အင္တာနက္ ေလေျပ

"အင္တာနက္ကို မုန္းတယ္.... မိန္းမေတြကို မုန္းတယ္... ကိုယ့္ကိုယ္ကို အမုန္းဆံုးပဲ"

သန္းေခါင္ယံ ည(၁၂)နာရီတြင္ အင္တာနက္ေပၚသို႔ သူတက္အလာကို ေစာင့္ေနတတ္သည္မွာ ကြ်န္မအတြက္ အက်င့္တစ္ခုလို ျဖစ္ေနသည္။ အခန္းထဲတြင္ မီးမ်ားကို ပိတ္ျပီး ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနမိသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ screen ေပၚမွ ျဖာက်လာေသာ ျပာလဲ့လဲ့ မီးေရာင္မွလဲြ၍ အခန္းတစ္ခုလံုး ေမွာင္အတိက်ေနသည္။ သူ၏ screen name မွာ (midnight)ျဖစ္ျပီး သန္းေခါင္ယံည(၁၂)နာရီတိတိတြင္ online ေပၚသို႔ တက္လာတတ္သည္။ ကြ်န္မမွာ ညတြင္မအိပ္ဘဲ အင္တာနက္ေပၚတြင္ ေျခဆန္႔ေနတတ္ေသာ ဇီးကြက္တစ္ေကာင္ျဖစ္သည္။ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ကြ်န္မဆီပို႔ေသာ သူ၏ message မွာ ထိုစာေၾကာင္းေလးျဖစ္သည္။

"အင္တာနက္ကို မုန္းတယ္.... မိန္းမေတြကို မုန္းတယ္... ကိုယ့္ကိုယ္ကို အမုန္းဆံုးပဲ"
ထိုစာေၾကာင္းကို ဖတ္ျပီး ကြ်န္မစိတ္၀င္စားသြားမိသည္။ ကြ်န္မလည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ပ်င္းေနသည့္ အခ်ိန္မို႔ စာတစ္ေၾကာင္းရိုက္ျပီး ပို႔လိုက္မိသည္။ ကြ်န္မပို႔ေသာ စာကိုဖတ္ျပီး သူေပါက္ကရထပ္ေျပာေတာ့မည္ မဟုတ္ဟု ကြ်န္မေတြးမိသည္။

"ကိုယ့္ကိုယ္ဒီေလာက္မုန္းေနရင္ သြားေသလိုက္ပါလား"
သို႔ေသာ္ တစ္မိနစ္မွ်ပင္ မၾကာလိုက္....
"ဟုတ္တယ္.. ကြ်န္ေတာ္က အခုသရဲေလ"
"ဟား....သရဲျဖစ္ရတာေပ်ာ္လား"
"ကြ်န္ေတာ္ မေပ်ာ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုအဆံုးစီရင္မိတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္မကြ်တ္ဘူး"
"ဟား...ဟား.. အခ်စ္အတြက္ေၾကာင့္လား"

ဒီလိုႏွင့္ စာေတြ အျပန္အလွန္ပို႔ၾကရင္း သူႏွင့္ ကြ်န္မ online သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သြားၾကသည္။ သူသည္ သူ႔ကိုယ္သူ တေစၦတစ္ေကာင္အျဖင့္ သတ္မွတ္ထားေသာ ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ သူသည္ ညတိုင္း သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ တိက်စြာonline ေပၚသို႔ ေရာက္လာတတ္သည္။ ထိုအျပဳအမႈမ်ားေၾကာင့္ သူ႔ကို အံ့ၾသထိန္႔လန္႔စြာ ကြ်န္မပိုစိတ္၀င္စားမိသည္။ တေစၦသရဲ အင္တာနက္ သံုးပါ့မလား... ဒါဟာ တိုက္ဆိုင္တဲ့ ေနာင္ေျပာင္မႈ တစ္ခုပဲျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္မ ေျဖသိမ့္မိသည္။ သူသည္ အရင္ကတည္းက ကြ်န္မ၏ရုပ္ရည္ကို ျမင္ဖူးထားသည့္အလား ဘယ္ေတာ့မွ ကြ်န္မ၏ ပံုပန္းသ႑ာန္ကို မေမးဖူးခဲ့။ တစ္ခါတရံ သူသည္ ကြ်န္မေဘးတြင္ရွိေနခဲ့ျပီး ကြ်န္မကို ထိုင္ၾကည့္ေနသည္ဟု ေျခာက္တတ္ေသးသည္။

"ကြ်န္မ အခုဘာလုပ္ေနလဲ"
တစ္ခါတရံ ေနာက္ေျပာင္ျပီး သူ႔ကို ကြ်န္မေမးဖူးသည္။ ခဏမွ် သူႏႈတ္ဆိတ္ ေနတတ္ျပီး...
"ေတာ္ပါျပီ... ကြ်န္ေတာ္မေျပာခ်င္ဘူး.. ေျပာလိုက္ရင္ လန္႔သြားဦးမယ္"
"ေကာ္ဖီေတြ သိပ္မေသာက္နဲ႔ေလ"
"ပံုဆိုးပန္းဆိုး ထိုင္မေနနဲ႔ေလ"
တစ္ခါတရံ ကြ်န္မ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ စကားမ်ားကို သူေျပာတတ္သည္။ ထိုစာရေသာ အခ်ိန္တြင္ တိုက္ဆိုင္စြာ ကြ်န္မမွာ ေကာ္ဖီေသာက္ေနသည့္အခ်ိန္ (သို႔) ထိုင္ခံုေပၚတြင္ ေျခအစံုကို စုတင္ျပီး ငုတ္တုတ္ထိုင္ကာ ကြ်န္ပ်ဴတာကို စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။

ကြ်န္မႏွင့္ chatting လုပ္ေနေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္ သူ႔ဘ၀ေနာက္ေၾကာင္းကို ေျပာျပတတ္သည္။ သူသည္ အသက္(၂၃)ႏွစ္ျဖစ္ျပီး chat room ထဲမွ ေမ"ဟုေခၚေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အစဲြအလမ္းၾကီးစြာ ခ်စ္မိခဲ့ေၾကာင္း၊ ေမ"ေၾကာင့္ သူ႔ကိုယ္သူ အဆံုးစီရင္မိေၾကာင္း၊ အင္တာနက္ကို ပထမဦးဆံုး ထိေတြ႔မိသည့္ သူ႔အဖို႔ chatting ဟုေခၚေသာ အင္တာနက္ စကား၀ုိင္း၏ လွည့္စားမႈကို နားမလည္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ေမ"၏ေဖာ္ေရြေသာ အေျပာအဆိုမ်ားေပၚတြင္ သူသာယာမိေၾကာင္း ကြ်န္မကို ေျပာျပတတ္သည္။ အင္တာနက္တြက္ ဆရာတစ္ဆူလို ျဖစ္ေနေသာ ေမ"မွာ သူ မသိနားမလည္သည္မ်ားကို သင္ျပတတ္သည္။ ေမ"၏ ေႏြးေထြးေသာ အေျပာမ်ားေၾကာင့္ chatroomထဲ သူအျမဲ၀င္ျဖစ္ခဲ့သည္။ chatroom ထဲ၀င္တိုင္း ေမ"မွလဲြ၍ မည္သူႏွင့္မွ် သူစကားမေျပာေပ။

"ကြ်န္ေတာ္ ေမ့ကို ခ်စ္တယ္.... ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ အင္တာနက္ခ်စ္သူ လုပ္ႏိုင္မလား"
"အင္တာနက္ ခ်စ္သူအတြက္ ဘာေကာင္းက်ဳိးရွိလဲ"
"ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေမကိုေပးဖို႔အတြက္ အခ်စ္ေတြ အျပည့္ရွိပါတယ္"
"အခ်စ္... အဟား... ေမမွာ ေပါလြန္းလို႔ကြယ္"
"ဒါဆို ေမလိုခ်င္တာ ကြ်န္ေတာ္အကုန္ေပးမယ္"
"အသက္ ယူမယ္ဆိုရင္ ေပးႏိုင္မလား"
"ေကာင္းျပီေလ"

ေမ"၏အခ်စ္ကို ရဖို႔အတြက္ အရာရာကို သူစြန္႔လြတ္ရဲခဲ့သည္။ ေမ"၏ စကားလံုး ခ်ဳိခ်ဳိေလးမ်ားၾကား သူမိန္းေမာ သာယာေနခဲ့မိသည္။ ၾကာေတာ့ အင္တာနက္ထဲတြင္ ေျပာရသည္ကို သူ အားမရေတာ့။ ေမ"ကို အျပင္ေလာကတြင္ သူေတြ႔ခ်င္လာသည္။ လူကိုယ္တိုင္ေတြ႔ျပီး ေမ"ကို ေပြ႔ဖက္နမ္း႐ႈပ္ခ်င္မိသည္။ ေမ" ကိုအျပင္တြင္ ေတြ႔ရန္၊ ဖုန္းဆက္ခြင့္ ေပးရန္ သူေတာင္းဆိုမိသည္။ ေမ"က ေတာင္းဆိုမႈေတြ မ်ားလြန္းေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေတြ႔ခြင့္မေပးႏိုင္ေၾကာင္း အျပင္းအထန္ ျငင္းဆန္ခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူ႔အေပၚ ေမ"၏ဆက္ဆံမႈမ်ားက ေအးစက္လာခဲ့သည္။ ေမ"ပို႔လာေသာ စာေၾကာင္းမ်ားကို ဖတ္ျခင္းျဖင့္ သူ႔အေပၚတြင္ ေမ"စိတ္ကုန္လာျပီျဖစ္ေၾကာင္း သိသာေနသည္။

ညတိုင္း သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ သူသည္ အခ်ိန္တိက်စြာ onlineေပၚသို႔ ေရာက္လာျပီး သူႏွင့္ေမ"၏ ပံုျပင္ကို ကြ်န္မအား ေျပာျပတတ္သည္။ တစ္ခါတရံ သူ၏လုပ္ရပ္မ်ားကို ကြ်န္မ မေထာက္ခံမိေသာ္လည္း ညတိုင္း online တက္ျပီး သူေျပာေသာ ပံုျပင္ကို နားေထာင္သည့္အလုပ္မွာ ကြ်န္မအတြက္ မလုပ္မျဖစ္ အလုပ္တစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။

"ဘာျဖစ္လို႔ မီးမဖြင့္တာလဲ... အလင္းျပန္ေနတာ မ်က္စိပ်က္မယ္ေနာ္"
"ဘာေျပာခ်င္တာလဲ.. ကြ်န္မကို ထိုင္ၾကည့္ေနျပန္ျပီလို႔ ေျခာက္လွန္႔ခ်င္တာလား"
"ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ထိုင္ၾကည့္ေနတယ္ေလ... ဘာလဲ မယံုေသးဘူးလား"

ကြ်န္မ ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိေတာ့။ တစ္ခါတေလ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ပင္ အနားတြင္ သူရွိေနသည္ဟု ယံုမွား သံသယ၀င္မိတတ္သည္။ ၀ိညာဥ္၏ သံလိုက္ဓာတ္ႏွင့္ အင္တာနက္၏ သံလုိက္လႈိင္းမ်ား တစ္ခါတရံ ဆဲြငင္တတ္သည္ဟု သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေျပာဖူးေသာ္လည္း ကြ်န္မ အယံုအၾကည္ မရွိခဲ့။ ထူးဆန္းသည္မွာ သူ႔ကို ကြ်န္မနည္းနည္းမွ ေၾကာက္မေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

"ခင္ဗ်ားက ထူးျခားတယ္"
"ဘာျဖစ္လို႔လဲ"
"ခင္ဗ်ား ကြ်န္ေတာ့္ကို မေၾကာက္လို႔ ကြ်န္ေတာ္က သရဲဆိုတာ တကယ္မယံုလို႔လား"
"ကြ်န္မ တေစၦသရဲေတြ အယံုအၾကည္ မရွိဘူး"
သူေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ျပီး မနက္မိုးလင္းမွ ကြ်န္မအိပ္ယာ၀င္ျဖစ္သည္။ မနက္ပိုင္းတြင္ ေနျမင့္မွ ထတတ္ေသာ အက်င့္ေၾကာင့္ ကြ်န္မ၏ အတန္းခ်ိန္မ်ားကို ညေနပိုင္းတြင္သာ ေရြးထားသည္။ ဒီေန႔အတန္းဆင္းခ်ိန္တြင္ ကြ်န္မေခါင္းေတြ ေလးလံျပီး ကိုယ္လက္မအီမသာ ျဖစ္ေနသည္။ အိမ္အေရာက္ ေဆးေသာက္ျပီး midnight online ေပၚသို႔ တက္လာခ်ိန္မွ ထေတာ့မည္ဟု စိတ္ကူးႏွင့္ ကြ်န္မအိပ္လိုက္သည္။

