အေ၀းသင္ စာေမးပြဲအခ်ိန္ဇယား

ယေန႕ထုတ္ ေၾကးမံုသတင္းစာမွာ အေ၀းသင္စာေမးပြဲ အခ်ိန္ဇယား ဖတ္လိုက္ရလို႕ အေ၀းသင္ ေက်ာင္းသား/ သူမ်ားအတြက္ ျပန္လည္ကူးယူ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။
၂၀၀၈ခုႏွစ္ ပညာသင္ႏွစ္ ရန္ကုန္အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ႏွင့္ မႏၱေလး အေ၀းသင္ တကၠသိုလ္တို႕၏ အနီးကပ္ ပို႕ခ်သင္တန္းႏွင့္ အတန္းတင္စာေမးပြဲမ်ားကို
ပထမအသုတ္
သင္တန္းႏွစ္
ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္၊ တတိယႏွစ္
အထူးျပဳ
သိပၸံအထူးျပဳမ်ားအားလံုး
စာေမးပြဲက်င္းပမည့္ရက္
၆-၁၀-၂၀၀၈ မွ ၁၃-၁၀-၂၀၀၈ထိ

ဒုတိယအသုတ္
သင္တန္းႏွစ္
ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္၊ တတိယႏွစ္
အထူးျပဳ
အဂၤလိပ္စာ၊ ပထ၀ီ၀င္၊ ဒႆနိကေဗဒ၊ စိတ္ပညာ၊ အေရွ႕တိုင္းပညာ၊ ဥပေဒပညာ
ဥပေဒပညာ(စတုတၳႏွစ္)
အနီးကပ္သင္တန္း ပို႕ခ်မည့္ရက္
၁၅-၁၀-၂၀၀၈ မွ ၂၄-၁၀-၂၀၀၈ထိ
စာေမးပြဲက်င္းပမည့္ရက္
၂၈-၁၀-၂၀၀၈ မွ ၄-၁၁-၂၀၀၈ထိ

တတိယအသုတ္
သင္တန္းႏွစ္
ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္၊ တတိယႏွစ္
အထူးျပဳ
ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာမႈ၊ ရသစာေပ၊ သမိုင္း၊ စီးပြားေရးပညာ၊ ျပည္သူ႕ေရးရာ၊ အိမ္တြင္းစီးပြား၊ စီးပြားစီမံ
အနီးကပ္သင္တန္း ပို႕ခ်မည့္ရက္
၇-၁၁-၂၀၀၈ မွ ၁၇-၁၁-၂၀၀၈ထိ
စာေမးပြဲက်င္းပမည့္ရက္
၂၁-၁၁-၂၀၀၈ မွ ၂၉-၁၁-၂၀၀၈ထိ

စာေမးပြဲကို အခက္အခဲမရွိ ေအာင္ျမင္စြာေျဖဆိုႏိုင္ၾကပါေစ။

အိပ္စရာရွားလို႕

ကိုယ့္ပံုကိုယ္ လာေရြးၾကေနာ္... ဓာတ္ပံုဖိုး မယူဘူး အလကားကိုေပးတာ...


အိပ္ေနလိုုက္တာ ၾကည့္ပါဦး...


ဇက္လည္း က်ိဳးပါဦးမယ္...

ဒီေနရာေလးဆို မဆိုးဘူး...

အိုက္တင္ေလးက မိုက္တယ္ကြာ... လက္ေလးတေခ်ာင္းေတာင္ ေထာက္လိုက္ေသး...

ကားေပၚေတာင္ အလြတ္မေပးဘူး...

အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႕က ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္...

အိုးမိုင္ေဂါ့လ္... အေတာ့္ကို အိပ္ေရးပ်က္ေနပံုပဲ

ၿပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစ...

ဇီးျဖဴသီး ဇေကာထဲထည့္လွိမ့္မယ္

ဒီေန႕ စာေရးသူ သင္တန္းကေန ဒိုင္နာကားစီးၿပီး ျပန္လာပါတယ္။ ဒိုင္နာကားေတြ ၿပိဳင္ေမာင္းတာ ေၾကာက္စရာပါ ခုရက္ပိုင္းအတြင္း ယာဥ္တိုင္မႈေတြ ေန႕တိုင္းလို ၾကားေနရပါတယ္။ ၂ရက္ေန႕က ယာဥ္တိုက္မႈမွာ လူတဦး ပြဲခ်င္းၿပီး ေသခဲ့ပါတယ္။ ၃ရက္ေန႕မွာ လူေလးဦးကို တိုက္ခံရပါတယ္။ ကားအခ်င္းခ်င္း ၿငိၾကပါတယ္။ စည္းကမ္းမဲ့ မစဥ္မဆင္ ေမာင္းႏွင္မႈေၾကာင့္ လူအခ်ိဳ႕ အသက္ဆံုးရႈံးၾကရသလို၊ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရၾကလို႕ အလုပ္မသြားႏိုင္၊ ေက်ာင္းမတက္ႏိုင္ ျဖစ္ၾကရပါတယ္။ ကားႏွစ္စီးၿပိဳင္လာၿပီဆို အလုအယက္ ေမာင္းေနလိုက္ၾကတာ ကားၿပိဳင္ပြဲ ေရာက္ေနလား ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။
ယာဥ္တိုက္မႈအမ်ားစုက ဒိုင္နာကားေတြပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကားအခ်င္းခ်င္းတိုက္ၿပီဆို ၾကည့္လိုက္ ဒိုင္နာ၊ လူနဲ႕တိုက္မိျပန္ၿပီဆို ၾကည့္လိုက္ ဒိုင္နာနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ပြဲေတာင္းေနပါတယ္။ စာေရးသူ အျမင္မွာေတာ့ ဒိုင္နာကားေတြက အရမ္းေမာင္းၾကလို႕လို႕ ထင္ပါတယ္။ ဒီလထဲမွာ ကားႏွစ္စီးၿပိဳင္ေမာင္းလို႕ သြားေနၾက လမ္းမဟုတ္ဘဲ တျခားရပ္ကြက္ထဲရွိ လမ္းေတြထဲ ျဖတ္ေမာင္းတာ စာေရးသူၾကံဳတာ ႏွစ္ေခါက္ရွိၿပီ။ သူတို႕ကေတာ့ ခရီးသည္ေတြ လိုရာခရီး ျမန္ျမန္ေရာက္တာေပါ့့လို႕ ေျပာစရာရွိတယ္။ ျမန္ျမန္မေရာက္လည္းေနပါ ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ ျပန္ေရာက္ဖို႕ပဲ လိုပါတယ္။

