ျပန္လည္မရႏိုင္ေသာ ေန႔စြဲမ်ား...အပိုင္း ၂

“အူ၀ဲ...အူ၀ဲ”
ေလာကထဲကို လူသားတဦးေမြးဖြားလာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မမွာ ေမာင္ေလးတေယာက္ ရလာတဲ့အတြက္ အရမ္း
ေပ်ာ္ေနမိပါတယ္။ မေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့သူကေတာ့ မာမီပါ။ မာမီေမြးခါနီး ဗိုက္နာတာေတာင္ ဒက္ဒီ့ျပန္မလာခဲ့ပါ။
ေတာ္ေသးတာက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္ ေလာက္မွာ ဒရိုင္ဘာခန္႔ထားလိုက္လို႕သာ အခ်ိန္မီ ေဆးရံုေရာက္သြားႏိုင္
ခဲ့တာပါ။ ခုဆို မာမီေဆးရံုတက္တဲ့ သံုးရက္အတြင္း တစ္ေခါက္မွ လာေဖာ္မရတဲ့ ဒက္ဒီ။ ဘာေလးေမြးလဲေတာင္
ဖုန္းေလးတစ္ခ်က္ဆက္ၿပီး ေမးေဖာ္မရတဲ့ ဒက္ဒီ။ ကၽြန္မရင္ထဲက အမုန္းမီးေတြကလည္း အရွိန္အဟုန္ေကာင္း
လာဆဲပါပဲ။ မာမီေဆးရံုတက္ေနစဥ္အတြင္း ဒက္ဒီသည္ အျပင္မွာ ေသာက္ရံုမက အိမ္ထဲမွာပင္ ပုလင္းေထာင္ တဲ့အဆင့္ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။


“ပုလဲ... ဟုိမွာ နင့္အေဖကားျဖတ္သြားတယ္” ပုလဲလွမ္းမၾကည့္ခ်င္၍ သူငယ္ခ်င္းဘက္ လွည့္လိုက္စဥ္မွာပဲ
“သူ႔အေဖက မူးရင္ ေသြးဆိုးတယ္ဟ”လို႕ လက္တို႕ၿပီး ေျပာတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မမၾကားေအာင္
တိုးတိုးေျပာေပမဲ့ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ ထိုစကားသံေတြ
ၾကားတိုင္းေတာ့ အမုန္းမီးမ်ားက ေတာက္ေလာင္ဆဲပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မေမာင္ေလး ေက်ာင္းတက္ရမဲ့အရြယ္
ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မေမာင္ေလးကို သူမ်ားေတြေနာက္တိုင္း ကၽြန္မကေတာ့ ဂ်က္မေပါ့။ ေမာင္ေလး
ထူး၀ဏၰကို အႏိုင္က်င့္တဲ့သူတိုင္း ကၽြန္မကို ေၾကာက္သျဖင့္ ေနာက္ပိုင္း မည္သူမွ မစမေနာက္က်ေတာ့ပါ။
ေက်ာင္းသြားအတူ၊ ကစားအတူ၊ စားအတူႏွင့္ ကၽြန္မအေပ်ာ္ဆံုးကေတာ့ ကၽြန္မေမာင္ေလးနဲ႕ ကၽြန္မေမြးေန႔ပြဲ
လုပ္တိုင္း ကၽြန္မေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္မဆယ္တန္းႏွစ္၊ ေမာင္ေလးထူး၀ဏၰ ေလးတန္းတုန္းက တညေန ေက်ာင္းကျပန္လာမွာေတာ့-
“ဟင့္ ဟင့္ ဟင့္” ကၽြန္မေျခလွမ္းေတြ ျမန္လာပါတယ္။ ဒက္ဒီ့ မာမီကိုဘာလုပ္ျပန္ၿပီလဲ ေဒါသနဲ႕အတူ ေျခလွမ္း
က်ဲႀကီးနဲ႕ အိမ္ထဲ၀င္လိုက္စဥ္မွာပဲ မာမီၾကမ္းျပင္တြင္ ပံုလ်က္သားငိုေနတာကို ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ မာမီက
ဒက္ဒီနဲ႕ျပႆနာျဖစ္တိုင္း ကၽြန္မတို႕ကို အေ၀းတြင္ ေနခိုင္းေလ့ရွိပါတယ္။ လူႀကီးေတြေၾကာင့္ ကေလးေတြကို
စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ခုအခါမွာေတာ့ မာမီက ကၽြန္မတို႕ေမာင္ႏွမကို ျမင္သည္ႏွင့္ဖက္
၍ ငိုပါသည္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲထင့္သြားသည္။ မာမီတခါမွ ယခုလို မျပဳမူဖူးေသာေၾကာင့္လည္းပါတယ္။ မာမီနဲ႔
အတူ ကၽြန္မတို႕ ေရာငိုမိၾကပါသည္။ ျပႆနာအေၾကာင္းရင္းကိုေတာ့ မသိပါ။ သိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့
ကၽြန္မမငိုေတာ့ပါ။ ဒက္ဒီ႔က မာမီကို ကြာရွင္းဖို႕ေျပာသည္တဲ့။ ကၽြန္မမိဘေတြ ကဲြတာ ကၽြန္မ ဘာေၾကာင့္ေပ်ာ္
ေပ်ာ္သလဲ၊ ကၽြန္မမွာ အေဖရွိလ်က္ႏွင့္ ပညာရည္ခြ်န္ဆုေပးပြဲသြားတိုင္း ဒက္ဒီမလိုက္ခဲ့ပါ။ ကၽြန္မလည္း သူမ်ား
ေတြလို မိဘႏွစ္ပါးနဲ႕အတူ ဆုေပးပြဲတက္ခ်င္ခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း မိသားစုႏွင့္ အတူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္
ပါးပါး ခရီးထြက္ခ်င္ခဲ့ပါသည္။ ခုေတာ့ အဲလိုမဟုတ္သည့္အျပင္ ဒက္ဒီ့ေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႕အရွက္ရၾကရသည္၊
စိတ္ညစ္ရသည္။

