သူနဲ႕ကၽြန္မ ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ရင္း ႏွစ္ဦးသား အၾကာႀကီး စကားမေျပာျဖစ္ၾကဘူး။
“မိုး” တိတ္ဆိတ္မႈကို သူက စတင္ၿဖိဳခြဲလိုက္တယ္။ သူ႕အသံနဲ႕အတူ ကၽြန္မရင္ေတြ အရမ္းကုိခုန္ေနခဲ့တယ္။
“ဟုတ္ကဲ့” အသံေတာင္ သိပ္မထြက္ဘူး။ ရင္ခုန္လြန္းလို႕ အသံေတြေတာင္တုန္ေနတယ္။
“မိုး.. ကိုေနာက္ေန႕ေတြ မလာေတာ့ဘူး။ ကို ေစ့စပ္ေတာ့မယ္။” ကၽြန္မနားၾကားမ်ားမွားတာလား။ ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ျဖစ္မလာေတာ့ ရွက္လည္းရွက္၊ ၀မ္းလည္း ၀မ္းနည္းမိတယ္။ ရင္ထဲမွာ လိမ့္လိမ့္တက္လာတယ္ ဘယ္က ဘယ္လိုထြက္ခ်င္ေနမွန္းမသိတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို သူ႕ေရွ႕မွာ မက်မိေအာင္ ထိန္းထားရင္း သူ႕မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာကို ျမင္ရေတာ့ ကၽြန္မရင္ထဲပိုၿပီး မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။
“ကိုသြားေတာ့မယ္ မိုး” ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ေခါင္းညိတ္မိလား၊ ေခါင္းခါမိလားေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ သူ႕ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ရင္ ကၽြန္မပါးေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာတယ္။ ကၽြန္မမ်က္ရည္နဲ႕အတူ ရုတ္တရက္ ရြာခ်လာတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ထီးပါလာခဲ့လို႕။ မိုးရည္ေတြက ကၽြန္မမ်က္ရည္ကို ေလွာင္ေျပာင္ေနသလို ခံစားရတယ္။
“မိုး ဘာျဖစ္လာတာလဲ” သူငယ္ခ်င္းေတြ ၀ိုင္းေမးၾကေတာ့ ငိုခ်င္ရဲ႕လက္တို႕ဆိုသလို အားရပါးရ ငိုခ်လိုက္ မိတယ္။
ကၽြန္မ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးေတြးရင္း မိုးစဲသြားေတာ့ ကၽြန္မအေတြးေတြ ပ်က္သြားတယ္ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္က အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ ကၽြန္မဘ၀ အတြက္ေတာ့ မေန႕တေန႕ကလုိပဲ ခံစားရတဲ့ ေမ့မရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ အင္တာဗ်ဴးကေတာ့ မမွီေတာ့ပါဘူး ဒါေပမယ့္ စာေရးမကိုပဲ အပူကပ္ရေတာ့မွာပဲ။ ကံေကာင္းခ်င္တာလားေတာ့မသိ အင္တာဗ်ဴးက မၿပီးေသးဘူး ေရွ႕ကလူေတြမွာၾကာေနတယ္။ ကၽြန္မေရွ႕က မိန္းမတစ္ေယာက္ျဖတ္သြားတာ သတိထားမိတယ္။ ေဘးကလူေတြေျပာတာေတာ့ မန္ေနဂ်င္းရဲ႕ဇနီးတဲ့။ အခန္းထဲက အင္တာဗ်ဴးေျဖတဲ့လူ ထြက္လာတယ္။ ေနာက္ထပ္ဗ်ဴးဖို႕ စာေရးက နာမည္ေခၚေနတယ္။ ကၽြန္မ အင္တာဗ်ဴးေျဖတဲ့အခန္းထဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္မမ်က္လံုးေတြ ျပာေ၀သြားတယ္။ မန္ေနဂ်င္းေနရာမွာထိုင္ေနတာ ကၽြန္မခ်စ္ရတဲ့သူပါလား။ သူ႕ေဘးမွာ ေစာေစာက အမ်ိဳးသမီးကို ေတြ႕လိုက္တယ္။ ကၽြန္မဘာလုပ္ရမလဲ။