အိပ္ေပ်ာ္ျပီး သိပ္မၾကာလိုက္ စိတ္ထဲတြင္ တကယ့္အျဖစ္လိုလို အိပ္မက္လိုလို ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ ကြ်န္မအခန္းထဲသို႔ ၀င္လာသည္ဟု ခံစားမိသည္။ ကြ်န္မထထိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း ဘယ္လိုမွ ထမရခဲ့။ ထိုေယာက္်ားေလးမွာ အျပာႏုေရာင္ ည၀တ္အကၤ်ီကို ၀တ္ဆင္ထားသည္။ ရုပ္ရည္မွာ သန္႔ျပန္႔ေနေသာ္လည္း မ်က္ႏွာမွာ ေသြးဆုတ္ျပီး ျဖဴေရာ္ေနသည္။ အၾကည့္မွာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔သည္။ ကြ်န္မ ကုတင္နားသို႔ ခ်ည္းကပ္လာျပီး ကြ်န္မ၏ဆံပင္မ်ားကို ပြတ္သပ္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ ကြ်န္မမ်က္ႏွာကို ညင္သာစြာ ပတ္သပ္ေပးျပီး "ကိုယ့္ကိုယ္ေကာင္းေကာင္း ဂ႐ုစိုက္ေလ" ဟုေျပာျပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ကြ်န္မမ်က္စိကို အားယူဖြင့္လိုက္မိသည္။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ၁၂နာရီ ၁၀မိနစ္။ ကြ်န္မ ကုတင္ေပၚမွ ခုန္ဆင္းျပီး ကြန္ပ်ဴတာကို အလွ်င္အျမန္ဖြင့္လိုက္သည္။ လိုင္းခ်ိတ္ေနခ်ိန္တြင္ ထိုအျဖစ္အပ်က္မွာ တကယ္လား၊ အိပ္မက္လား ဆုိသည္ကို ကြ်န္မ ေတြးေနမိသည္။ အိပ္မက္ျဖစ္သည္ထားဦး.. ဘာေၾကာင့္ ထိုလူ႔ ရုပ္ရွည္ကို ကြ်န္မေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနပါလိမ့္။ ကြ်န္မ ေ၀ခဲြမရျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ စာတစ္ေၾကာင္းေပၚလာသည္။

"ကိုယ့္ကိုယ္ေကာင္းေကာင္း ဂ႐ုစိုက္ေလ"
ကြ်န္မ တစ္ကိုယ္လံုး ေတာင့္တင္းသြားသည္။ အိပ္မက္ထဲက စကားႏွင့္ တစ္ထပ္တည္းပါလား...
စာေၾကာင္းေရးပို႔လိုက္သူမွာ ကြ်န္မႏွင့္ ညတိုင္း chatting လုပ္ေနေသာ သူ႔ကိုယ္သူ တေစၦသရဲပါဟု ေျပာေသာ midnight.... ကြ်န္မ အသက္ရွဴဖို႔ ေခတၱေမ့ေနခဲ့ျပီး ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားေပၚက စာကိုသာ မ်က္ေတာင္မခတ္ ၾကည့္ေနမိသည္။ သူဟာ ကြ်န္မလို လူစင္စစ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ အသိေပးေနမိသည္။

"တစ္ေယာက္ထဲေနရင္ အစာေတြကို ပံုမွန္စားရမယ္ေလ"
ကြ်န္မ ျပန္မေျပာသည္ကို သူသတိထားမိပံု မရ။ သူေျပာခ်င္တာကို ေျပာေနသည္။
"ရွင္အခု ဘယ္မွာလဲ... ကြ်န္မ အခန္းထဲမွာပဲလား.. ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား" ကြ်န္မ ထိန္႔လန္႔စြာ ေမးလိုက္သည္။
"ခင္ဗ်ား ဘယ္လို အေျဖမ်ဳိးကို လိုခ်င္လဲ"
"တိက်တဲ့ အေျဖမွန္ကို ကြ်န္မလိုခ်င္တယ္"
"ခင္ဗ်ား ခရမ္းႏုေရာင္ ည၀တ္အကၤ်ီကို ၀တ္ထားတယ္။ အက်ၤီေအာက္မွာ အိတ္ကပ္ေလးႏွစ္ခုပါတယ္။ အိတ္ကပ္ေပၚမွာ လိပ္ျပာပံုဖဲျပားေလးပါတယ္။ စားပဲြခံုေပၚမွာ ခင္ဗ်ားေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီခြက္ေလး တင္ထားတယ္။ ဒီညေတာ့ ခြက္ထဲမွာ ေကာ္ဖီ ရွိမေနဘူး။ ခင္ဗ်ား အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔ ေကာ္ဖီမေဖ်ာ္ရေသးဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေကာ္ဖီ မေသာက္ပါနဲ႔လား.... ခင္ဗ်ား ဖ်ားေနျပီ"

ဖန္သားေပၚက ဆက္တိုက္ေပၚလာေသာ စာမ်ားကို ဖတ္ရင္း ကြ်န္မႏွလံုးေသြးမ်ားပင္ ရပ္တန္႔သြားျပီလားဟု ထင္မိသည္။ ကြ်န္မဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့... ကြန္ပ်ဴတာ ပါ၀ါခလုတ္ကို အျမန္ဆံုးပိတ္ျပီး ကုတင္ေပၚသို႔ ခုန္တက္ကာ ေစာင္ကို ေခါင္းျမီးျခံဳထားလိုက္သည္။ ကြ်န္မေဘးတြင္ သူရွိေနသည္။ ကြ်န္မ အခန္းထဲတြင္ တကယ္ရွိေနခဲ့လို႔လည္း ကြ်န္မ၏ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈေတြ၊ ကြ်န္မ၏အက်င့္ေတြကို သူသိေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ညတိုင္း online ေပၚသို႔ ပံုမွန္တက္ျပီး သူ႔ကိုေစာင့္ေနတတ္ေသာ ကြ်န္မ၏ တံုးအအ အျပဳအမႈမ်ားကို သူအရင္ကတည္းက ေစာင့္ၾကည့္ေနပံုရသည္။ သူေစာင့္ၾကည့္ေနသည္ ဆိုသည့္အေတြးႏွင့္ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ ကြ်န္မတစ္ကိုယ္လံုး ေစာင္ထဲတြင္ တုန္ေနမိသည္။ မည္မွ်ၾကာၾကာ တုန္လႈပ္ေနမိသည္ မသိ။ ညေနက ေသာက္ထားေသာ ေဆးအရွိန္ေၾကာင့္ ကြ်န္မ တေျဖးေျဖး အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ မႈန္၀ါး၀ါး ကြ်န္မ၏ မသိစိတ္ထဲတြင္ သူသည္ ကုတင္ေဘးတြင္ ထိုင္ရင္း ကြ်န္မအား ကရုဏာသက္စြာ ၾကည့္ေနသည္။ ေနာက္တြင္ ကြ်န္မ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့သည္။

မနက္ႏိုးလာသည့္ အခ်ိန္တြင္ ကြ်န္မ အပူခ်ိန္တက္ေနသည္။ တစ္ကိုယ္လံုး ေပ်ာ့ေခြေနျပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ရန္ အင္အားပင္ မရွိေတာ့။ ညတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္စဥ္းစားမိသည္။ သူသည္ ေန႔ခင္းတြင္ ကြ်န္မေဘးတြင္ ရွိေနမည္ မဟုတ္ဟု ထင္မိသည္။ တေစၦသရဲမ်ားသည္ အလင္းေရာင္ကို ေၾကာက္ၾကသည္ မဟုတ္ပါလား..။ ကြ်န္မ ကုတင္ေပၚမွ အားယူထလိုက္သည္။ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ရန္ ေရေႏြးတည္ေနရင္း ညက သူေျပာခဲ့ေသာ စကားကို ျပန္သတိရမိသည္။

"ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေကာ္ဖီ မေသာက္ပါနဲ႔လား.. ခင္ဗ်ား ဖ်ားေနျပီ"
ေကာ္ဖီကို ကြ်န္မ ဆက္မေဖ်ာ္မိေတာ့။ ညတုန္းက ျမင္ခဲ့ဖူးေသာ သူ႔ပံုရိပ္ကို ကြ်န္မျမင္ေယာင္မိသည္။ သူသာ တေစၦမဟုတ္ခဲ့လွ်င္ မိန္းကေလးမ်ား ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနေသာ ရုပ္ရွည္ရွိသူျဖစ္သည္။ သူ၏ခံစားခ်က္မ်ားကို နားေထာင္ျပီး သူ႔အေပၚ ကြ်န္မ သနားမႈေတြ ပိုသြားျပီလား...သူ႔ကို ကြ်န္မ ခ်စ္မိသြားျပီမလား.. တေစ ၦတစ္ေကာင္ကို ကြ်န္မခ်စ္မိသြားျပီလား... ဘယ္ေလာက္ စိတၱဇဆန္တဲ့ အျပဳအမႈလဲေနာ္...

သူေျပာျပဖူးေသာ သူ႔အေၾကာင္းမ်ားကို ကြ်န္မျပန္စဥ္းစားမိသည္။ သူ႔အေပၚ ေမ" ဆက္ဆံေရးက်ဲလာခဲ့သည္ ဆိုသည့္အထိပဲ ကြ်န္မသိခဲ့သည္။ သူ႔လို ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာသည့္ လူကို ေမ" ဘာေၾကာင့္မ်ား ျငင္းဆန္ခဲ့သလဲ.. ကြ်န္မသိခ်င္လာမိသည္။ သူဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ အဆံုးစီရင္ခဲ့လဲ... "အင္တာနက္ကို မုန္းတယ္.. မိန္းမေတြကိုမုန္းတယ္" ဟုေျပာျပီး ဘာေၾကာင့္ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကို အင္တာနက္ေပၚက ကြ်န္မအား ေျပာျပေနသလဲ.. ကြ်န္မသိခ်င္စိတ္ ပိုျပင္းျပလာခဲ့သည္။

ညအေမွာင္ထု၏ တေျဖးေျဖး ၀င္ေရာက္လာမႈက ကြ်န္မစိတ္ကို ပိုလႈပ္ရွားေစခဲ့သည္။ သိခ်င္စိတ္မ်ားေၾကာင့္ ည ၁၁နာရီ မိနစ္ ၅၀တြင္ ကြ်န္မ အခန္းမီးမ်ားကုိ ဖြင့္ျပီး ကြန္ပ်ဴတာေရွ႔တြင္ ထုိင္ေနမိသည္။ မည္မွ်ပင္ သတၱိရွိသည္ထားဦး တေစၦတစ္ေကာင္ႏွင့္ အေမွာင္ထဲတြင္ ကြ်န္မ ထိုင္ရဲမည္မဟုတ္။ ကိုယ္ေရာင္ ေဖ်ာက္ထားေသာ တေစၦတစ္ေကာင္ကို ကြ်န္မ မျမင္မေတြ႔ႏိုင္မွန္း သိေနေသာ္လည္း တံခါးေပါက္ဘက္သို႔ ကြ်န္မ မၾကာခဏ လွည့္ၾကည့္ေနမိသည္။ သူ႔ကို ကြ်န္မေစာင့္ေနေၾကာင္း သူ႔အား သိေစခ်င္ေသးသည္။

ည ၁၂ နာရီ ၀၁ မိနစ္... နံရံေပၚတြင္ ခ်ိတ္ဆဲြထားေသာ နာရီလက္တံ၏ တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ အသံမွလဲြ၍ တစ္ခန္းလံုး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ဒီည သူလာပါဦးမလား...။မေန႔ညက ကြ်န္မ အျပဳအမႈေၾကာင့္ ဒီည သူထပ္လာပါ ဦးမလား...