ဒက္ဒီနဲ႕မာမီကြဲၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ မာမီ့၌ရွိသည့္ ပိုက္ဆံေလးျဖင့္ သင့္ေတာ္သည့္ အိမ္တလံုး၀ယ္ၿပီး အိမ္
ဆိုင္ေလးဖြင့္ရင္း ကၽြန္မတို႕ဘ၀ကို စတင္ရုန္းကန္ခဲ့ရပါသည္။ ကၽြန္မအဆင္မေျပမႈၾကံဳတို္င္း၊ အထည္ႀကီးပ်က္
ေတြလို႕ ေျပာခံရတိုင္း ဦးဘုန္း၀ဏၰကို မုန္းတီးနာၾကဥ္း စက္ဆုပ္မိပါသည္။ မာမီနဲ႕ကြဲလုိက္ေပမယ့္ ကၽြန္မတို႕
ေမာင္ႏွမအတြက္ ဦးဘုန္း၀ဏၰကို အေဖဟု မသတ္မွတ္ႏိုင္ပါ။ လမ္းေတြ႕ရင္ေတာင္ မေတြ႕ေအာင္ေရွာင္သြားခဲ့
ပါသည္။ ဒီလုိနဲ႕ ပုလဲဆယ္တန္းကို ဂုဏ္ထူး ေလးဘာသာႏွင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါသည္။ မာမီက စီးပြားေရး
တကၠသိုလ္ တက္ေစခ်င္၍ ကၽြန္မ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ကို တက္ေရာက္ပညာသင္ၾကားခဲ့ပါတယ္။
“ပုလဲ... နင့္ေနာက္က လူတေယာက္လုိက္လာတယ္ဟ”
“ဟုတ္လား” ေျပာရင္း လွည့္ၾကည့္လိုက္စဥ္မွာေတာ့ “ဟင္...ဦးဘုန္း၀ဏၰ” “ပုလဲနင္အသိလား”
“မဟုတ္ပါဘူးဟာ... သူတို႕က ဆင္းရဲေတာ့ ပိုက္ဆံလာေတာင္းတာေနမွာေပါ့”
“အဲဒါဆိုလည္း ပိုက္ဆံေပးလုိက္ေလဟာ”
“အိုး ဘာလို႕ေပးရမွာလဲ သူ႕မွာလည္း ေျခေကာင္းလက္ေကာင္းနဲ႕ လာပါဟာ ဂရုစိုက္မေနစမ္းပါနဲ႕” မမွတ္မိ
ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တဲ့ ဦးဘုန္း၀ဏၰပံုစံက ကၽြန္မေတြးေတာင္ မေတြးမိတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ကိုယ္ေပၚက
အ၀တ္ေတြကလည္း စုတ္ျပတ္လို႕။ ကၽြန္မယခင္ေနခဲ့တဲ့ အိမ္ေလးကို မာမီမသိေအာင္ သြားၾကည့္ခဲ့တယ္။

အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ ေျပာျပခ်က္အရ ေနာက္မိန္းမယူၿပီး အရင္လုိမူးရူးေနေတာ့ ယူထားတဲ့မိန္းမက မိန္းမလည္
ခ်ဴစားတဲ့ မိန္းမ၊ ေယာက်္ားလုပ္တဲ့သူက မူးရူးၿပီး ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မွ အိမ္ျပန္မိန္းမလုပ္တဲ့သူက ေယာက်္ား
မရွိခင္ အိမ္မွာတင္ ေဖာက္ျပန္၊ ေဂါ့(ဖ္)ရိုက္တာကလည္း ရႈံး၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေနာက္မိန္းမက အိမ္ေပၚကႏွင္
ခ်လိုက္တယ္ဆိုပဲ။ ေဂ့ါ(ဖ္)ေၾကြးတင္တာကလည္း ေနာက္မိန္းမရဲ႕ လင္ငယ္ဆီမွာ အဲေတာ့စည္းစိမ္ဥစၥာလည္း
ရံႈး မယားလည္းရံႈးတဲ့။ ၾကားရတဲ့ သတင္းကေတာ့ အေကာင္းဆုိ၍ ကုန္းေကာက္စရာေတာင္မရွိ။


“ခြမ္း” မာမီ့ကို ဦးဘုန္း၀ဏၰအေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပလိုက္တာ မာမီ့လက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ့ ပန္းကန္ေတာင္
လြတ္က်တယ္။ မာမီ့ ဒက္ဒီ့ကို မေမ့ႏုိင္ေသးဘူးကိုး။ ကိုယ့္အေပၚသစၥာမရွိတဲ့ ေယာက်္ားတေယာက္အေပၚ
မာမီေမ့ပစ္သင့္ပါသည္။ ကၽြန္မေနာက္ ဘာလို႕ တေကာက္ေကာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ေနရတာလဲ။ရွက္ဖို႕
ေကာင္း လိုက္တာေနာ ္။

ေနာက္ဆက္တြဲကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရႈေပးၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္ရွင္။ ေစာင့္လက္စနဲ႕ ေစာင့္ဦး (ထီးဆိုင္ မဟုတ္ပါ)

ခ်စ္စရာ့အရြယ္

ပံုထဲက ဘယ္သူပါလိမ့္???? ေၾသာ္... အိပ္စရာရွားလို႕

ဆယ့္တစ္ပြဲ ဟာသ...

မီးေလးတို႕ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ အေအးဆိုင္မွာ အေအးထိုင္ေသာက္ေနတုန္း

“ဟဲ့ ဟဲ့ ဟိုမွာ ဟိုမင္းသမီးေလဟယ္”

“ဘာတုန္း ဘယ္မွာလဲ နင့္ဟာက အဆံုးမရွိ အစမရွိ”

“ေအာ္ ေအးေတြ႕ၿပီ၊ သူ႕နံမည္ေတာင္ ေမ့ေနတယ္”

မီးေလးတို႕ အဖြဲ႕ထဲမွာ ေခ်ာက္သူ တစ္ေယာက္ပါတယ္။ သူ႕ကို စႏၵာက

“အေခြေတြထဲမွာ အျမဲပါတယ္ေလဟာ။ ဆရာမ သမီးဗိုက္ေအာင့္ေအာင့္ ေနတယ္ ဆိုတာေလ”လို႕ ေျပာေတာ့ ေခ်ာက္သူအားရပါးရ ျပန္ေျပာလိုက္တာ တဆိုင္လံုးပြဲက်သြားေတာ့တယ္။

“သိတယ္သိတယ္... ဒါေပမဲ့ အဲေနရာေရာက္ရင္ ေက်ာ္လိုက္လို႕ မသိဘူး” တဲ့ ေကာင္းေရာ။ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အထိ ဗိုက္ေၾကာေတြ နာတုန္းပဲ။

ေနာက္တစ္ခါက က်ေတာ့ ျဖဴးသူ- သူမေဘးက Rဇာနည္ တစ္ေယာက္လံုးရပ္ေနတာ စကားေျပာကလည္း တအားပြင့္လင္းေတာ့ အားလံုး၀ိုင္းရီစရာလိုျဖစ္ေနတာေပါ့။ သူေျပာပံုကလည္းၾကည့္ “ဟယ္ Rဇာနည္နဲ႕ တူတယ္ေတာ့”တဲ့ Rႀကီး ခင္ဗ်ာ ေတာ္ေတာ္ေနရခက္မွာပဲ ၿပံဳးစိၿပံဳးစိနဲ႕ မီးေလးတို႕ကေတာ့ ႀကိတ္ရီေနရတာ ဗိုက္ေၾကာေတြေတာင္နာတယ္။ ေနာက္မေနႏုိင္ေတာ့တဲ့အဆံုး ေျပာျပလိုက္ၾကပါလို႕ ေျပာလိုက္ရတယ္။ “အမအဲဒါ Rႀကီးပဲေလ”ေျပာလိုက္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္သြားျပန္ၾကည့္ေလရဲ႕။ အဲေလာက္ထိကို ဗရုတ္က် ခ်တာ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္ ဗဟုသုတေပါ့ သူတို႕ကို ရည္းစားထားမိလို႕ကေတာ့ “ခ်စ္တယ္”လို႕ တသက္လံုးေျပာခံရမွာ မဟုတ္ဘူး။

(စာၾကြင္း။ ။ ခ်နဲ႕ရွ စကားသံမပီလို႕ ခ်စ္တယ္ေျပာတိုင္း ရွစ္တယ္လို႕ပဲ အသံထြက္ၾကပါတယ္)

ရီၿပီးမွျပန္ေနာ္...