ကားေပၚမွာလည္း ရြတ္လိုက္တဲ့ ဘုရားစာ ရသမွ်လည္း ကုန္ၿပီ။ ေက်ာက္ေျမာင္းမွာ ေကြ႕လိုက္ေတာ့ စလစ္ျဖစ္သြားေသးတယ္။ ဘရိတ္မိေပလို႕သာေပါ့ ႏို႕မဟုတ္ အိမ္ေတာင္ ျပန္ေရာက္ပါ့မလားမသိဘူး။ ကားေပၚမွာ ပါလာတာ လူလို႕ေတာင္ ထင္ရဲ႕လားမသိပါဘူး။ ဇီးျဖဴသီး ဇေကာထည့္လိမ့္သလိုပဲ ဇီးျဖဴသီး ထည့္လိမ့္တာေတာင္ သက္သာဦးမယ္။ လိုရာမွတ္တိုင္ေရာက္ဖို႕ ဆုေတာင္းယူရတယ္။ ကားစီးေနရင္း ဟုိတေလာက ဖတ္ရတဲ့ ဟာသေလး တခုသြားအမွတ္ရမိပါတယ္။ အျဖစ္က ဒီလို...

ငရဲျပည္၌ ဆရာေတာ္တပါးႏွင့္ ကားဆရာ တစ္ဦးအား ယမမင္းက စီရင္ခ်ခန္းမွာ ကားဆရာကို နတ္ျပည္သို႕ ပို႕ၿပီး ဆရာေတာ္ကို ငရဲက်ခံေစပါတယ္။ ဒီစီရင္ခ်က္ကိုု မေက်နပ္တဲ့ ဆရာေတာ္က ခုလို ေမးလိုက္ပါတယ္။
ဆရာေတာ္ ----- ဆရာေတာ္က ေန႕စဥ္ေန႔တိုင္း တရားေဟာေျပာၿပီး က်င့္ၾကံအားထုတ္လို႕ အကုသိုလ္အလုပ္ကို မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို႕ ဆရာေတာ္က နတ္ျပည္မသြားရဘဲ ကားဆရာက နတ္ျပည္သြားရတာလဲ...

ယမမင္း ----- အရွင္ဘုရား တရားေဟာတယ္ဆိုတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာေတာ္ တရားေဟာေနစဥ္မွာ တရားနာ ပရိတ္သတ္ေတြက အိပ္ငိုက္ေနၾကပါတယ္။ ကားဆရာက ကားေမာင္းတဲ့အခါမွာ ေနာက္ကပါလာတဲ့ ခရီးသည္ေတြက ဘုရားစာရႊတ္ၿပီး လိုက္ပါလာၾကရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကားဆရာက ဘုန္းႀကီးထက္ ပိုၿပီး ကုသိုလ္ပိုရလို႕ နတ္ျပည္သြားရတာပါတဲ့ေလ....
ကဲ..... ေကာင္းေရာေပါ့

ေတြးၿပီး ျပံဳးႏိုင္ၾကပါေစ.......

အတၳဳပတၱိဂိမ္း

အိုး...မုိင္ေဂါ့လ္
မီးေလး ဘေလာ့ဂ္အိမ္ေလး မေရာက္တာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာသြားၿပီလဲမသိ...
စာေမးပြဲကလည္း နီးေနေတာ့ အသြားအလာေတြ ေရွာ့ေနရတယ္...
ဘေလာ့ဂ္အိမ္ေလးကို ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ စီပံုးထဲမွာ “ဂစ္...ဂစ္...ဂစ္...ဂစ္” တက္ေနၿပီ လုပ္ၾကပါဦးဗ်ိဳ႕...
မဟုတ္မွလြဲေရာ ဒီအရြယ္တက္ေနရင္ ၀က္ရူးျပန္ေရာဂါရွိလို႕ ျဖစ္ရမယ္...
အျမန္ျမန္ေသာ့ရွာၿပီး လက္ကို ေၾကးေသာ့နဲ႕ ခတ္လိုက္ေတာ့မွာ ဟင္းဆို က်သြားတယ္...
တက္ေနတဲ့ သူက စာဖတ္သူတို႕ ဘယ္သူမွတ္လဲ မီးေလးနဲ႕ နာမည္ဆင္တူတဲ့ ေကာင္မေလး...
သူ႕နာမည္က မီးငယ္တဲ့... (ညီမေလးေရ အေပ်ာ္ပါ ေနာက္တာေနာ္... စိတ္ဆိုးရ၀ူး... ေျပာခ်င္တာလည္း ေျပာၿပီးၿပီ :D)

အဲေနာက္ၿပီး ေအာ္ထားတာရွိေသးတယ္ သူမtagထားတာ မေရးေပးရင္ ကူညီမဲ့သူမရွိ ျဖစ္မွာတဲ့ေလ...
ဒီေတာ့လည္း မီးေလးတို႕ မေရွာင္သာေတာ့ပီေပါ့... (ကိုယ္ကအၿမဲ ကူညီလိုေနတာေလ...)
ကဲ ဒီေတာ့လည္း ကိုယ့္ရဲ႕ အတၳဳပတၱိေလး ျဖည္ရတာေပါ့... Tagေရာဂါပိုး ျပန္လည္၀င္ေရာက္လာၿပီမို႕ သတိသာ ထားၾကေပေတာ့...

