၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ စီနီယာေတြကို လာၾကည့္ဖို႕ ဖိတ္ခဲ့တရ္... မီးေလး ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အမွတ္တရေလးအျဖစ္ ကူညီခဲ့တာကေတာ့ ကိုလီယိုဂ်က္ပဲျဖစ္ပါတရ္... သူက မီးေလးကို ျမန္မာေဖာင့္ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာျပတရ္... လင့္ေတြေပးတရ္... လိုအပ္တာ သိခ်င္တာေတြ ေမးဖို႕ အီးေမးလ္ေပးခဲ့တရ္... ဒီလုိနဲ႕ ျမန္မာစာ အဆင္ေျပစျပဳလာတရ္ဆိုပါေတာ့... ဒါေပမဲ့ စာဖတ္သူေတြ အေနနဲ႕ ျမန္မာစာ ဖတ္မရတဲ့ ျပႆနာ ခဏခဏႀကံဳေနရဆဲပါပဲ... မလုပ္တတ္ေတာ့ အခက္အခဲ အမ်ားႀကီးနဲ႕ ႀကံဳခဲ့ရပါတရ္... ဒါေပမဲ့ စိတ္မပ်က္ခဲ့ပါဘူး... စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ မီးေလးရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို တျဖည္းျဖည္း ျပင္ယူခဲ့ပါတရ္...

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကိုရန္ေအာင္က ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အကူအညီေပးေနတရ္လို႕ တျခား ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုမွာ ေတြ႕လိုက္ရပါတရ္... ဒါနဲ႕ ကိုရန္ဆီကလည္း ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ ရွာပီး ျပင္ၾကည့္ခဲ့ပါတရ္... တျခား ဘေလာ့ဂ္ေတြ သြားလည္ရင္းနဲ႕လည္း ကိုယ္လိုခ်င္တာေလးေတြရွိရင္ လင့္ေတြယူၿပီး ျပင္ခဲ့ရပါတရ္... မီးေလး အတြက္ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာေတြက အမ်ားႀကီးဆိုပါေတာ့... ဒီလိုနဲ႕ Why do we blog? Seminar လုပ္မရ္ဆိုၿပီး အစည္းအေ၀းလုပ္ၾကတရ္... ျပင္ဆင္ၾကတရ္... မီးေလးလည္း seminar တက္ခ်င္ေပမဲ့ တက္ဖို႕ အခြင့္အေရး၊ အခ်ိန္မရခဲ့တာေတြေၾကာင့္ မတက္ျဖစ္ခဲ့ဘူး... စိတ္ကေတာ့ တအား တက္ခ်င္ခဲ့တရ္... ဒါနဲ႕ပဲ တက္တဲ့သူေတြတင္တဲ့ ပို႕စ္၊ ဓာတ္ပံုေတြကိုၾကည့္ၿပီး အားက်ခဲ့ရတရ္ဆိုပါေတာ့... ေနာက္ပိုင္းဘာစျဖစ္လဲ ဆိုေတာ့... seminar နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မႏၱေလးဘေလာ့ဂ္ဂါ၊ ရန္ကုန္ဘေလာ့ဂ္ဂါဆိုၿပီး ျဖစ္ၾကျပန္ေရာ... မီးေလး အဲဒီ့အထိ ရန္ကုန္ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြနဲ႕မရင္းႏွီးခဲ့ေသးပါ... ခြဲျခားျခင္းမဟုတ္ပါ... မမျမလႊာက မႏၱေလးက ဆိုေတာ့ သူမဘေလာ့ဂ္ကို လာတဲ့သူေတြ အမ်ားစုက အဲနယ္က ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ မီးေလးသြားလည္တဲ့ သူေတြမွာ ရန္ကုန္ကေရးတဲ့သူေတြနဲ႕ မသိခဲ့ပါဘူး... ရန္ကုန္မွာေနတဲ့သူေတြက သိပ္မေရးၾကဘူးလို႕ ထင္ေနခဲ့တာ... မႏၱေလးဘေလာ့ဂ္ဂါ၊ ရန္ကုန္ဘေလာ့ဂ္ဂါဆိုၿပီး ျပႆနာျဖစ္ၾကေတာ့မွာ ရန္ကုန္မွာ seminar လုပ္မွန္းသိခဲ့ရတရ္၊ လင့္ရခဲ့တရ္၊ ဒီလိုနဲ႕ ရန္ကုန္က စာေရးသူ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြနဲ႕ ရင္းႏွီးခဲ့တရ္ဆိုပါေတာ့... မီးေလးက ဘယ္ကဘေလာ့ဂ္ဂါဆိုတာမ်ိဳး ခြဲျခားတာ မဟုတ္ပါဘူး... ဘယ္ကဘေလာ့ဂ္ဂါျဖစ္ျဖစ္ အားလံုး ဒီဘေလာ့ဂ္ကိုပဲ ေရးၾကသူမို႕ ဘေလာ့ဂ္ဂါကို ဘေလာ့ဂ္ဂါလို႕ပဲ ျမင္ပါတရ္...