ျပန္လည္မရႏိုင္ေသာ ေန႔စြဲမ်ား...အပိုင္း ၁

ညေနခင္းတစ္ခုရဲ႕ လွပတဲ့ နီယြန္မီးေတြ ဆင္ျမန္းထားတဲ့ ျခံႀကီးတစ္ျခံ၌ ဧည့္ပရိတ္သတ္ေတြရဲ႕ အလယ္မွာ ဂါ၀န္အျဖဴေလးကို ၀တ္ဆင္လ်က္ ေခါင္းတြင္ သရဖူေဆာင္းထားတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ ...
မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း အၿပံဳးရိပ္ေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး ...

ၿခံထဲမွာရွိတဲ့ ဧည့္ပရိတ္သတ္ေတြကလည္း ဂုဏ္သေရအသိုင္းအ၀ိုင္းမွ လူကံုတံေတြ... ျခံေရွ႕ရပ္ထားတဲ့ ကားေတြကလည္း အေကာင္းစားေတြ... ျခံရဲ႕အလယ္ေခါင္တည့္တည့္မွာေတာ့ ေမြးေန႕ကိတ္... ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳးနဲ႕ ဧည့္ခံေနၾကတဲ့ ေမြးေန႕ရွင္ရဲ႕ မိဘႏွစ္ပါး... ၿပီးေတာ့ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ...

ကၽြန္မသူ႕မကို အားက်ေနမိတရ္။ ကၽြန္မလို ကို္ယ့္ဘ၀ကို မေသခ်ာတဲ့လူအဖို႕ ယခုလိုပြဲမ်ိဳး ကၽြန္မရေတာ့မည္ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ကၽြန္မမွလြဲ၍ မည္သူ႔မွ မသိႏိုင္ပါ။

မာမီက ကၽြန္မကို ငယ္ငယ္က အသားျဖဴၿပီး အိမ္ရဲ႕ဆည္းလည္းလည္းျဖစ္ၿပီး ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့အတြက္ ပုလဲျဖဴလို႕ နာမည္ေပးခဲ့ပါတရ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မကို ေမြးၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒက္ဒီရဲ႕ အလုပ္ေတြ အဆင္ေျပၿပီး မိသားစု စား၀တ္ေနေရး ေခ်ာင္လည္တဲ့အျပင္ ေငြပိုေငြလွ်ံရွိလာပါသျဖင့္ မာမီ၌ ေရႊေတြ၀င္းေနခဲ့ပါတရ္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဒက္ဒီနဲ႕မာမီက ကၽြန္မကို ပို၍တိုး၍တိုး၍ ခ်စ္ၾကပါတရ္။

ကၽြန္မသံုးႏွစ္သမီးအရြယ္မွာေတာ့ လက္ရွိအိမ္ကေန ေျပာင္းၿပီး က်ယ္၀န္းလွတဲ့ ျခံႀကီးထဲမွာ ေဆာက္ထားၿပီး လွပတဲ့တိုက္ေလးမွာ ေျပာင္းေနခဲ့ၾကပါတရ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးေန႕ပြဲကိုလည္း ထိုၿခံႀကီးထဲမွာပင္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း က်င္းပေလ့ရွိပါတရ္။

ကၽြန္မငါးႏွစ္သမီးအရြယ္မွာေတာ့ မာမီ့မွာ ေနာက္ထပ္ကိုယ္၀န္ရွိခဲ့ပါတရ္။ တဦးတည္းေသာျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မအဖို႕ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာျဖစ္ခဲ့ပါတရ္။ ကၽြန္မအတြက္ ေမာင္ေလး ဒါမွမဟုတ္ ညီမေလးရမွာ ေပ်ာ္ေပမဲ့ ဒက္ဒီနဲ႕မာမီ ထံမွ အခ်စ္ေလ်ာ့သြားမလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕စိုးရိမ္ၿပီး ၀မ္းနည္းမိခဲ့ပါေသးတရ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မအတြက္ အေဖာ္ ရမွာမို႕ ၀မ္းသာမိပါတရ္။

ကၽြန္မ တခါမွမစဥ္းစားမိေသာ အရာေတြ၊ ၀မ္းနည္းစရာ ျဖစ္ရပ္ေတြ ကၽြန္မဘ၀ထဲကို ေရာက္လာလိမ့္မည္ဟု မထင္ခဲ့ပါ။ ဒက္ဒီက စီးပြားေရးလည္း အဆင္ေျပ၊ လူကံုတံအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲ ၀င္ဆံ့ႏိုင္ခဲ့ေတာ့ လူကံုတံအမ်ားစု ထံုးစံအတိုင္း အစပိုင္းမွာေတာ့ ဘီယာေလးတျမျမ၊ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အရက္ေလးတျမျမ အလုပ္အေၾကာင္း ျပၿပီး ေန႕စဥ္လိုလို မူးၿပီးမွ ျပန္လာတတ္ေနခဲ့ပါၿပီ။ အလုပ္အားေနခဲ့လွ်င္လည္း အလုပ္ဗန္းျပၿပီး ေဂါ့(ဖ္)သြား ရိုက္တတ္ပါတရ္။ ေဂါ့(ဖ္)ရိုက္တာ ျပႆနာမဟုတ္ေပမဲ့ ေလာင္းေၾကးနဲ႔ ရိုက္၊ ၿပီးရင္ ဘီယာဆိုင္သြား၊ အိမ္ကို ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္မွ မူးၿပီးျပန္လာတတ္တရ္။

“ကိုဘုန္းရယ္...ကၽြန္မမွာလည္း မေပါ့မပါးႀကီးနဲ႕ ရွင့္မွာလဲ အိမ္ကိုကပ္တယ္မရွိဘူး။ အလုပ္အားတဲ့ ရက္ေလး မိသားစုကို အခ်ိန္ေပးမယ္ကိုမရွိဘူး”