ကၽြန္မကုမၸဏီကေန ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ေတာင္းၿပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ စာေရးမက ေၾကာင္ၿပီး ကၽြန္မကိုၾကည့္ရင္း က်န္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးနဲ႕ အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္ႏိုင္မွာလဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ အျပန္ေျခလွမ္းေတြ ေႏွးေကြးၿပီး ေလးလံေနတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အဲေနရာမွာတြင္ ပစ္လဲွခ်င္တဲ့စိတ္ေပါက္ လာတယ္။ ကၽြန္မခ်စ္ရတဲ့သူေဘးမွာ ကၽြန္မမဟုတ္တဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္ရွိေနတာ ဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးနဲ႕ ရပ္တည္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ကၽြန္မခ်စ္ရတဲ့သူကို ခ်စ္တယ္လို႕ေတာင္ ေျပာခြင့္မရွိတဲ့ ဘ၀ကို နာက်င္ေနမိတယ္။ ကၽြန္မမွာ ေနာင္ဘ၀မ်ားရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ေလ သူ႕ကို ခ်စ္တယ္လို႕ေျပာႏိုင္ၿပီး သူနဲ႕ထာ၀ရ လက္တြဲသြားခ်င္ ပါတယ္။
ဘ၀မ်ားရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒီလိုအခ်စ္မ်ိဳးနဲ႕ မႀကံဳရေအာင္ ကၽြန္မလို အခ်စ္မ်ိဳး မၾကံဳရပါေစနဲ႕လို႕ ဆုေတာင္းရင္း………
ဘ၀ဆိုတဲ့တိုက္ပြဲမွာ ခ်စ္တဲ့သူတိုင္း ေပါင္းသင္းႏိုင္ၾကပါေစ။
“မိုး” တိတ္ဆိတ္မႈကို သူက စတင္ၿဖိဳခြဲလိုက္တယ္။ သူ႕အသံနဲ႕အတူ ကၽြန္မရင္ေတြ အရမ္းကုိခုန္ေနခဲ့တယ္။
“ဟုတ္ကဲ့” အသံေတာင္ သိပ္မထြက္ဘူး။ ရင္ခုန္လြန္းလို႕ အသံေတြေတာင္တုန္ေနတယ္။
“မိုး.. ကိုေနာက္ေန႕ေတြ မလာေတာ့ဘူး။ ကို ေစ့စပ္ေတာ့မယ္။” ကၽြန္မနားၾကားမ်ားမွားတာလား။ ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ျဖစ္မလာေတာ့ ရွက္လည္းရွက္၊ ၀မ္းလည္း ၀မ္းနည္းမိတယ္။ ရင္ထဲမွာ လိမ့္လိမ့္တက္လာတယ္ ဘယ္က ဘယ္လိုထြက္ခ်င္ေနမွန္းမသိတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို သူ႕ေရွ႕မွာ မက်မိေအာင္ ထိန္းထားရင္း သူ႕မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာကို ျမင္ရေတာ့ ကၽြန္မရင္ထဲပိုၿပီး မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။
“ကိုသြားေတာ့မယ္ မိုး” ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ေခါင္းညိတ္မိလား၊ ေခါင္းခါမိလားေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ သူ႕ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ရင္ ကၽြန္မပါးေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာတယ္။ ကၽြန္မမ်က္ရည္နဲ႕အတူ ရုတ္တရက္ ရြာခ်လာတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ထီးပါလာခဲ့လို႕။ မိုးရည္ေတြက ကၽြန္မမ်က္ရည္ကို ေလွာင္ေျပာင္ေနသလို ခံစားရတယ္။