မီးေလးရဲ႕ အခ်ိန္ေတြအကုန္လံုးကို ဘေလာ့ဂ္ေလးက သိမ္းပိုက္သြားခဲ့ပါတရ္... တေလာကေတာင္ ေရာဂါပိုး စစ္ၾကည့္ၾကေသးတရ္ေလ... တဦးနဲ႕တဦး မျမင္မေတြဖူးၾကေပမဲ့ အခ်င္းခ်င္း ၀ိုင္း၀န္းကူညီတတ္တဲ့ ခ်စ္စရာ စိတ္ထားေလးေတြက ေႏြးေထြးမႈကို ကိုယ္တိုင္ခံစားခဲ့ရလို႕ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကို မီးေလး ဒီတသက္ခြဲႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါ... အေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ မေရးျဖစ္ေတာ့သည္ပဲျဖစ္ေစ၊ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ဖ်က္လိုက္ ရသည္ျဖစ္ေစ၊ မီးေလးဘ၀အတြက္ ဒီအခ်ိန္ေတြဟာ တသက္လံုးအတြက္ အမွတ္ရစရာေလးေတြ ျဖစ္ေနမွာေတာ့ အမွန္ပါပဲ... မီးေလး ဘေလာ့ဂ္ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ အဖက္ဖက္က ၀ိုင္း၀န္းကူညီၾကေသာ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ား၊ မီးေလးဒီပုိ႕စ္မွာ နံမည္မပါေသာ္လည္း ကူညီပံ့ပိုးေပးခဲ့ၾကေသာ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ား(နံမည္ေရးရင္ ရွည္ေနမည္ဆိုး၍)၊ မီးေလးကို အၿမဲေထာက္ခံအားေပးေနတဲ့ ခ်စ္ရတဲ့သူ၊ အေရးႀကီးဆံုးနဲ႕ ေက်းဇူးအတင္ဆံုးကေတာ့ မီးေလးရဲ႕ဆရာ(တနည္းအားျဖင့္ ေဘာ့စ္)ကို အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း၊ အခ်ိန္ျပည့္ဘေလာ့ဂ္ႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနေပမဲ့လည္း ဘာမွ်မေျပာဘဲ လက္ခံေပးခဲ့တဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတရ္...

သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာ အားလံုးႏွင့္တကြ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူအားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္လ်က္ ဒီပို႕စ္နဲ႕ ဂါရ၀ျပဳလိုက္ပါတရ္...

What is Love?

What is Love? ဆိုၿပီး သီခ်င္းေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႕ေနာ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ထြက္ေပါက္ပါဆိုၿပီးေတာ့ ေၾကြးေၾကာ္ေနတဲ့ အစ္ကိုေတာ္ ကိုေအာင္မ်ိဳးဟန္က တက္လိုက္တာေလ အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္နဲ႕ သြားတူသြားတာ :P ....

အဲဒါမွ ဒုကၡပဲ အကိုေရ... မီးေလးက အခ်စ္အေၾကာင္း သိပ္မသိဘူးကြဲ႕။ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာသာစကားတမ်ိဳးလို႕ ထင္တယ္။ ဘယ္လူမ်ိဳး၊ ဘယ္ဘာသာမွမဟုတ္ပါဘူး။ အခ်စ္ကို လူတိုင္းလူတိုင္းက အဓိပၸယ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖြင့္ဆိုၾကပါတယ္။
အဆိုေတာ္ မခိုင္(ထြန္းအိျႏၵာဗိုလ္)က အခ်စ္ကို ဒီလိုဖြင့္ဆိုခဲ့ပါတယ္။
“အခ်စ္ဆိုသည္မွာ လူသားတိုင္းအတြက္ ဆန္းၾကယ္ေသာ အရာ...”
“အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ၀မ္းနည္းတဲ့အခါ ေနမင္းကုေဋကုဋာ...”
“အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ၾကည္ႏူးၾကတဲ့အခိုက္ မ်က္ရည္တို႕ရဲ႕ ကဗ်ာ...”
“တကယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ဟာ ေျဖရွင္းမရတဲ့ ျပႆနာ... အခ်စ္ဟာ အေျဖရွာ မရတဲ့ ပုစၦာ... ငါကိုယ္တိုင္ အခ်စ္ဟာ ဘာလဲမသိ ေတာ့ပါ... တကယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာနဲ႕ ဆံုစည္းလိုက္ခ်င္ရဲ႕...”
ဒီသီခ်င္းထဲမွာ အေျဖပါသြားၿပီေလ။

အခ်စ္ကို တခ်ိဳ႕က ခ်ိဳၿမိန္တရ္...
အခ်စ္ကို တခ်ိဳ႕က ခါးသက္တရ္...
အခ်စ္ကို တခ်ိဳ႕က ၾကည္ႏူုးဖို႕ေကာင္းတရ္...
အခ်စ္ကို တခ်ိဳ႕က ကစားစရာလို႔ထင္တရ္...
အခ်စ္ကို တခ်ိဳ႕က မွ်ေ၀ခံစားတရ္...
အခ်စ္ကို တခ်ိဳ႕က ....
အခ်စ္ကို .....

မီးေလးကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ကိုယ္က ခ်စ္လို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားက ကို္ယ့္ကိုခ်စ္လို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တဦးနဲ႕တဦး ခ်စ္လို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသာကမရွိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေအးခ်မ္းမရ္၊ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမရ္၊ အဲဒီအခ်ိန္ေတြေလာက္ တန္ဖိုးရွိတဲ့အခ်ိန္ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႕ ထင္ခ်င္ထင္မရ္။ သနားတဲ့စိတ္နဲ႕ ျဖစ္တည္လာတဲ့ အခ်စ္နဲ႕၊ တဦးနဲ႕တဦး နားလည္ႏိုင္ၾကမယ္ဆိုရင္ အခိုင္ျမဲဆံုးေသာ အခ်စ္ကို ရလိမ့္မယ္လို႔ မီးေလးထင္တရ္။ ခ်စ္ပဲခ်စ္တတ္ၿပီး နားလည္မႈမရွိရင္၊ အခ်ိန္ျပည့္ သ၀န္တိုေနရင္၊ ၾကားစကားနားေယာင္တတ္ၿပီး လြယ္လြယ္ယံုလြယ္တတ္ရင္၊ ေယာက်္ားေလးဘက္ကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းကေလးဘက္ကပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္မရွည္ေတာ့လို႕ ေရရွည္လက္တြဲဖို႕ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ခုေခတ္ဆိုရင္ ခ်စ္ဖို႕ ပိုေတာင္ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းေသး လူရိုးဆိုတာ သခ်ၤ ိဳင္းမွာေတာင္ မရွိေတာ့ဘူးကိုး။
အကိုေအာင္မ်ိဳးဟန္ေရ ဒီေလာက္ပဲေတာ္ၿပီေနာ္ ေရးတတ္ဖူး... အကို႕ေတာ္ကေတာ့ ေရးတတ္မွာေပါ့ လြမ္းေနတာကိုး ဟီး ဟီး

မီးေလးရဲ႕ ယံုတမ္းစကား ...

ကိုမြန္ႀကီးက မီးေလးကို ယံုတမ္းစကားေရးခိုင္းထားေတာ့လည္း ေရးရတာေပါ့ ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေန ဒါေပမယ့္ ယံုေနာ္ ဟီး ဟီး... မီးေလးကို ယမမင္းႀကီးက သူ႕ဆီ အလည္လာၿပီး ေတာ့ကီပြားဖို႕ လာဖိတ္သဗ်... ဘယ္ရမလဲ မီးေလးတို႕ကလည္း ဖိတ္တယ္ဆို လာထားပဲ သြားလည္တာေပါ့ ဟိုေရာက္ေတာ့ တည့္ခင္းဧည့္ခံတာေတြ စားၿပီးေတာ့ ျပန္လာခဲ့တာေပါ့... ေနာက္ေန႔ေတာ့ ပ်င္းပ်င္းနဲ႕ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့တာေပါ့... လမ္းလည္းေရာက္ေရာ
“ဟိတ္ တေယာက္မွမလႈပ္နဲ႕... လႈပ္လိုက္တာနဲ႕ ပစ္ထည့္လိုက္မယ္” ဘယ္လႈပ္ရဲပါ့မလဲ သူကမလႈပ္နဲ႕ေျပာတာကိုး ပစ္ထည့္လိုက္မယ္တဲ့ ၿငိမ္ေနလိုက္တာေပါ့...
“ပါလာသမွ်တခုမက်န္ အကုန္ထုတ္ ၿပီးရင္ ေရွ႕ကပုဆိုးထဲလာထည့္ ျမန္ျမန္လုပ္ေနာ္ ရုတ္ရုတ္ေတာ့ မလႈပ္နဲ႕” မီးေလးတို႕မ်ား ဘယ္ေလာက္ထိ သတၱိရွိလည္းဆိုရင္ ဒီဓားျပေတြကို ငါဘယ္လိုဖမ္းရမလဲလို႕ စဥ္းစားၿပီး ဟုတ္ၿပီ ဖုန္းရွိတဲ့ ေနရာ အရင္ရွာ 199ကိုဖုန္းဆက္ ၿပီးေတာ့ျပန္လာထိုင္ ေနလိုက္တာေပါ့... ခဏလည္းေနေရာ ရဲကားေတြေရာက္လာပါေရာ...
“မင္းတို႕ေတြအားလံုးကို ငါတို႕ ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြက ၀ိုင္းထားလုိက္ၿပီကြ ေျပးမယ္မၾကံနဲ႕။ လက္နက္ေတြအကုန္ ခ်လိုက္။ ကဲ မင္းတို႕ေတြ သူတို႕ကို လက္ထိပ္ခတ္လို္က္ၾကစမ္း။”
“ ခင္ဗ်ားတို႕ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲဗ်။”
“ကၽြန္ေတာ္တို႕ အလုပ္လုပ္ေနတာ မေႏွာက္ယွက္ပါနဲ႕။ ၀တၱရားေႏွာက္ယွက္မႈနဲ႕ ခင္ဗ်ားပါ ပါသြားမယ္”
“ကၽြန္ေတာ္ ၀တၱရားေႏွာက္ယွက္တာ မဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်က္ကေခ်ာ္ရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရးက ဒါရိုက္တာ ကေခ်ာ္ကခၽြတ္ပါခင္ဗ်ာ။ ခုကၽြန္ေတာ္တို႕ ဓားျပတိုက္တဲ့ဇာတ္၀င္ခန္းရိုက္ေနတာဗ်။”
“ဗ်ာ... ေဆာရီးပဲဗ်ာ”
မီးေလးတို႕ ေျပးၿပီေပါ့ ေျပးတာမွ ကားအရွိန္ေနာက္ဆံုးတင္ၿပီး ေမာင္းတာထက္ေတာင္ျမန္ေသး။ ရဲကားေတြေနာက္က လိုက္လာေပမယ့္ မီးေလးေျပးတာေလာက္ကိုေတာင္ မမီဖူးဗ်။ အဲေလာက္ထိကို အေျပးသန္တာ။ အဟုတ္။