“ေအ့... ငါအလကားသြားေနတာ မဟုတ္ဘူးကြ။ မင္းတို႕ေတြ ခုလိုေနႏိုင္ေအာင္ရွာေကၽြးေနတာ ဒီေကာင္ပါကြ။ ခုမင္းတို႕ ဘာလိုလဲ။ လိုေလေသးမရွိ ငါထားခဲ့တာပဲ။ ေအ့... ငါ့ကို ဆရာလာလုပ္စရာ မလိုဘူးကြ ေအ့”

“ဒုန္း”

အသံေတြ ဆူညံေနလို႕ ကၽြန္မ အိပ္ယာမွ လန္႕ႏိုးသြားတရ္။ အိပ္ခန္းတံခါးကို ဖြင့္လိုက္စဥ္မွာပဲ ဒက္ဒီနဲ႕မာမီ စကားမ်ားသံကို ၾကားလိုက္ရတရ္။ ကၽြန္မ မအံ့ၾသေတာ့ပါ။ ဒက္ဒီမူးလာတိုင္း မာမီနဲ႕ တိုးတိုးျဖစ္ေစ၊ ေအာ္၍ ျဖစ္ေစ စကားမ်ား၊ ရန္ျဖစ္ေနၾက။ ယခင္က ကၽြန္မတို႕ မိသားစုကို အားက်ေနၾကေသာ ပတ္၀န္းက်င္ကို ကၽြန္မ ရင္မဆိုင္ခ်င္ပါ။ သူမ်ားေတြက “ေအးခ်မ္းလုိက္တာ စကားမ်ားသံေတာင္မၾကားရဘူး။ ဦးဘုန္း၀ဏၰတို႕မ်ား စီးပြားလည္း အရွာေကာင္းပါရဲ႕။ မိသားစုအေပၚမွာလည္း သစၥာရွိတယ္ ေဒၚျမသီတာတို႕မ်ား လင္က ံေကာင္းလိုက္တာ။”ဆိုတဲ့ စကားသံမ်ား ကၽြန္မကို ေျခာက္လွန္႔လို႕ေနပါတယ္။

“ပုလဲေတာင္ေက်ာင္းက ျပန္လာၿပီပဲ၊ သမီးေရသြားခ်ိဳး။ မာမီထမင္းစားဖို႕ျပင္ထားလိုက္မယ္ေနာ္” မာမီ ေျပာၿပီး ထမင္းစားခန္းထဲ ၀င္သြားပါသည္။ မာမီ မ်က္၀န္းထဲမွာ မ်က္ရည္စေတြကို ျမင္ရပါတယ္။ ဒက္ဒီနဲ႕မာမီ စကားမ်ားၾကၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ မာမီက ကၽြန္မမျမင္ေအာင္ စိတ္ကုိ ခ်ဳပ္တီးထားပံုပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ ျမင္ခဲ့ရတရ္။

“သမီး စာေတြလုပ္ေနတာ သိပ္ညဥ့္မနက္ေစနဲ႕ဦး မာမီႏြားႏို႕ ပူပူေလးလုပ္ေပးထားတယ္ ေသာက္လိုက္ ဦးေနာ္” “ဟုတ္ကဲ့ မာမီ”

“ဒုန္း...ဒုန္း...ဒုန္း”

“မိန္းမေရ...ေအ့ မိန္းမ၊ ဒီမိန္းမ ဘယ္သြားေသေနလဲ”

“ကုိဘုန္း ရွင္မူးလာလည္း ေအးေအးေနပါ။ သမီးေလးစာၾကည့္ေနတုန္းရွိေသးတရ္။ မအိပ္ေသးဘူး။ သမီး ၾကားသြားရင္ မေကာင္းဘူး။ ကၽြန္မသမီးကို စိတ္ဒဏ္ရာေတြ မေပးစမ္းပါနဲ႕ရွင္။ သမီးကို သူ႕အေဖက အရက္သမားလို႕ မျမင္ေစခ်င္ဘူး။”

“ဒီမွာ ငါအိမ္ေထာင္ဦးစီး မင္းဘာမွေျပာစရာမလိုဘူး၊ မင္းထက္ ငါပိုနားလည္ဆိုတာ မင္းေခါင္းထဲမွာ စြဲေနေအာင္ မွတ္ထားလုိက္စမ္းပါကြာ ေအ့”

“သမီးေရ သမီး...ေအ့”

“ပုလဲ...သမီးေရ ေအ့”

“ရွင္ ဘာျဖစ္လို႕ ကေလးကို ေခၚေနတာလဲ။ ရွင္ဒီပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ကၽြန္မသမီးနား မသြားပါနဲ႔။ တျခားဟာေတြသာ ခြင့္လြတ္ခ်င္ ခြင့္လြတ္မရ္။ သမီးနဲ႕ ပတ္သက္လာရင္ေတာ့ ရွင့္ကို လံုး၀ခြင့္မလြတ္ဘူး”

“မင္းက ဘာမို႕လို႕လဲကြ။ ငါ့သမီးဆီ ငါသြားတာ ဘာျဖစ္လဲကြ”

“ကၽြန္မေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင္။ ရွင္မသြားပါနဲ႕ သမီးကို အရက္နံ႕နဲ႕ မရင္းႏွီးေစခ်င္လို႕ပါ။ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ လာပါ ကၽြန္မတို႕ အခန္းကို ၀င္ရေအာင္ပါ”

ကၽြန္မအခန္းထဲမွာ အံႀကိတ္ၿပီး ငိုေနမိပါတယ္။ မာမီ့ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာလည္း မလာပါ ေစနဲ႕လို႕ ဆုေတာင္းေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ဒက္ဒီက ယခုလို ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ မဟုတ္ပါ။ အရက္မူးၿပီး ျပန္လာ၊ မိသားစုကို ျပႆနာရွာတတ္တဲ့သူ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မ ဒက္ဒီ့ကို ယေန႕ကစၿပီး မခ်စ္ေတာ့ပါဟု သံဓိဌာန္ ခ်လိုက္ရ္။ ဟုတ္တရ္ ဒက္ဒီ့ကို ကၽြန္မ ဒက္ဒီပါလို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြေရွ႕ေျပာရမွာ ကၽြန္မသိပ္ရွက္တယ္။

ေနာက္ဆက္တြဲကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရႈေပးၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္ရွင္