ကိုယ္႔ရဲ႕နာမည္ ---------- မီးေလး
ကိုယ္႔ကို သူငယ္ခ်င္းေတြကဒီလိုေခၚတယ္ ---------- အီေၾကာင္ (အေၾကာင္ရိုက္တတ္လို႕ :D ေဟာ.... မီးငယ္ သူလုပ္မွပဲ ေပၚကုန္ပီ :P)
ကိုယ္ဒီမွာေနတယ္ ---------- ေျမႀကီးေပၚေဆာက္တဲ့အိမ္ (အဲဒီအိမ္မွ မေနရင္ ေနစရာမရွိ...)
ကိုယ္႔ဆီဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္ ---------- ၀၉-၉၉၉၉၉၉၉(ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ ဟီ..ဟိ)
ကိုယ္႔ရဲ႕အၾကိဳက္ဆံုးေတြက-
အေရာင္ဆိုရင္ ---------- မိုးျပာေရာင္ (ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈရွိတယ္ ထင္ရလို႕)
အ၀တ္အစားဆိုရင္ ---------- ရွပ္အက်ၤီ၊ စပို႕ရွပ္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ (၀တ္ရတာ ေပါ့ပါးၿပီး လံုျခံဳမႈရွိလို႔... ကပ္ၾကြားတာ)
အစားအစာဆိုရင္ ---------- ေၾကအိုး(YKKO)၊ ၾကက္ဆီထမင္း(ကံုးထက္)၊ ႏွင္းပုလဲေရခဲမုန္႔(ကံုးထက္)၊ ၀က္သားဒုတ္ထိုး(ဘာျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္လိုက္ ေမာင္းသြင္း :D)၊ အာပူလွ်ာပူ(မင္းလမ္း)၊ ေရခဲမုန္႕ေက်ာ္(Million Coin)….(ရႊတ္... ေရးရင္းနဲ႕ သြားရည္ေတာင္က်လာၿပီ၊ ဒါေတာင္ အကုန္မပါေသး၀ူး)
ပစၥည္းဆိုရင္ ---------- Dolls
သီခ်င္းဆိုရင္ ---------- နားေထာင္ရသမွ်အကုန္ႀကိဳက္ ဟီး
စာေရးစာဆရာ ---------- စာေရးသူမွန္သမွ် အကုန္ႀကိဳက္
စာအုပ္ လမ္းမွာက်ေနတဲ့ စာကၠဴစုတ္ေတာင္ ေကာက္ဖတ္
Life style ---------- ေပ်ာ္ေအာင္ေနတယ္
ကိုယ္႔ရဲ႕၀ါသနာ ---------- စာေရးျခင္း
အလိုခ်င္ဆံုးလက္ေဆာင္ ---------- စစ္မွန္တဲ႔ခင္မင္မွဳ
ကိုယ္႔ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူက ---------- ကုိယ္ကိုယ္တိုင္ (အေရးေပၚၾကံဳလာရင္ ကုိယ္အသက္ရွင္ဖို႕ အရင္ဆံုး ႀကိဳးစားရလို႕ပါ ေနာက္မွသာ က်န္တဲ့သူကို သတိရတတ္တဲ့ လူ႕သဘာ၀မုိ႔ပါ :P)
ကိုယ္႔ရဲ႕ အေလးစားဆံုးသူက ---------- ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ
ကိုယ္႔ရဲ႕ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းက ---------- စိတ္သေဘာထား
ကုိယ္႔ကို အမ်ားဆံုးနားလည္မွဳေပးႏိုင္သူက ---------- မိမိခႏၶာ (ကိုယ္က ညမအိပ္ဘဲနဲ႕ စာေတြထိုင္လုပ္ေနရင္ ခႏၶာကိုယ္က နားခ်င္တာေတာင္ သူက သည္းခံေပးတယ္ေလ)
ကိုယ္႔ရဲ႕ အမုန္းဆံုးသူက ---------- မ်က္စိ (စာဖတ္မယ္ဆို အလိုလို အိပ္ခ်င္လာတယ္ ဘာေရာဂါမွန္းကို မသိဘူး)
ရင္အခုန္ဆံုးအခ်ိန္ ---------- ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့အခ်ိန္
အေၾကာက္ဆံုးအခ်ိန္ ---------- တေယာက္တည္းရွိေနတဲ့အခ်ိန္
အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ ---------- ေမွ်ာ္မွန္းထားသလို ျဖစ္မလာတဲ့အခါ
အမွတ္တရေန႔ ---------- ၁၂.၆.၂၀၀၆-၈ ၊ ၂၂.၆.၂၀၀၆-၇
ဆုေတာင္းတုိင္းသာျပည္႔မယ္ဆိုရင္ေတာင္းမဲ႔ဆု ---------- ဘ၀ဆက္တိုင္း ဆက္တိုင္း စာေမးပြဲေတြနဲ႕ မတိုးရပါလို၏
အခ်စ္ဆိုတာ ---------- ႏြားႏုိ႕ေရာင္းတဲ့ ခ်စ္တီး :P
အမုန္းဆိုတာ ---------- ေက်ာ္သူစိုး (သူက အမုန္းမ်ားစြာအတြက္ သီခ်ငး္ကို ဆိုထားတာေလ … :P)
အလြမ္းဆိုတာ ---------- မသိဘူးလား... ၀က္သားေရာင္းတဲ့ တရုတ္မေလ
သံေယာဇဥ္ဆိုတာ---------- ခ်ည္မိရင္ ျဖည္မရတဲ့ေႏွာင္ႀကိဳး
ဘ၀ဆိုတာ ---------- ေနတတ္ရင္ ေက်နပ္စရာပါ
သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ---------- အႏိုင္က်င့္ဖို႕... :P
ခ်စ္သူဆိုတာ ---------- ခိုင္းစားဖို႕...
ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ဒီလိုထင္တယ္ ---------- ေ၀ဖန္ေပးၾကပါဗ်ိဳ႕
ကိုယ္႔ရဲ႕လက္ဆြဲေဆာင္ပုဒ္က ---------- ပစ္တိုင္းေထာင္လိုေနမယ္
အေျပာခ်င္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း ---------- Always Keep Smiles Your Face. :P

ကဲ ကိုယ္က သူမ်ားtagတာ ေျဖၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ဒီတခါ သူမ်ားကို ျပန္tag အလွည့္ မ်က္ခံုးသာ လႈပ္ေပေတာ့...

