အားနာတတ္တာ မေကာင္းဘူး.....

မီးေလးစဥ္းစားမိတာတစ္ခုကို တင္ျပလိုက္တာပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ျပန္သံုးသပ္ရင္းေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ အျမင္ေလးေတြလည္း ေဆြးေႏြးခ်င္တာပါတယ္။ လူတိုင္းလူတိုင္းက အားနာတတ္ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အားနာတတ္ၾကတဲ့လူမ်ိဳးကို ျပပါဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကိုကို ျပမိၾကပါလိမ့္မယ္။ မီးေလးကိုယ္တိုင္ကလည္း အရမ္းအားနာတတ္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိအားနာသလည္းဆို ကိုယ္ျပန္ေျပာလိုက္ရင္ သူ႕စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမလဲဆိုၿပီးေတာ့ကို အားနာေနတာ။ ဒါေပမယ့္ အရမ္းအားနာတတ္တာ မေကာင္းဘူးဆိုတာ နားလည္လာတယ္။ လိုက္ေတာ့ မလုပ္ႏိုင္ေသးဘူးေပါ့ေနာ္။ အရမ္းအားနာတတ္တာ မေကာင္းသလို၊ အရမ္းအားမနာတတ္တာ လည္း မေကာင္းဘူးေပါ့ရွင္။

အားနာတတ္ဆို မီးေလးတို႕ အိမ္နားက အန္တီႀကီးအေၾကာင္း ေျပာျပဦးမယ္ သူ႕သားေခ်ာ္လဲရင္းနဲ႕ လက္ကို သံျပားရွသြားတယ္။ ဒါနဲ႔အန္တီက အရမ္းစိုးရိမ္ ၿပီး ေဆးခန္းသြားျပတယ္။ ေဆးခန္းေရာက္ေတာ့ ကေလးကလည္း ေမးလို႕မရဘူး တအားငိုေနတာ လက္ကေသြးကလည္း အိ္မ္မွာတည္းက တိတ္သေလာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ ဆရာ၀န္က ႏႈတ္ခမ္းေယာင္ေနတာပဲ တျခားအေထြအထူးမရွိပါဘူးတဲ့။ အန္တီကလည္း ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိဘူး ျဖစ္တာကလက္ သားကေမြးကတည္းက ႏႈတ္ခမ္းက နည္းနည္းေထာ္ၿပီး အေပၚကို လန္ခ်င္သလိုျဖစ္ေနတာ။ ေျပာရမွာလည္း အားနာ၊ ဆရာ၀န္ဆို ျပန္ေတာ့လည္း ရွက္သြားမွာဆိုးလို႕ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ျပန္လာတယ္တဲ့။ ကဲ ဘယ္လုိ လုပ္ၾကမလဲ။ ေနရာတိုင္းသာ အားနာေနမယ္ဆိုရင္ မျဖစ္ဘူးဆိုတာေတာ့ သိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုက္မလုပ္ႏိုင္ၾကဘူး။ ဘေလာ့ဂ္ဂါသူငယ္ခ်င္းမ်ားကေကာ ဘယ္လိုလဲ? မည္သူမဆို ေဆြးေႏြးတင္ျပႏိုင္ပါတယ္။