မီးေလးရဲ႕ အျမင္

“သားတို႕ေရ အေမ မုန္႕ဖက္ထုပ္ ၁၀ထုပ္၀ယ္လာတရ္။ သားတို႕ ေမာင္ႏွမ၅ေယာက္ မွ်စားလိုက္ၾကေနာ္။”
“ဟုတ္ကဲ့...အေမ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေမာင္ႏွမေတြ ေ၀စားလိုက္ပါမယ္”လို႕ အႀကီးဆံုးသားျဖစ္တဲ့ ေမာင္နီက ျပန္ေျပာလိုက္တရ္။ အေမက မုန္႔ေတြေပးၿပီး အျပင္ထြက္သြားပါတရ္။ ေမာင္နီက ေမာင္ႏွမေတြ အကုန္လံုးကို ေခၚၿပီး
“မုန္႕ေတြကို အကိုအႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ငါက ေ၀ေပးမယ္”လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ မုန္႕က-၁၀ခု တဦးႏွစ္ခုစားလို႕ရရဲ႕ ဘယ္လို ေ၀ဦးမွာလဲေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း အကိုၾကီးဆိုေတာ့ မေျပာရဲၾကဘူးေပါ့။
“ကဲ ေမာင္ျဖဴ မင္းအတြက္ ၁ခု၊ ငါ့အတြက္ ၁ခု”
“ေမာင္မဲ မင္းအတြက္ ၁ခု၊ ငါ့အတြက္ ၁ခု”
“မႀကီး နင့္အတြက္ ၁ခု၊ ငါ့အတြက္ ၁ခု”
“မငယ္ နင့္အတြက္ ၁ခု၊ ငါ့အတြက္ ၁ခု” က်န္ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးကို ေ၀ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ေမာင္နီက သူ႕အတြက္ ၆ခု၊ က်န္ ေမာင္ႏွမေတြက ၁ခုစီပဲရသတဲ့။ ေမာင္နီက ဒီလုိပဲ လူလည္က်ေနၾကမို႕ က်န္ေမာင္ႏွမ ေတြက မေက်နပ္ဖူးေပါ့။ ဒါနဲ႕ ရြာက ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ကို သြားတိုင္ၾကတရ္။ ဒါနဲ႕ ဆရာေတာ္က “ေမာင္နီကို ေခၚလာခဲ့စမ္း... ငါဆံုးမေတာ္မူမယ္” လို႕ ေျပာၿပီး ေမာင္နီကို ေခၚခိုင္းလိုက္တရ္။ ေမာင္နီကလည္း သိၿပီးသား။ ဆရာေတာ္ဆီကို မုန္႔ဖက္ထုပ္ေလး ႏွစ္ထုပ္ကို ကိုင္ၿပီး ဆရာေတာ္ထံကို လာခဲ့တယ္။
“အရွင္ဘုရား...တပည့္ေတာ္တို႕အေမက တပည့္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ မုန္႕ဖက္ထုပ္၀ယ္လာပါတရ္ ဘုရား... တပည့္ေတာ္က ဆရာေတာ္အတြက္ ဖယ္ၿပီး လာကပ္တာပါဘုရား” ဆိုေတာ့ ဆရာေတာ္ခင္ဗ်ာ ဘာမွ မေျပာႏိုင္ရွာဘူးတဲ့။
အဲဒီအေၾကာင္းေလးက ဆရာေတာ္ ဦးေကာ၀ိဒ တရားထဲက အမွတ္တမဲ့ ၾကားလိုက္တာကို က်န္တဲ့စ ာဖတ္သူေတြကို ျပန္ျဖန္႕ေ၀တာပါ။ ဆရာေတာ္ကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက အဆင္းရဲဆံုးဒုကၡဟာ ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္ျခင္းလို႕ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ေဟာထားတဲ့ တရားေလးပါ။

မီးေလးကေတာ့ ေနာက္တစ္မ်ိဳးအေနနဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ရယ္၊ အႀကီးရယ္လို႕ ျဖစ္လာရင္ ေမာင္ႏွမထဲမွာ၊ အလုပ္ထဲမွာ နာယကဂုဏ္ေျခာက္ပါးနဲ႔ ျပည့္စံုဖို႕လိုတဲ့အေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိပါတယ္။ ထၾကြ၊ ႏိုးၾကား၊ သနား၊ သည္းခံ၊ ေ၀ဖန္၊ ေထာက္ရႈ ဤေၿခာက္ခု လို႔ဆိုတဲ့ နာယကဂုဏ္ေျခာက္ပါးနဲ႕ လူတိုင္းျပည့္စံုၾကမရ္ဆိုရင္ တဦးနဲ႕တဦး မေက်နပ္ျခင္း၊ မနာလို ၀န္တိုျခင္း၊ ပုန္ကန္ျခင္း စတဲ့ ဆန္႔က်င္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာမွာ မဟုတ္ဘူးလို႕ ျမင္ပါတရ္။

စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး က်န္းမာရႊင္လန္းၾကပါေစရွင္ ....

What is Love?

What is Love? ဆိုၿပီး သီခ်င္းေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႕ေနာ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ထြက္ေပါက္ပါဆိုၿပီးေတာ့ ေၾကြးေၾကာ္ေနတဲ့ အစ္ကိုေတာ္ ကိုေအာင္မ်ိဳးဟန္က တက္လိုက္တာေလ အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္နဲ႕ သြားတူသြားတာ :P ....

အဲဒါမွ ဒုကၡပဲ အကိုေရ... မီးေလးက အခ်စ္အေၾကာင္း သိပ္မသိဘူးကြဲ႕။ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာသာစကားတမ်ိဳးလို႕ ထင္တယ္။ ဘယ္လူမ်ိဳး၊ ဘယ္ဘာသာမွမဟုတ္ပါဘူး။ အခ်စ္ကို လူတိုင္းလူတိုင္းက အဓိပၸယ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖြင့္ဆိုၾကပါတယ္။
အဆိုေတာ္ မခိုင္(ထြန္းအိျႏၵာဗိုလ္)က အခ်စ္ကို ဒီလိုဖြင့္ဆိုခဲ့ပါတယ္။
“အခ်စ္ဆိုသည္မွာ လူသားတိုင္းအတြက္ ဆန္းၾကယ္ေသာ အရာ...”
“အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ၀မ္းနည္းတဲ့အခါ ေနမင္းကုေဋကုဋာ...”
“အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ၾကည္ႏူးၾကတဲ့အခိုက္ မ်က္ရည္တို႕ရဲ႕ ကဗ်ာ...”
“တကယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ဟာ ေျဖရွင္းမရတဲ့ ျပႆနာ... အခ်စ္ဟာ အေျဖရွာ မရတဲ့ ပုစၦာ... ငါကိုယ္တိုင္ အခ်စ္ဟာ ဘာလဲမသိ ေတာ့ပါ... တကယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာနဲ႕ ဆံုစည္းလိုက္ခ်င္ရဲ႕...”
ဒီသီခ်င္းထဲမွာ အေျဖပါသြားၿပီေလ။

အခ်စ္ကို တခ်ိဳ႕က ခ်ိဳၿမိန္တရ္...
အခ်စ္ကို တခ်ိဳ႕က ခါးသက္တရ္...
အခ်စ္ကို တခ်ိဳ႕က ၾကည္ႏူုးဖို႕ေကာင္းတရ္...
အခ်စ္ကို တခ်ိဳ႕က ကစားစရာလို႔ထင္တရ္...
အခ်စ္ကို တခ်ိဳ႕က မွ်ေ၀ခံစားတရ္...
အခ်စ္ကို တခ်ိဳ႕က ....
အခ်စ္ကို .....

မီးေလးကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ကိုယ္က ခ်စ္လို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားက ကို္ယ့္ကိုခ်စ္လို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တဦးနဲ႕တဦး ခ်စ္လို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသာကမရွိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေအးခ်မ္းမရ္၊ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမရ္၊ အဲဒီအခ်ိန္ေတြေလာက္ တန္ဖိုးရွိတဲ့အခ်ိန္ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႕ ထင္ခ်င္ထင္မရ္။ သနားတဲ့စိတ္နဲ႕ ျဖစ္တည္လာတဲ့ အခ်စ္နဲ႕၊ တဦးနဲ႕တဦး နားလည္ႏိုင္ၾကမယ္ဆိုရင္ အခိုင္ျမဲဆံုးေသာ အခ်စ္ကို ရလိမ့္မယ္လို႔ မီးေလးထင္တရ္။ ခ်စ္ပဲခ်စ္တတ္ၿပီး နားလည္မႈမရွိရင္၊ အခ်ိန္ျပည့္ သ၀န္တိုေနရင္၊ ၾကားစကားနားေယာင္တတ္ၿပီး လြယ္လြယ္ယံုလြယ္တတ္ရင္၊ ေယာက်္ားေလးဘက္ကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းကေလးဘက္ကပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္မရွည္ေတာ့လို႕ ေရရွည္လက္တြဲဖို႕ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ခုေခတ္ဆိုရင္ ခ်စ္ဖို႕ ပိုေတာင္ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းေသး လူရိုးဆိုတာ သခ်ၤ ိဳင္းမွာေတာင္ မရွိေတာ့ဘူးကိုး။
အကိုေအာင္မ်ိဳးဟန္ေရ ဒီေလာက္ပဲေတာ္ၿပီေနာ္ ေရးတတ္ဖူး... အကို႕ေတာ္ကေတာ့ ေရးတတ္မွာေပါ့ လြမ္းေနတာကိုး ဟီး ဟီး

ကထိန္အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း

ခ်စ္ညီမေလး အလြမ္းအိမ္က မီးေလး စီပံုးမွာ ကထိန္ခင္းလို႕ မရဘူးဆိုတာ လာေမးထားေတာ့ မီးေလးသိသမွ်၊ ဖတ္သမွ်ေတြနဲ႕ ဦးေဏွာက္ထဲက ညစ္ထုတ္၊ စာအုပ္ေတြရွာၿပီး ေရးေပးလိုက္ပါတယ္ ညီမေရ။ အရွင္အာစာရာ လကၤာရေရးသားေတာ္မူတဲ့ ကထိန္အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာမ်ားထ ဲစာအုပ္မ်ားထဲမွာ ေကာက္ႏုတ္ေရးသားထားပါတယ္။

ေဂါတမဘုရားလက္ထက္ေတာ္၌ ပါေ၀ယ်တိုင္းသားျဖစ္ၾကေသာ ဘဒၵ၀ဂၢီညီေနာင္ သံုးက်ိပ္တို႕ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ခြင့္ျပဳေတာ္မ ူခဲ့ျခင္းျဖစ္တယ္လို႕ သိရွိခဲ့ပါတယ္။ ထိုညီေနာင္သံုးက်ိပ္တို႕သည္ သာသနာ၌ ထင္ရွားေသာ စစ္ဘုရင္ “ပေသနဒီ ေကာသလ” မင္းႀကီးနွင့္ ညီအစ္ကို ေတာ္စပ္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူခါစ ဗာရာဏသီျပည္မွ “ဥရုေ၀လ” ေတာအုပ္သို႕ ၾကြေတာ္မူရာ တစ္ခုေသာ ေတာအုပ္၀ယ္ မိန္းမေပ်ာက္ ရွာေဖြစဥ္ ဘုရားရွင္ႏွင့္ေတြ႕၍ ဧဟိဘိကၡဳရဟန္းျဖစ္ကာ တရားထူး ရခဲ့ၾကသူမ်ားလည္း ျဖစ္ၾကပါတယ္။

ထိုရဟန္းသံုးက်ိပ္တို႔သည္ ပါ၀ါၿမိဳ႕မွ သာ၀တၳိၿမိဳ႕သို႕ ဘုရားရွင္အား ဖူးေျမာ္ရန္လာရာ ၀ါဆိုအမီ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့ၾကသျဖင့္ သာေကတၿမိဳ႕၌ ၀ါကပ္၀ါဆိုခဲ့ၾကရေလသည္။ ၀ါလကင္းလြတ္ သီတင္းကၽြတ္၍ ပ၀ါရဏာျပဳၿပီးေသာအခါ သာ၀တၳိသို႕ ဆက္လက္ၾကြခ်ီေတာ္ မူၾကရာတြင္ ၆ယူဇနာ(၄၂မိုင္ခန္႕) ေ၀းကြာပါတယ္။ လမ္းခရီး၌ မိုးသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းလာသျဖင့္ ေရ၊ ရႊံ႕ညႊန္တို႕ျဖင့္ စိုစြတ္လ်က္ ဘုရားရွင္အား ဖူးေျမာ္ၾကရပါတယ္။ ကထိန္အာနိသင္ငါးမ်ိဳးအနက္ “အသမာဒါန စာရ” အက်ိဳးဟုေခၚေသာ သကၤန္းသံုးထည္လံုးကို ေဆာင္ယူဖြယ္မလိုျခင္း လြတ္လပ္ခြင့္ရသျဖင့္ ဘဒၵ၀ဂၢီရဟန္းမ်ားဟာ ခုလိုဒုကၡမ်ိဳးကို မေတြ႕ၾကံဳႏိုင္ေတာ့ေပ။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ခြင့္မျပဳရေသးေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ား ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ၾကရ သည္ကို ေျမာ္ျမင္ေတာ္မူကာ ပထမ၀ါ(ပုရိမ၀ါ)ကၽြတ္ၿပီးေသာ ရဟန္းတို႕အား အက်ိဳးငါးမ်ိဳးကိုျပ၍ ကထိန္ခင္းရန္ ခြင့္ျပဳေတာ္မူခဲ့ပါသည္။

