နာဂစ္မုန္တိုင္း(သုိ႕)ႏွာကစ္မုန္တိုင္း

မီးေလးဆီကို သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က “မီးေလးေရ ဒီည၂နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္ မုန္တိုင္းတိုက္လိမ့္မယ္… မီးမိန္းေတြ ခ်ထားခ်ည္၊ အျပင္မွာသိမ္းစရာရွိတာေတြ သိမ္းထား၊ အျပင္လည္း မထြက္နဲ႕ တခုခုဆို ဖုန္းလွမ္းဆက္လိုက္”ဆိုၿပီး ဖုန္းဆက္လာတယ္… မီးေလးက ေအးေဆးေပါ့ အျပင္မွာက ပန္းအိုးေတြပဲရွိတာ ေလတိုက္မယ္ဆိုေတာ့ တိုက္ေပါ့ မီးေတြေတာ့ မိန္းခ်ထားလိုက္တယ္… ၈နာရီေလာက္မွာ လွ်ပ္စစ္မီးေတြ ပ်က္သြားပါတယ္… ၁၀နာရီ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္တည္းက မိုးရြာရာကေန ေလနည္းနည္းပါလာၿပီ… ၁၁နာရီေလာက္ထိ အင္ဗက္တာနဲ႕ MRTV4မွာ မုန္တိုင္းသတင္း ေတာက္ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနလိုက္ေသးတယ္… ခဏေနေတာ့ ၀င္အိပ္လိုက္ၿပီး ၁နာရီခြဲေက်ာ္ ေက်ာ္ေလာက္မွာ ေလတိုက္ႏႈန္းက ၾကမ္းေနၿပီ တ၀ုန္း၀ုန္းတေျဖာင္းေျဖာင္းနဲ႕ အိပ္ယာထဲကလည္း ထမၾကည့္ရဲ မထိုင္လည္း မထိုင္ရဲနဲ႕ ဖုန္းေတြေလွ်ာက္ေခၚၾကည့္လိုက္ေသးတယ္… ဖုန္းလိုင္းေတြရေသးတယ္ အားလံုးကို ဘာမွစိတ္မပူဖို႕ ဖုန္းဆက္ၿပီး အိပ္လည္းမေပ်ာ္၊ တညလံုးအိပ္လို႕လည္းမရ ဒါနဲ႔ ၅နာရီေလာက္က်ေတာ့ မထူးေတာ့ပါဘူးဆိုၿပီး တအိမ္သားလံုး အိပ္ယာကထၿပီး ဘုရားစာခ်ည္း ရြတ္ေနလိုက္တယ္…

ကိုယ့္ကိုကယ္ဖို႕မေျပာနဲ႕ အနီးအနားက က်ိဳကၠဆံဘုရား၊ အာနႏၵာဘုရားေတြ စိန္ဖူးေတာ္ေျမခေနၿပီ… စံျပေဆးရံုက လူနာေတြ ဘယ္လိုေနရတယ္မသိ… ေခါင္မိုးမရွိေတာ့ ေဟာင္းေလာင္းျဖစ္ေနၿပီ… သရက္ပင္က သရက္သီးေတြကလည္း ပန္းႀကဲထားသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္ တလမ္းလံုးကုိ ေဖြးလို႔… ခဏလည္းေနေရာ အိမ္ေရွ႕က အုန္းပင္ကလည္း အုန္းအခိုင္လိုက္ႀကီး ျပဳတ္က်တယ္၊ အိမ္ေခါင္းရင္းက သရက္ပင္က တအိအိနဲ႕ လွဲက်သြားပါေလေရာ၊ ေလေတြကလည္း မနက္၅နာရီေနာက္ပိုင္းမွာ ပိုၿပီးၾကမ္းလာတယ္၊ အိမ္ေခါင္မိုးေတြကလည္း တျဗန္းျဗန္းနဲ႕ သံေတြ ဆြဲဆြဲခၽြတ္တဲ့အသံ တေျဖာက္ေျဖာက္နဲ႕ ဘုရားႀကီးတေနရတယ္… ဒီၾကားထဲ ေလေတြ ဒီေလာက္ျပင္းထန္ေနတာ ကိုယ့္အသက္အႏၱရာယ္မွမေၾကာက္ သရက္သီးေကာက္တဲ့သူေတြ၊ ငွက္ေကာက္တဲ့ သူေတြကလည္း မနည္း၊ ကုန္ပါၿပီ သရက္သီးေတြေပါ့… ေနာက္ဆံုး ကုိယ့္အပင္ကပစၥည္း မစားလိုက္ရမွာစိုးလို႕ ေလျငိမ္တဲ့အခ်ိန္ တလံုးရရ ႏွစ္လံုးရရ ေျပးေကာက္၊ ေလျပန္တိုက္လာရင္ အိမ္ေပၚတက္ေျပးနဲ႕ ျခင္းႏွစ္လံုးစာေလာက္ရေတာ့ မေကာက္ေတာ့ဘူး…

ေလတိုက္ေနတာကို တံခါးဖြင့္ၿပီး ရပ္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္… ေလအေ၀ွ႕မွာ အမႈိက္ေတြလြင့္ပါလာရင္ တံခါးကို အတင္းဆြဲပိတ္၊ ေလတိုက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပတင္းေပါက္တံခါးေတာင္ တေယာက္တည္းအားနဲ႕ မပိတ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေလရွိန္က တအားကို ျပင္းထန္ေနတယ္… ၁၀နာရီ-၁၁နာရီ ပတ္၀န္းက်င္ ေလာက္က်ေတာ့ မိုးစေလးေတြ ပါလာတယ္… မိုးရြာရင္ေတာ့ ေလအရွိန္ နည္းနည္းေလ်ာ့သြားေလာက္မယ္ ေအာက္ေမ့တာ မိုးေရာ ေလေရာ သူမ်ားအိမ္ေတြေတာ့ ေခါင္မိုးမရွိေတာ့ဘူး… မီးေလးတို႕ အိမ္ေတာ့ ေခါင္မိုးေတာ့မပါသြားဘူး… မိုးရြာမွ ေရေတြ၀င္တာ အိပ္စရာေတာင္ ေနရာမရွိဘူး… ေတာ္ေတာ္ၾကာ သစ္ပင္လဲျပန္ၿပီ၊ ေနာက္တပင္ လဲျပန္ၿပီနဲ႕ အပင္ႀကီးေတြ တပင္မွ မက်န္ေတာ့ဘူး…

အိမ္ထဲကလည္း အိမ္ျပင္ထြက္မရေတာ့ဘူး… အိမ္ေရွ႕အေပါက္တည့္တည့္မွာ အပင္ေတြလဲၿပီး ပိတ္ေနလို႕… ရွိသမွ် ပိႏၷဲ၊ ဒန္႔ဒလြန္၊ ျပည္ပန္းညိဳ၊ သရက္ အကုန္ အျမစ္က ကၽြတ္ထြက္ၿပီး အနိစၥသေဘာနဲ႕ ကိစၥေခ်ာေနၿပီ… မလဲတဲ့အပင္က်ေတာ့လည္း အရြက္ေတြ မရွိေတာ့… အပင္ေတြ ကတံုးေတြျဖစ္ကုန္ၿပီ… ၁နာရီေလာက္မွာ ေလေရာမိုးေရာ အားလံုးေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္သြားပါၿပီ… ဒါနဲ႕ ဘာေတြျဖစ္သြားလည္း လိုက္စပ္စုရင္း က်ိဳကၠဆံဘုရားနားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတေက်ာင္းကုိ ခြေက်ာ္ၿပီး ေရာက္သြားခဲ့တယ္… တ၀န္းလံုး ရစရာမရွိေအာင္ ပ်က္စီးေနၿပီ… တေက်ာင္းလံုး ရွိသမွ် အပင္ေတြလဲ၊ လဲတဲ့အပင္ေတြက အုတ္နံရံေတြကို ျပိဳက်ေစခဲ့ၿပီ၊ ဒါ့အျပင္ သီလရွင္ေတြ သီတင္းသံုးေနထိုင္တဲ့ ဇရပ္ေတြကိုလည္း ျပားျပား၀ပ္ေစခဲ့ၿပီ… ေခါင္မိုးေတြ ဆိုတာလည္း ဘယ္ဆီမ်ားမွာပါလိမ့္… တဆက္တည္း သတိရမိတာက ရန္ကုန္က ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြရဲ႕ အိမ္ေတြေရာ ဘာေတြ ျဖစ္သြားၾကေသးလဲလို႕ ေတြးပူေနမိတာေတာ့ အမွန္ပါ…