ကိုင္း...လာေလေရာ့
ကိုပီေက
ကိုေအာင္မ်ိဳးဟန္
မမီ
လင္း
ညေလး
Tag ကိုေျဖေပးတဲ့သူ ဒီ၀ါကၽြတ္မွာ ျမန္ျမန္စြံၿပီး အပ်ိဳၾကီး/လူပ်ိဳႀကီး ဘ၀က ကၽြတ္ပါေစ...
မေရးေပးတဲ့သူက တသက္လံုး အပ်ိဳႀကီး/ လူပ်ိဳႀကီး ျဖစ္မွာဗ်...

တစ္ႏွစ္ျပည့္ၿပီ...

မီးေလးဘေလာ့ဂ္ ဘာလိုလိုနဲ႕ Aug 21က တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ...
မီးေလးဆီကုိ လာလည္က်တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါ အကို၊ အမ၊ ညီေလး၊ ညီမေလးမ်ား အားလံုးနဲ႕ သည္းခံၿပီး လာဖတ္ေပးၾကတဲ့ စာဖတ္သူမ်ားအားလံုးကို ဦးစြာပထမ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုပါတယ္...
ဒီဘေလာ့ဂ္ေလး ဖန္တီးခဲ့စဥ္က မအားတဲ့ၾကားက အစစအရာရာ ကူညီပံ့ပိုးေပးတဲ့ မီးေလးရဲ႕ ခ်စ္သူ...
ဒီၾကားထဲမွာ မအားေတာ့လို႕ ဘေလာ့ဂ္ကို သိပ္မသြားျဖစ္၊ ပို႕စ္ေတြလည္း သိပ္မေရးျဖစ္ ျဖစ္ခဲ့ခ်ိန္မွာ မီးေလးက ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ဖ်က္ဖို႕စဥ္းစားေနခဲ့စဥ္ သူရဲ႕ အားေပးကူညီမႈေၾကာင့္ ဒီေန႕ အထိ ဘေလာ့ဂ္သက္တမ္း ရွိလာခဲ့တာပါ...
ဒါေၾကာင့္ မီးေလးရဲ႕ခ်စ္သူကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...

ဘေလာ့ဂ္စေရးစဥ္အခါက ျမန္မာစာေဖာင့္မေရးတတ္လို႕ မေတာက္တေခါက္ အဂၤလိပ္လိုနဲ႕ စတင္ေရးခဲ့ခ်ိန္မွာ ျမန္မာစာေဖာင့္ေရးနည္းႏွင့္တကြ လိုအပ္ခ်က္မ်ားအား လမ္းညႊန္ေျပာျပေပးတဲ့ zeRoTraSh ကိုလည္း ေက်းဇူး အထူးတင္ရွိပါေၾကာင္း...
ကိုရန္ေအာင္၊ ကိုေမာင္လွတို႕ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေတြကေန ဘေလာ့ဂ္ေရးနည္းေတြ သိမွတ္ခဲ့ရ လို႕လည္း ဒီေန႕ဒီလိုျဖစ္လာရတာပါ...
ပညာေတြျဖန္႕ေ၀ေပးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္မ်ားအားလံုးလည္း အားလံုးထက္သာတဲ့ ပညာရွင္ႀကီးေတြ ျဖစ္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္...
ဘေလာ့ဂ္ေလး အဆင္ေျပေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ျဖစ္ေအာင္ ၀ိုင္း၀န္ပံ့ပိုးေပးၾကေသာ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား အားလံုးႏွင့္တကြ က်န္ရွိေနေသးေသာ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူအားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ ရွိပါေၾကာင္း...
ေနာက္မ်ားလည္း ဆက္လက္အားေပးၾကပါဦး...
ဆက္၍ႀကိဳးစားပါဦးမည္....

HIV/AIDS ေ၀ဒနာရွင္မ်ားအား ၀ိုင္း၀န္းကူညီၾကပါစို႕...

ခုတေလာ မီးေလးစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတာ တခုရိွတယ္။ မီးေလးတို႕ ေကာင္ဆယ္လင္းလုပ္တယ္ဆိုတာ ေဆးကုတယ္လို႕ အခ်ိဳ႕က ထင္ၾကတယ္။ မီးေလးတို႕ ေဆးကုတာမဟုတ္ပါဘူး စိတ္ဓာတ္က်ေနတဲ့ ေရာဂါေ၀ဒနာရွင္ေတြကို ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြး အၾကံေပးတာပါ။ ခုဆို HIV/AIDS ေရာဂါပိုး ေသြးစစ္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြးခံယူၿပီးမွ ေသြးစစ္ၾကဖို႕ ပညာေပးဇာတ္လမ္းတြဲေတြ ေန႕တိုင္းလိုလို ျမန္မာ့အသံ/ ျမ၀တီကေန ထုတ္လႊင့္ျပသေနပါတယ္။ ဒါကလည္း အေရးၾကီးဆံုးအပိုင္းမွာ ပါပါတယ္။ ေရာဂါပိုးရွိ/ မရွိ သိဖို႕ပဲ အေရးၾကီးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေရာဂါပိုးရွိလာၿပီဆိုရင္ေရာ ဘာလုပ္ၾကမလဲ? ဘာလုပ္သင့္သလဲဆိုတာ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပညာေတြတတ္တတ္ Control လုပ္ႏိုင္ဖို႕ အင္မတန္ရွားပါတယ္။ Counselling လုပ္တာ အပိုအလုပ္လို႕ အခ်ိဳ႕က ထင္ေနၾကတယ္။
မီးေလးတို႕ အပိုမလုပ္ပါဘူး အလုပ္ကို အလုပ္နဲ႕ပဲ သက္ေသျပပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႕လာေဆြးေႏြးတဲ့ Clientက Counselling Roomက ထြက္သြားတာနဲ႕ ကုိယ့္ကိုယ္ကို Confident ရွိလာရမယ္။ သူ႕အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိလာရမယ္။ ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာ Clientကိုယ္တိုင္ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္လာရပါတယ္။ Clientကို ၾကည့္လို႕ ဒီလုိပံုစံျဖစ္မေနဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဒီCouncellor က Councelling မႏိုင္တာလား။ Client က Crisis ရေနတာလား မွန္မွန္ကန္ကန္ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ရပါမယ္။ ပံုမွန္အေနအထားဆိုတာက စိတ္မမွန္တာကို ေျပာတာပါ။ Crisis ရေနတဲ့ Client တဦးကို Councellor က အတင္း Councelling ၀င္လို႕မရပါဘူး။ Councellor တဦးက Client မ်က္ႏွာကို ဖတ္တတ္ရပါမယ္။ Councellor တဦးမွာ ရွိသင့္ရွိအပ္တဲ့ အခ်က္မ်ားနဲ႕ စိတ္ေနစိတ္ထားမွာ အားလံုးပါပါတယ္။ ေနာက္တခုက Concellorနဲ႕ Clientပဲ အေပးအယူမွ်ေနလို႕ မျဖစ္ပါဘူး။ Client နဲ႔ မိသားစုလည္း အေပးအယူမွ်ဖို႕ လိုပါတယ္။ Client တဦးက Councellorဆီ အားကိုးၿပီး အၿမဲ လာေနုၿပီဆို ဒါCouncelling မပီျပင္တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ့ကို ၀ိုင္းပစ္ပယ္ထားၾကတယ္ ဆရာမရယ္။ ဆရာမတို႕က ကၽြန္ေတာ္ေျပာသမွ်လည္း နားေထာင္ေပးတယ္ ဆရာမဆီလာရင္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္သက္သာရာရၿပီလို႕ဆိုလာရင္ Councellor ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ သတ္ေသဖို႕ေကာင္းေတာ့တယ္။
Crisis Counseling, Problem-solving Counseling, Decision-making Counseling, Family Counseling ဆိုၿပီး တို Counselling အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ Family Counselingပါၿပီးသားပါ မိသားစုေတြကို Counseling လုပ္ေပးဖို႕လိုပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ရွက္လို႕ မလာခ်င္ၾကတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ရွိေနလို႕လည္း ခုလို နိဒါန္းေတြ အရွည္ႀကီးပ်ိဳးေနရတာပါ။ ဇာတ္လမ္းက ခုမွစမွာ ဒါေတာင္ အေတာ္ရွည္ေနၿပီ… ဟီ ဟိ