"တစ္ခန္းလံုး မီးေတြ ထိန္ေနေအာင္ ဖြင့္ထားတာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေၾကာက္သြားျပီလား"
သူလာပါျပီ.... ကြ်န္မ ၀မ္းသာသြားမိသည္။ သူ႔ကိုေမးဖို႔ ေမးခြန္းေတြ ကြ်န္မမွာ အမ်ားၾကီးရွိေသးသည္ မဟုတ္ပါလား..။

"နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္မိပါတယ္"
ကြ်န္မ စာျပန္မရိုက္ဘဲ ပါးစပ္က တိုးတိုးေလး ေရရြတ္လိုက္မိသည္။ သူသာ ကြ်န္မအခန္းထဲတြင္ ရွိေနခဲ့လွ်င္ ကြ်န္မေျပာသမွ် သူၾကားႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ကြ်န္မထင္သည္။ ယခု အျဖစ္အပ်က္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေနာက္ေျပာင္ေနသည္ဟု ကြ်န္မ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ေသးသည္။

"ခင္ဗ်ား အရင္က ကြ်န္ေတာ့္ကို မေၾကာက္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းဘူးဗ်ာ"
"အရင္တုန္းက တစ္ေယာက္ေယာက္က ေနာက္ေျပာင္ေနတယ္လို႔ ကြ်န္မထင္ခဲ့တယ္ေလ။ တကယ့္သရဲ ျဖစ္မယ္မွန္း ေတြးမထားမိဘူး"
"အခု ခင္ဗ်ား သိျပီေလ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဆက္စကားေျပာေနဦးမလား"
"အင္း... ေျပာမယ္။ ကြ်န္မသိခ်င္တာေတြ ေမးရဦးမယ္" ကြ်န္မ အသက္ကို ျပင္းျပင္းေလး ရွဴသြင္းလိုက္မိသည္။
"ေမနဲ႔ ရွင့္အေၾကာင္းကို အစအဆံုး ေျပာျပႏိုင္မလား"

"ေမဟာ ကေ၀မတစ္ေယာက္ပါ။ လွည့္စားတတ္တဲ့ ကေ၀မ... ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ခ်စ္သူေတြ မျဖစ္ခင္ကတည္းက သူ႔မွာ လက္ထပ္ရမဲ့သူရွိျပီးသား.. အင္တာနက္မွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ခ်စ္တယ္ဆိုတာကလည္း သူ႔အတြက္ အပ်င္းေျပဖို႔ သက္သက္ပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အရုပ္တစ္ရုပ္လို သူသေဘာထားခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ခံစားခ်က္ကို သူအမ်ဳိးမ်ဳိး လွည့္စားခဲ့တယ္"

"ရွင္ ဘယ္လိုလုပ္သိလိုက္တာလဲ"

"သူနဲ႔ေတြ႔ႏိုင္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ အၾကိမ္ၾကိမ္လည္း ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ သူ႔ကို မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္လို႔လည္း ေျပာခဲ့တယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္းပဲ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူေတြ႔မယ္လို႔ ခြင့္ျပဳခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ေတြ႔ရမဲ့ရက္မွာ ကြ်န္ေတာ္စိတ္အရမ္းလႈပ္ရွားခဲ့တယ္။ သူ႔ကို ေတြ႔တာနဲ႔ သူမွန္း ကြ်န္ေတာ္မွတ္မိေနခဲ့တယ္။ သူအရမ္းလွတယ္။ ဓာတ္ပံုထဲကထက္ေတာင္ လွတယ္"

ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္ေပၚမွ တက္လာေသာ စာမ်ားကို ဖတ္ရင္း ကြ်န္မမ်က္ေတာင္ခတ္ဖို႔ ေမ့ေနခဲ့သည္။

"ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ သက္သာေသးပံု မေပၚဘူး သြားအိပ္လိုက္ပါလား"

"ဟင့္အင္း... ကြ်န္မ ေမးဖို႔ ေမးခြန္းေတြ က်န္ေနေသးတယ္" ကြ်န္မ ေခါင္းရမ္းရင္း ေျပာလိုက္မိသည္။

"ခင္ဗ်ားရဲ႔ လက္ကို ကြ်န္ေတာ္ ကိုင္ေနတယ္... ခံစားလို႔ရလား"
မေမွ်ာ္လင့္ေသာ စာေၾကာင္းေၾကာင့္ ကြ်န္မေယာင္ရမ္းျပီး လက္ကို ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကြ်န္မ ခံစားလို႔ မရခဲ့... သို႔ေသာ္ ေႏြးေထြးေသာ လက္တစ္စံုက ကြ်န္မလက္ကို ဆုတ္ကိုင္းထားသည္ဟု ကြ်န္မ ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိ သည္။

"ခင္ဗ်ား ၾကည့္ရတာ အားမရွိဘူးဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ စိုးရိမ္တယ္။ ေမးခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေနာက္ညမွ ေမးပါလား... အနားယူလိုက္ေနာ္"

စာေၾကာင္းေလး တစ္ေၾကာင္းသာျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ၾကင္နာေသာ သူ႔စကားမ်ားကို ကြ်န္မခံစားမိသည္။

"ကြ်န္မ တစ္ခုေမးျပီးရင္ သြားအိပ္မွာပါ"
ကြ်န္မ အရဲစြန္႔ျပီး ကြ်န္မ အသိခ်င္ဆံုး ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေမးလိုက္မိသည္။
"ဘာျဖစ္လို႔ ကြ်န္မကိုမွ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ရတာလဲ"

"... ကြ်န္ေတာ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ ၾကာျပီ။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ chatting မလုပ္ခင္ကတည္းက ခင္ဗ်ားအခန္းထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ရွိေနခဲ့တယ္"

တေစၦတစ္ေကာင္ ကြ်န္မ အခန္းထဲတြင္ အေစာၾကီးကတည္းက ရွိေနသည္ကို ကြ်န္မ မသိခဲ့ပါလား.. ကြ်န္မ၏ ေန႔စဥ္ အျပဳအမႈမ်ားကို သူေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့ပါလား...။ ထိုသို႔ ေတြးမိလိုက္စဥ္ ကြ်န္မပါးႏွစ္ဘက္ အပူေၾကာင့္ ရွိန္းခနဲ ျဖစ္သြားသည္။

"ဟား...ဟား.. ခင္ဗ်ား ဘာေတြးေနလဲ ကြ်န္ေတာ္သိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီေလာက္ ေအာက္တန္း မက်ပါဘူးဗ်ာ"

ကြ်န္မပါးႏွစ္ဘက္ နီျမန္းသြားသည္ကို ၾကည့္ျပီး ကြ်န္မ၏အေတြးကို သူသိေနခဲ့သည္။
"တစ္ျခားလူမသိေအာင္ ေစာင့္ၾကည့္တဲ့ အျပဳအမႈေတြဟာ မတရားဘူးဆိုတာ ရွင္မသိဘူးလား"

"တရားတယ္၊ မတရားဘူးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၀ိညာဥ္ေတြက ဒီလိုပဲ ေလွ်ာက္သြားေနတတ္တယ္ေလ။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ခင္ျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္သတ္မွတ္ျပီး လာခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ိန္လံုး ကြ်န္ေတာ္ေစာင့္ၾကည့္ မေနေတာ့ပါဘူး"

"ေနပါဦး..... ေန႔လည္အခ်ိန္ေတြမွာ ရွင္ဘာလုပ္ေနလဲ"

"ေန႔လည္.. ေန႔လည္ဆိုရင္ ေလးေထာင့္အခန္းထဲမွာ ထားထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ကြ်န္ေတာ္၀င္ေနရတယ္ေလ။ ညအခ်ိန္လို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထြက္လာခြင့္မရဘူး"

ကြ်န္မ မ်က္လံုးမ်ား ျပဴးသြားမိသည္။
ေလးေထာင့္အခန္း......... ခႏၶာကိုယ္....

"ေန.. ေနပါဦး... လူေတြက ရွင့္ကို မသၿဂၤိဳလ္ၾကေသးဘူးလား"
"ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္က ေဆးရံုမွာပဲ ရွိေနေသးတယ္။ ေမ့ေျမာေနဆဲမို႔ သူတို႔က လက္မလြတ္ခ်င္ၾကေသးဘူးနဲ႔ တူတယ္"

သူ...သူ... အသက္ရွင္ေနဆဲပါလား..။ ၀ိညာဥ္ကသာ ေလွ်ာက္သြားေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေဆးရံုတြင္ လဲေလ်ာင္းေနေသာ ခႏၶာကိုယ္မွာ ၀ိညာဥ္မဲ့ေသာ ခႏၶာကိုယ္ျဖစ္မည္။

"ရွင္ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ထဲ မျပန္တာလဲ... လူလုပ္ရမွာ ေတာ္ေတာ္စိတ္ကုန္သြားျပီလား"

"ကြ်န္ေတာ္ ျပန္သြားရင္ ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ မျမင္ရေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမ့သြားမွာ စိုးတယ္"

သူ႔စကားကို ၾကားျပီး ကြ်န္မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမိသည္။ သူ၏စိတ္ထဲတြင္ ကြ်န္မ ရွိေနခဲ့ျပီလား... လူသားတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ သူ၏ပိုက္ေထြးမႈကို ကြ်န္မခံယူခ်င္ေသးသည္။ လူတစ္ဖန္ျပန္လုပ္ဖို႔ သူ႔မွာ အခြင့္အေရးေတြ ရွိေနေသးသည္။ ကြ်န္မကို ျမင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ထိုအခြင့္အေရးကို သူ လက္လြတ္ေတာ့မလား။ ကြ်န္မ မ်က္စိေထာင့္စြန္းက မ်က္ရည္မ်ား အတားအဆီးမဲ့ စီးက်လာသည္။

"မငို.. မငိုပါနဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာအမွားမ်ား ေျပာမိပါလိမ့္ (ကြ်န္ေတာ္မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္)"

ထိုစာေၾကာင္းကို ၾကည့္ျပီး ကြ်န္မ အသံထြက္ ရယ္လိုက္မိသည္။ တေစၦတစ္ေကာင္က ကြ်န္မကို ႏွစ္သိမ့္ေနပါလား..။ စီးက်လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားကို ကပ်ာကယာ သုတ္ေပးေနသည့္ သူ႔ကို ကြ်န္မျမင္ေယာင္ၾကည့္မိသည္။

"ရွင္ရဲ႔ ေပြ႔ဖက္မႈကို ကြ်န္မ ခံယူခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုမဟုတ္ေသးဘူး။ တကယ့္ လူတစ္ေယာက္အျဖင့္နဲ႔ ေပြ႔ဖက္မႈကို ကြ်န္မ ခံယူခ်င္တယ္"

"ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ျပန္၀င္ဖို႔ ေျပာေနတာလား"
"ဟုတ္တယ္"

"၀င္သြားျပီးေနာက္ပိုင္း ခင္ဗ်ားနဲ႔ ပတ္သက္သမွ် ကြ်န္ေတာ္ သတိမရေတာ့မွာကို မေၾကာက္ဘူးလား"
"ဒီလိုပဲ ျဖစ္တတ္သလား..ကြ်န္မကို ေမ့သြားမွာလား" ကြ်န္မစိတ္ပူစြာ ေျပာလိုက္မိသည္။

"အေသအခ်ာေတာ့ မသိဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႔ေမ့တတ္တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႔ မေမ့တတ္ဘူး။ ခံႏိုင္ရည္အားကို ၾကည့္ရဦးမယ္ေလ"

ျပန္သြားျပီး သူ သတိမရခဲ့လို႔ ကြ်န္မကို လာမရွာႏိုင္ခ်င္ေနပါေစ။ ကြ်န္မေၾကာင့္ သူသည္ ခိုကိုးရာမဲ့ ၀ိညာဥ္တစ္ေကာင္ေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္ပါ။

"ျပန္သြားပါ။ ရွင္ ကြ်န္မကို မေမ့ဘူးလို႔ ကြ်န္မ ယံုၾကည္တယ္။ လူစင္စစ္တစ္ေယာက္အျဖင့္နဲ႔ ကြ်န္မေရွ႔မွာ ထိုင္ျပီး ရွင္နဲ႔ ေမအေၾကာင္းေျပာျပတာကို ကြ်န္မ ၾကားခ်င္ေသးတယ္"

မ်က္စိကိုမွိတ္ သူ႔ပံုရိပ္ကို ျမင္ေယာင္ ခံစားရင္း ကြ်န္မ ေျပာလိုက္သည္။

"ခင္ဗ်ား စကားကို ကြ်န္ေတာ္ နားေထာင္မယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ျပန္၀င္မယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနမလား"

"ကြ်န္မ ေစာင့္ေနမယ္။ တစ္သက္လံုး ေစာင့္ေနမယ္။ ကြ်န္မကို ေမ့ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ရွင္သတိရျပီး ကြ်န္မကို ျပန္မွတ္မိလာတဲ့အထိ ေစာင့္ေနမယ္"

ကြ်န္မေျပာရင္း ရင္နင့္မိသည္။ မ်က္ရည္မ်ားက အတားအဆီးမဲ့စြာ စီးဆင္းလာျပန္သည္။ သူ ကြ်န္မအနားက ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့မယ္ဆိုတာ ရာခုိင္ႏႈန္း တစ္၀က္က ေသခ်ာေနျပီ။ ရင္ထဲ စူးေနေအာင္ နာက်င္လာမိသည္။