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလာတဲ့ ဘုရားလမ္းတေလွ်ာက္ ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတိုင္း ရွိသမွ် သံဃာေတြ အပင္ေတြ ခုတ္ေနၾကရတယ္… ကိုယ္ထူကိုယ္ထ လမ္းမွာရွိတဲ့အပင္ေတြ လမ္းသြားလို႕ရေအာင္ ရပ္ကြက္က ၀ိုင္း၀န္းခုတ္သင္ ေနၾကရတယ္… ဘုရား၀န္းကို ပိတ္ထားတဲ့ က်ိဳကၠဆံဘုရားကို ၾကည့္ဦးမလား အုတ္နံရံေတြက ၿပိဳ၊ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚက ခေရပင္ႀကီးေတြ အားလံုးလဲ၊ ဘုရားတန္ေစာင္းေတြမွာ ေခါင္မိုးေတြ မရွိတာက မရွိ၊ သစ္ပင္ေတြေၾကာင့္ ေပါက္ျပဲတာက ေပါက္ၿပဲလို႕၊ ေတာင္ဘက္ကို ၾကည့္ျပန္ေတာ့ ခေရပင္ႀကီးေတြက ဆိုင္ခန္းေပၚလဲတာ ျပားျပား၀ပ္၊ ေျမာက္ဘက္က်ျပန္ေတာ့ စိန္ပန္းပင္၊ ကုကၠိဳလ္ပင္ေတြက လဲက်ေနတာ ကားလမ္းမွမွာပိတ္လို႔…< ဒါနဲ႕ ရတနာလမ္းတေလွ်ာက္သြားၾကည့္ၾကည့္တယ္… တလမ္းလံုးလည္း အပင္ေတြဆိုတာလည္း အတံုးအရံုး၊ အိမ္ေတြဆိုတာလည္း လူတိုင္း ေခါင္မိုးေပၚမွာ၊ ထပ္ျမင့္တိုက္ေတြရဲ႕ ေခါင္မိုးမွာ ေထာင္ထားတဲ့ စေလာင္းဆိုတာ ရိုးတံေလးေတြပဲက်န္ခဲ့တယ္… အပင္ေတြ၊ မီးႀကိဳးေတြကို ေကြ႕ပတ္သြားေနၾကတဲ့ကားေတြ၊ တခ်ိဳ႕က ေနလို႕မရေတာ့လို႕ တျခားအမ်ိဳးေတြအိမ္ ေျပာင္းေနၾကတယ္၊ ဆိုက္ကား ငွားသြားမလား ေအာက္ေမ့တယ္၊ တစင္းမွမေတြ႕၊ ေတြ႕ျပန္ေတာ့လည္း ဘယ္ဆိုက္ကားၾကည့္ၾကည့္ သြပ္ျပားေတြနဲ႕၊ ကားေတြလည္း ၾကည့္ဦးမလား၊ ကိုယ္ပိုင္ကားေပၚလည္း သြပ္ျပား၊ တကၠစီေပၚလည္း သြပ္ျပား၊ လမ္းေဘးဓာတ္တိုင္ေတြ ဆိုတာကလည္း က်ိဳးက် ဘယ္အၿငိဳးနဲ႕မ်ား တိုက္လိုက္ေလသလဲ ႏွာကစ္ရယ္… လမ္းမွာ အသိတေယာက္နဲ႕ေတြ႕ေတာ့ ဘယ္သြားမလို႕လည္း ေမးၾကည့္ေတာ့ သြပ္က တန္းစီ၀ယ္ရတယ္… သြပ္ရျပန္ေတာ့ သြပ္သံ မရွိလို႔ ခုဆယ္ရပ္ကြက္ေစ်းသြားၾကည့္မလို႕တဲ့… သြပ္သံအသံၾကားလိုက္တာနဲ႕ အံုလာလိုက္တဲ့သူေတြ ဘယ္မွာရလဲ၊ ဘယ္မွာရလဲနဲ႕ မီးေလးကလည္း မသိပါဘူးလို႕ ျပန္ေျပာၿပီး ေရွ႕ကို ဆက္ထြက္လာလိုက္တယ္… ၉၆၉၃နဲ႕ သြားေနတာေလ… ျမင္ရက္စရာ မရွိေအာင္ ပ်က္စီးကုန္ေရာ၊ တခ်ိဳ႕ဆို ရပ္ကြက္အသီးသီးမွာ ယာယီေပးထားတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ေနၾကရတယ္… ေစ်းသည္ေတြလည္းမရွိ၊ အိမ္ဆိုင္ေလးေတြကလည္း တံခါးပိတ္၊ ဖြင့္တဲ့ဆိုင္ၾကေတာ့လည္း အေပါက္ကေလး တေပါက္ပဲဖြင့္ေရာင္းတယ္ မတိုးႏုိင္… အဲေန႕ကဆို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထမင္းငတ္တယ္၊ မီးေလးကေတာ့ အိမ္မွာဆန္ရွိေနေတာ့ ထမင္းနဲ႕ ေရခဲေသတၱာထဲရွိတဲ့ ဟင္းရြက္ေတြနဲ႕ မေန႕က ဟင္းက်န္နဲ႕ ဗိုက္ျပည့္ခဲ့ၿပီ… မနက္ျဖန္ဆို ဆိုင္ေတြဖြင့္မွာ မဟုတ္ေသးေတာ့ ေခါက္ဆြဲထုပ္ေလးမ်ား ရလိုရျငားေပါ့… ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ဟင္းရြက္သည္ တသည္ေတြ႕ေတာ့ အေျပးအလြား သြား၀ယ္ရတာေပါ့… ေစ်းသည္ေလးက “ကၽြန္မေလ ျပန္ေတာင္ျပန္ေရာက္ပါ့မလားေတာင္ ေအာက္ေမ့တာ… ဒီေလာက္ျဖစ္မယ္မထင္လို႕ ခါတိုင္းလို ေစ်းသြားႀကိဳလိုက္တာ ည၁၁နာရီေလာက္ သီရိမဂၤလာေစ်းေရာက္ေနၿပီ… မနက္လည္းက်ေရာ ျမင္မေကာင္းေလာက္ေအာင္ပဲ သြပ္ျပားေတြေၾကာင့္ လည္ပင္းေတြ ျပတ္လို႕ျပတ္၊ အိမ္အလံုးလိုက္ကၽြတ္ထြက္တာလည္း ေတြ႕ခဲ့ရတယ္… ကၽြန္မတသက္ မႀကံဳဖူးပါဘူး… ဒီတခါပဲ ျပန္မယ္ဆိုၿပီး ကားငွားေတာ့လည္း ဘယ္ကားမွမလိုက္ဘူး… လူကို ေသခ်င္ေစာ္ကိုနံသြားတာပဲ”ဆိုၿပီး သူမရဲ႕ ေျပာဆိုေနတာ ၾကားၿပီးေနာက္မွာေတာ့ မီးေလးလည္း ေစ်းဆစ္မေနေတာ့ပါဘူး သူမေတာင္ အသက္ရင္းၿပီး ရွားရွားပါးပါးရခဲ့တဲ့ အသီးအႏွံေတြကို ကို္ယ္လိုခ်င္သေလာက္ ယူၿပီး သူေတာင္းသေလာက္ ေပးလိုက္ပါတယ္… မီးေလးတို႕ ရန္ကုန္မွာ ထိုသို႕ေသာ ပ်က္စီးျခင္းမ်ိဳး(သို႕) သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ႏွင့္ ႀကံဳရလိမ့္မည္ဟု ဘယ္တုန္းကမွ မထင္ခဲ့… သူတပါးႏုိင္ငံေတြ ေရႀကီးတယ္၊ မုန္တိုင္းတုိက္တယ္၊ ငလ်င္လႈပ္တယ္ဆိုတာေတြ ၾကားရတိုင္း မီးေလးေျပာေနက် စကားတခြန္း ရွိပါတယ္… မီးေလးတို႕ႏိုင္ငံက ဗုဒၶဘာသာကို သက္၀င္ယံုၾကည္တဲ့ ႏုိင္ငံ၊ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာထြန္းကားတဲ့ႏုိင္ငံျဖစ္လို႕ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ေတြကို မခံစားရဘူးလို႕ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္… တိုင္းျပည္တျပည္မွာ ဥတုသံုးပါးေဖာက္ျပန္ရင္ ဘာျဖစ္လို႔ပါလိမ့္… မီးေလးက ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးျဖစ္လို႔ ဗုဒၶဘာသာကို သက္၀င္ယံုၾကည္တယ္… မိရိုးဖလာ ကိုးကြယ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ လူမွန္းသိတတ္စ အရြယ္တည္းက ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္တယ္… ဒါေၾကာင့္ ကံ ကံ၏အက်ိဳးကို ယံုၾကည္တယ္… ခုဆို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အက်င့္သီလေတြ ေဖာက္ျပန္လာတယ္… မတရားမႈေတြ မ်ားလာတယ္… မေကာင္းမႈဒုစရိုက္ေတြလည္း မ်ားလာတယ္… အက်င့္စာရိတၱေတြလည္း ပ်က္ျပားလာတယ္… ဘုရားမွန္း၊ တရားမွန္း၊ သံဃာမွန္း၊ လူႀကီးမွန္း၊ ဘာမွန္းမသိတဲ့သူေတြ အေတာ္မ်ားလာတယ္… မမွန္ကန္မႈေတြလည္း မႈိလိုေပါက္လာတယ္… ဒါကို သတိထားဆင္ျခင္ႏုိင္ဖို႕ သတိေပးလိုက္တာပဲလို႕ ယံုၾကည္မိပါတယ္… လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း သိၿပီးျဖစ္မွာပါ တရုတ္လူမ်ိဳးမ်ားကိုးကြယ္တဲ့ ကြမ္ရင္မယ္ေတာ္ရဲ႕ ေနာက္ခံသမိုင္းကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဘုရားက သတၱ၀ါေတြကို ကယ္တင္ဖို႕ ရဟန္းေတာ္တပါးကို လူ႕ျပည္ကို ေစလႊတ္ခဲ့တယ္… ဘယ္လိုကယ္တင္ဖို႕လဲ… လူတိုင္း မသိက်ိုဳးကၽြံ႕ျပဳေနတာေတြ သိလာေအာင္၊ သတိရိွလာေအာင္ လမ္းညႊန္ေပးဖို႕ပါပဲ… လူ႕ျပည္မွာ လူျဖစ္ၿပီး အပ်ိဳေဖာ္၀င္စအရြယ္မွာ မိန္းကေလးတို႕ ဘာသာဘာ၀ ခ်စ္ေသြးၾကြယ္လို႕ ခ်စ္ခြင့္ပန္တဲ့ သူငယ္အေပၚ စိတ္ကစားမိစဥ္မွာပဲ ေကာင္းကင္ကေန အခ်ိန္အခါမဟုတ္ မိုးရြာ၊ မိုးႀကိဳးေတြပစ္ၿပီး သတိေပးခဲ့ပါတယ္… ထိုအခ်ိန္အတြင္းမွာပဲ ျမတ္စြာဘုရားခိုင္းတဲ့အလုပ္ ေမ့ေတာ့မလို႕ပါလားဆိုၿပီး ဆင္ျခင္ႏုိင္ခဲ့ တယ္… ျမန္မာဘုရင္ေတြလက္ထက္မွာလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္… ဘုရားလက္ထက္မွာ ဘုရင္က မင္းက်င့္တရား ေဖာက္ျပားတယ္၊ တိုင္းသူျပည္သား ေတြကလည္း အက်င့္စာရိတၱေတြပ်က္ျပားလို႕ မိုးေခါင္ေရရွားခဲ့တယ္… ေနာက္္ဆံုးမွာ ေကာင္းကင္ကေန သိၾကားမင္းနဲ႕အေပါင္းပါတို႕က မုဆိုးနဲ႕ အဆမတန္ႀကီးမားတဲ့ ေခြးနက္ႀကီးေယာင္ဖန္ဆင္းၿပီး ဆံုးမေတာ္မူတဲ့ ဇာတ္ေတာ္ရွိပါတယ္… အေသးစိတ္ကိုေတာ့ ျပန္လည္ မေဖာ္ျပလိုေတာ့သျဖင့္ အေသးစိတ္ဖတ္ရႈခ်င္ရင္ ဘုရားလက္ထက္ ငရဲမေၾကာက္သူမ်ားဆိုတဲ့ စာအုပ္မွာ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္… ထိုစာအုပ္မ်ားကိုလည္း ဘုရားေစာင္းတန္းေတြမွာ ၀ယ္ယူရရွိႏုိင္ပါတယ္… အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဗုဒၶသာသနာထြန္းကားတဲ့ ႏိုင္ငံပီပီ ရတနာသံုးပါးကို အျမဲမပ်က္ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္သင့္ပါတယ္… အနည္းဆံုး သရဏဂံု သံုးပါးႏွင့္တကြ ငါးပါးသီလကို ခါး၀တ္ပုဆိုးလို ျမဲျမံစြာ ေစာင့္ထိန္းပါ… အက်င့္သီလမပ်က္ျပားရေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ပါ… ထိုသုိ႕႔သာ ရတနာသံုးပါးႏွင့္တကြ အက်င့္သီလမ်ား ပ်က္ျပားျခင္း မရွိခဲ့ပါလွ်င္ နာဂစ္ဆိုေသာ မုန္တိုင္းသည္လည္း ႏွာကစ္ၿပီး ၀င္ႏိုင္ပါမည္လား? အျခားျခားေသာ မုန္တိုင္းတို႕သည္ လာႏုိင္ပါဦးမည္လား? သတိနဲ႕ ဆင္ျခင္သင့္ပါသည္ မဟုတ္ပါလား…

မီးေလး ခရီးသြားမွတ္တမ္း - ၂

လမ္းမွာ ေရႊရင္ေအးအေၾကာင္း ပြစိပြစိေျပာၾကရင္း ေက်ာက္ဆည္-မန္းကားနဲ႕ ေက်ာက္ဆည္ကို ျပန္လာၾကပါတယ္… တလမ္းလံုးလည္း ဟာသေတြေျပာရင္းေပါ့… မီးေလးသူငယ္ခ်င္းက ခရစ္ယာန္ေလ… သူတို႔ ဘုရားေက်ာင္းက ၁လသင္တန္းတက္တုန္းက အေၾကာင္းေတြ ေျပာၾကရင္း ကားေပၚမွာ မသိရင္ မီးေလးတို႕ ေလးေယာက္ထဲရွိတဲ့အတုိင္းပဲ… ကားကလည္းေခ်ာင္ေတာ့ အျပင္လူႏွစ္ေယာက္ေလာက္ပဲ ပါတယ္… သူတို႕သင္တန္းမွာ အခ်ိန္နဲ႕စား၊ အခ်ိန္နဲ႕အိပ္ရတယ္တဲ့ေလ အခ်ိန္ေက်ာ္သြားရင္ ဘာမွမစားရဘူးတဲ့ စားတာမိရင္ အျပစ္ေပး ခံရတယ္တဲ့… မီးေလးသူငယ္ခ်င္းက ဗိုက္ဆာတယ္ ထမင္းစားရေအာင္ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း စားမယ္ဆိုၿပီး ထမင္းခ်ိဳင့္ထဲ ခိုးယူလာတာ မီးေလးသူငယ္ခ်င္းအပါအ၀င္ ေလးေယာက္လြတ္သြားပီး ခုနစ္ေယာက္မိသြားတယ္တဲ့ေလ… မိသြားတဲ့သူေတြကို ဆရာက အျပစ္ေပးတယ္တဲ့… အဲ့အျပစ္ဘယ္လိုေပးတယ္ထင္လဲ… ခ်ီး ပံုး၂၀သြန္ခိုင္းတယ္တဲ့… နင္တို႕အျပင္ ဘယ္သူပါေသးလဲ ေမးေတာ့ မပါဘူး ေျဖေပးၾကေတာ့ သူတို႕လြတ္သြားလို႕ တေယာက္တပံုးစီ ၀ိုင္းကူေပးလိုက္ၾကတယ္တဲ့…

ေနာက္တခါက တပတ္တခါ အသားဟင္းခ်က္ေကၽြးတယ္တဲ့… အသားဟင္း မစားရတာၾကာေတာ့ သူတို႕ကို ၾကက္သားဟင္း စားမလားဆို လာေမးတယ္တဲ့… သူတို႕ကလည္း ငတ္ငတ္နဲ႕စားမယ္ဆို ယူစားၾကတယ္တဲ့… မစားရတာပဲ ၾကာလို႕လား၊ ခ်က္တဲ့သူပဲ အခ်က္ေတာ္လို႕လားမသိဘူး အေတာ္စားေကာင္းတယ္ဆိုပဲ… ေနာက္ေန႕လည္း မိုးလင္းေရာ ဆရာက မေန႕ညက ေခြးဘယ္သူသတ္လဲ အသံၾကားတယ္ဆိုေတာ့ ေကာင္ေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႕သတ္တာပါဆိုၿပီး ၀န္ခံၾကတယ္တဲ့၊ ဘယ္သူခ်က္လဲေမးေတာ့လဲ သူတုိ႕ပဲတဲ့ေလ… စားတဲ့သူ ဘယ္သူေတြပါလဲဆိုေတာ့ အေယာက္၂၀ေလာက္ရွိမယ္တဲ့၊ စားတဲ့သူေတြေတာ့ တေယာက္တခ်က္စီ ရိုက္ခံရတယ္တဲ့ေလ…

မီးေလးသူငယ္ခ်င္းက အိမ္မွာလည္း လုပ္ေနက်မဟုတ္ေတာ့ ဘာမွမလုပ္တတ္ဘူးေပါ့… ဆရာကတံျမက္စည္း လွဲခိုင္းတာ အခ်ိဳးမက်လို႕ သင္ေပးတယ္တဲ့ သူကလည္း ဆရာသင္ေပးတာကို ႀကိဳက္တယ္တဲ့… အမွန္က သူသက္သာလို႕တဲ့ေလ… လွဲခိုင္းျပန္ရင္ မဟုတ္ရင္ သင္ရင္းနဲ႕ အကုန္ၿပီးသြားပါေရာတဲ့… ေနာက္ရက္လည္း ထပ္လွဲခိုင္းေရာ ဆရာ ျပန္သင္ေပးပါဦးလို႕ သြားေျပာေတာ့ ဟိုက အေၾကာင္းသိသြားၿပီေလ… ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ရေအာင္လွဲလို႕ ေျပာသြားတယ္တဲ့… ထမင္းစားခ်ိန္ေက်ာ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာ မုန္႔စားခြင့္ရွိ မလားလို႕ သြားေမးေတာ့ မုန္႕၀ယ္ေကၽြးတယ္တဲ့ေလ… ေနာက္သူတို႕ အားလံုးအျပစ္ဆင္ျခင္တဲ့အခ်ိန္မွာ အခ်ိန္ေက်ာ္မွ မုန္႕စားလို႕ တေယာက္တခ်က္စီရိုက္ပါတယ္တဲ့… သင္တန္းၿပီးလို႕ ျပန္လာၿပီး ၃လေလာက္အၾကာမွာ သင္တန္းဆရာ အိမ္လာလည္လို႕ သူ႕အေမက အေအးသြား၀ယ္ခိုင္းတာ မတိုက္ႏိုင္ဘူး ကၽြန္ေတာ့ကို သင္တန္းမွာ မုန္႔လည္း၀ယ္ေကၽြးေသးတယ္၊ ရိုက္လည္းရိုက္တယ္ ဘာမွ မေကၽြးနဲ႕လို႕ ေျပာလိုက္တာ သူ႕အေမ ဆရာ့ကို ေတာင္းပန္လိုက္ရပါေလေရာတဲ့…

တလမ္းလံုးစကားေတြမ်ားလာၿပီး ၂နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ေက်ာက္ဆည္ကို ျပန္ေရာက္ပါတယ္… ရန္ကုန္သူေပမဲ့ တုန္းတယ္ဗ်ာ… တခါမွ မစားဘူးတဲ့ မာလာဟင္းနဲ႕ ထမင္းစားၿပီး မနက္ျဖန္ ဘြဲ႕သြားယူရင္ ျပင္ဖို႔ဆင္ဖို႕အတြက္ လုိအပ္တဲ့ပစၥည္းေတြ သြား၀ယ္ၾကပါတယ္… ၿပီးေတာ့ အရမ္းလွတဲ့ သစ္ခြျခံကိုလည္း ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္… ညပိုင္းေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ တခါမွ မ၀င္ဘူးတဲ့ မီးေလး လက္စြမ္းျပပါေတာ့တယ္… အိမ္ရွင္ေတြက ကားငွားဖို႕၊ ဘာဖို႕၊ ညာဖို႕ ေသာကမ်ားေနလို႕ မီးဖိုေခ်ာင္ကို လွည့္မၾကည့္ႏုိင္ပါဘူး… ဘြဲ႕သြားယူတာ လိုက္ခ်င္တဲ့ သူေတြက ၁၅ေယာက္ေလာက္ရွိေတာ့ ဘြဲ႕ယူၿပီးရင္ မန္းေလးကို လည္ၾကမွာဆိုေတာ့ ၀ယ္စားတာထက္ ေပ်ာ္ပြဲစားသေဘာမ်ိဳးစားၾကဖို႕ စီစဥ္ရပါတယ္… မီးေလးက ရန္ကုန္က ရခိုင္ေျခာက္ေလးေတြ ၁ပိႆ၀ယ္သြားတယ္ေလ… အဲငါးေျခာက္ကို ငရုတ္သီးအၾကမ္းဖတ္နဲ႕ ခပ္စပ္စပ္ေလးေၾကာ္လိုက္တယ္… အဲနားက ပူတူးဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးက မီးေလးသူငယ္ခ်င္းအိမ္က ၾကက္ေလးေတြ ေမြးထားတယ္ေလ… ဘယ္အခ်ိန္က သတ္လိုက္မွန္းေတာင္ မသိလိုက္ဘူး ၾကက္လာေပးတယ္… မီးဖိုေခ်ာင္ မ၀င္ဖူးပါဘူးဆိုမွ အခက္ကိုေတြ႕ေရာ ၀ိုင္းကူတဲ့ ကေလးေတြကလည္း မခ်က္ဘူးတဲ့သူေတြ ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႕ ပူတူးပဲ ၾကက္သား ခုတ္ေပးၾကတယ္… ခ်က္တာေတာ့ မီးေလးကို ခ်က္ခိုင္းၾကတယ္ေလ…

ကုိယ္ကလည္း သိပ္ခ်က္တတ္တယ္မို႕လား… အဲအခ်ိန္မွာ ေျပးသတိရမိတာကေတာ့ မီးေလးတို႕ရဲ႕ အိမ္ရွင္မ မမလုလုကိုပါပဲ… တဆက္တည္း ကိုးနတ္ရွင္မ်ားရလိုက္ရ ပြဲသိမ္းပီလို႕ စိတ္ထဲက ေရရြတ္မိပါတယ္… အဲၾကက္ကာလသမီးခ်က္က ၇နာရီတည္းက တည္ထားတာ ည၁၂နာရီထိုးတဲ့အထိ မႏူးေသးဘူးဗ်ာ… အခက္ကိုေတြ႕ေရာ မနက္ကလည္း ငါးနာရီထရမွာ ေနာက္မထူးပါဘူး ဒီအတိုင္းသာ ပစ္ထားလိုက္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး မီးေသြးေတြထည့္ၿပီး အိပ္ယာ၀င္လိုက္တယ္… မီးႏွစ္ဖိုသံုးလို႕ ေတာ္ေသးတယ္… ဇာဇာဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးက စပ္ခ်ဥ္ဟင္းဆိုၿပီးခ်က္ပါတယ္… သူဆီသတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ၾကက္သည္းျမစ္ေတြနဲ႕ အူေတြက ပိုေနတယ္ မထူးဘူး ေရာခ်က္လိုက္ဆိုၿပီး မီးေလးက ႏႈတ္ႏႈတ္စင္းၿပီး အိုးထဲပစ္ထည့္လိုက္တယ္… သူက ခ်ဥ္ေပါင္တုိ႕ ငါးပိတို႕ ငရုတ္သီးတို႕ ထည့္ၿပီး ဆူေအာင္တည္ထားလိုက္တယ္… လက္စသိမ္းမယ္ဆိုၿပီး အိုးေတြေဆးမယ္လုပ္ေတာ့ မီးေလးသူငယ္ခ်င္းအေဖက သူ႕သမီးခ်ဥ္ေပါင္ ဟင္းခ်ိဳႀကိဳက္တယ္ဆိုၿပီး ခ်က္ထားတာတဲ့ ဘယ္သူမွမစားျဖစ္ေတာ့ဘူးေလ ဒါနဲ႕ မထူးပါဘူးဟာဆိုၿပီး ဇာဇာစပ္ခ်ဥ္ဟင္းထဲ ဟင္းခ်ိဳ တအိုးလံုး ေလာင္းထည့္လိုက္ပါေတာ့တယ္… မီးေလးတို႕ ဟင္းေတြ ကုိယ့္ဘာသာၾကည့္ၿပီး အကုန္ၿပံဳးစိၿပံဳးစိလုပ္ေနၾကပါေတာ့တယ္…

မနက္၅နာရီထိုးေတာ့ မီးေလးထၿပီး တအိမ္လံုးကို ႏႈိးရပါတယ္… အႏႈိးရခက္ဆံုးက ဘြဲ႕ယူမယ့္ သူငယ္ခ်င္းပါပဲ သူ႕ႏႈိးလိုက္တာ တအိမ္လံုးကို ႏႈိးပါေလေရာ… အလွျပင္မယ့္သူက ဇာဇာပါ မီးေလးက အကူေပါ့… ဇာဇာက အလွျပင္ဆိုင္မွာ လုပ္ေတာ့ ျပင္တတ္တယ္… ဆံထံုးေတာ့ မထံုးတတ္ဘူးတဲ့… မီးေလးတယ္ရင္းကလည္း ဆံပင္တိုေတာ့ မထံုးေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ဒီတိုင္းကို သမလိုက္တာေပါ့… ျပင္ထားတာ အဆင္ေျပတယ္ဆိုၿပီး အားလံုးက သေဘာက်ၾကတယ္… မိဘႏွစ္ပါးကေတာ့ ေပ်ာ္မဆံုး ၿပံဳးလုိ႕ေပါ့… မီးေလး အရမ္းအားက်မိပါတယ္… မိရယ္၊ ဖရယ္နဲ႕ဘြဲ႕ယူခြင့္ရလို႕ေပါ့… မီးေလးက ကံေကာင္းတဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူး… မီးေလး ဘြဲ႕ယူမွ မဟုတ္ပါဘူး မူလတန္းမွာ ဆုရတိုင္း မီးေလးအေဖ မလုိက္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး… မီးေလးအေဖက မီးေလးငယ္ငယ္တည္းက ဆံုးသြားလို႔ပါပဲ… ဒါေၾကာင့္ မိစံုဖစံုေနရတဲ့ သူေတြကိုေတြ႕ရင္ အရမ္းအားက်ခဲ့ရပါတယ္… မီးေလးတို႕လည္း ၀ဋ္ေၾကြးရွိလို႕ေနမွာပါ… ရတနာသံုးပါးကို ဦးထိပ္ထားတယ္တဲ့အတြက္ ၀ဋ္ေၾကြးေတြ ရွိေနဦးမယ္ဆိုရင္ ဒီဘ၀မွာပဲ အၿပီးဆပ္ႏုိင္ပါေစလို႕ ဘုရားမွာ အၿမဲဆုေတာင္းမိပါတယ္…

ဒီလိုနဲ႔ မီးေလးတို႕ ေက်ာက္ဆည္ကေန မန္းေလးကို ၇နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ထြက္လာၾကပါတယ္… ကားသမားက ေနာက္က်ေနလို႔ ကားကို တလမ္းလံုးအျမန္ေမာင္းေပးပါတယ္… ကားေပၚမွာ အားလံုး ၁၇ေယာက္ပါတယ္… မန္းဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ေရွ႕ကို ၈နာရီခြဲမွာ ေရာက္ပါတယ္… မီးေလးသူငယ္ခ်င္းက မီးေလးကို ႏႈတ္ခမ္းနီ ျပန္ဆိုးေပးပါဦးလို႕ေျပာေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းနီဘူးက ဒါဇင္လိုက္ပါတာဆိုေတာ့ ဇာဇာကို ဒီအေရာင္လားဆိုေတာ့ သူကလည္း ဟုတ္တယ္တဲ့ ဒါနဲ႕မီးေလးလည္း ဆိုးေပးလိုက္တယ္… ဆိုးၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ အေ ရာင္မွားသြားၿပီ ဆိုတာသိလုိက္တယ္… ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္က မရေတာ့ဘူး ထားလိုက္ေတာ့ဆိုၿပီး ဒီအတိုင္းပဲ ၀င္ခိုင္းလိုက္တယ္… ကင္မရာပါၿပီး ရိုက္ခြင့္မရလို႕ မရိုက္ခဲ့ရပါဘူး… ႀကံဳ မႀကံဳဖူးေပါင္ ကိုယ္ပိုင္ကင္မရာမ်ား လံုး၀ယူေဆာင္ခြင့္မျပဳဆိုၿပီး ၀င္းထိပ္မွာ ကပ္ထားတာ… ယူခြင့္ျပဳလုိက္ရင္ ဓာတ္ပံုဆရာေတြ ထမင္းငတ္မွာဆိုးလို႔ထင္ပါရဲ႕… ဒီၾကားထဲမွာ cream-up ဘူးပါလားဆိုေတာ့ ကိုယ္ကလည္း မကူညီရရင္ မေနႏုိင္တဲ့သူ cream-upရိုက္ဖို႕မွတ္လို႕ ဒိုယူးေလးထုတ္ေပးလိုက္တယ္… ေပးမိကာမွ ငါးပါးမႈတ္ဘူး၊ သံဃာစင္ပါေမွာက္ေလျခင္း၊ ေက်းဇူးရွင္မမက ပဲေပးၿပီး ဗြီဒီယိုရိုက္ဖို႕ ငွားတာ နည္းနည္းဟန္ဆိုေတာ္ေရာေပါ့ ဘယ္ေျပာင္းလုိက္၊ ညာေျပာင္းလိုက္၊ ၿပီးၿပီလားဆိုေတာ့ မၿပီးေသးဘူး ေနရာေတာင္ ေျပာင္းရိုက္ေသး။ ကိုယ္ကလည္း သြားခ်င္ေနၿပီ အခ်ိန္က ကပ္ေနၿပီ၊ မီးေလးက ဘြဲ႕ယူၿပီးသားဆိုေတာ့ သူတို႕ကလည္း ကိုယ့္ပဲအကုန္လြဲထားတယ္ ထိုင္ခံုပို ၀ယ္ဖို႕လည္း ကိုယ့္ပဲစီစဥ္ခိုင္းထားေတာ့ ဒုကၡေရာက္ၿပီ… က်န္တဲ့သူေတြမွာထားခဲ့ရေအာင္လည္း ဘယ္အၿမီးဖမ္းရမွန္းမသိ… ဘြဲ႕ရေမာင္မယ္ေတြ ခန္းမထဲ၀င္ဖို႕ ေခၚေနၿပီ ပဲမမက မၿပီးေသးဘူး… ေတာင္းျပန္လည္း တြန္႕တိုရာက်မယ္… ေတာင္းရေအာင္လည္း အားနာနဲ႕… ရြစိရြစိကို ျဖစ္ေနေရာပဲ…

ပဲမမက ဒါေတာင္ေပးခ်င္ပံုေပၚဘူး… ယူၿပီးသြားေတာ့မလို႕ အားနာနာနဲ႕ပဲ ၿပီးရင္ ညီမျပန္ယူသြားေတာ့မယ္ေနာ္ေျပာမွ ျပန္ေပးခဲ့တယ္… ကုိယ္က ရန္ကုန္ပဲကၽြမ္းတာ၊ သူတို႕အထာလည္း မသိေတာ့ ဟိုေမး၊ ဒီေမးေပါ့ ေနာက္ေတာ့ ခံု၀ယ္ခ်င္ရင္ သူတို႕သြားေမးေပးမယ္ဆိုၿပီး ဓာတ္ပံုဆရာတေယာက္က သြားေမးေပးတယ္… ၀ယ္လို႕ရတယ္ တေစာင္သံုးေထာင္တဲ့… ရန္ကုန္မွာက တခံု၅၀၀ေတာင္ ၀ယ္မဲ့သူ မရွိလို႕ ႏွစ္ေထာင္ဖိုး ငါးေစာင္ေအာ္ေရာင္းေနတာ… မီးေလးတယ္ရင္းကလည္း မီးေလးတို႕ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကုိ လိုက္ေစ ခ်င္တယ္… သူ႕အေဒၚကလည္း လိုက္ရမယ္ သံုးေစာင္ဆိုေတာ့ ကိုးေထာင္ ေတာ္ၿပီ တယ္ရင္း မီးေလးတို႕က ကိစၥမရွိဘူး နင့္အေဒၚသာ ေခၚသြားဆိုၿပီး တေစာင္၀ယ္ေပးလိုက္တယ္… ကားဆရာက ထိုင္ေစာင့္ေနရမယ့္အတူတူ သူတို႔ဘြဲ႕ယူေနတဲ့အခ်ိန္ မန္းေတာင္နဲ႕ တိရစၦာန္ဥယ်ာဥ္လိုက္ပို႕ေပးမယ္ ၁၁နာရီခြဲအမီ ျပန္လာမယ္လို႕ေျပာပါတယ္… ဒါနဲ႕ မီးေလးတို႕ေတြ ေျခစၾကၤာ လွည့္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္…

သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ ေလာင္ဆက္...

သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ပါလာတဲ့လက္ေဆာင္ေနာ္ မလုၾကနဲ႕ေနာ္... ျဖည္းျဖည္းယူၾက

ဆရာႀကီး မင္းသိခၤ ကပ္ကင္းရိုက္ထားတဲ့ အေဆာင္တဲ့ဗ်ား ႀကိဳက္တဲ့အေကာင္သာ ယူသြားၾကေတာ့...
ေနာက္တခုကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါ မမေတြအႀကိဳက္ ခရုဆြဲႀကိဳးေလးေတြ တင္ေပးမလို႕ပဲ ရွိေသးတယ္ ကိုးနတ္ရွင္က မိုးမိေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕ ႏွာေစးေခ်ာင္းဆိုးျဖစ္ေနလို႔ ေနာက္ေန႕မွ ဆက္တင္ေပးမယ္ေနာ္...

လာၿပီ မမေတြအတြက္ ခရုဆြဲႀကိဳး


ေနာက္တခုက ကိုကို မမေတြအတြက္ ဟန္းခ်ိန္းနဲ႕ ကီးခ်ိန္းလွလွေလးေတြ...

ဒါကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါ မမေတြအတြက္...

တယ္ရင္းေတြအတြက္ လတ္လတ္ဆတဆတ္ သေဘၤာသီးေတြ... ထိုးေဆး၊ ဓာတ္ေျမၾသဇာ ဘာမွသံုးထားဘူးရွင့္... ႀကိဳက္သေလာက္ခူး....

မီးေလးေတာင္ ႏွစ္လံုးခူးထားေသး...

ဒါက ဇရပ္ျဖဴမွာ ညစာဖိတ္လို႕ သြားစားရင္းနဲ႕ အလွဴေအာင္ပြဲ ပြဲရွိတယ္ဆိုလို႕ သြားၾကည့္ရင္းက တယ္ရင္းေတြ သတိရလို႕ ရိုက္လာတဲ့ မုန္႕မုန္႕....

အ၀သာစား မေလာက္ရင္ ထပ္ေၾကာ္ခိုင္းလိုက္မယ္...

မီးေလး ခရီးသြားမွတ္တမ္း - ၁

မီးေလး ၂၇ရက္ေန႕ ည ၁၀နာရီ၁၅မိနစ္မွာ ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးကို ဆိုက္ေရာက္၍ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကို ျပန္လည္ေရာက္ရွိလို႕လာခဲ့ပါၿပီ… ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္ ေပ်ာ္စရာမ်ား၊ စိတ္ညစ္စရာမ်ားအား အပိုင္းလိုက္ ေဖာ္ျပေပးသြားမည္ ဆိုသည့္အေၾကာင္း အသိေပးလိုက္ပါတယ္… မီးေလးရဲ႕ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ၊ သူငယ္ခ်င္း ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားအတြက္ လက္ေဆာင္ေတြနဲ႕ မုန္႕ေတြပါလာတယ္… ကိုးနတ္ရွင္ ေကာင္းရင္ေတာ့ အျမန္ဆံုး တင္ေပးမယ္ေနာ္… ကိုးနတ္ရွင္ေကာင္းဖို႕ ၀ိုင္းဆုေတာင္းေပးၾကပါဦး…

မတ္လ ၃၀ရက္ေန႕ ညေန ၅နာရီမွာ နယူးမႏၱလာထြန္း- ရန္ကုန္ မႏၱေလးကားနဲ႕ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္ရင္း ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕ကို ထြက္ခြာခဲ့ၾကပါတယ္… မိုးေတြၾကားထဲမွာ ပဲခူးၿမိဳ႕ကို ျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္… ပဲခူးမွာပဲ က်န္းမာေရးအတြက္ ၁၅မိနစ္နားခဲ့ၾကပါတယ္… ထိုမွတဆင့္ ခရီးဆက္လက္ ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကပါတယ္… တလမ္းလံုး ဗြီဒီယို ၾကည့္လိုက္၊ အမ္ပီသရီးနားေထာင္လိုက္၊ အိပ္လိုက္၊ ညအလွေတြ ခံစားရင္းနဲ႕ လယ္ေ၀းကုိ ည၁၂နာရီအေက်ာ္ေလးမွာ ေရာက္သြားပါတယ္… ထံုးစံအတိုင္း ေနျပည္ေတာ္ ၀င္ကာနီးမွာ မွတ္ပံုတင္နဲ႕ လူနဲ႕ စစ္ေဆးပါတယ္… ကားေပၚမွာ ပါလာသမွ် ခရီးသည္ေတြအားလံုးကို ဆင္းခိုင္းပါတယ္… ကေလးအိပ္ေပ်ာ္ေနလို႕ ဆင္းရခက္တဲ့ ကေလးအေမတေယာက္ကို ၾကည့္ရတာ စိတ္မသက္သာလို႕ မီးေလးလွ်ာ၀င္ရွည္လိုက္ေသးရဲ႕… ကေလးအေမေတြမဆင္းလည္းရတယ္ မဆင္းနဲ႕လို႕ေလ… သိလို႕ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး… ဟိုတေခါက္ ေရႊမန္းသူနဲ႕သြားတုန္းက ကေလးအေမကလြဲလို႕ အားလံုးဆင္းဖို႕ ေျပာတာၾကံဳဘူးလို႕ပါ… ဒါေပသိ ကားဆရာေတာ္ပါတယ္ ကားမီးမွိတ္ၿပီး ဂိတ္ကုိ ျဖတ္ေပးပါတယ္… အခ်ိဳ႕ကားေတြ မီးမပိတ္ထားလုိ႕ ကားေပၚက်န္တဲ့သူေတြကို ဆင္းခိုင္းပါတယ္… ကားေပၚျပန္တက္လာေတာ့ ကေလးအေမက ေက်းဇူးေတြတင္လို႕…

ကားေပၚမွာ လူစံုေပမဲ့ ကားကအေတာ္နဲ႔ မထြက္ႏိုင္ေသးပါဘူး… ဘာလို႕လည္းေပါ့ ေနာက္ေတာ့မွ သိလုိက္တာက လမ္းတ၀က္ကတက္လိုက္လာတဲ့ ကုလားလင္မယားႏွစ္ေယာက္ မွတ္ပံုတင္မပါလာလို႕ အဲလင္မယားႏွစ္ေယာက္နဲ႕ ကားစပါယ္ယာနဲ႕ ဂိတ္မွာေခၚထားၿပီး ဘာေတြ ရႈပ္ေနတယ္ေတာ့ မသိပါဘူး မိနစ္၂၀ ေလာက္ေစာင့္ေနလိုက္ရတယ္… သူတို႕ျပန္တက္လာေတာ့မွ ခရီးအစဥ္ကို ဆက္လက္ ထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္… အဲဒီ့လင္မယားႏွစ္ေယာက္ မီးေလးတို႕ခံုေဘးက အလယ္ခံုမွာ တေယာက္၊ ေရွ႕အလယ္ခံုမွာ တေယာက္ ထိုင္ၾကပါတယ္… ထိုင္တာ ျပႆနာမဟုတ္ေပမဲ့ အနံ႕တခုေၾကာင့္ အေတာ္မြန္းၾကပ္ခဲ့ရပါတယ္… အဲအနံ႔ကေတာ့ ကြမ္းယာန့ံပဲ ျဖစ္ပါတယ္… စားလိုက္တဲ့ကြမး္ကလည္း ေျပာမေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး… မီးေလးက အနံ႕ေတြ allergicရွိလို႕ အသက္ေတာင္ မနည္း၀ေအာင္ရႈေနရတယ္… ေတာ္ေသးတယ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႕ သက္သာတာ… ႏို႕မို႕ဆို မေတြး၀ံ့ေတာ့ဘူး…

လမ္းမွာ ႏွစ္ခါထပ္နားၿပီးလို႕ ၆နာရီ ၅၀ေလာက္မွာေတာ့ ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕မွ လႈိက္လွဲစြာႀကိဳဆိုပါ၏ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကို ျဖတ္လာၿပီး ၿမိဳ႕ထဲကို ၀င္လာခဲ့ၿပီး ၇နာရီ ၁၀မိနစ္မွာေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္… မႏၱေလးကားေတြထဲမွာ အေစာဆံုးနဲ႕ ပထမဦးဆံုး ၀င္ခဲ့တာ အဲယားကြန္းကလည္း တလမ္းလံုးေအးလို႕ အေတာ့္ကို အဆင္ေျပခဲ့လို႕ အျပန္အထြက္ ဘိုကင္ေပးခိုင္းလိုက္ပါတယ္… ကားစပါယ္ယာက သူတို႕လွမ္းဆက္ေပးမယ္ ဒါေပမဲ့ လက္မွတ္ေတာ့ ညေနသြားျဖတ္ဖို႕ ေျပာပါတယ္… ကားေပၚကဆင္းလာတဲ့အခါ တည္းမဲ့သူငယ္ခ်င္းအိမ္က သူ႕အေမလာႀကိဳတာကို ေတြ႕လိုက္ ရပါတယ္… သူတို႕က ၀မ္းသာအားရနဲ႕ ေႏြးေထြးစြာႀကိဳဆိုခဲ့ၾကပါတယ္… မီးေလးတို႕ မနက္ပိုင္းနားၿပီး ညေနပိုင္းမွာ ေက်ာက္ဆည္ ေရႊသာေလ်ာင္းေတာင္ တက္မယ္ဆိုၿပီး Plan ဆြဲထားတာ ေန႕လည္ပိုင္းေလာက္မွာပဲ ကိုေရႊမိုးက မီးေလးတို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ႀကိဳဆိုလိုက္တာ ညေနထိ မိုးမတိတ္လို႕ အိပ္ယာထဲမွာပဲ တေနကုန္ ဇိမ္ခံေနလိုက္ၾကပါတယ္… ဒါနဲ႔ပဲ ဧပရယ္ဖူးေဒးလ္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရပါတယ္… ဧပရယ္ဖူးေဒးလ္ကို ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မစလိုုက္ရဘူး… ေနာက္ႏွစ္မွပဲ ဧပရယ္ဖူးလ္လုပ္ေတာ့မယ္…

ဒုတိယေန႕မွာေတာ့ မီးေလးသူငယ္ခ်င္းက မႏၱေလးမွာ ဘြဲ႕ယူသြားမွာမို႕ ေက်ာက္ဆည္ခဏျပန္ရင္း စကၤာပူသြားေတာ့မွာမို႕ မိသားစုေတြ ႏႈတ္ဆက္ဖို႕ ျပန္တာမို႕ မႏၱေလးကို ဘြဲ႕၀တ္စံုထုတ္ဖို႕ မန္းကို တက္ခဲ့ၾကပါတယ္… ေက်ာက္ဆည္-မန္းကားက ဓာတ္ေငြ႕ျဖည့္ဖို႕ စီအန္လ္ဂ်ီဆိုင္မွာ တန္းစီလိုက္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ကားက ေရွ႕လည္းမတိုး ေနာက္လည္းမဆုတ္ ေနာက္ေတာ့မွ ဆိုင္တံခါးပိတ္ထားတာ ေတြ႕တယ္… ဆိုင္ပိတ္ထားတာ ဘာလို႕တန္းစီေစာင့္ေနတာလဲေပါ့… နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ စိတ္မရွည္ေတာ့လို႕ ဂိတ္ကို သြားေမးလိုက္ေတာ့မွ တရားခံေတြ႕ေတာ့တယ္… ဂက္စ္မရွိလို႕ ျဖည့္ေနတာ မရေသးဘူးတဲ့… ရေတာ့ ရေတာ့မယ္ အမတို႕ကားအထိဆို မိနစ္၂၀ေလာက္ပဲ ေစာင့္ရေတာ့မွာပါတဲ့… အင္း သူတို႕လက္ထဲမွာပဲဆိုေတာ့ ေစာင့္ရေတာ့တာေပါ့… ေတာ္ေသးတယ္ ခဏေနေတာ့ ဆိုင္ဖြင့္ၿပီး တန္းစီထားတဲ့ ကားေတြကို ျဖည့္ေပးရင္း တျဖည္းျဖည္း မီးေလးတို႕ ကားအလွည့္ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္… ေၾသာ္ စီအန္လ္ဂ်ီ ဒုကၡ xxx

လမ္းမွာ ႏိုင္ငံျခားသားဧည့္သည္ေတြက ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႕ေျပာလာတာနဲ႕ တေပ်ာ္တပါး ဓာတ္ပံုရိုက္ခဲ့ၾကပါတယ္… မတတ္တေခါက္ စပိကင္ေလးနဲ႕ မိတ္ဆက္ၾကပါတယ္… အရမ္းခင္ဖို႕ေကာင္းတဲ့ ရုရွားအမ်ိဳးသားျပတိုက္မွ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း မန္းဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ကို ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကပါတယ္… ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ေဘးက လမ္းကို ၀င္၀င္ခ်င္းမွာပဲ ၀တ္စံုသြားထုတ္ မယ္ဆိုရင္ ေက်ာငး္သားေတြ တအားၾကပ္လို႕ တိုးႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး… ခ်လံေပးခဲ့ ညေနက်ရင္လာယူ သူတို႕ယူထားေပးမယ္ဆိုၿပီး ၀ိုင္းေျပာလိုက္ၾကတာ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္မတို႕က ခုျပန္ရမွာမို႕ ကိုယ္ဘာသာပဲ သြားယူလိုက္ေတာ့မယ္လို႕ ေျပာေတာ့ သြားယူ… သြားယူ… ဒီေလာက္လူေတြအမ်ားၾကီးကိုဆိုၿပီး ေဆာင့္ေအာင့္ၿပီး ေျပာဆို က်န္ခဲ့ၾကေလရဲ႕… မီးေလးတို႕လည္း မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ထြက္လာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္… ၀တ္စံုထုတ္တဲ့ေနရာကို ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ သူတို႕ေျပာသေလာက္လည္း လူမၾကပ္ပါဘူး… လူေတြကို ရွင္းလို႕ ေၾသာ္ ဒုကၡ ဒုကၡ…

ဒီလုိနဲ႕ ဟိုနားသြားလိုက္ ဒီနားသြားလိုက္ ဟိုနား ပိုက္ဆံသြင္းလိုက္ ဒီနားပိုက္ဆံသြင္းလိုက္နဲ႕ စားပြဲခံုေပါင္းမ်ားစြာကို ေရွ႕ေလွ်ာက္လိုက္ ေနာက္ေလွ်ာက္လိုက္လုပ္ရင္း ဘြဲ႕၀တ္စံုရခဲ့ပါတယ္… ရန္ကုန္နဲ႕ ကြာျခားခ်က္ေတြကေတာ့ ဘြဲ႕၀တ္စံုကို တရက္ႀကိဳၿပီးသာ ထုတ္ေပးျခင္း၊ ရီလ္ဟာဆယ္ တက္မယူ၍ရျခင္း၊ ရီလ္ဟာဆယ္ ရန္ကုန္မွာ တက္ယူရတယ္ဆိုတာ ကား၀င္လက္မွတ္၊ မိဘေတြအတြက္ ထိုင္ခံုလက္မွတ္၊ ေက်ာင္းသာထိုင္ရမယ့္ ခံုလက္မွတ္ေတြ ေပးတာမို႔ ယူၾကရပါတယ္… မန္းမွာၾကေတာ့ ဘြဲ႕၀တ္စံုရယ္၊ ကား၀င္လက္မွတ္၊ မိဘေတြအတြက္ ထိုင္ခံုလက္မွတ္၊ ေက်ာင္းသာထိုင္ရမယ့္ ခံုလက္မွတ္ေတြကို သီးသန္႕ ထုတ္ေပးျခင္းေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…

ျပန္ထြက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ မန္းရဲ႕ ရက္စက္လွတဲ့ ေနပူဒဏ္၊ ေလပူဒဏ္ေၾကာင့္ တကိုယ္လံုးေခၽြးေတြနဲ႕ ေရငတ္လို႕ေနပါတယ္… ဒါနဲ႕ပဲ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ေရွ႕ လမ္းတဘက္ျခမ္းက ဆိုင္တဆိုင္ကို ၀င္ထိုင္လိုက္ၾကပါတယ္… မီးေလးရယ္၊ မီးေလးသူငယ္ခ်င္းရယ္၊ သူမရဲ႕အေမရယ္ သံုးေယာက္က ေရႊရင္ေအး ေအးေအးေလးသံုးခြက္နဲ႕၊ ေနာက္သူငယ္ခ်ငး္တေယာက္က ၿမီးရွည္မွာလိုက္ၾကပါတယ္… ေရႊရင္ေအး အရင္လာခ်ေပးပါတယ္… ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မုန္႕လက္ေဆာင္းဖက္ေတာင္မပါ တပန္းကန္လံုး အုန္းႏို႕ရည္နဲ႕ ေရခဲခ်ဥ္းပဲ… ေက်ာက္ေက်ာေလး သံုးတံုးေလာက္နဲ႕ ေနာက္ပန္းေရာင္ ဘာေခၚလည္းေတာ့ မသိဘူး အဲဒါေလးနည္းနည္းနဲ႕ အုန္းသီးနဲ႕… မီးေလးကလည္း ဂ်ီးထူထူနဲ႕ဆိုေတာ့ ဒါလား ေရႊရင္ေအးေပါ့ ၿမီးရွည္မွာတဲ့ သူငယ္ခ်ငး္က ေပါင္မုန္႕ထည့္ဖို႕ သူတို႕ေမ့ေနလား မသိဘူးတဲ့… မီးေလးတို႕လည္း ေရဆာဆာ၊ ေနပူပူနဲ႕ ေရခဲတံုးေတြပဲ တကၽြတ္ကၽြတ္ ၀ါးလိုက္တာေပါ့… အားလံုးစားေသာက္ၿပီးလို႕ ရွင္းမယ္ဆိုၿပီး ေခၚလိုက္ပါတယ္…

ေရႊရင္ေအး သံုးခြက္က ႏွစ္ေထာင့္တစ္ရာ ၿမီးရွည္က ငါးရာ အားလံုး ႏွစ္ေထာင့္ေျခာက္ရာတဲ့… ဒါနဲ႕ မီးေလးလည္း မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး ထေျပာျဖစ္ေကာ… ၿမီးရွည္က အမ်ားႀကီးလည္းရတယ္ ဒါက် ငါးရာပဲက်ၿပီး ေရႊရင္ေအး ဘာမွမပါတာက်ေတာ့ ခုနစ္ရာဟုတ္လားလို႕လည္း ေျပာလုိက္ေရာ မီးေလး သူငယ္ခ်င္းက“ေအးေလ… ေပါင္မုန္႕လည္း မပါဘူး”လုိ႔ ၀င္ေျပာတယ္… ေက်းဇူးရွင္က ဘာျပန္ေျပာတယ္ဟုတ္ ေပါင္မုန္႕က ေရႊရင္ေအးမွာ မထည့္ရဘူး… မုန္႕လက္ေဆာင္းတို႕၊ ေရခဲသုပ္တို႕မွာမွ ထည့္တာတဲ့ေလ… “ထားပါေတာ့ ေပါင္မုန္႔မပါရင္ေတာင္ တျခားနည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ပါသင့္တာေပါ့” လို႕ေျပာေတာ့ သူတို႕ ေရႊရင္ေအးက သူမ်ားနဲ႕မတူဘူး အုန္းႏို႕နဲ႕လုပ္ထားတာ အုန္းႏို႔က ေစ်းႀကီးတယ္တဲ့… “အမ္… ဘယ္လို ဘယ္လို ေရႊရင္ေအးကို အုန္းႏို႕နဲ႕ မေသာက္လို႔ ဘာနဲ႕ေသာက္ရမွာလဲ”ေမးၿပီး ဆက္မေျပာခ်င္ေတာ့လို႕ ေအာင့္သီးေအာင့္သက္နဲ႕ ပိုက္ဆံရွင္းၿပီး ျပန္လာခဲ့ေတာ့တယ္… ထားပါေတာ့ အုန္းႏို႔ေစ်းႀကီးလည္း တျခားဟာပါရင္ ေတာ္ေသး… ပါေတာ့ပါပါရဲ႕ ေရခဲတံုးေတြခ်ည္း… ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းနားမွာ ေသာက္ရင္ေတာင္ မုန္႕လက္ေဆာင္း၊ ေက်ာက္ေက်ာ၊ သာကူ၊ ေကာက္ညွင္း၊ အုန္းႏို႕၊ အုန္းသီး၊ ေက်ာက္ေက်ာေရာင္စံု၊ ေပါင္မုန္႕ အားလံုးပါတာမွ ငါးရာပဲ ေပးရတာ… တျခား ၿမိဳ႕နယ္ေတြထဲမွာေတာင္ ႏွစ္ရာ၊ သံုးရာပဲ ေပးရတယ္…အုန္းႏုိ႔ ေစ်းႀကီးတဲ့အေၾကာင္းေနာက္မွ ဆက္ေျပာျပမယ္… မန္းက အသိေတြေျပာျပေတာ့ နင္တို႕ကို ႏွပ္လိုက္တာတဲ့၊ ငါတို႕ လာမေခၚလို႕ျဖစ္တာဆိုၿပီး ၀ိုင္းေနာက္ၾကပါေရာလား…

မီးေလးတို႕လည္း အႏွပ္ခံရေတာင္နည္းေသးတယ္… မီးေလးတို႕ လူတိုင္း ေယာက်္ားျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းမျဖစ္ျဖစ္ ေစ်းေမးၿပီးမွ ၀ယ္တတ္က်ပါတယ္… လူတိုင္း တခုကို ၀ယ္ရင္ေတာ့ ေစ်းမေမးၾကပါဘူး… အဲဒါဘာလဲဆိုေတာ့ စားေသာက္တဲ့ ကိစၥမွာပါပဲ… ေစ်းႏႈန္းေရးထားတဲ့ ဆိုင္ေတြမွာသာ ဘယ္ဟာ ဘယ္ေစ်းဆိုၿပီး ေရးထားတာေတြ႕လို႕ ကုိ႕ပါတဲ့ ပိုက္္ဆံနဲ႕ ခ်ိန္ၿပီး သင့္ေတာ္ရာ မွာစားၾကပါတယ္… မေရးထားတဲ့ ဆိုင္ေတြဆို မွာခ်င္တာမွာၿပီး စားၿပီးမွသာ ဘယ္ေလာက္က်လဲ ေမးတတ္ေလ့ ရွိၾကပါတယ္… မနက္မိုးလင္းလို႕ မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္လိုက္တာနဲ႕ ကိုယ္ႀကိဳက္တာမွာၿပီး စားၿပီးမွ မတန္လိုက္တာဆိုၿပီး ေျပာၾကတဲ့ အသံမၾကာခဏဆိုသလို ၾကားေနရပါတယ္… စားၿပီး မတန္ရတာမ်ိဳး မျဖစ္ရေအာင္ ေစ်းေမးၿပီးမွ စားသင့္ပါေၾကာင္း ေျပာၾကားရင္း ပထမပိုင္းကို ဒီမွာတင္ ရပ္နားလိုက္ပါတယ္… လက္ေဆာင္ေတြကိုလည္း အခ်ိန္ရရင္ ရသလို တင္ထားေပးပါမယ္ေနာ္… အမွားပါရင္လည္း ခြင့္လြတ္ေပးၾကပါလို႕… အထူးသျဖင့္ မန္းသူ/သားမ်ား အားလံုးကို ႀကိဳတင္ၿပီး ေတာင္းပန္ပါရေစ… မီးေလးႀကံဳခဲ့ရတာေတြ တင္ျပျခင္းျဖစ္၍ နားလည္ခြင့္လြတ္ေပးၾကပါေနာ္…

မဂၤလာႏွစ္သစ္

ဒီေန႔ ၿမန္မာႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွာ အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေၿမ့ သာယာေအးခ်မ္းၿပီး က်န္းမာခ်မ္းသာ၊ လိုရာဆႏၵအအ၀၀ ၿပည့္စံုႏိုင္ၾကပါေစ...

မီးေလးက ခရီးဆက္ေနတုန္းေနာ္၊ အိမ္ၿပန္အေရာက္ေသး၀ူး..ဟီးဟီး
ၿပန္ေရာက္မွ post ေတြ အတိုးခ်ၿပီး တင္ေတာ့မယ္ေနာ္..
လာအားေပးၾကဦးေနာ္..

မီးေလးအားလံုးကို သတိရေနပါတယ္...

ခရီးသြားမည္

မီးေလး ၃၁ရက္ေန႕ညကားနဲ႕ ေက်ာက္ဆည္ကို ခရီးထြက္ဖို႕ ရွိပါတယ္... ျပန္လာရင္ မုန္႔၀ယ္ခဲ့မယ္... ၅ရက္ေန႕ျပန္ေရာက္မယ္ရွင့္... ျပန္
လာမွပဲ ပို႕စ္ေတြ ေပါင္းတင္ေတာ့မယ္... ဒီရက္ပိုင္း အိမ္ေျပာင္းတာ ေရႊ႕တာနဲ႕ နည္းနည္းရႈပ္ေနလို႕..

ရပ္ကြက္ေစ်းတြင္း တေနရာ၀ယ္…

ခုတေလာ စာေရးသူ ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းဆို ဘေလာ့ဂ္အိမ္ယာေလးေတာင္ မေရာက္တာၾကာေပါ့… ၾကာဆို ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲလို႕ ကိုယ္တင္ထားတဲ့ပို႕စ္ ႏွစ္ေခါက္တက္ေနမွန္းေတာင္ မသိဘူး… funflakes ဖုန္းလွမ္းဆက္မွ သိတယ္… ေကာင္းေရာ စာေရးသူပို႕စ္တင္ၿပီးေတာ့ Refresh လုပ္ၿပီးၾကည့္တုန္းကေတာင္ တခုတည္းေတြ႕လို႕ မတက္ဘူးေအာက္ေမ့တာ ပုိ႕စ္တက္သြားတာနဲ႕ အိမ္ကို တခ်ိဳးတည္း ျပန္လာတာေလ… ကိုးနတ္ရွင္ က်သြားလို႕ publish Pots လုပ္ရတာလည္း အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေတာ္ေသးတယ္ ႏွစ္ခါထပ္ပဲမို႕ ႏို႕မဟုတ္ရင္ စာေရးသူေတာ့ က်ိန္ဆဲခံထိလိမ့္မယ္… ခ်စ္ဘြားဘြား တီခြန္ျမလႈိင္နဲ႕ ခ်စ္တယ္ရင္း ခြန္လင္းခ်စ္သူတို႕ေလ…

စာေရးသူ အားေနလို႕ မိခင္ႏွင့္အတူ မနက္ဆို ေစ်းလိုက္ၿပီး ေစ်းျခင္းေတာင္း လိုက္ဆြဲေပးေနတယ္ေလ… ေျပာမယ္ဆို ကုန္ၾကမ္းမရွာဘဲနဲ႕ ရတယ္ဆိုပါေတာ့… ၀တၳဳကလည္း ေရးေနရင္း မုစ္သြင္းမရလို႕ စာႏွစ္မ်က္ႏွာနဲ႕ ရိုက္ထားလက္စ ဆိုေတာ့ ပို႕စ္သစ္လည္း တင္ျဖစ္ေအာင္ ရပ္ကြက္ေစ်းတြင္း တေနရာ၀ယ္ဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းတိုေလးမ်ားအား အလ်ဥ္းသင့္ သလို ေဖာ္ျပေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္… နိဒါန္းပ်ိဳးတာ မ်ားသြားၿပီ ဇာတ္လမ္းက ခုမွစမွာ…

ေစ်းတြင္း တေနရာ၀ယ္ အိမ္ရွင္မႏွစ္ဦးတို႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဆံုၾကရာ ၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ရင္း
“ဘာ၀ယ္ၿပီးၿပီလဲ”
“မရေသးပါဘူးဟယ္…. တေန႕တေန႕ ေစ်းလာရတာ ဦးေဏွာက္ေျခာက္တယ္… အိမ္က ဟာႀကီးကလည္း ေခ်းထူေတာ့ ေစ်း၀ယ္ရတာ ခက္တယ္ကြ… ဒါနဲ႕ ရွင္ေရာ ဘာရလဲ”
“ငါေတာ့ ဦးေဏွာက္ေျခာက္သိပ္မခံဘူး အဆင္ေျပသလိုပဲ ဆိတ္သားနဲ႕ပဲဟင္းပဲခ်က္ေပးလိုက္မလားလို႔ ဆိတ္သားေတာ့ ၀ယ္လာတယ္”
ျခင္းထဲမွာေတာ့ ဆိတ္သားနဲ႕တူတဲ့ အသား ဘာသားမွမေတြ႕ရ ဒါေပမဲ့ နာမည္တူၿပီး ကုန္းနဲ႕ေရ ကြာတဲ့ဆိတ္ေတာ့ ေတြ႕ပါရဲ႕ ေရဆိတ္ေတြ(ကန္စြန္းရြက္) ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႕ မျမင္ခ်င္ေယာင္ပဲေဆာင္လိုက္ပါတယ္။
“ဆိတ္သား ၀ယ္လာတယ္ဆိုရင္ မဆလာေကာင္းေကာင္းေလးအုပ္မွ ေမႊးတာ ဟိုဘက္နားက ကုလားဆိုင္မွာ ဆိတ္သားခ်က္ဖို႕ဆိုၿပီး မဆလာ၀ယ္လို႔ရတယ္ ထုပ္ေရာင္းတာေတြနဲ႕ တျခားစီပဲ နံနံေစ့တို႕ ဘာတို႕နဲ႕ ေသခ်ာစပ္ ေပးတယ္”
“အမယ္ေလး ရွင္ကလည္း ပင္ပန္းခံလို႔ ခုတီဗီြမွာ ေၾကာ္ျငာတာေလ xxx မဆလာတုိ႕၊ xxx မဆလာတို႕ အသင့္ေတာင္ ခ်က္လို႔ရေသး ေထာင္းစရာေတာင္းမလုိဘူး”
“အဲလိုလည္း ဘယ္ဟုတ္မလဲ ေတာ္ကလည္း ေၾကာ္ျငာပါဆိုမွ သူတို႕ ပစၥည္းေရာင္းေကာင္းေအာင္ ေၾကာ္ၿပီး ညာေနတာေတာ့္”
“ဒါေပမဲ့ အဲဒါေတြကေတာ့ မညာေလာက္ဘူး ထုတ္ပိုးတာကအစ ေသေသသပ္သပ္ပဲ၊ ပါ၀င္တဲ့ ပစၥည္းေတြလည္း ေရးထားတယ္”
“ပစၥည္းကို အျပင္ပန္းက ၾကည့္ၿပီး သံုးသပ္ရင္မွားမွာေပါ့ ေသေသသပ္သပ္ ထုတ္ပိုးထားတယ္ဆိုတာက သံုးစြဲသူကို စြဲေဆာင္တာ မလွမပထုတ္ထားရင္ ဖက္နဲ႕ထုတ္ထားတယ္ ဆိုပါေတာ့ ဘယ္သူက ၀ယ္ခ်င္မွာလဲ… ေနာက္ၿပီး ပါ၀င္တဲ့ ပစၥည္းဆိုတာကလည္း ကိုယ္သိတာမွ မႈတ္တာ အဲမွာေရးထားတဲ့ ပါ၀င္ပစၥည္းအခ်ိဳးအစားအတိုင္း တထုပ္ခ်င္းစီ လိုက္ထည့္ႏိုင္ပါ့မလား… အားလံုးေရာသမေမႊထားၿပီးသားကိုမွ ပါကင္ထုတ္လိုက္တာေလ… ဒီအခ်ိဳးအစားအတိုင္း ရွိတယ္လို႕ ေသခ်ာတပ္အပ္ သိလို႔လား… ၿပီးေတာ့ ဆိုင္ေတြမွာ ေရာင္းမထြက္လို႕ ဘယ္ေလာက္ၾကာထားမွန္းလည္း မသိ… ေၾကာ္ျငာတိုင္း ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး… ၀ယ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၿပီးမွ သံုးစြဲတာ ကိုယ့္မိသားစု က်န္းမာေရးကို ေစာင့္ေရွာက္ၿပီးသား ျဖစ္တာေပါ့”
“ရွင္ေျပာေတာ့လည္း ဟုတ္သလိုလိုပဲ”
“ဟုတ္တယ္ရွင့္ တီဗြီမွာ ေၾကာ္ျငာတိုင္း ေကာင္းတာမႈတ္ဘူး… တခ်ိဳ႕တေလ ေကာင္းေပမဲ့ တခ်ိဳ႕တေလ မေကာင္းျပန္ဘူး… ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး သံုးစြဲသူေတြလည္း မ်ားလာေရာ နာမည္ရသြားလို႕ အရည္အေသြးညံ့သြားေရာ… ဆပ္ျပာမႈန္႕ေတြ ၾကည့္ပါလား… သူတို႕ေျပာသလုိေကာင္းေတာ့ ေကာင္းပါရဲ႕ တခ်ိဳ႕တေလက် အရည္အေသြးည့ံသြားတယ္ေလ… တခါတရံမွာ ေၾကာ္ျငာမထားတဲ့ ပစၥည္းက ေၾကာ္ျငာထားတဲ့ ပစၥည္းထက္ ပိုၿပီးေကာင္းေနတတ္တယ္ေလ…”
“ေတာ္ေျပာမွပဲ က်ဴပ္သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္…”
“ဘာပဲသံုးသံုး သန္႕ရွင္းလတ္ဆတ္တဲ့ အစားအစာေတြ သံုးစြဲသင့္တာေပါ့… အသင့္စား အစားအေသာက္သံုး ကုန္ပစၥည္းေတြမွာ ၾကာရွည္ခံေအာင္ ဓာတုေဗဒပစၥည္းေတြပါလို႔ အၿမဲ မစားသံုးသင့္ဘူးေလ… ၾကာရင္ ကိုယ့္က်န္းမာေရးပဲ ထိခိုက္မွာ”
“အေမ တေစ်းလံုး ပတ္ရွာလိုက္ရတာဗ်ာ… ထမင္းခ်ိဳင့္ထည့္ဖို႕ ေက်ာင္းေနာက္က်ေနၿပီဗ်”.
“သား ေစ်းျခင္းယူၿပီး အိမ္အရင္ျပန္ႏွင့္ အိမ္ေရာက္ရင္ ကန္စြန္းရြက္ဆိတ္ၿပီး ေရေဆးထားလိုက္ အေမ ၾကက္သြန္ျဖဴ ၀ယ္ၿပီး လာခဲ့မယ္”
ကေလးရဲ႕ ရႈံ႕တြစူပုပ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႕ ျပန္သြားတာကိုၾကည့္ရ႔င္း..

ရ႔င္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

ေနေကာင္းၿပီ

တီတီခြန္ျမလႈိင္နဲ႕ ခြန္လင္းခ်စ္သူေရ ခုလို အႀကံေပးတာ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းပါ... ေျပာရရင္ေတာ့ မီးေလးရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ပဲ ေျပာရမလားပဲ... သူမ်ားနဲ႕မတူေအာင္ လုပ္ခ်င္တာေလ ယနဲ႕သတ္တာက အမ်ားတကာသံုးေနေတာ့ ပိုၿပီးထူးျခားေအာင္ ရနဲ႕သတ္သံုးတာေလး... -း ကို တျခားပံုစံသံုးသလိုေပါ့... မီးေလး စာေတြကို ယနဲ႕သတ္ၿပီး ေရးေပးပါ့မရ္ရွင္... ေနာက္မ်ားလည္း လိုအပ္တာရွိရင္ ေ၀ဖန္ေပးၾကဦးေနာ္...

မီးေလး တူမေလးကို ၀ိုင္းၿပီးေမးၾကတဲ့ စာဖတ္သူမ်ားကို အထူးပင္ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္းႏွင့္ စာဖတ္သူတို႕၏ ၀ိုင္းဆုေတာင္းေပးမႈေၾကာင့္ ထူထူေထာင္ေထာင္ျဖစ္လာပါေၾကာင္း....
၄ရက္ေန႕က ေဆးရံုမွ ဆင္းခဲ့ပါေသာ္လည္း တေန႕တည္းႏွင့္ သတိလစ္ကာ ေလးႀကိမ္ေလာက္ တက္ေနခဲ့ပါေၾကာင္း...
ေဆးမ်ားေသာက္ေသာ္လည္း သိသိသာသာ တိုးတက္မႈမရွိပါေၾကာင္း...
ယခုအခါ သူငယ္နာဟု အမ်ားကေျပာၾကသျဖင့္ ျမန္မာဆရာႏွင့္ပါ တြဲ၍ ကုသေနရပါေၾကာင္း...
ပထမရက္ ကုသၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္းတြင္ သတိလစ္ၿပီး တက္ျခင္း မရွိေတာ့ပါေၾကာင္း...
မ်က္ေၾကာမွိတ္၍သာ အနည္းငယ္ တက္ျခင္းသာ ရွိေတာ့ပါသည္.....

အားလံုးကို ေက်းဇုူးတင္လ်က္

ႏႈတ္ခြန္းဆက္သျခင္း

သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ လာမလည္ႏိုင္တာ အေတာ္ေတာင္ ၾကာေနပီပဲ... မီးေလး ခုလက္ရွိအလုပ္က ထြက္ၿပီး အိမ္မွာ အိပ္လိုက္ စားလိုက္ အနားယူေန တရ္ေလ... တကယ့္ကို ဇိမ္ပဲ... အဲလို မေနရတာလည္း ၾကာေနၿပီေလ... အိမ္မွာ အင္တာနက္သံုးလို႕ မရလို႕ အရင္လို သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ေန႕တိုင္း မလာျဖစ္ေတာ့ဘူးရွင့္... တကယ္ပါ လိမ္ေျပာပါဘူး... သူငယ္ခ်ငး္ေတြကို အရမ္းသတိရၿပီး လြမ္းေနတရ္... ဘေလာ့ဂ္ေလးကိုလည္း လြမ္းေနတရ္ရွင့္... ဘေလာ့ဂ္ေလးကို မႏႈတ္ဆက္ခ်င္လို႕ အားရင္အားသလိုေတာ့ ပို႕စ္ေတြတင္ဖို႕ စဥ္းစားထားတရ္... အင္တာနက္ဆိုင္က တင္ရတာ လြယ္တာမႈတ္ဖူး... ၀င္ေငြက ရွိေတာ့ဘူး ထြက္ေငြမ်ားရင္ ေမေမဆူလိမ့္မရ္ရွင့္... ဒီေန႕မနက္ေတာ့ ထီသည္ကားျဖတ္သြားရင္း သႀကၤန္သီခ်င္းဖြင့္သြားတာ သၾကၤန္ေတာင္ ေရာက္ေတာ့ မွာပါလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕အတူ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ သၾကၤန္ဘာအစီအစဥ္ရွိလဲလို႕ သိခ်င္လာတရ္ေလ...

ဒါနဲ႕ ပို႕စ္တင္ၿပီး သၾကၤန္ဘာအစီအစဥ္ရွိလဲလို႕ သိခ်င္လို႕ မီးေလးဆီ လာတဲ့ ေဘာ္ေဘာ္ေတြအားလံုး ေျဖေပးၾကဦးေနာ္... မီးေလးက ဒီႏွစ္သၾကၤန္ကို မိသားစုနဲ႕ မႏၱေလးမွာက်ဖို႔ စီစဥ္ေနတရ္ရွင့္... မႏၱေလးေရာက္ရင္ မႏၱေလးဘေလာ့ဂ္ဂါေတြလည္း လိုက္ေခ်ာင္းရင္းေပါ့... ဟဲ...ဟဲ
ေပ်ာ္ရႊင္စြာ သႀကၤန္ပြဲဆင္ႏႊဲရင္း ႏွစ္သစ္ကို ႀကိဳဆိုၾကပါစို႕လား.........

ခုရက္ပိုင္းအတြင္း အိမ္မွာ ၀တၳဳေရးေနတရ္ရွင့္... ၿပီးရင္ အပိုင္းလိုက္ ပို႕စ္တင္ျဖစ္မွာမို႕ မၾကာခင္ လာမည္ ေမွ်ာ္