Client က အသက္၄၀ေက်ာ္ အမ်ိဳးသားတဦးပါ။ သူက ဟိုင္းေ၀းကားေမာင္းပါတယ္။ သူ႕မွာ ေရာဂါပိုးရွိတယ္ ဆိုတာသိတာနဲ႕ သားသမီးေတြက သူနဲ႕အတူ မေနၾကေတာ့ပါဘူး။ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ဆံုးသြားတာ ၆ႏွစ္ေလာက္ ရွိၿပီေျပာပါတယ္။ သူက ေရာဂါနည္းနည္းျပင္းထန္ေနလို႕ ေဆးရံုတက္ေနရတဲ့ လူနာတေယာက္ ဒါေပမဲ့ သူ႕သားသမီးေတြက ကုန္က်စရိတ္ေတာ့ ေပးတယ္။ လာၾကည့္ေဖာ္ေတာ့မရဘူး သူ႕ညီကပဲ လာၿပီး ျပဳစုေပးေနရတယ္။ သူ႕သားသမီးေတြက ပညာတတ္ေတြပါ။ တေယာက္က ေက်ာင္းၿပီးၿပီ၊ တေယာက္က ေဆးေက်ာင္းတက္ေနတယ္။ မီးေလးတို႕ Counseling လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးက ဒီေရာဂါျဖစ္လာတဲ့အတြက္ကို ခံႏိုင္ရည္လည္းရွိတယ္၊ စိတ္ဓာတ္လညး္မက်ဘူး၊ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာလဲ သိတယ္ ဆရာမ။ ဦးတို႕က ကားသမားေတြဆိုေတာ့ လိင္ကိစၥမေရွာင္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဦးရဲ႕ သားနဲ႕သမီးက ေရာဂါပိုးရွိတယ္ဆိုထဲက သူ႕အေဒၚအိမ္မွာပဲ သြားေနၾကေတာ့တယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္ထဲက သူတို႕ကို ဦးမေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ ဦးမေသခင္ေတာ့ သူတို႕ေလးေတြကို ျမင္သြားခ်င္ပါတယ္လို႕ ေျပာရင္း သူ႕မ်က္၀န္းထဲက မ်က္ရည္စေတြ ထိုးထြက္လာပါတယ္။ မီးေလးရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ အစတည္းက မ်က္ရည္လြယ္တဲ့သူဆိုေတာ့ ရင္ထဲမွာ ဆို႕တက္လာတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ တီခ်ယ္ Dr.ေအးျမတ္လြင္ ေျပာတဲ့ “Clientရဲ႕Historyေတြက အရမ္းသနားစရာေကာင္းေနတဲ့ အခါ သူတို႕ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေတြထဲမွာ ကိုယ္ပါနစ္ေမ်ာမေနရဘူး။ ကုိယ္ပါ လိုက္နစ္ေမ်ာေနမယ္ဆိုရင္ Counseling မပီျပင္ဘူး” ဆိုတဲ့စကားကို နားထဲမွာ ျပန္ၾကားေယာင္လာမိတယ္။ စိတ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးထိန္းၿပီး ေလာေလာဆယ္ ဦးရဲ႕ က်န္းမာေရးက အေရးႀကီးေၾကာင္း၊ အရင္ဆံုး ေနေကာင္းေအာင္ လုပ္ဖို႕လိုေၾကာင္း အားေပးစကားေျပာၿပီး ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သားနဲ႕သမီးကို ေခၚၿပီး Family Counselingလုပ္ေပးမယ္။ ဦးအေနနဲ႕ ေသခ်ာေျပာျပၿပီး ေခၚလာခဲ့ဖို႕ ေျပာၿပီး ထိုလူနာအခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒီ့ဦးမ်က္ႏွာပဲ ျမင္ေနၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ Conselling လုပ္တာ ေတာ္ေတာ္လည္း ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အားနည္းေနေသးတာ စဥ္းစားမိရင္း ယူၾကံဳးမရျဖစ္မိပါတယ္။
တျခားႏိုင္ငံေတြမွာ Counselingကို ေတာ္ေတာ္က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ အသံုးျပဳလာၾကပါၿပီ။ ဒီမွာေတာ့ Counseling လာလုပ္ၿပီဆိုရင္ လူေတြက အထင္ေသးတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႕ ၀ိုင္းၾကည့္ၾကပါတယ္။ ဟိုမွာေလ ေအကိုက္ေနတာ။ အဲေတာ့ ဘယ္သူက လာခ်င္မွာလဲ။ ေရာဂါျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းသာ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒီေရာဂါပိုးရွိတာနဲ႕ လိင္ကိစၥလိုက္စားတယ္ဆိုတာ ပံုေသမရွိပါဘူး။ တျခားအေျခအေနေတြက တဆင့္လည္း ကူးစက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ- လိင္ကိစၥလံုး၀ မလိုက္စားဘူး၊ ေဆးလိပ္မေသာက္ဘူး၊ ကြမ္းမစားဘူး ဒါေပမဲ့ ေဆးမွင္ေၾကာင္ေတာ့ ထိုးတယ္။ ထိုးတဲ့အခါမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ မွ်သံုးၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲ တေယာက္က HIVပိုးရွိေနတယ္ဆိုရင္ ေဆးထိုးအပ္ကတဆင့္ ကူးစက္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲလိုကူးစက္ခံရတဲ့ လူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္မွာ ဒဏ္ရာရွိေနတဲ့အခါ ေရာဂါပိုးရွိသူရဲ႕ ေသြးကို သြားကိုင္မိလို႕ ကူးစက္ခံရတာ။ တခ်ိဳ႕ဆို ရြာေတြ(မဖြ႕ံၿဖိဳးေသးတဲ့ရြာ)မွာ ေဆးထိုးအပ္ကို ျပဳတ္ၿပီး သံုးေနတုန္းပါပဲ။ ထိုမွတဆင့္ ကူးစက္ခံရတာ ရိွပါတယ္။ အဲဒီ Clientက အသက္ ၈၀ေက်ာ္ အဘြားတဦးပါ။
ခုေနာက္ပိုင္းမွာ လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာဂါပိုးရွိသူေတြကို တတတ္တအား ၀ိုင္း၀န္းကူညီေနၾကတာ ေတြ႕ရလို႕ အတိုင္းမသိ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ Counseling Centreေတြမွာ ဒီလူ ဘာလာလုပ္တယ္ဆိုတာ မသိႏိုင္ေအာင္ လူငယ္စင္တာေတြ၊ ေဆးခန္းေတြ၊ ဓာတ္ခြဲခန္းေတြနဲ႕ ေရာထားၾကပါတယ္။ ေရာထားလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ဒီလူ ဒီေနရာကို လာတယ္ဆိုတာေတာ့သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ဘာလာလုပ္တယ္ဆိုတာ အျပင္ပန္းကေန မေ၀ဖန္ၾကေတာ့ဘူး။ ေဆးခန္းလာျပတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ လူငယ္စင္တာလာတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္ေလ။ ဒါက ဒီမွာလိုက္လုပ္ေနရတဲ့ အေျခအေနေလ။ မိဘမွာ ဒီေရာဂါရွိလို႕ သားသမီးက ျပစ္ပယ္တယ္ဆိုတာ မလုပ္သင့္ မလုပ္ေကာင္းပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး မိဘက ဘာႀကီးပဲ ျဖစ္ေနပါေစ မိဘက မိဘပါပဲ။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ သားသမီးေတြအတြက္ ေက်းဇူးဆပ္ဖို႕ အခြင့္အေရး ေပၚလာတယ္လို႕ သေဘာထားၿပီး ဂရုစိုက္ျပဳစုေပးသင့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပညာတတ္ေတြေလ မိဘက ဒီအေျခအေနထိေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္လာၿပီးၿပီ။ ပညာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ တတ္ေနပါေစ မသိတတ္ရင္ အဲဒီလူ ဘယ္ေတာ့မွ ႀကီးပြားတိုးတက္မွာ မဟုတ္ဘူး အလကားပဲ။ အတူတူေနရံုနဲ႕ ေရာဂါမကူးစက္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အသိပညာေပးထားၿပီးသားပါ။ သိလားဆိုေတာ့ သိတယ္ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႕မလုပ္ႏိုင္ၾကဘူး။ စာဖတ္သူတို႕ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အဲဒီလိုလူေတြရွိရင္ ၀ိုင္း၀န္းေျဖာင္းဖ်ေပးၾကပါ။ Counselingလုပ္ဖို႕ လိုအပ္ရင္ မီးေလးအီးေမးလ္ကေနတဆင့္ Conseling လုပ္ေပးပါမယ္။ မီးေလးကို အီးေမးလ္နဲ႕ တဆင့္ဆက္သြယ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ meilay1986@gmail.com ကေနတဆင့္ ဆက္သြယ္ႏိုင္ပါတယ္။