ၾကြားခ်င္ဦးဟဲ့ …

တခါက အၾကြားသန္တဲ့ ၾကက္တူေရြးသံုးေကာင္သည္ သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္းတြင္ နားေနစဥ္-
ပထမၾကက္တူေရြး -“ ငါ့မွာ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဒီဂ်စ္တယ္နာရီတစ္လံုး၀ယ္ထားတယ္” လို႕ စေျပာလိုက္တယ္။
ဒုတိယၾကက္တူေရြး-“ငါ့ကေတာ့ မေန႕က ႏြားမႏွစ္ေကာင္ ၀ယ္လိုက္တယ္ ႏို႔ထြက္အရမ္းသန္တာပဲ” လို႕ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
တတိယၾကက္တူေရြးခင္ဗ်ာမွာ ဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္ဘဲ ငိုင္ေနတယ္။
ေနာက္တစ္ေန႕မွာေတာ့
ပထမၾကက္တူေရြး-“ငါ့နာရီေလး ဘယ္နားမွာက်ေပ်ာက္သြားလည္း မသိပါဘူးကြာ” ဆိုၿပီး မ်က္ႏွာရႈံ႕မဲ့ၿပီး ေျပာတယ္။
ဒုတိယၾကက္တူေရြး-“ငါ့ႏြားႏွစ္ေကာင္လညး္ ဘယ္သူခိုးသြားလည္း မသိဘူး၊ ရွာလို႕မေတြ႕ေတာ့ဘူး” ဆိုၿပီး ငိုႀကီးခ်က္မွနဲ႕ ေျပာတယ္။
တတိယၾကက္တူေရြး-“အင္း… သံုးနာရီေတာင္ထိုးၿပီပဲ ငါႏြားမႏွစ္ေကာင္ ႏို႕သြားညွစ္လိုက္ဦးမယ္”

ေတာ္လိုက္ပံုကေတာ့....

ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတြင္ ဆရာမတစ္ဦးသည္ စာသင္ ေနစဥ္ အိပ္ငိုက္ေနေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးအား -
“ ေမာင္ပီတာ မတ္တပ္ရပ္ပါဦးကြယ္၊ ဆရာမမင္းကို ေမးတဲ့ေမးခြန္းေတြကို မွန္ေအာင္ေျဖေနာ္၊ မွားရင္ ရိုက္ခံရမယ္”
“ ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာမ”
“အေျပးၿပိဳင္ပြဲမွာ ဒုတိယေနရာေျပးေနတဲ့ လူကို ေက်ာ္တက္ႏိုင္ရင္ အဲဒီေက်ာ္တက္တဲ့လူက ဘယ္ေနရာျဖစ္မလဲဲ”
“ဒါေလးမ်ားလြယ္လြယ္ေလး ပထမပါဆရာမ”
“အန္င္”

တိုးတိုးမေျပာရ။

ဆရာ၀န္တစ္ဦးသည္ မိန္းမႀကီးတစ္ဦးအားစမ္းသပ္ရန္ ကုတင္ေပၚလွဲခိုင္းလိုက္သည္။
ေရာဂါစမ္းသပ္ရင္း လူနာအား-
ဆရာ၀န္ - ဘာျဖစ္တာပါလဲခင္ဗ်ာ
လူနာ - '---------'
ဆရာ၀န္ - ဘာျဖစ္တာပါလဲခင္ဗ်ာ
လူနာ - '---------'
ဆရာ၀န္ - ဘာျဖစ္တာပါလဲခင္ဗ်ာ
လူနာ - '---------'
.
.
.
.
ဆရာ၀န္ခင္ဗ်ာ လူနာက ဘာမွမေျပာဘဲ ေခါင္းပဲလႈပ္ေနတဲ့အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္တိုသြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ေဆးမကုေတာ့ဘူး ။ ျပန္ေတာ့လို႔ေျပာလိုက္တယ္။”

အဲအခါမွာေတာ့ လူနာျပန္ေျပာလိုက္ပံုမွာ- “ ဘယ္လုိဆရာ၀န္လဲမသိဘူး။ လူနာေတြကို ခြဲျခားခြဲျခားဆက္ဆံတယ္”

ေဘးကနပ္စ္ကေလးက “ရွင္-ဆရာေမးတုန္းက ဘာလို႕ ဘာမွျပန္မေျပာတာလဲ”
ထိုအခါ လူနာက ေဒါနဲ႕ေမာနဲဲ႕ျပန္ေျပာလိုက္တာက “ရွင္စာမတတ္ဘူးလား၊ ဟိုမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ဆိုင္းဘုတ္ကို ၾကည့္လိုက္၊ တိုးတိုးမေျပာရတဲ့။ က်ဴပ္နာမည္က ေဒၚတိုးတိုး”

သူလည္း မတံုးပါ

ရြာတစ္ရြာတြင္ အလြန္ရိုးၿပီး နာမည္နဲ႕လိုက္ေအာင္ ထံုေသာ ဦးထံုဆိုသူေနထိုင္ေလသည္။
သူ႕အေၾကာင္းသိေသာ ရြာသားမ်ားက ၿမိဳ႕သြားရန္ျပင္ေသာ ဦးထံုကို သိသမွ် တတ္သမွ် ၀ိုင္းမွာၾကေလသည္။
ရြာသားမ်ား - ဘႀကီးထံု ၿမိဳ႕ေရာက္ရင္ မ်ဥ္းၾကားကကူးသိလား။ မ်ဥ္းၾကားက မကူးရင္ ဒဏ္ေငြေဆာင္ရလိမ့္မယ္။
ဘႀကီးထံု - ေအးပါကြ၊ သိပါတယ္။
ရြာသားမ်ား - ဘႀကီးထံု ၿမိဳ႕ေရာက္လို႕ ဘတ္စ္ကားစီးရင္ သတိထားစီး ခါးပိုက္ႏႈိက္ရွိတယ္။
ၿပီးေတာ့ တစ္ေနရာထဲကို ပတ္ေမာင္းၿပီး ပိုက္ဆံပိုေတာင္းတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တံုးက အ၀ိုင္းေလးကေနေက်ာက္ကုန္းကို ၅က်ပ္ပဲေပးရတယ္။ အဲဒါ သံုးမွတ္တိုင္ေလာက္ရွိတယ္
ဘႀကီးထံု - ေအးပါကြ၊ ငါမတံုးပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႕ ၿမိဳ႕ကိုလည္းေရာက္ေရာ ကားဂိတ္ကေန တည္းမည့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ဘတ္စ္ကားစီးၿပီး သြားတယ္။ စပါယ္ယာက ကားခေတာင္းတယ္။ ဘႀကီးထံုက “ဘယ္ေလာက္လဲ” “ဟိုနားဒီနားငါးက်ပ္” “ေအး… ဆင္းတဲ့မွတ္တိုက္က်ရင္ေပးမယ္” ဒီလိုနဲ႔ ဘႀကီးထံုတစ္ေယာက္ မွတ္တုိင္ေတြကို ၾကည့္သြားတယ္။
ဆင္းရမယ့္မွတ္တိုင္လည္းက်ေရာ သူ႕ကို ၿမိဳ႕သားေတြ အထင္ေသးမွာစိုးလို႕ ဟန္နဲ႕ပန္နဲ႔ စပယ္ယာကို ပိုက္ဆံေပးလိုက္တာကေတာ့ “ေဟ့-ဒီမွာ ကားခ သံုးမွတ္တိုင္အတြက္ ငါးက်ပ္တစ္ခါ၊ ငါးက်ပ္ႏွစ္ခါ၊ ငါးက်ပ္သံုးခါ၊ ငါးက်ပ္ေလးခါ၊ ငါးက်ပ္ငါးခါ၊ ငါးမွတ္တိုင္စာ” ေပးၿပီး သူ႕ကိုယ္သူ လည္လွၿပီဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ႕ ဆင္းသြားပါေတာ့သည္။

ဘေလာ့ဂ္ေပ်ာက္တဲ့ေန႕

မီးေလးဘေလာ့ဂ္စေရးတဲ့ေန႔ကစၿပီး ဘေလာ့ဂ္အိမ္ေလးကို ေန႕တိုင္းေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္အားၿပီဆိုတာနဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေတြနဲ႕ပဲ မီးေလးရဲ႕
အခ်ိန္ေတြကို ကုန္ဆံုးေစခဲ့ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေလးဟာ မီးေလး စိတ္ညစ္/ရႈပ္၊ စိတ္တိုေနတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ တစ္ဦးတည္းေနတတ္တဲ့ မီးေလးအတြက္ အေဖာ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ရက္မွာ အင္တာနက္ေတြ မရ ေတာ့ဘူးလဲဆိုေရာ ဘာအလုပ္မွလုပ္စရာမရွိေအာင္ ပ်င္းေျခာက္လာပါေတာ့တယ္။

အင္တာနက္ရတုန္းကဆို ဒီအခ်ိန္ဘေလာ့ဂ္ဂါ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ဘယ္သူ႕ ဘေလာ့ဂ္ကို သြားလည္ေနၿပီ၊ ဒီအခ်ိန္ဆို ဘယ္သူ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာ ဘာဖတ္ေနၿပီ၊ ဒီအခ်ိန္ဆို မီးေလးဘေလာ့ဂ္ကို ဘယ္သူေတြ လာလည္ေနၿပီဆိုၿပီး တမ္းတ ေနတတ္ပါတယ္။ တကယ္ပါ အင္တာနက္ မရလို႕ ဘေလာ့ဂ္ေပ်ာက္တဲ့ေန႕ဟာ ဘာမွန္းမသိဘဲ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ ေန႕ေတြပါပဲ။

အဲလို ဘေလာ့ဂ္ေပ်ာက္တဲ့ေန႔မ်ိဳး ေနာက္မ်ားမွာ မႀကံဳပါရေစနဲ႔လို႕ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။ ၀ိုင္းဆုေတာင္းေပးၾကပါဦးေနာ္…..

ေဆးေလာက အလြဲမ်ား-2

ဓာတ္ခြဲခန္းတစ္ခုသို႕ လူႏွစ္ဦး ၀င္လာေလသည္။
“ေသြးစစ္မလို႕ပါခင္ဗ်ာ”
“ထိုင္ပါခင္ဗ် - နံမည္ေလးေျပာပါဦး”
“ ဦးလွ”
“အသက္ေလးေျပာပါဦး”
“ ၅၆ ႏွစ္ပါ”
“ဟုတ္ကဲ့.. ေသြးေဖာက္ရေအာင္ လက္ကို ဒီခံုေပၚတင္လိုက္ပါ”
“ ဟမ္…. ေသြးေဖာက္မွာ ဦးမဟုတ္ဘူး၊ ဦးရဲ႕ညီစစ္မွာကြဲ႕”

ေဆးေလာက အလြဲမ်ား-1

ေဆးခန္းတစ္ခုအတြင္းသို႕ ေဆးခန္းျပရန္ မိန္းမၾကီးတစ္ဦးႏွင့္ လူလတ္ပိုင္းအရြယ္သမီးတစ္ဦး ေဆးခန္းထဲသို႕၀င္လာေလသည္။
သမီး - ဆရာ ေဆးခန္းျပမလို႕ပါဆရာ
ဆရာ၀န္ - ေၾသာ္ … ကုတင္ေပၚလွဲအိပ္လိုက္ပါ
ဆရာ၀န္ကစမ္းသပ္ရင္း
ဆရာ၀န္ - လူနာကို အားနည္းေနတယ္ အားေဆးသြင္းရမယ္။
သမီး - ရွင္… ေဆးခန္းျပမွာ ကၽြန္မမဟုတ္ဘူးဆရာ။ အေမ ျပမွာပါ။
ဆရာ၀န္ - ဟိုက္

နားမေလးပါ….

တစ္ခါက ဆရာ၀န္တစ္ဦးထံ ေဆးခန္းလာျပေသာ လူနာတစ္ေယာက္သည္
အသံေတြဆူညံေနတဲ့အတြက္ သူေျပာတာကို ဆရာ၀န္မၾကားမွာ ဆိုးတဲ့အတြက္
“ကၽြန္ေတာ္ ဗိုက္ေအာင့္ေနလို႕ပါ ဆရာ” ဟု ေအာ္ေျပာလိုက္ေလသည္။

ထိုအခါ ဆရာ၀န္က ေအာ္မေျပာပါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ နားၾကားပါတယ္။
“ကဲ-ခင္ဗ်ားကိုက္တဲ့သြား ဘယ္အေခ်ာင္းလဲ သိရေအာင္ ပါးစပ္ေလးဟျပပါဦး”