"ခင္ဗ်ားပါးကို ကြ်န္ေတာ္ နမ္းလိုက္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း ဂရုစိုက္ေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္သြားျပီ။ ကြ်န္ေတာ့္ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနပါေနာ္"

နာရီလက္တံမ်ား တစ္စကၠန္႔ျပီး တစ္စကၠန္႔ ေရြ႔ေနသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ သူ၏ စာမ်ား ထပ္ေပၚမလာေတာ့။ ကြ်န္မ ထိုင္ခံုေပၚတြင္ ထိုင္ရင္း အားရပါးရ ငိုလိုက္မိသည္။ အိပ္မက္ထဲက သူ႔ပံုရိပ္ကို စဲြစဲြျမဲျမဲ မွတ္ထားရန္ ကိုယ့္ကိုယ္ သတိေပးလိုက္မိသည္။ သူသည္ အခ်ိန္မေရြး ကြ်န္မေရွ႔တြင္ ေပၚလာႏိုင္သည္။ ထိုအခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ အလွပဆံုးျပံဳးလွ်က္ သူ႔ကို ေႏြးေထြးစြာ ကြ်န္မၾကိဳမည္။ သူမလာမွန္း သိေနလွ်က္ႏွင့္ ညသန္းေခါင္ ၁၂နာရီေရာက္တိုင္း ကြ်န္မ online ေပၚသို႔ တက္ျပီး သူ႔ကိုရွာျမဲ... သူ၏ message မ်ားကို ေမွ်ာ္ေနျမဲပင္။ ကြ်န္မ၏ အျပဳအမႈမ်ားသည္ စိတၱဇဆန္ေကာင္း ဆန္ေနလိမ့္မည္။

၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀

ျပကၡဒိန္ စာရြက္မ်ား တစ္ရြက္ျပီးတစ္ရြက္ ေၾကြက်ကုန္သည္။ လူသြားလူလာမ်ားၾကားတြင္ သူ႔ကို ကြ်န္မ လိုက္ရွာေနမိသည္။ ကြ်န္မကိုေတြ႔လွ်င္ ကြ်န္မႏွင့္ ပတ္သက္ခဲ့ဖူးသမွ် သူ မွတ္မိေနမည္ဆိုသည္ကို ကြ်န္မ ယံုၾကည္ေနမိသည္။ ေက်ာင္း၀င္းထဲရွိ သစ္ရြက္မ်ားပင္ ေႏြဦးေလႏွင့္အတူ ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါးေနၾကကုန္ျပီ။ မၾကာမီ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေရာက္ေတာ့မည္။ ေလ႐ႈးတစ္ခ်က္အေ၀ွ႔ ကြ်န္မလက္ထဲက စာရြက္မ်ား ျပန္႔က်ဲကုန္သည္။ ထိုစာရြက္စာတမ္းမ်ား မရွိလွ်င္ စာေမးပဲြတြင္ ကြ်န္မ ဒုကၡလွလွေလး ေတြ႔ဦးမည္။ စာရြက္မ်ားကို ကြ်န္မ ကပ်ာကယာ လိုက္ေကာက္လိုက္သည္။ ကြ်န္မႏွင့္အတူ စာရြက္မ်ားကို လိုက္ေကာက္ေနေသာ အရိပ္တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္္မိသည္။ စာရြက္မ်ားကို ေကာက္ရင္း ကြ်န္မ ေဘးနားတြင္ ေျခအစုံကို ရပ္လိုက္သည္။

"ကိုယ့္ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း ဂရုစိုက္ေလ"

ကြ်န္မရင္ ဒိန္းခနဲ ခုန္သြားမိသည္။ ခပ္ၾသၾသႏွင့္ ႏူးညံ့ေသာ ထိုအသံမွာ ကြ်န္မႏွင့္ မရင္းႏွီးေပမယ့္ ထိုလူေျပာလိုက္ေသာ စကားမွာ midnight ေျပာတတ္ေသာ စကားႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း။ ကြ်န္မ အထိန္႔အလန္႔ ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။

သူ... သူပါလား... အိပ္မက္ထဲက ရုပ္ပံုလႊာေလး... အသားအနည္းငယ္ ညိဳသည္မွလဲြ၍ ကြ်န္မ အသိစိတ္ထဲက ရုပ္ပံုေလး၊ ကြ်န္မႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာ ရုပ္ပံုေလး။ ခႏၶာကိုယ္ အနည္းငယ္ ဖြံ႔ျဖိဳးသည္ကလဲြ၍ အိပ္မက္ထဲက ရုပ္ပံုႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း။ ကြ်န္မေရွ႔တြင္ သူထိုင္ခ်လိုက္သည္။

"ေဆာရီးပဲေနာ္.. ေတာ္ေတာ္ေလး က်န္းမာဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ယူေနရလို႔ပါ။ လံုး၀ ေနေကာင္းသြားျပီဆိုမွ ကြ်န္ေတာ္ လာေတြ႔ရဲတယ္ေလ"

ကြ်န္မ အံ့ၾသ၀မ္းသာျပီး ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိေတာ့။ မ်က္လံုးအိမ္ထဲတြင္ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ ျပည့္လွ်ံေနခဲ့သည္။ ကြ်န္မကိုယ္ကို ေထာင္မတ္ေပးရင္း ကြ်န္မမပါးကို ညင္သာစြာ သူပြတ္သပ္လိုက္သည္။

"ကြ်န္ေတာ္ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ပါးျပင္ေတြက ႏူးညံ့ေနတယ္"
"ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ့္ကြ်န္ေတာ္ ျပန္မိတ္ဆက္ေပးပါရေစ"

သူရယ္ရင္း လက္ကို ကမ္းေပးသည္။ ရယ္ေနပံုက အျပစ္ကင္းေသာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ တူေနသည္။

"ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ ေနေဒြးေဇာ္ပါ။ ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္"
"ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ ကြ်န္မ မိဆိုးပါ"

ကြ်န္မျပန္ကမ္းလိုက္ေသာ လက္ကို ၾကင္နာစြာ သူဆုတ္ကိုင္ထားလိုက္သည္။
"မိဆိုး ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တစ္သက္လံုး လက္တဲြသြားႏိုင္မလား"
ကြ်န္မ ေခါင္းကို သြင္သြင္ငံု႔လိုက္မိသည္။

ေႏြဦး၏ ေလ႐ူးႏွင့္အတူ ကြ်န္မေရွ႔သို႔ သူေရာက္လာခဲ့သည္။ ရြက္ေၾကြမ်ား ျဖန္႔ခင္းထားေသာ အ၀ါေရာင္လမ္းေလးေပၚတြင္ သူႏွင့္ကြ်န္မ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႔ဆံုၾကသည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ညီမေလးတေယာက္ Forward mail ပို႕ေပးထားတာ ႀကိဳက္လို႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ျပန္လည္ မွ်ေ၀ျခင္းျဖစ္ပါတယ္... အားလံုး ခံစားခ်က္မ်ားစြာေပးမဲ့ ၀တၳဳေကာင္းေလး တပုဒ္ျဖစ္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းလ်က္....

ျပန္လည္မရႏိုင္ေသာ ေန႔စြဲမ်ား...ဇာတ္သိမ္း

“ကိုဘုန္း ဒါကဘယ္လဲ ေနလည္း ေကာင္းတာမဟုတ္ဘဲနဲ႕ ျပန္ဖ်ားေနဦးမယ္... သြား သြား အထဲ၀င္ေန”
“ဟဲ့ သမီး ေက်ာင္းသြားေတာ့မလို႕လား အေစာႀကီးရွိေသးတယ္”
“မေတြ႕ခ်င္တဲ့လူ ေတြ႕ေနရမွာစိုးလို႕”
“ဟဲ့ သမီး ဘယ္လို ေျပာလုိက္တာလဲ” “ေတာ္ပါေတာ့ မိန္းမရယ္ သမီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနပါေစ”
“မိန္းမ မိန္းမနဲ႕ နားခါးလိုက္တာ”
“ပုလဲ ေျပာေလကဲေလပါလား ဟမ္”
“မျမေရ မျမ... ေၾသာ္ ဧည့္သည္ေရာက္ေနတာကိုး”

“ဘာကိစၥလဲ အစန္း”
“ကၽြန္မသမီးေလး ၀မ္းသြားေနလို႕ ဓာတ္ဆားထုပ္ေလး ေရာင္းေပးစမ္းပါဦး”
“ေၾသာ္... ေအး... သားေရ မာမီ့ကို ဆိုင္ေသာ့ေလး ယူလာေပးပါဦး”
“ေရာ့...မာမီ”
“သား ဒက္ဒီ့အတြက္ မနက္စာျပင္ေပးထားလုိက္...”
“ဒါမျမေယာက်္ားလား...”
“ဟုတ္တယ္ အစမ္း... လာ ဓာတ္ဆားထုပ္ေပးမယ္”
“မျမတို႕က အိမ္ေထာင္ကြဲေနတာလား... ကၽြန္မက မျမကို မုဆိုးမေအာက္ေမ့ေနတာ”
“ဟုတ္တယ္...အစမ္းရဲ႕ ကေလးတို႕အေဖပဲေလ”

“မႈတ္ဖူး... မႈတ္ဖူး... ကၽြန္မအေဖမဟုတ္ဘူး”
“သမီး... သမီး...” ကၽြန္မေနာက္က ဘာလို႕ ဒီလူႀကီး ေျပးလိုက္လာတာလဲ။
“မလိုက္လာနဲ႕... ကၽြန္မနဲ႕ ဘာမွမေတာ္ဘူး၊ ဘာမွမဆိုင္ဘူး မလာနဲ႔”
“မလာနဲ႕ဆို မလာပါဘူး သမီးရယ္ မေျပးပါနဲ႕ေတာ့”
“သမီး”
“ကိုဘုန္း သတိထား”
“အြန္႕”
“ကၽြီ”
ကၽြန္မမ်က္လံုးေတြ ျပာေ၀သြားတယ္။ ကၽြန္မေသၿပီထင္ပါရဲ႕။
“လာၾကပါဦးဟဲ့... ဒီမွာလူတေယာက္ကားတိုက္သြားလို႕”
“ကိုဘုန္း...ကိုဘုန္း...”
“ဒက္ဒီ...ဒက္ဒီ...”
“သ...သ...သမီး”
“ဟင့္...ဟင့္ ဘာမွမျဖစ္ဘူး ကိုဘုန္း သမီးရွိတယ္”
“ေခါ...ေခၚေပးပါလား...ျမရယ္” ေျပာရင္း ကုိဘုန္း၀ဏၰ ေလာကႀကီးထဲက ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါၿပီ။
“သမီးမို္က္...ပုလဲ... နင့္မုန္းတဲ့ နင့္ဒက္ဒီက နင့္ကို အသက္နဲ႕ရင္းၿပီး ကယ္တင္သြားတာ...ငါ့မွာ နင့္လို သမီးမ်ိဳး ရွိတာ ငါရင္နာတယ္...ငါ့မွာ ဒီလိုသမီးမ်ိဳးမရွိဘူး နင္သြားခ်င္ရာ သြားေတာ့... သြား... ထြက္သြား” ကၽြန္မရင္ထဲ ေအာင့္ခနဲျဖစ္သြားတယ္။ မာမီက ငါ့ကို သမီးမိုက္တဲ့ ငါတကယ္ပဲ မိုက္ခဲ့တာလား။ ဟင့္အင္း ငါမမိုက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ငါမွားခဲ့တယ္။
“ပုလဲေတာင္းပန္ပါတယ္ မာမီရယ္ ပုလဲမသြားပါရေစနဲ႕။ ပုလဲမာမီကိုေရာ ေမာင္ေလးကိုေရာ မခြဲႏိုင္ဘူး မာမီရဲ႔”
“သမီးကိုခြင့္လြတ္ပါ မာမီ။ သမီးမွားသြားပါတယ္။ သမီး ဒက္ဒီကိုလည္းေတာင္းပန္ပါ့မယ္”
“စိတ္ေလ်ာ့လိုက္ပါ မျမရယ္။ သမီးလည္း သူ႕အမွားကို သိသြားၿပီပဲ...”
“သမီးကို မႏွင္ထုတ္ပါနဲ႕ မာမီရယ္...ေနာ္...ေနာ္...ဟင့္...ဟင့္...ဟင့္”

“ဒက္ဒီအေပၚ ျပဳမူေျပာဆိုမိတာေတြ အားလံုးကို သမီးေတာင္းပန္ပါတယ္။ သမီးကို ခြင့္လြတ္ပါေနာ္” ကၽြန္မေျပာေနေပမဲ့ အခ်ိန္ကား ေႏွာင္းသြားခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္မေျပာေနတာေတြ ဒက္ဒီ့မွ ၾကားပါေလစ။ ဒက္ဒီ ကၽြန္မအေပၚ ခြင့္လြတ္ႏိုင္ပါ့မလား။

အရင္က ကၽြန္မတို႕ မိသားစုေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒက္ဒီက သူ႕အမွားေတြသိလို႕ ျပန္လည္ထူေထာင္ဖို႕လာ ေတာင္းပန္တုန္းက လက္ခံခဲ့ရင္ ယခုလို ဆံုးသြားခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ အခ်ိန္ေတြကိုသာ ျပန္လွည့္လို႕ ရမယ္္ဆိုရင္ ဒက္ဒီဟာ ကၽြန္မတို႕ အေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခ်င္ပါတယ္။ ယခုဆိုလွ်င္ ကၽြန္မလုိခ်င္တဲ့မိသားစုဘ၀မ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လည္ရရွိမည္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ၾက သည့္တိုင္ ျပည့္စံုေတာ့မည္မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ကၽြန္မေၾကာင့္ ကြက္လပ္ေလးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဒက္ဒီ့ရဲ႕ေနရာကို ဘယ္လိုမွ အစားထိုး ၍ မရႏိုင္ေတာ့ပါ။ ယခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရင္ထဲ၊ ႏွလံုးသားထဲမွာ ေနာင္တႀကီးစြာ ရေနမိပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ျပင္လို႕မရတဲ့ေနာင္တေတြကို ေထြးပိုက္ရင္း မိသားစုေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ ရက္ေတြကို ျပန္လည္တမ္းတ ရင္း ကၽြန္မရဲ႕ အနာဂတ္လမ္းမွာ ဘာေတြျဖစ္ဦးမယ္ဆိုတာ၊ ဘာေတြၾကံဳဦးမယ္ဆိုတာ မသိႏိုင္ပါ။ ဒက္ဒီအေပၚ တင္ေနတဲ့ အေၾကြး ကၽြန္မဆက္ရဦးမည္ထင္ပါရဲ႕။

မိဘတိုင္းဟာ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ၊ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ မိဘဟာမိဘပါပဲ။ ကၽြန္မလို အမွားမ်ိဳး လူတိုင္းမမွားမိၾက ေစဖို႕ ဆုေတာင္းရင္း....


ေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရႈေပးၾကတဲ့ စာဖတ္သူအားလံုးကုိ ေက်းဇူးအထူးပင္တင္ရွိပါတရ္... လိုအပ္သည္မ်ားရွိခဲ့ ရင္လည္း ေ၀ဖန္ေပးၾကပါဦးလို႕...

ျပန္လည္မရႏိုင္ေသာ ေန႔စြဲမ်ား...အပိုင္း ၃

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေက်ာင္းကျပန္လာရင္း ကားမွတ္တိုင္မွာ လမ္းခြဲၿပီးျပန္လာခဲ့တယ္။ ဒီေန႕တေနလံုး စိတ္ေတြ ေလးလံေနတယ္ ဘယ္လိုျဖစ္လဲ မသိပါဘူး ၿငီးစီစီနဲ႕...

“ေတာက္” စိတ္ထဲမွာေလးလံေနပါတယ္ဆိုမွ မေတြ႕ခ်င္တဲ့လူနဲ႕ လာေတြ႕ေနတယ္။ ငါတို႕လမ္းထိပ္ကို ဘာလာ လုပ္တာလဲ ဧကန္တ မာမီနဲ႕ေတြ႕သြားၿပီလား။ ငါတို႕ေနတဲ့အိမ္ကို သိသြားၿပီလား။ ရင္ထဲမွာ လားေမးခြန္းေပါင္း မ်ားစြာနဲ႕ ရင္ထဲမွာ တင္းက်ပ္လို႕လာပါတယ္။

“သမီး...ပုလဲ ေနမေကာင္းဘူးလား။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ မ်က္ႏွာလဲမေကာင္းဘူး”
“ပုလဲဘာမွမျဖစ္ပါဘူး မာမီ။ ေနမေကာင္းခ်င္သလို ျဖစ္ေနလို႕ ခဏနားလိုက္ရင္ ေကာင္းသြားမွာပါ”
“ေအး..ေအး သမီးနားလိုက္ မာမီ ဆိုင္သြားေစာင့္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္” မာမီဆိုင္ထိုင္ေနတုန္းမ်ား ဟုိလူႀကီး လာရင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ... စဥ္းစားရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့တယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ထိ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ မသိ အသံတခုၾကားမွပဲ ရုတ္တရက္လန္႕ႏႈိးလာေတာ့တယ္။

“အိ..အိ” ဘာသံပါလိမ့္။ “မာမီ... မာမီေရ... မာမီ” “ေဟ သမီး ဘာလိုလို႕လဲ မာမီဒီမွာေလ”
“မာမီ ခုဏက အသံတခုၾကားလိုက္လို႕ ဘာသံလည္းမသိဘူး မာမီၾကားေသးလား”
“ၾကားေတာ့ ၾကားလိုက္မိတယ္ သမီးရဲ႕ မာမီက သမီးၿငီးေနတာ မွတ္လို႕”
“ေဟာ မာမီ အသံက ပိုက်ယ္လာတယ္ ၾကားလား လိုက္ရွာလိုက္ဦးမယ္”
“အေမ့” ေအးစက္စက္အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ ေၾကာက္လန္႕တၾကားေအာ္ၿပီး မာမီ့ဆီကို ေျပးသြားမိတယ္။
“သမီး ဘာျဖစ္တာလဲ”
“ဘာႀကီးလဲ မသိဘူးမာမီ ေလွကားအဆင္းနားမွာ ေအးစက္စက္နဲ႕ မီးကလည္း ပ်က္သြားေတာ့ မျမင္ရဘူး ပုလဲလည္း ေၾကာက္လို႕ ေျပးလာတာ”
“ကဲ ကဲ ေရတခြက္ေလာက္ေသာက္လိုက္ဦး အသည္းကလည္းငယ္ပါ့... မာမီသြားၾကည့္လိုက္ဦးမယ္...”
“မာမီ ပုလဲလည္းလိုက္မယ္”
“မာမီနဲ႕ မမ ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲဗ်ာ... စာက်က္လို႔မရဘူး”
“နင့္ဘာသာ စာက်က္... သြားသြားသြား နင္စာညံ့လို႕ မျဖစ္ဘူးေနာ္ စားသြားက်က္ေခ်”
“က်က္မွာပါဗ်ာ အိမ္သာသြားမလို႕ ဆင္းလာတာ”
“ကဲပါ သမီးရယ္ လာပါ သားလည္း စာႀကိဳးစားတာပဲ ထားလိုက္ပါ မာမီ့ရဲ႕ သမီးနဲ႕သားက လိမၼာၾကလို႕ မာမီ ၀မ္းသာတယ္၊ ေက်နပ္တယ္” မာမီက စကားေတြ တတြတ္တြတ္ေျပာၿပီး ေဘးက လုိက္လာတယ္။

“ရွင္ဘယ္သူလဲ... ဘာလို႕ သူမ်ားအိမ္ထဲလာ လဲေနတာလဲ။ သြားသြား”
“မိန္း...မိန္း..မိန္းမ” ေခါင္းတျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ေမာ့လာတယ္။
“ဟင္... ကိုဘုန္း... ရွင္... ရွင္ဘယ္လိုလုပ္ ေရာက္ လာတာလဲ”
“ဦးဘုန္း၀ဏၰ ရွင္ဘာလာလုပ္တာလဲ ရွင္လာစရာမလိုဘူး ခုခ်က္ခ်င္း ကၽြန္မတို႕ ျခံထဲက ထြက္သြားပါ”
“သမီး ကိုယ့္ဒက္ဒီကို ဒီလုိမေျပာရဘူးေလ မသိရင္ မာမီ မဆံုးမထားဘူးလားလို႕ သူမ်ား အေျပာခံရဦးမယ္”
“သမီးတို႕ ဒက္ဒီမျဖစ္ထိုက္တဲ့သူကို ပုလဲ သေဘာမထားႏိုင္ဘူး မာမီ”
“ပုလဲ ေျပာရင္း ေျပာရင္း ေတာ္ေတာ္ရိုင္းလာပါလား... ဒီအက်င့္ေတြ ဘယ္ကရလဲ... မာမီကေတာ့ေလ ငါ့သမီး ေလး ေတာ္လွ ေတာ္လွနဲ႕ ငါ့သမီးလို႔ ေျပာရမွာေတာင္ ရွက္တယ္”
“ဟင္ မာမီ... မာမီက သမီးေတာ္ရမွာရွက္တယ္ ဟုတ္လား။ ဒီလူႀကီးက်ေတာ့ မရွက္ဘူးေပါ့”
“ျဖန္း” မာမီတခါမွ ကၽြန္မကို မရိုက္ဘူးပါ။ ရိုက္ဖို႕မေျပာနဲ႕ ေအာ္ေတာင္မေအာ္ဖူးပါ။ ခုဒီလူႀကီးနဲ႕မွ ကၽြန္မရဲ႕ ပါးကို ရိုက္တယ္။ မာမီအျမတ္တႏိုးနဲ႕ နမ္းခဲ့တဲ့ပါးကို ရက္စက္စြာနဲ႕ ရိုက္ရက္ေလသလားမာမီရယ္။ အိမ္ခန္းထဲ ေျပး၀င္လာခဲ့တယ္။

“သားေရ...သား လာပါဦး မင္းတို႕ဒက္ဒီ အဖ်ားေတြတက္ၿပီး မထႏိုင္ဘူး... မာမီ့ကို လာကူပါဦး”
“ဟုတ္ကဲ့ မာမီ... မမေကာ”
“ဒက္ဒီကို သယ္ဖို႕လုပ္ပါဦး”
“ဘယ္ကို သယ္မွာလဲ” “ဘုရားခန္းထဲကို သယ္မယ္ သားက ေျခရင္းကမွ ဟုတ္လား”
“ဟုတ္ကဲ့... မာမီ” ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႕ ငိုေနမိတယ္။
“သမီး... သမီးပုလဲ... အိပ္ၿပိလား” မာမီကၽြန္မကို လွမ္းေခၚေနတယ္ ကၽြန္မအိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဟုိလူႀကီးကို ျပဳစုလို႕ အားမွ ကၽြန္မကို လာေမးဖို႕ သတိရတဲ့အတြက္ ဟိုလူႀကီးကို စိတ္တိုမိပါတယ္။ မာမီ ကၽြန္မေဘးနားမွာ ကၽြန္မမ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္ၿပီး ငိုေနတယ္။ ကၽြန္မ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္တယ္။

အိပ္ယာႏိုးေတာ့ မိုးလင္းေနၿပီ။
“သမီး” “ကၽြန္မကို သမီးလို႕ မေခၚပါနဲ႕ ရွင္ျပန္ပါေတာ့ ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ဒီကိုမလာပါနဲ႕”
“ဒက္ဒီမွားပါတယ္သမီးရယ္။ ဒက္ဒီအမွားေတြကို သိလို႕ သမီးတို႕ကို လိုက္ရွာပါေသးတယ္။ ဒက္ဒီအမွားေတြကို ခြင့္လြတ္ဖို႕ မေတာင္းဆိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သမီးတိုနဲ႕ ျပန္ေနပါရေစ။ ဒက္ဒီကို အခ်ိန္ပဲ ေပးပါ။ ဒက္ဒီျပင္ပါ့မယ္”
“ေတာ္ပါေတာ့ရွင္... ခုမွလာေျပာမေနပါနဲ႕ ကၽြန္မေက်ာင္းက ျပန္လာရင္ လံုး၀မေတြ႕ခ်င္ဘူး။ ရွင္ျပန္ပါ”
“ဟုိ” “ဘာလဲ မာမီျပန္လာေစာင့္ေနတာလား ရွင့္ကို ဆြဲထားေအာင္...မၾကားပါရေစနဲ႕ေတာ့ နားခါးလို႕ပါ” ကၽြန္မ ေက်ာင္းသြားဖို႕ ျပင္ဆင္လိုက္တယ္။ မာမီေစ်းကျပန္မလာခင္ ဒီလူႀကီး ျပန္မွျဖစ္မယ္။

ေနာက္ဆက္တြဲကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရႈေပးၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္ရွင္။ သိမ္းေတာ့မွာပါ..ဟီး

ျပန္လည္မရႏိုင္ေသာ ေန႔စြဲမ်ား...အပိုင္း ၂

“အူ၀ဲ...အူ၀ဲ”
ေလာကထဲကို လူသားတဦးေမြးဖြားလာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မမွာ ေမာင္ေလးတေယာက္ ရလာတဲ့အတြက္ အရမ္း
ေပ်ာ္ေနမိပါတယ္။ မေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့သူကေတာ့ မာမီပါ။ မာမီေမြးခါနီး ဗိုက္နာတာေတာင္ ဒက္ဒီ့ျပန္မလာခဲ့ပါ။
ေတာ္ေသးတာက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္ ေလာက္မွာ ဒရိုင္ဘာခန္႔ထားလိုက္လို႕သာ အခ်ိန္မီ ေဆးရံုေရာက္သြားႏိုင္
ခဲ့တာပါ။ ခုဆို မာမီေဆးရံုတက္တဲ့ သံုးရက္အတြင္း တစ္ေခါက္မွ လာေဖာ္မရတဲ့ ဒက္ဒီ။ ဘာေလးေမြးလဲေတာင္
ဖုန္းေလးတစ္ခ်က္ဆက္ၿပီး ေမးေဖာ္မရတဲ့ ဒက္ဒီ။ ကၽြန္မရင္ထဲက အမုန္းမီးေတြကလည္း အရွိန္အဟုန္ေကာင္း
လာဆဲပါပဲ။ မာမီေဆးရံုတက္ေနစဥ္အတြင္း ဒက္ဒီသည္ အျပင္မွာ ေသာက္ရံုမက အိမ္ထဲမွာပင္ ပုလင္းေထာင္ တဲ့အဆင့္ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။


“ပုလဲ... ဟုိမွာ နင့္အေဖကားျဖတ္သြားတယ္” ပုလဲလွမ္းမၾကည့္ခ်င္၍ သူငယ္ခ်င္းဘက္ လွည့္လိုက္စဥ္မွာပဲ
“သူ႔အေဖက မူးရင္ ေသြးဆိုးတယ္ဟ”လို႕ လက္တို႕ၿပီး ေျပာတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မမၾကားေအာင္
တိုးတိုးေျပာေပမဲ့ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ ထိုစကားသံေတြ
ၾကားတိုင္းေတာ့ အမုန္းမီးမ်ားက ေတာက္ေလာင္ဆဲပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မေမာင္ေလး ေက်ာင္းတက္ရမဲ့အရြယ္
ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မေမာင္ေလးကို သူမ်ားေတြေနာက္တိုင္း ကၽြန္မကေတာ့ ဂ်က္မေပါ့။ ေမာင္ေလး
ထူး၀ဏၰကို အႏိုင္က်င့္တဲ့သူတိုင္း ကၽြန္မကို ေၾကာက္သျဖင့္ ေနာက္ပိုင္း မည္သူမွ မစမေနာက္က်ေတာ့ပါ။
ေက်ာင္းသြားအတူ၊ ကစားအတူ၊ စားအတူႏွင့္ ကၽြန္မအေပ်ာ္ဆံုးကေတာ့ ကၽြန္မေမာင္ေလးနဲ႕ ကၽြန္မေမြးေန႔ပြဲ
လုပ္တိုင္း ကၽြန္မေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္မဆယ္တန္းႏွစ္၊ ေမာင္ေလးထူး၀ဏၰ ေလးတန္းတုန္းက တညေန ေက်ာင္းကျပန္လာမွာေတာ့-
“ဟင့္ ဟင့္ ဟင့္” ကၽြန္မေျခလွမ္းေတြ ျမန္လာပါတယ္။ ဒက္ဒီ့ မာမီကိုဘာလုပ္ျပန္ၿပီလဲ ေဒါသနဲ႕အတူ ေျခလွမ္း
က်ဲႀကီးနဲ႕ အိမ္ထဲ၀င္လိုက္စဥ္မွာပဲ မာမီၾကမ္းျပင္တြင္ ပံုလ်က္သားငိုေနတာကို ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ မာမီက
ဒက္ဒီနဲ႕ျပႆနာျဖစ္တိုင္း ကၽြန္မတို႕ကို အေ၀းတြင္ ေနခိုင္းေလ့ရွိပါတယ္။ လူႀကီးေတြေၾကာင့္ ကေလးေတြကို
စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ခုအခါမွာေတာ့ မာမီက ကၽြန္မတို႕ေမာင္ႏွမကို ျမင္သည္ႏွင့္ဖက္
၍ ငိုပါသည္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲထင့္သြားသည္။ မာမီတခါမွ ယခုလို မျပဳမူဖူးေသာေၾကာင့္လည္းပါတယ္။ မာမီနဲ႔
အတူ ကၽြန္မတို႕ ေရာငိုမိၾကပါသည္။ ျပႆနာအေၾကာင္းရင္းကိုေတာ့ မသိပါ။ သိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့
ကၽြန္မမငိုေတာ့ပါ။ ဒက္ဒီ႔က မာမီကို ကြာရွင္းဖို႕ေျပာသည္တဲ့။ ကၽြန္မမိဘေတြ ကဲြတာ ကၽြန္မ ဘာေၾကာင့္ေပ်ာ္
ေပ်ာ္သလဲ၊ ကၽြန္မမွာ အေဖရွိလ်က္ႏွင့္ ပညာရည္ခြ်န္ဆုေပးပြဲသြားတိုင္း ဒက္ဒီမလိုက္ခဲ့ပါ။ ကၽြန္မလည္း သူမ်ား
ေတြလို မိဘႏွစ္ပါးနဲ႕အတူ ဆုေပးပြဲတက္ခ်င္ခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း မိသားစုႏွင့္ အတူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္
ပါးပါး ခရီးထြက္ခ်င္ခဲ့ပါသည္။ ခုေတာ့ အဲလိုမဟုတ္သည့္အျပင္ ဒက္ဒီ့ေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႕အရွက္ရၾကရသည္၊
စိတ္ညစ္ရသည္။

ဒက္ဒီနဲ႕မာမီကြဲၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ မာမီ့၌ရွိသည့္ ပိုက္ဆံေလးျဖင့္ သင့္ေတာ္သည့္ အိမ္တလံုး၀ယ္ၿပီး အိမ္
ဆိုင္ေလးဖြင့္ရင္း ကၽြန္မတို႕ဘ၀ကို စတင္ရုန္းကန္ခဲ့ရပါသည္။ ကၽြန္မအဆင္မေျပမႈၾကံဳတို္င္း၊ အထည္ႀကီးပ်က္
ေတြလို႕ ေျပာခံရတိုင္း ဦးဘုန္း၀ဏၰကို မုန္းတီးနာၾကဥ္း စက္ဆုပ္မိပါသည္။ မာမီနဲ႕ကြဲလုိက္ေပမယ့္ ကၽြန္မတို႕
ေမာင္ႏွမအတြက္ ဦးဘုန္း၀ဏၰကို အေဖဟု မသတ္မွတ္ႏိုင္ပါ။ လမ္းေတြ႕ရင္ေတာင္ မေတြ႕ေအာင္ေရွာင္သြားခဲ့
ပါသည္။ ဒီလုိနဲ႕ ပုလဲဆယ္တန္းကို ဂုဏ္ထူး ေလးဘာသာႏွင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါသည္။ မာမီက စီးပြားေရး
တကၠသိုလ္ တက္ေစခ်င္၍ ကၽြန္မ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ကို တက္ေရာက္ပညာသင္ၾကားခဲ့ပါတယ္။
“ပုလဲ... နင့္ေနာက္က လူတေယာက္လုိက္လာတယ္ဟ”
“ဟုတ္လား” ေျပာရင္း လွည့္ၾကည့္လိုက္စဥ္မွာေတာ့ “ဟင္...ဦးဘုန္း၀ဏၰ” “ပုလဲနင္အသိလား”
“မဟုတ္ပါဘူးဟာ... သူတို႕က ဆင္းရဲေတာ့ ပိုက္ဆံလာေတာင္းတာေနမွာေပါ့”
“အဲဒါဆိုလည္း ပိုက္ဆံေပးလုိက္ေလဟာ”
“အိုး ဘာလို႕ေပးရမွာလဲ သူ႕မွာလည္း ေျခေကာင္းလက္ေကာင္းနဲ႕ လာပါဟာ ဂရုစိုက္မေနစမ္းပါနဲ႕” မမွတ္မိ
ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တဲ့ ဦးဘုန္း၀ဏၰပံုစံက ကၽြန္မေတြးေတာင္ မေတြးမိတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ကိုယ္ေပၚက
အ၀တ္ေတြကလည္း စုတ္ျပတ္လို႕။ ကၽြန္မယခင္ေနခဲ့တဲ့ အိမ္ေလးကို မာမီမသိေအာင္ သြားၾကည့္ခဲ့တယ္။

အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ ေျပာျပခ်က္အရ ေနာက္မိန္းမယူၿပီး အရင္လုိမူးရူးေနေတာ့ ယူထားတဲ့မိန္းမက မိန္းမလည္
ခ်ဴစားတဲ့ မိန္းမ၊ ေယာက်္ားလုပ္တဲ့သူက မူးရူးၿပီး ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မွ အိမ္ျပန္မိန္းမလုပ္တဲ့သူက ေယာက်္ား
မရွိခင္ အိမ္မွာတင္ ေဖာက္ျပန္၊ ေဂါ့(ဖ္)ရိုက္တာကလည္း ရႈံး၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေနာက္မိန္းမက အိမ္ေပၚကႏွင္
ခ်လိုက္တယ္ဆိုပဲ။ ေဂ့ါ(ဖ္)ေၾကြးတင္တာကလည္း ေနာက္မိန္းမရဲ႕ လင္ငယ္ဆီမွာ အဲေတာ့စည္းစိမ္ဥစၥာလည္း
ရံႈး မယားလည္းရံႈးတဲ့။ ၾကားရတဲ့ သတင္းကေတာ့ အေကာင္းဆုိ၍ ကုန္းေကာက္စရာေတာင္မရွိ။


“ခြမ္း” မာမီ့ကို ဦးဘုန္း၀ဏၰအေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပလိုက္တာ မာမီ့လက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ့ ပန္းကန္ေတာင္
လြတ္က်တယ္။ မာမီ့ ဒက္ဒီ့ကို မေမ့ႏုိင္ေသးဘူးကိုး။ ကိုယ့္အေပၚသစၥာမရွိတဲ့ ေယာက်္ားတေယာက္အေပၚ
မာမီေမ့ပစ္သင့္ပါသည္။ ကၽြန္မေနာက္ ဘာလို႕ တေကာက္ေကာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ေနရတာလဲ။ရွက္ဖို႕
ေကာင္း လိုက္တာေနာ ္။

ေနာက္ဆက္တြဲကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရႈေပးၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္ရွင္။ ေစာင့္လက္စနဲ႕ ေစာင့္ဦး (ထီးဆိုင္ မဟုတ္ပါ)

ျပန္လည္မရႏိုင္ေသာ ေန႔စြဲမ်ား...အပိုင္း ၁

ညေနခင္းတစ္ခုရဲ႕ လွပတဲ့ နီယြန္မီးေတြ ဆင္ျမန္းထားတဲ့ ျခံႀကီးတစ္ျခံ၌ ဧည့္ပရိတ္သတ္ေတြရဲ႕ အလယ္မွာ ဂါ၀န္အျဖဴေလးကို ၀တ္ဆင္လ်က္ ေခါင္းတြင္ သရဖူေဆာင္းထားတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ ...
မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း အၿပံဳးရိပ္ေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး ...

ၿခံထဲမွာရွိတဲ့ ဧည့္ပရိတ္သတ္ေတြကလည္း ဂုဏ္သေရအသိုင္းအ၀ိုင္းမွ လူကံုတံေတြ... ျခံေရွ႕ရပ္ထားတဲ့ ကားေတြကလည္း အေကာင္းစားေတြ... ျခံရဲ႕အလယ္ေခါင္တည့္တည့္မွာေတာ့ ေမြးေန႕ကိတ္... ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳးနဲ႕ ဧည့္ခံေနၾကတဲ့ ေမြးေန႕ရွင္ရဲ႕ မိဘႏွစ္ပါး... ၿပီးေတာ့ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ...

ကၽြန္မသူ႕မကို အားက်ေနမိတရ္။ ကၽြန္မလို ကို္ယ့္ဘ၀ကို မေသခ်ာတဲ့လူအဖို႕ ယခုလိုပြဲမ်ိဳး ကၽြန္မရေတာ့မည္ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ကၽြန္မမွလြဲ၍ မည္သူ႔မွ မသိႏိုင္ပါ။

မာမီက ကၽြန္မကို ငယ္ငယ္က အသားျဖဴၿပီး အိမ္ရဲ႕ဆည္းလည္းလည္းျဖစ္ၿပီး ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့အတြက္ ပုလဲျဖဴလို႕ နာမည္ေပးခဲ့ပါတရ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မကို ေမြးၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒက္ဒီရဲ႕ အလုပ္ေတြ အဆင္ေျပၿပီး မိသားစု စား၀တ္ေနေရး ေခ်ာင္လည္တဲ့အျပင္ ေငြပိုေငြလွ်ံရွိလာပါသျဖင့္ မာမီ၌ ေရႊေတြ၀င္းေနခဲ့ပါတရ္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဒက္ဒီနဲ႕မာမီက ကၽြန္မကို ပို၍တိုး၍တိုး၍ ခ်စ္ၾကပါတရ္။

ကၽြန္မသံုးႏွစ္သမီးအရြယ္မွာေတာ့ လက္ရွိအိမ္ကေန ေျပာင္းၿပီး က်ယ္၀န္းလွတဲ့ ျခံႀကီးထဲမွာ ေဆာက္ထားၿပီး လွပတဲ့တိုက္ေလးမွာ ေျပာင္းေနခဲ့ၾကပါတရ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးေန႕ပြဲကိုလည္း ထိုၿခံႀကီးထဲမွာပင္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း က်င္းပေလ့ရွိပါတရ္။

ကၽြန္မငါးႏွစ္သမီးအရြယ္မွာေတာ့ မာမီ့မွာ ေနာက္ထပ္ကိုယ္၀န္ရွိခဲ့ပါတရ္။ တဦးတည္းေသာျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မအဖို႕ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာျဖစ္ခဲ့ပါတရ္။ ကၽြန္မအတြက္ ေမာင္ေလး ဒါမွမဟုတ္ ညီမေလးရမွာ ေပ်ာ္ေပမဲ့ ဒက္ဒီနဲ႕မာမီ ထံမွ အခ်စ္ေလ်ာ့သြားမလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕စိုးရိမ္ၿပီး ၀မ္းနည္းမိခဲ့ပါေသးတရ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မအတြက္ အေဖာ္ ရမွာမို႕ ၀မ္းသာမိပါတရ္။

ကၽြန္မ တခါမွမစဥ္းစားမိေသာ အရာေတြ၊ ၀မ္းနည္းစရာ ျဖစ္ရပ္ေတြ ကၽြန္မဘ၀ထဲကို ေရာက္လာလိမ့္မည္ဟု မထင္ခဲ့ပါ။ ဒက္ဒီက စီးပြားေရးလည္း အဆင္ေျပ၊ လူကံုတံအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲ ၀င္ဆံ့ႏိုင္ခဲ့ေတာ့ လူကံုတံအမ်ားစု ထံုးစံအတိုင္း အစပိုင္းမွာေတာ့ ဘီယာေလးတျမျမ၊ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အရက္ေလးတျမျမ အလုပ္အေၾကာင္း ျပၿပီး ေန႕စဥ္လိုလို မူးၿပီးမွ ျပန္လာတတ္ေနခဲ့ပါၿပီ။ အလုပ္အားေနခဲ့လွ်င္လည္း အလုပ္ဗန္းျပၿပီး ေဂါ့(ဖ္)သြား ရိုက္တတ္ပါတရ္။ ေဂါ့(ဖ္)ရိုက္တာ ျပႆနာမဟုတ္ေပမဲ့ ေလာင္းေၾကးနဲ႔ ရိုက္၊ ၿပီးရင္ ဘီယာဆိုင္သြား၊ အိမ္ကို ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္မွ မူးၿပီးျပန္လာတတ္တရ္။

“ကိုဘုန္းရယ္...ကၽြန္မမွာလည္း မေပါ့မပါးႀကီးနဲ႕ ရွင့္မွာလဲ အိမ္ကိုကပ္တယ္မရွိဘူး။ အလုပ္အားတဲ့ ရက္ေလး မိသားစုကို အခ်ိန္ေပးမယ္ကိုမရွိဘူး”

“ေအ့... ငါအလကားသြားေနတာ မဟုတ္ဘူးကြ။ မင္းတို႕ေတြ ခုလိုေနႏိုင္ေအာင္ရွာေကၽြးေနတာ ဒီေကာင္ပါကြ။ ခုမင္းတို႕ ဘာလိုလဲ။ လိုေလေသးမရွိ ငါထားခဲ့တာပဲ။ ေအ့... ငါ့ကို ဆရာလာလုပ္စရာ မလိုဘူးကြ ေအ့”

“ဒုန္း”

အသံေတြ ဆူညံေနလို႕ ကၽြန္မ အိပ္ယာမွ လန္႕ႏိုးသြားတရ္။ အိပ္ခန္းတံခါးကို ဖြင့္လိုက္စဥ္မွာပဲ ဒက္ဒီနဲ႕မာမီ စကားမ်ားသံကို ၾကားလိုက္ရတရ္။ ကၽြန္မ မအံ့ၾသေတာ့ပါ။ ဒက္ဒီမူးလာတိုင္း မာမီနဲ႕ တိုးတိုးျဖစ္ေစ၊ ေအာ္၍ ျဖစ္ေစ စကားမ်ား၊ ရန္ျဖစ္ေနၾက။ ယခင္က ကၽြန္မတို႕ မိသားစုကို အားက်ေနၾကေသာ ပတ္၀န္းက်င္ကို ကၽြန္မ ရင္မဆိုင္ခ်င္ပါ။ သူမ်ားေတြက “ေအးခ်မ္းလုိက္တာ စကားမ်ားသံေတာင္မၾကားရဘူး။ ဦးဘုန္း၀ဏၰတို႕မ်ား စီးပြားလည္း အရွာေကာင္းပါရဲ႕။ မိသားစုအေပၚမွာလည္း သစၥာရွိတယ္ ေဒၚျမသီတာတို႕မ်ား လင္က ံေကာင္းလိုက္တာ။”ဆိုတဲ့ စကားသံမ်ား ကၽြန္မကို ေျခာက္လွန္႔လို႕ေနပါတယ္။

“ပုလဲေတာင္ေက်ာင္းက ျပန္လာၿပီပဲ၊ သမီးေရသြားခ်ိဳး။ မာမီထမင္းစားဖို႕ျပင္ထားလိုက္မယ္ေနာ္” မာမီ ေျပာၿပီး ထမင္းစားခန္းထဲ ၀င္သြားပါသည္။ မာမီ မ်က္၀န္းထဲမွာ မ်က္ရည္စေတြကို ျမင္ရပါတယ္။ ဒက္ဒီနဲ႕မာမီ စကားမ်ားၾကၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ မာမီက ကၽြန္မမျမင္ေအာင္ စိတ္ကုိ ခ်ဳပ္တီးထားပံုပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ ျမင္ခဲ့ရတရ္။

“သမီး စာေတြလုပ္ေနတာ သိပ္ညဥ့္မနက္ေစနဲ႕ဦး မာမီႏြားႏို႕ ပူပူေလးလုပ္ေပးထားတယ္ ေသာက္လိုက္ ဦးေနာ္” “ဟုတ္ကဲ့ မာမီ”

“ဒုန္း...ဒုန္း...ဒုန္း”

“မိန္းမေရ...ေအ့ မိန္းမ၊ ဒီမိန္းမ ဘယ္သြားေသေနလဲ”

“ကုိဘုန္း ရွင္မူးလာလည္း ေအးေအးေနပါ။ သမီးေလးစာၾကည့္ေနတုန္းရွိေသးတရ္။ မအိပ္ေသးဘူး။ သမီး ၾကားသြားရင္ မေကာင္းဘူး။ ကၽြန္မသမီးကို စိတ္ဒဏ္ရာေတြ မေပးစမ္းပါနဲ႕ရွင္။ သမီးကို သူ႕အေဖက အရက္သမားလို႕ မျမင္ေစခ်င္ဘူး။”

“ဒီမွာ ငါအိမ္ေထာင္ဦးစီး မင္းဘာမွေျပာစရာမလိုဘူး၊ မင္းထက္ ငါပိုနားလည္ဆိုတာ မင္းေခါင္းထဲမွာ စြဲေနေအာင္ မွတ္ထားလုိက္စမ္းပါကြာ ေအ့”

“သမီးေရ သမီး...ေအ့”

“ပုလဲ...သမီးေရ ေအ့”

“ရွင္ ဘာျဖစ္လို႕ ကေလးကို ေခၚေနတာလဲ။ ရွင္ဒီပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ကၽြန္မသမီးနား မသြားပါနဲ႔။ တျခားဟာေတြသာ ခြင့္လြတ္ခ်င္ ခြင့္လြတ္မရ္။ သမီးနဲ႕ ပတ္သက္လာရင္ေတာ့ ရွင့္ကို လံုး၀ခြင့္မလြတ္ဘူး”

“မင္းက ဘာမို႕လို႕လဲကြ။ ငါ့သမီးဆီ ငါသြားတာ ဘာျဖစ္လဲကြ”

“ကၽြန္မေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင္။ ရွင္မသြားပါနဲ႕ သမီးကို အရက္နံ႕နဲ႕ မရင္းႏွီးေစခ်င္လို႕ပါ။ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ လာပါ ကၽြန္မတို႕ အခန္းကို ၀င္ရေအာင္ပါ”

ကၽြန္မအခန္းထဲမွာ အံႀကိတ္ၿပီး ငိုေနမိပါတယ္။ မာမီ့ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာလည္း မလာပါ ေစနဲ႕လို႕ ဆုေတာင္းေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ဒက္ဒီက ယခုလို ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ မဟုတ္ပါ။ အရက္မူးၿပီး ျပန္လာ၊ မိသားစုကို ျပႆနာရွာတတ္တဲ့သူ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မ ဒက္ဒီ့ကို ယေန႕ကစၿပီး မခ်စ္ေတာ့ပါဟု သံဓိဌာန္ ခ်လိုက္ရ္။ ဟုတ္တရ္ ဒက္ဒီ့ကို ကၽြန္မ ဒက္ဒီပါလို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြေရွ႕ေျပာရမွာ ကၽြန္မသိပ္ရွက္တယ္။

ေနာက္ဆက္တြဲကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရႈေပးၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္ရွင္

ႏွလံုးသားႏွင့္ရင္း၍ …

ဒီေန႕ ရာသီဥတုက အရမ္းသာယာတယ္။ ရာသီဥတုသာယာ သေလာက္ ရင္ထဲမွာေတာ့ မိုးေမွာင္က်ေနတယ္။ မိုးႀကိဳးေတြလည္း အခါတစ္ရာမကပစ္ခတ္လို႕ေနပါေတာ့တယ္။ နာရီလက္တံေတြကို ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ စကန္႕တန္သြားေနတဲ့ `ခ်ပ္…ခ်ပ္´ ဆိုတဲ့အသံဟာ သူ႕အတြက္ေတာ့ ငွက္ဆိုးထိုးသံအလားပါပဲ။ `ေ၀ါ……´ ဒီအသံက သူ မၾကားလိုတဲ့ အသံပါပဲ။ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေလယာဥ္ တစ္စင္း တိမ္ေတြကို အံတုရင္း တျဖည္းျဖည္း ျမင့္သထက္ျမင့္တက္ကာ မ်က္စိထဲမွာ ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည္အထိ ၾကည့္ေနခဲ့မိပါတယ္။ေလယာဥ္ မ်က္စိေရွ႕က ေပ်ာက္သြားသလို သူ႕ရင္ထဲက အသည္းႏွလံုးသည္လည္း ေၾကမြ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးခဲ့ရပါၿပီ။ ေယာက်္ားေလးတန္မဲ့ အသိတရားကင္းမဲ့စြာ ဖင္ထိုင္ရက္က်သြားၿပီး မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာပါေတာ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္ ေျခရင္းအိမ္ကို သူ႕မိသားစုႏွင့္အတူ ေျပာင္းလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႕ ကတည္းက ဘာကိုမွ အေလးအနက္မထားတတ္တဲ့ကၽြန္ေတာ္ သူမရဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ကိစအ၀၀ ကို အေလးထားတတ္လာတယ္၊ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ဂရုမစိုက္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အရာရာကိုဂရုစိုက္ တတ္လာယ္၊ သူမကို ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ရ မည္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ သူမနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ အရင္းႏွီးဆံုးနဲ႕ အခင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘာသာဘာ၀ထံုးစံအတိုင္း ခ်စ္သူ ေတြလည္း ျဖစ္ခဲ့ ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေပ်ာ္ရႊင္ရဆံုးအခ်ိန္ေတြပါပဲ။ အဲဒီမွာပဲ ျပသနာစေတာ့တာပဲ။ ဘာသာျခားျပသနာကစတာပါ။ သူမက ခရစ္ယာန္၊ ကၽြန္ေတာ္က ဗုဒၶဘာသာ၊ ပိုဆိုးတာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကလည္း ဗုဒၶဘာသာစစ္စစ္ သူမရဲ႕အေဖက သင္းအုပ္ ဆရာ၊ သူမအေဖကို အိမ္ေျပာင္းလာ တည္းက တခါမွမျမင္ဘူးပါ။ သူမအေဖက ႏိုင္ငံတကာ လိုက္ၿပီး သာသနာျပဳ ေနတာတဲ့။ ကဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ႏွစ္ဖက္လံုးမွာမွ အခက္အခဲမရွိဘူးဆို ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ဘယ္စိတ္ဆင္းရဲပါ့မလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ခြဲဖို႕ အတြက္ သူမရဲ႕မိဘေတြက အေဆာင္မွာေနၿပီး လုပ္ရတဲ့အလုပ္ကို ထည့္လိုက္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕က သူမရဲ႕ နားရက္ရွိတဲ့ ေန႕ေတြမွာ ေတြ႕ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ေနလာရင္း သူမကကၽြန္ေတာ္ကို လမ္းခြဲၾကစို႕လို႕ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နားၾကားမ်ားမွားသလား၊ ဒါမွ မဟုတ္ အိပ္မက္မ်ား မက္ေနလားေပါ့၊ အိပ္မက္ဆိုလည္း ျမန္ျမန္ႏိုးထခ်င္ ပါၿပီ။ အိပ္မက္မဟုတ္ဘဲတကယ္ျဖစ္ ေနခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ပါ တယ္လို႕လည္းေျပာေသးတယ္။ ဘာေတြလည္းေပါ့ သူမႏိုင္ငံျခားကို အၿပီးထြက္သြားေတာ့မယ္တဲ့ သူမအေဖက ဟိုမွာေက်ာင္းတက္ဖို႕ လွမ္းေခၚ ေနၿပီတဲ့ေလ။ သူမတို႕မိသားတစုလံုး သြားမယ့္အစီအစဥ္ရွိ မွန္းေတာ့ သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္ထိျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ခြဲလိမ့္မယ္လို႕ေတာ့ မထင္ဘူးေပါ့။ သူမက ျမန္မာေက်ာင္း မတက္ပါဘူး။ ခရစ္ယာန္ေက်ာင္းမွာပဲ ဆယ္တန္း ေအာင္ထားတာပါ။ ဟိုမွာ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႕ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ဘာမွမေျပာႏိုင္ပဲ ဒီအတိုင္း ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ရင္း ျပန္လာခဲ့တယ္။ မ်က္ရည္ေတြလည္း စီးက်လို႕ေပါ့။ သူမကို ဒီမနက္လွမ္းျမင္လိုက္တယ္။ သူမအေမနဲ႕ သူမကို အလုပ္က ျပန္ေခၚလာတဲ့ပံုပါပဲ။

သူမကိုေတြ႕ဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဆင္မေျပခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္ႏွစ္အိမ္ရဲ႕ အေျခအေနကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ေၾကာင့္ တင္းမာေန ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမလဲ၊ သူမကို အဆံုးအရႈံး မခံရေအာင္ ခိုးေျပးဖို႕ နည္းလည္းပဲရွိပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္စီ အကူအညီ ေတာင္းတယ္။ သူမဆီ သြားေျပာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူမက မလိုက္ႏိုင္ဘူးတဲ့။ သူမဖခင္ဆီ သြားဖို႕၊ သူမ ေက်ာင္းတက္ဖို႕က သူမေလးႏွစ္သမီးတည္းက ရည္မွန္းထားတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္တဲ့ မိသားစုအကုန္သြားၾကမွာ သူမတစ္ေယာက္တည္း ဒီႏိုင္ငံမွာေနခဲ့ဖို႕က မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းဆီက တဆင့္ဒီစကားကုိ ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မယံုၾကည္ႏိုင္ပါ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕သူမခြဲခြာရမွာလား။ ဒီေန႕မနက္ သူမတို႕အိမ္မွာ ရႈပ္ယွက္ခတ္ ေနၾကတယ္။ ရယ္သံေတြလည္းၾကားေနရတယ္။ သူမရယ္သံၾကားတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ရင္မွာ တဆစ္ဆစ္နာက်င္ရပါတယ္။

ကားတစ္စီးသူမတုိ႕အိမ္ေရွ႕လာရပ္တာေတြ႕လိုက္ပါတယ္။ သူမတို႕မိသားစု ကားေလးေပၚတက္ရင္း တျဖည္းျဖည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ေ၀းရာဆီကို ထြက္ခြာသြားၾကပါၿပီ။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လာေတာ့မွာလည္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ေမ့ေဖ်ာက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနထိုင္ ရပါဦးမည္။ သူမမရွိတဲ့ေန႕ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းေနထိုင္ရဦးမည္။ စဥ္းစားရင္းစဥ္းစားရင္း ရင္ထဲမွာ မြန္းၾကပ္လို႕လာပါေတာ့တယ္။ သူမတစ္ေယာက္ သူမျဖစ္ခ်င္တဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ကို ေလွ်ာက္လွမ္း ႏိုင္ပါေစလို႕ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားနဲ႕ရင္းၿပီး ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္… သူမေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ……

ဆက္လက္ႀကိဳးစားပါဦးမည္။

အိပ္မက္တေစၧ .....

ညတစ္ည အဲဒီညက ပိုေမွာင္ေနတယ္လို႕ ခံစားရတယ္။ အရင္ေန႕ေတြထက္ကို ပိုေမွာင္ေနတယ္။ ၂ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ လဲေလ်ာင္းေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို သူ႕ရဲ႕မပီကလာ ပီကလာ အသံေလးန႕ဲ “ေဖေဖ မီခၽြမ္ခ်ားမရား။ ခ်န္ျပဳတ္ခ်ားမရား”လို႕ ေမးေနတယ္။ “မစားပါဘူး သမီးရယ္၊ ေဖေဖေနမေကာင္းလို႕ အိပ္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္ သမီေလး”လို႕ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီစကားက ကေလးေလးအတြက္ ေနာက္ဆံုးၾကားရတဲ့စကားလို႕ ဘယ္သူထင္မွာလဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္ “သမီးေရ ေဖေဖေနမေကာင္းလို႕ နားပေစေနာ္။ သမီးဒီမွာ ကိုကိုနဲ႕လာေဆာ့” ပါးစပ္ကေျပာရင္း လာေခၚသြားတယ္။ ကစားရင္းနဲ႕ အဲဒီကေလးေလး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္။
မနက္မိုးလင္းေတာ့ တစ္အိမ္လံုးေရာက္ယွက္ခတ္ေနၾကတယ္။ “သမီးေလး ႏိုးၿပီလား”လို႕ ေမးလိုက္တဲ့ ေမေမ့ရဲ႕အသံဟာ အရင္ေန႕ေတြနဲ႕ မတူဘူး။ တမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္လို႕ခံစားရတယ္။ မ်က္၀န္းမွာလည္း မ်က္ရည္စေတြနဲ႕။ ဘာျဖစ္လို႔ပါလိမ့္။ ငါျမန္ျမန္လူႀကီးျဖစ္ရင္ေကာင္းမယ္။ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႕ အခန္းထဲက ထြက္လာေတာ့ အိမ္မွာ လူေတြအမ်ားႀကီး ငိုတဲ့သူကငို၊ ရီတဲ့သူကရီ၊ အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့သူနဲ႕ အိမ္ေရွ႕မွာလည္း ၀ါးေတြနဲ႕ ဘာေတြလုပ္ေနၾကလဲမသိပါဘူး။ အိမ္ေပၚ မွာလည္း လူအျပည့္နဲ႕၊ အိမ္ေအာက္မွာလည္း လူအျပည့္။ ေဟာ... ေတြ႕႔ပါၿပီ လူတစ္ေလ်ာက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။ သူ႕ေဘးမွာလည္း လူေတြပတ္ပတ္လည္ အနားနား ကပ္ၾကည့္တယ္။ ေၾသာ္ ေဖေဖအိပ္ေနတာကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတာကိုး ဘာလို႔ငါ့ကို သနားပါတယ္ဆိုတဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ႕ ၾကည့္ေနတာလဲ။ အနားနားသြားၿပီး ေဖေဖ့ကို လႈပ္ႏႈိးတယ္ “ေဖေဖဘာရို႕ မထေသးတာရဲ မိုးရင္းေနပီေလ ထထ ညက္ႏွာသစ္ သြားၾကိဳက္ရေအာင္ ထ” ဘယ္လိုလႈပ္လႈပ္ မလႈပ္ေတာ့ပါဘူး။ မယံုၾကည္ႏိုင္၊ လက္မခံႏိုင္တဲ့ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႕ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာပါေတာ့တယ္။ သူ႕အတြက္ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ႀကီး ၿပိဳသြားခဲ့ၿပီေလ။ သနားဖို႕ေကာင္းလိုက္တာ သူ႕ၾကည့္ရတာ ေနာင္တရေနပံုပါပဲ။ ငါသာ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ရင္၊ ငါသာ ေဖေဖ့အနားက ထြက္မသြားခဲ့ရင္ ေဖေဖက ထားသြားမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါမွမဟုတ္ သု႕ကိုမခ်စ္ေတာ့လို႕လား။
ဒီေန႕အိမ္မွာ အရင္ေန႕ကထက္ လူေတြပိုမ်ားေနတယ္။ သူတို႕ ေဖေဖကို ထမ္းၿပီးေခၚသြားၾကတယ္။ ဘယ္ကို ေခၚသြားမွာပါလိမ့္။ ေမေမက သားနဲ႕ သမီးကို ေပါင္ေပၚမွာ တင္ထားတရ္။ ေဖေဖ့ကို ေလးေထာင့္ပံုးရွည္ရွည္ထဲကို ထည့္ေနတယ္။ ေမေမက “သားနဲ႕သမီး ေဖေဖ့ကို ကန္ေတာ့ၾက” ေျပာရင္း ေမေမ့မ်က္ႏွာမွာ နာက်င္မႈေတြနဲ႕အတူ မ်က္ရည္ေတြ ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္စီးက်ေနတာ မိုးၿပိဳတဲ့ အလားပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ေဖေဖ့၀င္ေနတဲ့ ပံုးႀကီးကို အခန္းတစ္ခုထဲေခၚသြားတယ္။ “ဂ်ိမ္း” တံခါးပိတ္လိုက္တဲ့အသံအဆံုးမွာ ရင္ထဲမွာ တစ္ဆို႕ၿပီး ေဖေဖ့ကို မရမကလွမ္းေခၚတယ္။ မၾကားဘူး။ အသံအက်ယ္ႀကီးနဲ႕ေခၚတယ္။ မရဘူး။ ျပန္ထြက္မလာဘူး။ ေဖေဖက ငါတို႕ကို မခ်စ္ေတာ့လို႔လား။ ဒါလည္းမဟုတ္ေလာက္ဘူး။ “မလုပ္ၾကပါနဲ႔”လို႕ အသံနက္ႀကီးနဲ႕ လွမ္းေအာ္တယ္။ အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးလာတယ္။ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ေခၽြးေစးေတြထြက္ေနတယ္။ ဒါအိပ္မက္ပဲ စားပြဲေပၚက ေရကိုလွမး္ယူလိုက္တယ္။ ေရခြက္ျပန္အထားမွာေတာ့ တစ္ခုခုကို သတိထားမိသလိုပဲ။ “အမယ္ေလး လုပ္ၾကပါဦး” အလုပ္ေနာက္က်ေနၿပီ။ အလုပ္ေရာက္ရင္ တံခါးမဖြင့္ခ်င္၊ ဖြင့္ခ်င္နဲ႕ ဖြင့္ေပးရလို႔ စိတ္တိုတတ္တဲ့ ဂိတ္ေစာင့္ရယ္၊ စာအုပ္သိမ္းၿပီးမွ ေရာက္လာလို႕ စူေဆာင့္ေအာင့္ေနတဲ့ စာေရးမရယ္။ အခ်ိန္ကို မေလးစားရေကာင္းလားဆိုၿပီး ဆူဖို႕ေစာင့္ေနတဲ့ ႀကီးၾကပ္ေရးမွဴးရယ္၊ လငပုတ္ဖမ္းတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႕ ၾကည့္ေနတဲ့ မန္ေနဂ်ာရယ္ အို အမ်ားႀကီး ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ရပါ့ “ကယ္ၾကပါဦး”။

ဆက္၍ ႀကိဳးစားပါဦးမည္...