အခ်စ္စမ္းၾကမယ္

ဒီပို႕စ္ေလးက ဘေလာ့ဂ္ဂါ ကိုေဇာ္သက္ပို႕တဲ့ ေမးလ္ကေန ကူးယူတင္ျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္...
ခ်စ္သူေတြၾကား အခ်စ္စမ္းၾကည့္ရေအာင္လား

လက္မထပ္မီ
ေကာင္ေလး။ ။ သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ ငါ့ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ေန႔ ေရာက္လာခဲ့ျပီ။
ေကာင္မေလး။ ။ နင္ ေနာင္တရမလား
ေကာင္ေလး။ ။ ဟာ.. တစ္ခါမွ အဲဒီလို မစဥ္းစားမိဘူး။
ေကာင္မေလး။ ။ ငါ့ကို တကယ္ခ်စ္လား
ေကာင္ေလး။ ။ တကယ္ေပါ့။
ေကာင္မေလး။ ။ ငါ့အေပၚ သစၥာေဖာက္မွာလား။
ေကာင္ေလး။ ။ အဲဒီလို တစ္ခါမွ မေတြးထားမိဘူး။
ေကာင္မေလး။ ။ ငါ့ကို တစ္ခါေလာက္ နမ္းပါလား။
ေကာင္ေလး။ ။ အင္း.. တစ္ခါထက္ကို မကဘူး။
ေကာင္မေလး။ ။ ယူျပီးရင္ နင္ငါ့ကို ရိုက္မွာလား။
ေကာင္ေလး။ ။ လံုး၀ မျဖစ္ႏိုင္တာ
ေကာင္မေလး။ ။ ငါ နင့္ကို ယံုရမလား...
လက္ထပ္ျပီးေနာက္
စာကို ေအာက္မွ အထက္သို႔ တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္ပါ။

ကိုယ့္အေပၚ တကယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႕ေတြ႕ၿပီး ၿပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစ...

စုိေသာလက္ မေျခာက္မီ

သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ
ေရွးအခါက အဘိုးအိုတဦးမွာ သမီးသံုးေယာက္ရွိသတဲ့...
တေန႕မွာေတာ့ အဘိုးအိုဟာ သူ႕ရဲ႕ သမီးေတြကို အိမ္ေထာင္ခ်ထားေပးဖို႕ စီစဥ္သတဲ့...
ဒါေပမယ့္ သမီးေတြက အိမ္ေထာင္မျပဳခ်င္ေသးဘူးဆို ျငင္းၾကသတဲ့...
အဘိုးႀကီးလည္း ဘာလိုလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားရတာေပါ့...
တေန႕ေတာ့ အဘိုးအိုဟာ ခုလို အႀကံရသြားပါေတာ့တယ္...

အဘိုးအိုက သူ႕သမီးသံုးေယာက္လံုးကို ေရဇလံုသံုးခုနားမွာ တန္းစီၿပီး ရပ္ေနေစလိုက္တယ္...
ၿပီးေတာ့ အားလံုးကို တၿပိဳင္နက္တည္း ေရဇလံုထဲကို လက္ႏွစ္ခိုင္းလိုက္သတဲ့...
ေရဇလံုထဲက လက္ကို ထုတ္ခိုင္းျပန္သတဲ့...
ေရေတြက လက္ကေန စက္လက္က်ေနတာေပါ့...
အဘိုးအိုက ေရႏွစ္ထားတဲ့လက္ အရင္ေျခာက္သြားတဲ့သူကို အိမ္ေထာင္ခ်ေပးမတဲ့ေလ...

အငယ္ဆံုးသမီးေလးက သမီးမယူဘူး၊ သမီးမယူဘူးဆိုၿပီး လက္ခါၿပီးျငင္းသတဲ့...
ကဲ လက္အရင္ေျခာက္သြားတာ ဘယ္သူျဖစ္မလဲ ?
လက္ခါတဲ့ အငယ္ဆံုးသမီးပဲေပါ့ လက္ခါေတာ့ စက္လက္က်ေနတဲ့ လက္ကေရေတြက စင္သြားတယ္ေလ...
ဒီေတာ့ အရင္ဦးဆံုးေျခာက္သြားတဲ့ အငယ္ဆံုးသမီးေလးကို အိမ္ေထာင္ခ်ေပးလိုက္သတဲ့...
သူငယ္ခ်င္းတို႕ကို အိမ္ေထာင္္ျပဳဖို႕တိုက္တြန္းလာရင္ လက္သာခါေပေတာ့...
သားသမီးရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက အတင္းျငင္းေနၿပီဆို သတိသာထားေပေတာ့ ဗ်ိဳ႕...

ေတြးၿပီးမွ ၿပံဳးပါ...
သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကို ေလးစားလ်က္

မီးေလးဧပရယ္ခရီးသြားမွတ္တမ္း(ဇာတ္သိမ္း)

ေအာင္ပန္းက အသိအိမ္မွာ တည္းၾကျပီး ထိုအိမ္နားမွာ ရွင္ျပဳအလွဴတခုနဲ႕ ၾကံဳခဲ့ရပါတယ္။ ရွမ္းအိုးစည္ သံၾကားလို႔ သြားထြက္ၾကည့္ေတာ့ အလွဴ႕ရွင္အိမ္ကို အဖြဲ႕လိုက္ အဖြဲ႕လိုက္ ရွမ္းရိုးရာအက ကၾကၿပီး ဆုေတာင္းေပးကာ အလွဴရွင္မွ ဆုခ်ီးျမွင့္ပါတယ္။ အလွဴရွင္က မေမာမပန္းႏိုင္ဘဲ ရွမ္းလြယ္အိတ္ႀကီးလြယ္ကာ ကတဲ့အဖြဲ႕တိုင္း လိုက္ကျခင္းကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ သူ႕ရဲ႕ပီတိကို ခံစားလို႕ရႏိုင္ပါတယ္။ စာေရးသူတို႕လည္း မနက္ျဖန္ ခရီးဆက္ ရဦးမွာမို႕ ျပန္လာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။

မနက္၅နာရီ အိပ္ယာထၿပီး အျပင္ထြက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ခ်မ္းစိမ့္တဲ့ ေလႏုေအးက စီးႀကိဳေနပါေတာ့တယ္။ ရန္ကုန္မွာဆို ေၾကာကြဲေအာင္ ပူေနမွာပဲလို႕လည္း ေတြးမိပါတယ္။ ပင္းတယသြားတဲ့့ လမ္းတေလွ်ာက္ ေအးလို႕ အေႏြးထည္ေတာင္ ၀တ္ထားရပါတယ္။ ကုံလံုဆရာေတာ္ဘုရား ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ကိုလည္း ၀င္ေရာက္ ဖူးေမွ်ာ္ၿပီး ပင္းတယလႈိဏ္ဂူုကို သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ ပင္းတယလႈိဏ္ဂူထဲမွ ဘုရားအဆူေပါင္း မ်ားစြာတို႕သည္လည္း လြန္စြာမွ ၾကည္ညိဳဖြယ္ေကာင္းလွပါတယ္။ ေစ်းဆိုင္တန္းမ်ားမွ လက္ဘက္၊ ရွမ္းပဲပုပ္ႏွင့္ ေရေႏြးၾကမ္းမ်ား ေခၚတိုက္ၾကပါတယ္။ စာေရးသူတို႕လည္း ၀င္ေသာက္ရင္း လက္ေဆာင္ေပးဖို႕ ၀ယ္ကာ ျပန္လာၾက ပါတယ္။ ထိုမွတဖန္ ကေလာ ႏွီးဘုရားသို႕လည္း သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ၿပီး၊ ျမင္းမထိလႈိဏ္ဂူသို႕လည္း သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ထို႕ေနာက္ ေအာင္ပန္းသို႕ျပန္လာၿပီး မိတၳီလာကားစီး၍ သာစည္သို႕ ညေန ၄နာရီခြဲမွာ ျပန္လာၾကပါတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္ စာေရးသူလည္း ဘုရားစာ အေတာ္မ်ားမ်ား ရြတ္ဖတ္ပြားမ်ားခဲ့ရပါတယ္။ အေၾကာင္းက လမ္းကလည္းၾကမ္း၊ ပတ္ပတ္လည္ ကလည္း ေတာင္ေတြႀကီး ေျမျပန္႕ဆိုတာ နတၳိ ျမင္ရဖို႕ကို ေ၀းေရာ ကားျဖတ္သြားရင္း ေနာက္ကဖုန္ေတြ အလိပ္လိုက္တက္လာၿပီး အေနာက္ကိုေတာင္ မျမင္ရပါဘူး။ အခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာေတာ့ လမ္းျပင္တာေတြကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ေတာင္ေပၚတက္လိုက္၊ ေတာင္ေအာက္ ဆင္းလိုက္နဲ႕ မ်က္စိတဆံုး ေတာင္ေတြႀကီးပါပဲ။ ကားေပၚပါလာတဲ့ တခ်ိဳ႕ခရီးသည္ေတြကလည္း ဟိုေန႕ကမွ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ကားေပၚက ျပဳတ္က်ၿပီး ဒီနားမွာ ေသထားတာ၊ ရန္ကုန္-ေတာင္ႀကီးကား ဘယ္ရက္က ေခ်ာက္ထဲျပဳတ္ၾကတာနဲ႕ စာေရးသူရဲ႕ မ်က္ႏွာ ဇီးရြက္ေလာက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ကားကလည္း ေမာင္းတဲ့ႏႈန္းက ျဖဴးေနတဲ့ လမ္းကို ေမာင္းေနတဲ့အတိုင္းပဲ။ လမ္းကလည္း ဆိုးဆိုေတာ့ စဥး္စားသာၾကည့္ပါေတာ့။ ရထားနဲ႕ သြားတုန္းကေတာ့ ဘာမွန္းေတာင္မသိလိုက္ဘူး။ လမ္းမွာ ေတာမီးေလာင္ေနတာလည္း ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ည၈နာရီေလာက္မွာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တခုမွာ ကားရပ္နားၿပီး ဆက္လက္ ထြက္ခြာလာခဲ့ ၾကပါတယ္။

ေနရာေတာ့ မသိေတာ့ဘူး နားတဲ့ေနရာထိ ေတာင္ေတြ မကုန္ေသးပါဘူး။ ဘုရားငါးဆူေရာက္မွပဲ ေျမျပန္႕ကို ျမင္ရပါတယ္။ ဘုရားငါးဆူၿပီးရင္ပဲ သာစည္ၿမိဳ႕ကို ည ၉နာရီခြဲမွာ ျပန္ေရာက္ပါတယ္။ ေနာက္ေန႕မနက္၈နာရီမွာ ဆိုင္ကယ္နဲ႕ သာစည္မွာရွိတဲ့ ဘုရားသို႕ သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ၿပီး မိတၳီလာသို႕သြားကာ မိတၳီလာကန္ၾကည့္ၿပီး ျပန္လာၾကပါတယ္။ ေနာက္ေန႕ တရက္နားၿပီး ၂၇ရက္ေန႕ မနက္ ၇နာရီ ၄၅ရထားနဲ႕ ရန္ကုန္သို႕ ျပန္လာၾက ပါတယ္။
ျဖဴးၿမိဳ႕အလြန္ဘူတာမွာ ရထားပ်က္ပါတယ္။ ပ်က္တဲ့အတြဲကို ၄င္းဘူတာမွာပဲ ခ်န္ထားခဲ့ဖို႕ စီစဥ္ၾကပါတယ္။ ပ်က္သြားတဲ့အတြဲက စားေသာက္ခန္းတြဲပါ။ ခရီးသည္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပ်က္မွာေပါ့ မတရားယူတာကိုး ေရသန္႕တဗူး ၄၀၀ဆိုၿပီး ၅၀၀တန္ေပးရင္ ေနာက္မွယူဆို ျပန္မအမ္းေတာ့ဘူး မင္းတို႕ေကာင္ေတြ က်န္ခဲ့တာေအးေရာလို႕ မေက်မနပ္ေျပာၾကပါတယ္။ ထိုဘူတာမွာ ၄၅မိနစ္ေလာက္ၾကာၿပီး ဆက္လက္ထြက္ခြာ လာပါတယ္။ စာေရးသူတို႕ပဲ ကံဆိုးတာလား မသိပါဘူး။ ပဲခူးဘူတာ ၀င္ကာနီးမွာ တခါထပ္ပ်က္ပါတယ္။ အိမ္ေတြလည္းမရွိ မီးေရာင္ကလည္း ကားသြားမွသာ ျမင္ရတာ။ ေမွာင္ေမွာင္ႀကီးထဲ ေဘးတဖက္ တခ်က္ကလညး္ ျမက္ခင္းေတြခ်ည္း ေအာက္လည္းမဆင္းရဲ နာရီ၀က္ေလာက္ ၾကာၿပီးေတာ့ ျပန္ေကာင္း သြားပါတယ္။ ပံုမွန္ဆို ည၈နာရီ ရန္ကုန္ဘူတာ ၀င္ရမည့္အစား ည ၁၀နာရီမွ ရန္ကုန္ဘူတာကို ေရာက္ပါတယ္။ စာေရးသူရဲ႕ ဧပရယ္လ္လ ခရီးသြားမွတ္တမ္းလည္း ဒီမွာတင္ နိဂံုးခ်ဴပ္လိုက္ပါတယ္။