အင္း ပ်င္းလိုက္တာ ဘာလုပ္ရေကာင္းမလဲ။ ဘယ္ကို သြားေမႊရင္ေကာင္းမလဲ။ ပ်င္းတာနဲ႕ ေရသြားကူးမယ္စိတ္ကူးတာနဲ႕ ေရကူးကန္ဘက္ထြက္ခဲ့လိုက္တယ္ (အလြမ္းအိမ္ကိုေတာ့ မေခၚသြားပါ)။ ေရမကူးရဆိုပါလား။ ေရကူးခ်င္လို႕ လာပါတယ္ ေရမကူးရဆိုေတာ့ အင္း အႀကံရၿပီ ငါးပဲသြားမွ်ားေတာ့မယ္။ ငါးမွ်ားခ်ိတ္မွာ ငါးစာတပ္ၿပီး ေရေအာက္ထဲကို ခ်လိုက္ၿပီ။ ဟာ မီးေလးတို႕ ကံေတြစြတ္ေကာင္းေနပါလား။ ငါးကုိတန္းမိတာပဲ အေလးႀကီးပါလား ငါးကေတာ္ေတာ္ႀကီးမယ္ထင္တယ္။ အေလးႀကီးပဲ တစ္ေယာက္တည္း မႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႕ လမ္းထဲက အားေကာင္းေမာင္းသန္ ကာလသားေခါင္းေတြ သြားေခၚၿပီး ေရေပၚကုိ ဆြဲတင္တာေပါ့ ပါလာၿပီ ေရသူထီး အဲေလ ဟုတ္ေပါင္ ကိုေမာ္တီတုန္းႀကီး ငုတ္တုတ္ထိုင္ၿပီး ငါးကင္ထိုင္ စားေနတာကို ခ်ိတ္မိသြားၿပီး ပါလာတာကိုး ေတာ္ေသးတယ္ အခ်ိတ္ေတာ္သြားလို႕ ...


ဒီတစ္ခါေတာ့ အျပင္မသြားေတာ့ဘူး ျခံထဲမွာ အပင္ေတြပဲစိုက္ေတာ့မယ္... ေၾသာ္ေမ့ေနလုိက္တာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးမ်ိဳးေစ့ေတြ ရွိတာပဲ။ အေစ့ေတြကို ေျမႀကီးထဲလည္း ခ်လိုက္ေရာ ျဗဳန္းဆို အပင္ေတြ ထေပါက္တာ အပင္ရဲ႕ အျမင့္ဟာ ဒါးေတြထဲမွာ အႀကီးဆံုးဒါးျဖစ္တဲ့ ထရိတ္ဒါးထက္ေတာင္ ျမင့္ေသးသဗ်။ ေရလည္းေလာင္းေပးလိုက္ေရာ အသီးေတြသီးလိုက္တာမွ အမ်ားႀကီး အသီးတစ္လံုးတစ္လံုးက ဆူမိုနပန္းသမား ခႏၶာကိုယ္ထက္ အဆ၁၀၀ႀကီးသဗ်။ အဲအသီးကို ႏွမ္းေစ့ေလာက္လွီးၿပီး ဟင္းအိုးထဲထည့္ခ်က္ရင္ ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕လံုးရဲ႕ ရွိသမွ် လူေတြေကၽြးလို႕ေလာက္တယ္ဗ်။

ေနာက္တစ္ခါက က်ားေပါက္တစ္ေကာင္ အစာေကၽြးမယ့္ သူမရွိလို႕ဆိုပီး ေၾကျငာထားတာနဲ႕ သူမ်ားမလုပ္တဲ့အလုပ္ လုပ္ျပမယ္ဆိုၿပီး အဲဒီ့က်ားေပါက္ကို အစာေကၽြးဖူးတယ္... (သိတယ္မဟုတ္လား...က်ားေပါက္ေလ)...
ကိုမြန္ႀကီးေရ ေက်နပ္ေတာ့ေနာ္။ မီးေလးေျပာတာ ဟုတ္မဟုတ္ သူတို႕ကိုလည္း ေမးၾကည့္လို႕ရတယ္။
ႏွင္းဆီနီနီ
မွ်ားျပာ
မိုးခ်စ္သူ
ကိုပီေက
ကိုပုဂံသား
ေမပ်ိဳ

မီးေလးႏွင့္ သတၱ၀ါမ်ား

မီးေလးကို ႏွင္းဆီနီနီက tagထားေလရဲ႕ ေၾကာက္တဲ့သတၱ၀ါဆိုပဲ။ ႏွင္းဆီေရ မနက္တည္းက တင္ဖို႕လုပ္ခ်င္ေနတာ အေရးထဲ ကြန္နဲ႕ ကမၻာလိပ္နဲ႔ အေျပးၿပိဳင္ေနေလရဲ႕။ ကမၻာလိပ္ႏိုင္သြားတယ္ ထင္တယ္ ခုထိကြန္က ပန္းတိုင္မေရာက္ေသးဘူး ဒါေၾကာင့္ ပို႕စ္တင္ဖို႕ကို အၾကာႀကီးေစာင့္ေနရတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ စိတ္ေလ်ာ့လိုက္ၿပီး မနက္ျဖန္မွတင္မယ္ဆိုေတာ့လည္း ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ၿပီးတာနဲ႕ Gtalk၀င္ထဲက connect fail ဆိုေတာ့ သြားျပန္ၿပီ အင္တာနက္။ အဲတာလည္း ဒုကၡကမေသးဘူး ခုမွပဲတင္ႏိုင္ေတာ့တယ္။ ႏွင္းဆီေရ ခြင့္လြတ္ေပးေနာ္။

ႏွင္းဆီက အေၾကာက္ဆံုးသတၱ၀ါကို ေျပာခိုင္းေတာ့ မီးေလးအေၾကာက္ဆံုးသတၱ၀ါက လူပါပဲရွင္။ ရီနဲ႕ေနာ္ ဟီ ဟိ။ တကယ္ေျပာတာ ယံုလိုက္ အပိုေၾကာ၀ူး။ ဒီတစ္ခါ အတည္ေၾကာမွာ။ သူမ်ားထက္ထူးျခားၿပီးေတာ့ ေၾကာက္တတ္တဲ့ သတၱ၀ါေတာ့ ရွိပါဘူး။ ေျမြနဲ႕ ၾကြက္ကိုေတာ့ေၾကာက္တယ္။ ေျမြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး မီးေလး ႀကံဳခဲ့ရတာလည္း မ်ားတယ္ေလ။ မီးေလး ႏွစ္ႏွစ္သမီးအရြယ္ေလာက္ကေပါ့ မီးေလးတို႕ ေဖေဖက အင္ဂ်င္နီယာ အစိုးရအလုပ္ဆိုေတာ့ ေရနံတြင္းမွာ တာ၀န္က်တဲ့ အရာရွိလည္း အရာရွိဆိုေတာ့ လိုင္းခန္းရတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ မီးေလးတို႕ကို နယ္မွာ မထားဘူး။ ရန္ကုန္မွာပဲထားတယ္။ တစ္လကို သံုးရက္ေတာ့ ျပန္လာတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေဖေဖက နယ္ကို လိုက္ခဲ့ဖို႕ေခၚတယ္။ ေမေမရယ္၊ မီးေလးအစ္ကိုရယ္၊ မီးေလးရယ္ လိုက္သြားၾကတာေပါ့။ အရာရွိသားသမီးဆိုေတာ့ လူခ်စ္လူခင္ေပါတယ္ေလ (ခ်စ္ရင္လည္းခ်စ္၊ မခ်စ္ရင္လည္း ခ်စ္ေယာင္ေဆာင္ေပါ့၊ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ခါနမ္းေလ)။ အလုပ္သမား အဘႀကီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ အဲဒီအဘႀကီးက မီးေလးတို႕ ေမာင္ႏွမေတြကို ထိန္းေပးတယ္ေလ။ ဘယ္ေလာက္ထိ ေက်းဇူးသိတတ္တယ္မွတ္လဲ လိုင္ခန္းနဲ႕ စည္းရိုးနဲ႕က နည္းနည္းလွမ္းတယ္။ ကိုယ့္ကိုထိန္ေပးတဲ့လူေတာ့ မွတ္မိတာေပါ့။ ေရွ႕ကျဖတ္သြားတာေတြ႕ရင္ ဘႀကိဳင္ႀကီး အရက္ေသာက္ၿပီး ျပန္လာတာ လွမ္းလွမ္းေအာ္တာ ေနာက္ေန႕လည္းက်ေရာ ေမေမကို တိုင္ပါေလေရာ။ ဆရာကေတာ္ရယ္ ကၽြန္ေတာ္ အရက္ေသာက္တာ ဘယ္သူ႕မွမသိဘူး။ ေသာက္တယ္ဆိုရံုေသာက္တာ ဒီကေလးေတြ ေရာက္လာမွပဲ ကၽြန္ေတာ္အရက္ေသာက္တာ ဘားတိုက္တတိုက္လံုးသိေတာ့တယ္တဲ့ေလ။ အဲေလာက္ထိကို ေက်းဇူးသိတတ္တာ ဟဲ ဟဲ။

တညေနမွာေတာ့ ဘႀကိဳင္က မီးေလးတို႕ ေမာင္ႏွမႏွေယာက္ကို ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္မလို႕ဆို လာေခၚတယ္ လုိက္သြားတာေပါ့။ ျပန္လာေတာ့ ေမွာင္ကလည္းေမွာင္ ေျမြေခြအိပ္ေနတာ မျမင္ဘဲနဲ႕ မီးေလးအစ္ကိုက ေျမြကိုတက္နင္းလိုက္တယ္။ ေျမြက ရႈးကနဲဆိုေတာ့မွ သံုးေယာက္သားထြက္ေျပးၾကတာေပါ့။ ေနာက္ေန႕က်ေတာ့ မီးေလးအေမက ေရသြားသြန္တာ တမန္သလင္းႀကီးမွေျပာင္ေနတာပဲ။ လွမ္းၿပီးေရပတ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘာမွမရွိဘူး။ ၿပီးေတာ့မွ ေျခေထာက္ကို ဖတ္ ဖတ္နဲ႕ရိုက္ေနတာ ေမေမကလည္း ဘာမွန္းမသိဘူး။ ေနာက္ေတာ့မွ ေျမြအၿမီးျဖစ္ေနတယ္ ေတာ္ေသးတာက ခံုဖိနပ္စီးထားလို႕။ ဒါေတာင္ ေဆးကုယူလိုက္ရေသး။ သူမ်ားေတြေျပာၾကတာေတာ့ တိုက္ေျမြလို႕ေျပာၾကတာပဲ။ အဲဒီနယ္မွာက သူမ်ားျပဳစားတာတို႕ ဘာတို႕ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္လို႕ေျပာတယ္။

ေနာက္တစ္ခါက မီးေလးတို႕ အဘိုးအဘြားေတြရွိရာ ေအာင္လံကိုသြားတုန္းကေပါ့ ဘိုးဘိုးတို႕ အိမ္က ေျမြေပါတယ္။ ျခံစည္းရိုး အုတ္တံတိုင္းခတ္တုန္းက ေျမႀကီးတူးတာေတာင္ ေျမႀကီးထဲက ေျမြေတြ ခဏခဏထြက္ထြက္လာတယ္။ ညဘက္ ဘိုးဘိုးတို႕အိမ္က အိမ္သာကုိ ဦးႀကီး(မီးေလးတို႕နဲ႕ဆို ဘႀကီးေတာ္မယ္ထင္တယ္) သြားတာ သူ႕ဘာသာ အေပါ့အေလးသြားမွာေပါ့ ၿပီးေတာ့ ေရကိုင္မယ္ဆိုၿပီး ေရအိုးထဲလည္း လက္ႏႈိက္လိုက္ေရာ ရႈးခနဲဆို ေျမြထက္လာလို႕ ေျပးလိုက္တာ ဘယ္နားေရာက္သြား မွန္းေတာင္ မသိဘူး။

ဘိုးဘိုးတို႕အိမ္က အလုပ္သမားတစ္ေယာက္က ညဘက္အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႕ အိမ္သာသြားတာ အိမ္သာနဲ႕ ေျခရင္းက အုတ္တံတိုင္းနဲ႕က မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာရွိတယ္ သိပ္လည္းမကြာဘူး။ အိမ္သာေပၚက ျပန္ဆင္းမယ္လည္းလုပ္ေရာ အုတ္တံတိုင္းေဘးက မာလကာပင္နားနဲ႕ အိမ္သာနဲ႕တည့္တည့္ အုတ္တံတိုင္းမွာ မီးအလင္းေရာင္ေၾကာင့္ အရိပ္တစ္ခုပူးေနတယ္။ ဘာလဲေပါ့ အိပ္ခ်င္ေနတဲ့မ်က္လံုးေတာင္ ျပဴးက်ယ္လာေလရဲ႕ ေျမြႏွစ္ေကာင္ မိတ္လိုက္ေနေလရဲ႕။ ေျမြေတြက အရႈက္ႀကီးတယ္ သူတို႕ မိတ္လိုက္တာ ျမင္တဲ့လူဆိုရင္ မလြယ္ဘူး။ ေသၿပီသာမွတ္ပဲ သူလည္း ေဇာေခ်ြးေတြျပန္လာတယ္ ဘာလုပ္ရမွန္းလည္းမသိဘူးေပါ့ ေအာ္ရေအာင္ကလည္း ညသန္းေခါင္ႀကီး ေနာက္ဆံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္ မၾကည့္ရဲရင္ မ်က္စိမွိတ္ထားေနာ္။ ၀တ္လာတဲ့ ထမီကို ခ်ြတ္ၿပီး ေျမြေခါင္းႏွစ္ခုေပၚကို ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ လွမ္းအုပ္လိုက္တာ။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႕ အုပ္မိေလရဲ႕။ အုပ္လည္းအုပ္မိေရာ တစ္ခ်ိဳးတည္း အေပၚထပ္ကို ေျပးေတာ့တာပဲ။ နံနက္သူေျပာျပေတာ့ အားလံုး၀ိုင္းရီ ၾကတာေပါ့။ မရီႏိုင္တာကေတာ့ သူပဲေလ။ အိမ္သာေရွ႕မွာ ေျမြေပါက္သြားတာမ်ား ထမီလို႕ေတာင္မထင္ရဘူး အပိုင္းအစေတြပဲရွိေတာ့တယ္။ မီးေလးတို႕ သြားလည္ရင္ မီးေလးဆို ဘယ္နားမွာပဲေနေန ေျခေထာက္ေတြ ရြစိရြစိျဖစ္ေနသလိုပဲ အဲေလာက္ထိေၾကာက္တာ။

မီးေလးတို႕ ဦးေလးရွိတဲ့ သာစည္ကို သြားတုန္းကလည္း ေခ်ာ္လဲလို႕ ဒူးေခါင္းမွာ အနာႀကီးနဲ႕ေလ။ မီးေလးငယ္ငယ္က ေဆာ့လားမေဆာ့လားဆို အနာနဲ႕ကို အမ်ိဳးေတာ္ထားတာ။ တခုေပ်ာက္သြားရင္ တခုထပ္ျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ ဦးေလးအိမ္ေရွ႕မွာ ေျမြအေရခြံလဲထားတာေတြ႕ေတာ့ အေတာ္ပဲတဲ့ ငါ့တူမအနာကို အုပ္ေပးရမယ္ေျပာလို႕ (ေျမြအေရခြံကို ကင္ၿပီးအုပ္ရင္ အနာမရင္းဘူးေျပာတာပဲ) ပတ္ေျပးလိုက္ရတာ ျခံကလည္း က်ယ္ေတာ့ ေျပးသည္ေပါ့။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ အေျပးၿပိဳင္ပြဲေတြ ၀င္ၿပိဳင္ဖူးတာ။ ေနာက္ဆံုး ဦးေလးက မလုပ္ေတာ့ပါဘူးေျပာေတာ့မွ ရပ္သြားတာ။ ေမာလြန္းအားၾကည့္လို႕ အသက္ေတာင္ မနည္း၀ေအာင္ရႈရတယ္။

ၾကြက္ကိုေၾကာက္တာထက္ ရြ႕ံတာလို႕ ေျပာရင္ပိုမွန္မယ္ထင္တယ္။ ႏွာေခါင္းစူပြက္စူပြက္နဲ႕ ကိုယ့္ကိုလာထိမွာ အရမ္းေၾကာက္တာပဲ။ တစ္ခါကလည္း ၾကြက္ေသတစ္ေကာင္ကို သြားထိမိတာ ေျခေထာက္ကို ေဆးလိုက္၊ သုတ္လိုက္နဲ႕ သံသရာလည္ေနတာ ေမေမက အျမင္ကတ္လို႕လားမသိပါဘူး အဲေလာက္နဲ႕ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ပလိပ္ေရာဂါေလာက္ပဲရမွာတဲ့။ ေမေမကေျပာလိုက္ေတာ့ ပိုဆိုးေတာ့တာေပါ့။ ေျခေထာက္ကို ေက်ာက္ျပားနဲ႕ ပြတ္ေနတာ အသားထူတဲ့ ေနရာမို႕လို႕႔ပဲ ႏို႕မို႕ဆို အေရခြံေတြ စုတ္ေလာက္တယ္။ ေမေမက ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ေျပာတာေတာင္ စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ အားေပးေနတာထင္ေသး အဲေလာက္ထိရူးတာ။

ႏွင္းဆီေရ ေက်နပ္ေတာ့ေနာ္။ အင္တာနက္ေတြမရတဲ့အခ်ိန္မွာ ရရခ်င္းတင္ေပးလိုက္တာ ေနာက္က်လို႕ေတာ့ စိတ္ဆိုးနဲ႕….

ဘယ္သူ႕ကို ဆက္tagရင္ေကာင္းမလဲ... ရာသီဥတုေတြထဲမွာ ေႏြ၊ မိုး၊ ေဆာင္းရွိသလို ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာလည္း ရာသီရွိေနပါတရ္... ဘာရာသီလဲဆိုေတာ့ tag game ရာသီေလးပါပဲရွင္...

ကဲ လာေလေရာ့ tagၿပီ

၁. အလြမ္းအိမ္

၂. ေအာင္မ်ိဳးဟန္

၃. လင္း

၄. ကိုေနလင္း

၅. အိပ္မက္ေတာအုပ္ထဲက ကိုေနသစ္

၆. ၀ကၤပါ

မီးေလးႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ ....

ဒီေန႕ ေကာ္နက္ရွင္က ေကာင္းေကာင္းမရတာနဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေမာင္ႏွမမ်ားဆီ ေလွ်ာက္လည္ရင္း မိုးေရထဲက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေၾကာင္ပံုကိုေရးထားတာကို ၾကည့္ၿပီး ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္း သြားသတိရမိတယ္ ....

မီးေလးငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္ေရွ႕မွာ အိုးတိုက္ဖြဲျပာဆိုၿပီး ေစ်းသည္တသည္ လာေအာ္ေရာင္းတယ္။ ငယ္ကလည္း ငယ္ေသးေတာ့ ေမေမ့ကို အဲဒါစားမယ္ ၀ယ္ေပးဆိုၿပီး အတင္းပူဆာတယ္။ မ၀ယ္ေကၽြးရေကာင္း လားဆိုၿပီး ငိုပါေလေရာတဲ့ေလ။ အဲဒါနဲ႕ေမေမက ေစ်းသည္ေခၚၿပီး ၀ယ္ေပးတယ္။ ေတြ႕လည္းေတြ႕ေရာ စားလို႔မရမွန္းသိလို႕ အဲဒါဆို စားဘူးဆိုၿပီးေတာ့ အငိုတိတ္သြားေရာ ....

အရင္ကပါ ခုေတာ့အဲလိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေစ်းသည္ေတြကိုက ပီေအာင္မေအာ္ႏိုင္ၾကတာ မီးေလးက ႏိုးႏိုးခ်င္းအိပ္ယာမထတတ္ဘူး။ ထလိုက္ရင္ ေခါင္းမူးၿပီး တေနကုန္ ေခါင္းမၾကည္ေတာ့ဘူးေလ။ အဲလိုအခ်ိန္ဆို အိမ္ေရွ႕မွာ ေစ်းသည္ေတြ တသည္ၿပီး တသည္ေအာ္ၿပီး ျဖတ္သြားတတ္တယ္။ အၿမဲေအာ္ေနၾက အသံဆို ဒါဘာသည္ ဆိုတာသိေနၿပီ။ ခုတေလာ လာမေရာင္းဘူးတဲ့ ေစ်းသည္ထင္ပါတယ္။ “အိမ္ေျမွာင္” စာဖတ္တဲ့သူ ေတြေကာ ဘာသည္လို႕ထင္လဲ ....

မီးေလးက ခုဏျဖတ္သြားတာ ဘာသည္လဲ အေမလို႕ ေမးေတာ့ မသိပါဘူးဟယ္လို႕ ျပန္ေျပာတယ္။ ေနာက္ေန႕လည္း ဒီလိုပဲသူ႕အသံကို ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္တယ္ တလံုးခ်င္းစီ ဘာသံျပန္တယ္ ဘယ္လိုမွ အေျဖထြက္မလာဘူး။ ေနာက္ေတာ့မွ ပဲျပဳတ္သည္မွန္းသိရတယ္။ ခုတစ္ပတ္ေလာက္ရွိသြားၿပီဆိုေတာ့ သူေအာ္တာ “ပဲျပဳတ္”ပါလားလို႕ ....

ခုခ်ိန္မွာ ျပန္စဥ္းစားရင္ ရီစရာေကာင္းတဲ့အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို ဘေလာ့ဂ္ေမာင္ႏွမေတြကို tag လိုက္ပါတယ္ ...

လင္း-အမွတ္တရမ်ားစြာသို႕

choas

ႏွင္းပြင့္ျဖဴေလး

ႏွင္းဆီနီနီ

ညေလး

ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ထြက္ေပါက္

မွ်ားျပာ

ကိုေနသစ္

ပီေက