ကထိန္ခင္းလိုက္သျဖင့္ ရရွိႏိုင္ေသာ အက်ိဳးအာနိသင္ငါးပါးကို ကထိန္ခင္းေသာရဟန္းႏွင့္ ႏႈတ္ျမြက္ သာဓုအႏုေမာဒနာျပဳေသာ ရဟန္းတို႕သည္ ကထိန္ခင္းေသာေန႕မွစၿပီး တေပါင္းလျပည့္ေန႕တိုင္ေအာင္ ရယူခံစားႏိုင္ခြင့္ရွိၾကပါတယ္။ ကထိန္ခင္းႏိုင္ခြင့္ကို သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္ (၁)ရက္ေန႕မွ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႕အထိ တစ္လအတြင္းသာ ခင္းခြင့္ ရွိပါတယ္။ မီးေလးတို႕ အခုအခါမွာ ကထိန္ ခင္းတယ္လို႕ ေျပာဆိုေနၾကသည္မွာ အမွန္မဟုတ္ပါ။ ဒါယိကာ၊ ဒါယိကာမတို႕ အေနျဖင့္ ကထိန္မခင္းႏိုင္။ ကထိန္ခင္းဖို႕အတြက္ ရဟန္းတို႕အား သကၤန္းကို ေပးလွဴသူမွ်သာ ျဖစ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အမ်ားစု ကေတာ့ ဒီႏွစ္ေတာ့ ဘယ္ေက်ာင္းမွာ ကထိန္ခင္းမွာ ဘယ္ေလာက္ေလာက္ကုန္မွာဟု ၾကြား၀ါသည္ျဖစ္ေစ၊ သူတပါးအား ေျပာျပသည္ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္ေကာင္းမႈကုသိုလ္ ဘယ္လိုလုပ္ေၾကာင္း တျခားသူအား ေျပာျပခဲ့ ပါလွ်င္ ကုသိုလ္အားလံုး ပ်က္ျပယ္တတ္ပါတယ္။

အလြမ္းအိမ္ေမးသလို ကထိန္မခင္းႏိုင္ေသာ ရဟန္း၊ သံဃာမ်ားဟာ

• ပထမ၀ါမဆိုရေသးသူ
• ၀ါက်ိဳး၀ါျပတ္သူ
• ပစၦိမ၀ါကပ္သူ (ဒုတိယ၀ါဆို၊ ၀ါကပ္သူ)ႏွင့္
• အျခား ေက်ာင္းတိုက္၌ ေနေသာသူမ်ားသာ ကထိန္အာနိသင္ငါးပါးကို မရရွိႏိုင္ပါ။

ထိုသုိ႕မဟုတ္လွ်င္ ကထိန္မခင္းေသာ္လည္း ကထိန္ကာလတြင္ အာနိသင္ငါးပါးထဲမွ ဒုတိယေျမာက္ျဖစ္ေသာ “အသမာဒါန စာရ”မွ လြဲ၍ က်န္ေလးပါးကို ရရွိႏိုင္စြမ္းရွိပါတယ္။ ရဟန္းမ်ားဟာ ၀ါဆိုသည့္ေက်ာင္းတိုက္မွ ၀ါကၽြတ္ကာလအထိ ညအိပ္ညေန အျပင္ထြက္ခြင့္မရွိပါဘူး။ အရမ္းအေရးႀကီးေသာ ကိစၥႏွင့္ မျဖစ္မေန သြားရမည့္ ဆိုခဲ့လွ်င္ပင္ ေက်ာင္းတိုက္၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ၀ါပန္ၿပီးမွသာ သြားခြင့္ရွိပါတယ္။ ၀ါပန္ၿပီး ညအိပ္ ညေနသြားခဲ့လွ်င္လည္း အမ်ားဆံုး ၇ရက္သာ(မေသခ်ာပါ) သြားခြင့္ရွိၿပီး ထပ္ၿပီးေနရမည္ဆိုလွ်င္ မိမိေနေသာ ေက်ာင္းတိုက္သို႕ ျပန္၍မရသိ အရပ္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ နီးစပ္ရာ ေက်ာင္းတိုက္၌ ထပ္ၿပီး ၀ါပန္ရပါတယ္။ ထိုသို႕ေသာ ရဟန္း၊ သံဃာမ်ားကို ၀ါက်ိဳးသည္ဟု မေခၚပါ။

ခ်စ္ညီမေလးေရ ဒီေလာက္နဲ႕ ခဏနားထားမယ္ေနာ္... ေနာက္မွ ကထိန္အာနိသင္ ငါးမ်ိဳးကို ထပ္တင္ေပးပါမယ္...

မီးေလးရဲ႕ ယံုတမ္းစကား ...

ကိုမြန္ႀကီးက မီးေလးကို ယံုတမ္းစကားေရးခိုင္းထားေတာ့လည္း ေရးရတာေပါ့ ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေန ဒါေပမယ့္ ယံုေနာ္ ဟီး ဟီး... မီးေလးကို ယမမင္းႀကီးက သူ႕ဆီ အလည္လာၿပီး ေတာ့ကီပြားဖို႕ လာဖိတ္သဗ်... ဘယ္ရမလဲ မီးေလးတို႕ကလည္း ဖိတ္တယ္ဆို လာထားပဲ သြားလည္တာေပါ့ ဟိုေရာက္ေတာ့ တည့္ခင္းဧည့္ခံတာေတြ စားၿပီးေတာ့ ျပန္လာခဲ့တာေပါ့... ေနာက္ေန႔ေတာ့ ပ်င္းပ်င္းနဲ႕ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့တာေပါ့... လမ္းလည္းေရာက္ေရာ
“ဟိတ္ တေယာက္မွမလႈပ္နဲ႕... လႈပ္လိုက္တာနဲ႕ ပစ္ထည့္လိုက္မယ္” ဘယ္လႈပ္ရဲပါ့မလဲ သူကမလႈပ္နဲ႕ေျပာတာကိုး ပစ္ထည့္လိုက္မယ္တဲ့ ၿငိမ္ေနလိုက္တာေပါ့...
“ပါလာသမွ်တခုမက်န္ အကုန္ထုတ္ ၿပီးရင္ ေရွ႕ကပုဆိုးထဲလာထည့္ ျမန္ျမန္လုပ္ေနာ္ ရုတ္ရုတ္ေတာ့ မလႈပ္နဲ႕” မီးေလးတို႕မ်ား ဘယ္ေလာက္ထိ သတၱိရွိလည္းဆိုရင္ ဒီဓားျပေတြကို ငါဘယ္လိုဖမ္းရမလဲလို႕ စဥ္းစားၿပီး ဟုတ္ၿပီ ဖုန္းရွိတဲ့ ေနရာ အရင္ရွာ 199ကိုဖုန္းဆက္ ၿပီးေတာ့ျပန္လာထိုင္ ေနလိုက္တာေပါ့... ခဏလည္းေနေရာ ရဲကားေတြေရာက္လာပါေရာ...
“မင္းတို႕ေတြအားလံုးကို ငါတို႕ ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြက ၀ိုင္းထားလုိက္ၿပီကြ ေျပးမယ္မၾကံနဲ႕။ လက္နက္ေတြအကုန္ ခ်လိုက္။ ကဲ မင္းတို႕ေတြ သူတို႕ကို လက္ထိပ္ခတ္လို္က္ၾကစမ္း။”
“ ခင္ဗ်ားတို႕ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲဗ်။”
“ကၽြန္ေတာ္တို႕ အလုပ္လုပ္ေနတာ မေႏွာက္ယွက္ပါနဲ႕။ ၀တၱရားေႏွာက္ယွက္မႈနဲ႕ ခင္ဗ်ားပါ ပါသြားမယ္”
“ကၽြန္ေတာ္ ၀တၱရားေႏွာက္ယွက္တာ မဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်က္ကေခ်ာ္ရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရးက ဒါရိုက္တာ ကေခ်ာ္ကခၽြတ္ပါခင္ဗ်ာ။ ခုကၽြန္ေတာ္တို႕ ဓားျပတိုက္တဲ့ဇာတ္၀င္ခန္းရိုက္ေနတာဗ်။”
“ဗ်ာ... ေဆာရီးပဲဗ်ာ”
မီးေလးတို႕ ေျပးၿပီေပါ့ ေျပးတာမွ ကားအရွိန္ေနာက္ဆံုးတင္ၿပီး ေမာင္းတာထက္ေတာင္ျမန္ေသး။ ရဲကားေတြေနာက္က လိုက္လာေပမယ့္ မီးေလးေျပးတာေလာက္ကိုေတာင္ မမီဖူးဗ်။ အဲေလာက္ထိကို အေျပးသန္တာ။ အဟုတ္။