“မိုး ဘာျဖစ္လာတာလဲ” သူငယ္ခ်င္းေတြ ၀ိုင္းေမးၾကေတာ့ ငိုခ်င္ရဲ႕လက္တို႕ဆိုသလို အားရပါးရ ငိုခ်လိုက္ မိတယ္။
ကၽြန္မ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးေတြးရင္း မိုးစဲသြားေတာ့ ကၽြန္မအေတြးေတြ ပ်က္သြားတယ္ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္က အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ ကၽြန္မဘ၀ အတြက္ေတာ့ မေန႕တေန႕ကလုိပဲ ခံစားရတဲ့ ေမ့မရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ အင္တာဗ်ဴးကေတာ့ မမွီေတာ့ပါဘူး ဒါေပမယ့္ စာေရးမကိုပဲ အပူကပ္ရေတာ့မွာပဲ။ ကံေကာင္းခ်င္တာလားေတာ့မသိ အင္တာဗ်ဴးက မၿပီးေသးဘူး ေရွ႕ကလူေတြမွာၾကာေနတယ္။ ကၽြန္မေရွ႕က မိန္းမတစ္ေယာက္ျဖတ္သြားတာ သတိထားမိတယ္။ ေဘးကလူေတြေျပာတာေတာ့ မန္ေနဂ်င္းရဲ႕ဇနီးတဲ့။ အခန္းထဲက အင္တာဗ်ဴးေျဖတဲ့လူ ထြက္လာတယ္။ ေနာက္ထပ္ဗ်ဴးဖို႕ စာေရးက နာမည္ေခၚေနတယ္။ ကၽြန္မ အင္တာဗ်ဴးေျဖတဲ့အခန္းထဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္မမ်က္လံုးေတြ ျပာေ၀သြားတယ္။ မန္ေနဂ်င္းေနရာမွာထိုင္ေနတာ ကၽြန္မခ်စ္ရတဲ့သူပါလား။ သူ႕ေဘးမွာ ေစာေစာက အမ်ိဳးသမီးကို ေတြ႕လိုက္တယ္။ ကၽြန္မဘာလုပ္ရမလဲ။
ကၽြန္မကုမၸဏီကေန ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ေတာင္းၿပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ စာေရးမက ေၾကာင္ၿပီး ကၽြန္မကိုၾကည့္ရင္း က်န္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးနဲ႕ အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္ႏိုင္မွာလဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ အျပန္ေျခလွမ္းေတြ ေႏွးေကြးၿပီး ေလးလံေနတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အဲေနရာမွာတြင္ ပစ္လဲွခ်င္တဲ့စိတ္ေပါက္ လာတယ္။ ကၽြန္မခ်စ္ရတဲ့သူေဘးမွာ ကၽြန္မမဟုတ္တဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္ရွိေနတာ ဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးနဲ႕ ရပ္တည္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ကၽြန္မခ်စ္ရတဲ့သူကို ခ်စ္တယ္လို႕ေတာင္ ေျပာခြင့္မရွိတဲ့ ဘ၀ကို နာက်င္ေနမိတယ္။ ကၽြန္မမွာ ေနာင္ဘ၀မ်ားရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ေလ သူ႕ကို ခ်စ္တယ္လို႕ေျပာႏိုင္ၿပီး သူနဲ႕ထာ၀ရ လက္တြဲသြားခ်င္ ပါတယ္။
ဘ၀မ်ားရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒီလိုအခ်စ္မ်ိဳးနဲ႕ မႀကံဳရေအာင္ ကၽြန္မလို အခ်စ္မ်ိဳး မၾကံဳရပါေစနဲ႕လို႕ ဆုေတာင္းရင္း………
ဘ၀ဆိုတဲ့တိုက္ပြဲမွာ ခ်စ္တဲ့သူတိုင္း ေပါင္းသင္းႏိုင္ၾကပါေစ။