အင္း ပ်င္းလိုက္တာ ဘာလုပ္ရေကာင္းမလဲ။ ဘယ္ကို သြားေမႊရင္ေကာင္းမလဲ။ ပ်င္းတာနဲ႕ ေရသြားကူးမယ္စိတ္ကူးတာနဲ႕ ေရကူးကန္ဘက္ထြက္ခဲ့လိုက္တယ္ (အလြမ္းအိမ္ကိုေတာ့ မေခၚသြားပါ)။ ေရမကူးရဆိုပါလား။ ေရကူးခ်င္လို႕ လာပါတယ္ ေရမကူးရဆိုေတာ့ အင္း အႀကံရၿပီ ငါးပဲသြားမွ်ားေတာ့မယ္။ ငါးမွ်ားခ်ိတ္မွာ ငါးစာတပ္ၿပီး ေရေအာက္ထဲကို ခ်လိုက္ၿပီ။ ဟာ မီးေလးတို႕ ကံေတြစြတ္ေကာင္းေနပါလား။ ငါးကုိတန္းမိတာပဲ အေလးႀကီးပါလား ငါးကေတာ္ေတာ္ႀကီးမယ္ထင္တယ္။ အေလးႀကီးပဲ တစ္ေယာက္တည္း မႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႕ လမ္းထဲက အားေကာင္းေမာင္းသန္ ကာလသားေခါင္းေတြ သြားေခၚၿပီး ေရေပၚကုိ ဆြဲတင္တာေပါ့ ပါလာၿပီ ေရသူထီး အဲေလ ဟုတ္ေပါင္ ကိုေမာ္တီတုန္းႀကီး ငုတ္တုတ္ထိုင္ၿပီး ငါးကင္ထိုင္ စားေနတာကို ခ်ိတ္မိသြားၿပီး ပါလာတာကိုး ေတာ္ေသးတယ္ အခ်ိတ္ေတာ္သြားလို႕ ...


ဒီတစ္ခါေတာ့ အျပင္မသြားေတာ့ဘူး ျခံထဲမွာ အပင္ေတြပဲစိုက္ေတာ့မယ္... ေၾသာ္ေမ့ေနလုိက္တာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးမ်ိဳးေစ့ေတြ ရွိတာပဲ။ အေစ့ေတြကို ေျမႀကီးထဲလည္း ခ်လိုက္ေရာ ျဗဳန္းဆို အပင္ေတြ ထေပါက္တာ အပင္ရဲ႕ အျမင့္ဟာ ဒါးေတြထဲမွာ အႀကီးဆံုးဒါးျဖစ္တဲ့ ထရိတ္ဒါးထက္ေတာင္ ျမင့္ေသးသဗ်။ ေရလည္းေလာင္းေပးလိုက္ေရာ အသီးေတြသီးလိုက္တာမွ အမ်ားႀကီး အသီးတစ္လံုးတစ္လံုးက ဆူမိုနပန္းသမား ခႏၶာကိုယ္ထက္ အဆ၁၀၀ႀကီးသဗ်။ အဲအသီးကို ႏွမ္းေစ့ေလာက္လွီးၿပီး ဟင္းအိုးထဲထည့္ခ်က္ရင္ ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕လံုးရဲ႕ ရွိသမွ် လူေတြေကၽြးလို႕ေလာက္တယ္ဗ်။

ေနာက္တစ္ခါက က်ားေပါက္တစ္ေကာင္ အစာေကၽြးမယ့္ သူမရွိလို႕ဆိုပီး ေၾကျငာထားတာနဲ႕ သူမ်ားမလုပ္တဲ့အလုပ္ လုပ္ျပမယ္ဆိုၿပီး အဲဒီ့က်ားေပါက္ကို အစာေကၽြးဖူးတယ္... (သိတယ္မဟုတ္လား...က်ားေပါက္ေလ)...
ကိုမြန္ႀကီးေရ ေက်နပ္ေတာ့ေနာ္။ မီးေလးေျပာတာ ဟုတ္မဟုတ္ သူတို႕ကိုလည္း ေမးၾကည့္လို႕ရတယ္။
ႏွင္းဆီနီနီ
မွ်ားျပာ
မိုးခ်စ္သူ
ကိုပီေက
ကိုပုဂံသား
ေမပ်ိဳ

အေရးႀကီးပါသည္...

အရက္သမားတဦးသည္ ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္၌ ပုဆိုးစြန္ေတာင္စြဲ၍ အျမန္ေလွ်ာက္လာေလသည္။ ကင္းလွည့္ေနသည့္ ရဲသားႏွစ္ဦးက -
“ေဟ့လူ-ဒီအခ်ိန္ႀကီး ေရးႀကီးသုတ္ပ်ာနဲ႕ ဘယ္သြားမလို႕လဲ”
“Meeting ရွိေနလို႔ပါဆရာ ကၽြန္ေတာ္အျမန္ျပန္မွ ျဖစ္မွာမို႕လို႕ပါ”
“ဒီအခ်ိန္ႀကီး ဘယ္မွာ Meeting ရွိမွာလဲကြ ရူးေနလား”
“Meeting ေပးမယ့္သူက ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမပါဆရာ”