GMail Offline

မီးေလး အြန္လိုင္းေပၚ မေရာက္တာ အေတာ္ကို ၾကာေနပါၿပီ... မအားတာကို အေၾကာင္းအရင္းခံၿပီး ပ်င္းေနတာေလ... သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ မေရာက္တာၾကာလို႕ ေမ့သြားပီလားေတာင္ မသိပါဘူး... ဒီေန႕ မီးေလး သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူ GMail Offline သံုးတာ အဆင္မေျပလို႕ဆိုၿပီး ေျပာလာလို႕ GMail Offline သံုးပံုကို သူငယ္ခ်င္းအားလံုးအတြက္ ျပန္လည္ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္... သိၿပီးသား သူမ်ားအတြက္ေတာ့ သည္းခံဖတ္ေပးၿပီး လိုအပ္တာမ်ား ျဖည့္စြပ္ေပးၾကပါေနာ္...

Offline သံုးမယ္ဆိုရင္ ပထမဆံုးအေနနဲ႕ Sign - In အရင္၀င္ရပါမယ္... Sign - In ၀င္ၿပီးၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ညာဘက္ အေပၚဘက္က setting ကို ကလစ္ႏွိပ္ၿပီး Labs tab ကို ေရြးၿပီး Offline ကို ရွာရပါမယ္... Offline ကိုေတြ႕ၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ Enable ဆိုတဲ့ radio pattern ကို ေရြးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္... ၿပီးရင္ Save Changes ကို ကလစ္ႏွိပ္လိုက္ပါ...

Save Changes လုပ္ၿပီးရင္ setting ရဲ႕ ေဘးမွာ offline 0.2 ဆိုတဲ့ link တခုေပၚလာပါလိမ့္မယ္... ထို link ကို ကလစ္ႏွိပ္ပါ... Install offline access for gmail ဆိုတဲ့ dialog box က်လာပါလိမ့္မယ္... wizard အတိုင္း Next လုပ္ပါ... I trust this site. Allow it to use Gears. ေဘးမွ check box ကို အမွန္ျခစ္ ျခစ္ပါ... Allow buttom ကို ကလစ္ႏွိပ္ပါ... Short Cut Icon ထားခ်င္တဲ့ ေနရာ Desktop, Start Menu, Quick lunch bar ထဲက တခုခုကို ေရြးပါ... ထို႕ေနာက္ OK လုပ္ပါ...

လုပ္ၿပီးၿပီးခ်င္း အသံုးျပဳလို႕ရေသးမွာ မဟုတ္ပါဘူး... Finishing Offline installation အရင္လုပ္ ပါတယ္... ၿပီးရင္ online ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ mail ေတြ၊ attachment ေတြကို Synchronize လုပ္ပါတယ္... ကိုယ္ဖြင့္တဲ့အခ်ိန္ Synchronize လုပ္ၿပီးသေလာက္ပဲ အသံုးျပဳလို႔ ရဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္... online ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ auto Synchronize လုပ္ေပးတာမို႕ က်န္တာ ဘာမွလုပ္ဖို႕ မလိုေတာ့ပါဘူး...

အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္က Offline သံုးမယ့္ user ေတြဟာ Internet cafe လိုဆိုင္ေတြမွာ အသံုးျပဳလို႕ အဆင္မေျပႏိုင္ပါဘူး... စက္ထဲမွာ သိမ္းထားတာေၾကာင့္ အျခား user ေတြ ကိုယ့္ေမးလ္ကို password မလိုဘဲ Double Click ႏွိပ္တာနဲ႕ ၀င္ႏိုင္တာရယ္ေၾကာင့္ GMail Offline ဟာ ကိုယ္ပိုင္ Deskop, Laptopနဲ႕ အင္တာနက္သံုးသူေတြ အတြက္သာ အဆင္ေျပႏိုင္တာ ေတြ႕ရပါတယ္... မီးေလး မသိတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...

သူငယ္ခ်င္းအားလံုး က်န္းမာရႊင္လန္းၾကပါေစ....

Happy Valentine's Day!

ဒီေန႕ ခ်စ္သူမ်ားေန႕မွာ ခ်စ္သူတိုင္း ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစလို႕ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ပါတယ္... ဒီေန႕ ခ်စ္သူမ်ားေန႕မွာ မီးေလးတို႕ ဗဟန္း ၃လမ္း အ၀ိုင္းထိပ္က Signature မွာ Valentine's Set Menu သြားစားတယ္... (ဟီး... ၾကြားတာ) ႀကိဳက္တဲ့သူေတြအတြက္ကေတာ့ တဦးကို $ 14 ဆိုတာ တန္ပါတယ္... မီးေလးတို႕ကေတာ့ ျမန္မာပါးစပ္ဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ခံတြင္းမလိုက္ခ်င္ဘူး... ငါးပိရည္၊ တို႕စရာနဲ႕မွ ခံတြင္းေတြ႕တာ...

ဒီေန႕ စားလာသမွ် Set Menu ကို စာဖတ္သူေတြအတြက္လညး္ ပါဆယ္ဆြဲလာခဲ့တယ္... လုေတာ့ မစားနဲ႕ေနာ္... ျဖည္းျဖည္းခ်င္း သံုးေဆာင္သြားေနာ္...
ဒါေလးက တူနာနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္ပါ... သူတို႕ကေတာ့ Romatic ဆန္ဆန္ပါပဲ ဖေယာင္းတိုင္က အလယ္က အတိုင္တိုေလးပါပဲ... ေဘးက တူနာနဲ႕ ေဆာ့စ္ေတြနဲ႕ကို ဖေယာင္းတိုင္ပံုေဖာ္ထားတာ... မီးမႈတ္ၿပီးရင္ စားလို႕ရပါၿပီ...


ဒါေလးကေတာ့ main food ပါ... ဘာေတြမွန္းေတာ့ မသိဘူး စိမ္းစိမ္းေတြ စံုေနတာပဲ...


ေရႊဖရံုသီး soupပါ...

ဒါကေတာ့ ငါးေပါင္းစံုနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ အေရွ႕တိုင္း အစားအစာေပါ့... ႏွာေခါင္းထဲမွာေတာ့ ပူစီနံ႕အန့ံ အေတာ္ရတယ္...

ကဲ...စားလို႕ ၀ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အခ်ိဳပြဲအေနနဲ႕ ပထမဆံုး ေရခဲမုန္႕

ၿပီးေတာ့ စပါကလင္၀ိုင္ပါ ပါေသးတယ္... ၿပီးရင္ ေခ်ာကလက္နဲ႕ ေရခဲေခ်ာင္း ဒါးလွီးမုန္႕ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ပန္းနဲ႕ ေခ်ာကလက္တို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္...




ၿပီးေတာ့ ၾကြားလက္စနဲ႕ ဆက္ၾကြားလိုက္ဦးမယ္... ဒီေန႕ရထားတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြက (ယူေတာ့ ယူတြားနဲ႕ေနာ္... :p)


အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းရင္း...

ICT Exhibition 2009

ျပည္ေထာင္စုေန႕က ICT Exhibition 2009 ကို Myanmar Info-Tech ၀င္းထဲမွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္... အဲဒီ့ပြဲမွာ ျပထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကို စာေရးသူ သြားရည္ပဲက်ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္... အရင္လက ပစၥည္းေတြ ၀ယ္တာနဲ႕ ခုနဲ႕ တအား ေစ်းေတြကလည္း ဟကုန္ေတာ့ စာေရးသူတို႕ ရင္ခံေနတာေပါ့... စာဖတ္ပရိတ္သတ္ႀကီးလည္း သြားရည္ က်ႏိုင္ေအာင္ ဓာတ္ပံုေတြ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္... ေအာ္ လိုခ်င္တာရွိလည္း အလကား ယူသြားလို႕ ရတယ္ေနာ္...

ဒီပံုကေတာ့ ဂိမ္းျပိဳင္ပြဲမွာ ဆုေပးမယ့္ ဆုေတြေပါ့... အဲ့ဒီထဲမွာ မီးေလးအတြက္ တခုမွ မပါတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္... ဟီး

လြတ္လပ္ေရးေန႕

ဒီပို႕စ္ေလးက လြတ္လပ္ေရးေန႕ထဲက တင္ပို႕ေရးထားတဲ့ပို႕စ္ေလးပါ... ေရးၿပီးတင္မရလို႕ သိမ္းထားၿပီး ခုမွတင္ရတာ ရက္ေတြကို ေရွ႕ျပန္လွည့္လိုက္တာေပါ့ ဟီ ဟိ... လြတ္လပ္ေရးေန႕ဆို ကေလးေတြအားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကရပါတယ္။ ဒီတေခါက္ လြတ္လပ္ေရးေန႕မွာ ကစားေတာင္ မကစားလိုက္ရဘူး။ လြတ္လပ္ေရးေန႕ဆို မီးေလး အရင္တုန္းက ႏွစ္ေတြကို အရမ္း သတိရမိပါတယ္။ အရင္ကဆို မီးေလးတို႕ အဘိုး(အေမရဲ႕ အေဖ)က လြတ္လပ္ေရးေန႕ မေရာက္ခင္ တရက္အလိုမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံအလံကို ၀ါးလံုးမွာခ်ီေနတဲ့ အဘိုးကို စပ္စုတဲ့မီးေလးက ဘိုးဘိုး ဘာလုပ္ဖို႕တုန္း ေမးေတာ့ မနက္ျဖန္ လြတ္လပ္ေရးေန႕ အိမ္မွာ ေထာင္ထားဖို႕တဲ့ေလ။ ေနာက္ေန႕ လြတ္လပ္ေရးေန႕မွာေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက အိမ္တုိင္းအိမ္တိုင္း အလံေတြ လႊင့္ထူထားၾကပါတယ္။ လမ္းေပၚမွာလည္း ကားေခါင္းေတြမွာ လႊင့္ထူထားၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အလံေတြ ျမင္တိုင္းျမင္တိုင္း ဘာမွန္းမသိ စိတ္ထဲမွာ အရမ္းပဲ ဂုဏ္ယူေနမိပါတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ အိမ္ေတြမွာ အလံေတြ လႊင့္ထူတာ မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။ လြတ္လပ္ေရးေန႕ေရာက္တိုင္း တခုတခုလိုေနသလို ခံစားရပါတယ္။

အဲ... ေနာက္တခုက လြတ္လပ္ေရးေန႕ ေရာက္တိုင္း လမ္းတိုင္းလမ္းတိုင္း ၿပိဳင္ပြဲေတြ က်င္းပေပးရတာပါပဲ။ မီးေလးတို႕က ရြာေဆာ္ေလ ထစ္ခနဲဆို မီးေလး မပါတာမရွိဘူး။ ေအာ္... ႀကံဳတုန္းေလး ၾကြားရဦးမယ္ (ၾကြားခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီ) ။ မီးေလး မူလတန္းအရြယ္က အေျပးခ်န္ပီယံေလ ေက်ာင္းေပါင္းစံု ၂၄ေက်ာင္းၿပိဳင္တာ ပထမရတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ၿမိဳ႕နယ္၊ ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္မွာလဲ ပထမ၊ ေနာက္ တိုင္းအဆင့္ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဒုတိယ၊ ေနာက္ခရိုင္အဆင့္မွာမွ ျပဳတ္သြားေတာ့တယ္... ဟီးးးး ။ ျပဳတ္ဆိုလို႕ ျပဳတ္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း အတင္းတုတ္ရဦးမယ္။ အရင္ပြဲေတြမွာက မီးေလးတို႕အသက္နဲ႕ေရြးတယ္။ မီးေလးက အရြယ္ထက္ ပိုၿပီးထြားတယ္ေလ အရပ္အေမာင္းေကာေပါ့။ အဲဒီ့တုန္းက မီးေလးက သံုးတန္း၊ ေနာက္ၿပီး မီးေလးက အသက္မျပည့္ဘဲ ေက်ာင္းတက္တာဆိုေတာ့ ေလးတန္းကေလးေတြနဲ႕ ၿပိဳင္ရတာမ်ားတယ္။ ခရိုင္အဆင့္မွာ အရပ္နဲ႕ ေရြးတယ္ လူကလည္း ပိုစံုလာတယ္ေလ။ အရပ္နဲ႕ေရြးေတာ့ ျပႆနာက အဲဒီ့မွာစတာ။ မီးေလးနဲ႕ ၿပိဳင္ရမယ့္ သူေတြက ေလးတန္း၊ ငါးတန္းေတြ၊ ပထမေတာ့ နည္းနည္းၿဖံဳသြားတယ္။ ေနာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခ်င္းသာ အဓိကပါပဲေလဆိုၿပီး ၿပိဳင္ဖို႕ ေနရာအသင့္ယူလိုက္တယ္။

ဒိုင္လူႀကီးရဲ႕ ၀ီစီမႈတ္သံၾကားၿပီးေနာက္မွာေတာ့ မီးေလးတုိ႕ အသားကုန္ေျပးေတာ့တာေပ့ါ။ ေဇာင္းထဲက လႊတ္လိုက္တဲ့ ျမင္းထက္ေတာင္ ျမန္ေသး (ကပ္ၾကြားတာ)။ မီးေလးက ဒုတိယေနရာက ေျပးေနတယ္။ ပန္း၀င္ခါနီး ေျခႏွစ္လွမ္းေလာက္အလိုမွာ ေရွ႕က တေယာက္နဲ႕ ယွဥ္လ်က္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာ္တက္ဖို႕ ျပင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ မီးေလး ေလထဲကို ေျမွာက္တက္သြားတယ္။ ပြဲၾကည့္စင္က လူေတြကလည္း ဟင္ခနဲ၊ ဟာခနဲေပ့ါ။ မီးေလးတင္မဟုတ္ပါဘူး မီးေလးနဲ႕ယွဥ္လ်က္ေကာင္မေလးပါ ေျမွာက္တက္သြားတာ။ ေနာက္မွာ သိလိုက္ရတာက ဒိုင္လူႀကီးက မီးေလးတို႕ေနာက္ကေန ဂုတ္ကေနလွမ္းဆြဲထားတာပါ။ ဘယ္သူမွ ဘာမွန္း မသိဘဲနဲ႕ ဒိုင္လူႀကီးရဲ႕ မညီမွ်မႈကို ခါးဆီးခံလိုက္ရတာပါ။ အကုန္ျပန္ေျပးရမယ္တဲ့ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္မွ မေပးခဲ့ပါဘူး။

ပြဲၾကည့္စင္မွာလည္း အားလံုးရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္ကုန္ၿပီ မီးေလးကလည္း အားကုန္ထုတ္ သံုးထားေတာ့ ေနာက္တႀကိမ္ ၀ီစီမႈတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေျခကက်ေနၿပီေလ။ အဲေတာ့ တတိယနဲ႕ ရႈံးခဲ့ရတယ္။ ပထမနဲ႕ ဒုတိယရတဲ့သူကိုပဲ ခရိုင္က ေရြးခ်ယ္ပါတယ္။ ရသြားတဲ့သူႏွစ္ဦးက ဒိုင္လူႀကီးရဲ႕ ေက်ာင္းကဆိုတာ အားလံုးသိေနၾကပါတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြလည္း ေက်ာင္းက အားလံုးပါလာၾကေတာ့ အကုန္ရုန္းရင္း ဆန္ခတ္ ျဖစ္ကုန္တယ္။ မီးေလးအေမက ဆရာမေတြကို ထိန္းၿပီး ေတာ္ပါေတာ့ မပါသြားေတာ့လည္း ကၽြန္မတို႕ မပင္ပန္းေတာ့ဘူးေပါ့ လာပါဆိုၿပီး ဆြဲေခၚလာတယ္။ မီးေလးနဲ႕အတူ ဂုတ္ဆြဲခံရတဲ့ ေကာင္မေလး ေက်ာင္းကလည္း မေက်နပ္ၾကဘူးေပါ့။ အဲေတာ့ မီးေလးတို႕ေက်ာင္းက ဆရာမေတြကပဲ ၀င္ဆြဲၿပီး ၿပိဳင္ပြဲလည္း တခန္းရပ္သြားပါေတာ့တယ္။ မာရသြန္ေျပးပြဲ ၀င္ၿပိဳင္ဖို႕လုပ္တုန္းက ေဖာင္တင္တာ ေနာက္က်လို႕ ၀င္မၿပိဳင္ခဲ့ ရဘူး။ ေနာက္ႏွစ္မွာ ၀င္ၿပိဳင္မယ္ဆိုၿပီးလည္း အားခဲထားေရာ မီးေလး ဒီအရြယ္ေရာက္တဲ့အထိ မာရသြန္ေျပးပြဲ မက်င္းပေတာ့ပါ။ အဲေလာက္ထိ ေျပးတဲ့ေနရာမွာ ေတာ့ပ္ျဖစ္တာ။

အဲ... လြတ္လပ္ေရးေန႕ လမ္းကေျပးပြဲေတြမွာဆိုရင္ ပရိသတ္က ဒိုင္လူႀကီးေတြကို သြားၿပီး ခုလိုၾသဘာ ေပးၾကပါတယ္။ မီးေလးကို ၀င္မၿပိဳင္ခိုင္းပါနဲ႕ သူပါရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ဆုရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႕ ေျပာၾကတဲ့ အထဲမွာ ေရွ႕ဆံုးကို မီးေလးအစ္ကိုပါပဲ။ မီးေလးကို အေတာ္ခ်စ္တာ ေျပာပံုကိုလည္း ၾကည့္ဦး။ မီးေလးပါမယ္ဆိုရင္ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ ယွဥ္မထားနဲ႕ ေနာက္မွာထားေပးပါတဲ့ ... ဟြန္း။ ၿပိဳင္ပြဲစည္းရဲ႕ ေျခငါးလွမ္းအကြာကေနပဲ ၀င္ၿပိဳင္ခြင့္ရပါတယ္။ သူတို႕ေျပာလည္း ေျပာစရာပင္ မီးေလးက သူတို႕ကို ဘယ္လိုပင္ အေၾကာေပးထားေစကာမူ ပထမခ်ဥ္း ဆြတ္ခူးရရွိစၿမဲပင္။ ထုတ္ဆီးတိုးပြဲဆိုရင္ေတာ့ ဟိုဘက္ကလည္း မီးေလးေခၚခ်င္တယ္၊ ဒီဘက္ကလည္း မီးေလးေခၚခ်င္တယ္။ မီးေလးကို လုေနၾကေရာပဲ မီးေလးက လ်င္လည္းလ်င္ေတာ့ မီးေလးပဲ ေအာာင္သူေအာင္ ကစားႏိုင္တယ္။ မီးေလးပါတဲ့ဘက္က အၿမဲႏိုင္တယ္ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕လုေနၾကတာေလ။

ခုေတာ့လည္း အလုပ္ေတြ၀င္ မအားတာရယ္ေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးေန႕ ၿပိဳင္ပြဲေတြ ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္မရေတာ့တာ ခုဆို ေလးႏွစ္ရွိပါၿပီ။ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းထမ္းေဆာင္ သြားၾကတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားနဲ႕ ရဲေဘာ္ေတြေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးရဲ႕ အရသာကို မီးေလးတို႕ အျပည့္အ၀ခံစားၾကရပါတယ္... ခုလို လြတ္လပ္ေရး ရခ်ိန္မွာ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အေသခံ တိုက္ပြဲ၀င္သြားၾကတဲ့ ရဲေဘာ္မ်ားအားလံုးကို အတူရွိေစခ်င္ပါတယ္... ကိုယ္က်ိဳးမဖက္ဘဲ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ အသက္စြန္႕သြားၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္တကြ ရဲေဘာ္မ်ားအား ျပန္ေျပာင္း ေအာက္ေမ့ရင္း ဂုဏ္ျပဳလ်က္....

မီးေလး ျပန္ေရာက္ပီ

မီးေလးခုတေလာ ေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းဆို ဇန္န၀ါရီလ ၄ရက္ေန႕ထဲက စီပံုးေတြေကာ ပို႕စ္ေတြေကာ တင္မရ၊ ရိုက္မရျဖစ္ေနတယ္ေလ... လြတ္လပ္ေရး ေန႕အတြက္ ေရးထားတဲ့ပို႕စ္ေတာင္ မတင္လိုက္ရဘူး။ Publish post လုပ္လိုက္တာနဲ႕ ERROR 403 ပဲ တက္တက္လာၿပီး ဘာမွ လုပ္မရခဲ့ဘူး။ စီပံုးမွာ ေရးၿပီး post လုပ္ျပန္ေတာ့ ERROR 403ပဲ ႏွစ္ရက္သံုးရက္ဆက္တိုက္ ပို႕စ္ၾကိဳးစားၿပီး တင္ၾကည့္ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ထူးမလာဘူး။ ဒါနဲ႕ မီးေလးလည္း ပစ္ထားလိုက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အိမ္ကို ေရာက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စီပံုးမွာ ရိုက္မရလို႕ အသံမေပးဘဲ ျပန္လာခဲ့ရတာပါ။ ဦးေလး နာေရးကိစၥနဲ႕ ေအာင္လံကို သြားၿပီးျပန္ေရာက္ေတာ့ ရမရ ၀င္ၾကည့္လိုက္ပါဦးမယ္ဆိုၿပီး ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထိုင္ၿပီး မီးေလးရဲ႕ စီပံုးမွာ စာရိုက္ၾကည့္တယ္။ post ခလုတ္ကို ႏွိပ္ၿပီးခ်ိန္ကစၿပီး ဘုရားစာေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ရႊတ္ေနမိတယ္။ posting ဆိုတာျမင္ေနရင္းေပါ့ ကံေကာင္းစြာနဲ႕ စီပံုးမွာ စာေလးတက္သြားေတာ့ ပို႕စ္တင္ဖို႕ ႀကိဳးစားၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး ဒီပို႕စ္ေလးနဲ႕ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ “အားလံုး မဂၤလာပါ”

ပို႕စ္ျပန္တင္လို႕ရၿပီဆိုေတာ့ ပို႕စ္ေတြ ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္တင္သြားဖို႕ရွိပါတယ္။ မတင္ျဖစ္ေသးတဲ့ ပို႕စ္ေတြေရာေပါ့။ အားလံုးက သတိတရနဲ႕ လာလည္ၾကလို႕ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိသလို အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မီးေလးကို စိုးရိမ္တႀကီး ေနမေကာင္းဘူးလားလို႕ ေမးတဲ့သူေတြအတြက္ မီးေလးေနေကာင္းပါတယ္။ ေနမေကာင္းတာက Web Browser လို႕ ေျပာရမလိုျဖစ္ေနတယ္... connection ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ error မတက္ဘဲ အဆင္ေျပေျပ ပို႕စ္တင္ႏိုင္ဖို႕ ဆုေတာင္းရင္း.....

အဆိပ္ပင္ ေရေလာင္းၾကသူမ်ား

မီးေလး ရင္ထဲ ခံစားေနရတာ တခုရွိတယ္... ကုိယ့္ကုိယ္ကိုလည္း ေက်နပ္အားရမႈ မရွိဘူး၊ ကိုယ္တဦးတည္း လုပ္ရံုနဲ႕လည္း ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး... ကုိယ္တဦးတည္းသာ လုပ္လို႕ရမယ္ဆိုရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႕လည္း ေတြးမိတယ္... ဒါေၾကာင့္ စာဖတ္သူေတြနဲ႕ မီးေလး ေဆြးေႏြးဖို႕ ဒီပို႕စ္ေလးကို ေရးသားတင္ျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္...

မီးေလး ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့ hardware ေတြ networking ေတြ တက္ျဖစ္ေနေတာ့ ေန႕တိုင္းလို ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္... ေန႕တိုင္းေရာက္ျဖစ္လုိ႕လည္း ဒီအျဖစ္ေတြ ျမင္ေနရတာေပါ့... မီးပြိဳင့္ေတြ၊ ကားမွတ္တိုင္ေတြ၊ လက္ဘက္ရည္ ဆိုင္ေရွ႕ေတြမွာ ကေလးေတြ ေတာင္းရမ္းေနတဲ့ ကိစၥပါ... ၿပီးေတာ့ လူႀကီးေတြ၊ ကေလးတြဲေလာင္းနဲ႕ မိခင္ေတြ၊ ဘုန္းႀကီး၊ သီလရွင္ေတြ စံုလို႕ပါပဲ... ဒါေတြက မျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥေတြပါ... ၿပီးေတာ့ မီးေလး တအားမုန္းတယ္... သူတို႕ ဘ၀ေပးအေျခအေန ဘယ္လိုပင္ ရွိေစကာမူ အားမေလ်ာ့တန္း ရုန္းကန္မွသာ ဒီဘ၀က ကၽြတ္မွာ မဟုတ္လား... ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ မရွိတဲ့ လူငယ္ေတြ ျမင္ရတာ ၀မ္းနည္းစရာပါ....

သူတို႕အရြယ္ ငယ္ပါေသးတယ္... မီးပြိဳင့္မွာ ကားရပ္တာနဲ႕ ထိုင္ရွိခိုးၿပီး ေတာင္းေနတာ အမ်ားဆံုးေတြ႕ရတာက ရန္ကင္းစင္တာ ေစ်းေကြ႕မီးပြိဳင့္နဲ႕ တာေမြ အ၀ိုင္း မီးပြိဳင့္မွာပါ... မီးေလး တခါမွ သူတို႕ကို ပိုက္ဆံ မေပးဘူး... ကိုယ္ေပးလိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံ သူတို႕ကို အဆိပ္ပင္ ေရေလာင္းသလို ျဖစ္လို႕... ေပးတဲ့သူေတြျမင္ရင္ အရမ္းေဒါသ ထြက္တယ္... ရမွန္းသိေတာ့ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူး... ဘယ္သူ႕ဘ၀ အညႊန္႕တံုးလဲ... သူတို႕ ဘ၀ပဲ အညႊန္႕တံုးတာေလ... ေပးတဲ့သူေတြက သူတို႕ေပးလိုက္လို႕ ဘာမွမျဖစ္ဘူး ဆင္းလဲ မဆင္းရဲသြားဘူး... တကယ္တန္း ထိခိုက္နစ္နာသြားတာက သူတို႕ေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္... စိတ္ဓာတ္ ပ်က္စီးသြားရင္ ဘာနဲ႕မွ အစားထိုးလို႕ မရဘူး...

တခါက မီးေလး သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေဖ အျပင္သြားရင္း အဲလိုပဲ မီးပြိဳင့္မွာၾကံဳတယ္... မီးေလး သူငယ္ခ်င္းအေဖက မင္းကို လုပ္ကိုင္စားေသာက္ဖို႕ ရင္းႏွီးေငြေပးမယ္... ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေတာင္းရမ္းေတာ့နဲ႕လို႕ေျပာတယ္ အဲဒီ ေကာင္ေလးက ဘာျပန္ေျပာသြားတယ္မွတ္လဲ... ဒါက ပိုျမတ္တယ္တဲ့ေလ... ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရိုက္ပစ္ဖို႕ေကာင္းလဲ...

တခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း ၾကိဳးစားခ်င္စိတ္ရွိၾကပါတယ္... ေရႊဂံုတိုင္မီးပြိဳင့္နားက ဗစ္တိုးရီးယားေရွ႕ မီးပြိဳင့္မွာ သူတို႕လို အရြယ္ေတြ ဂ်ာနယ္တို႕၊ ကြမ္းယာ၊ ေဆးလိပ္တို႕၊ ပန္းတို႕ ေရာင္းတာ ေတြ႕ဖူးပါတယ္... မီးေလး ျဖစ္ေစခ်င္တာေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ ပထမဆံုး သူတို႕ေတြ ေနထိုင္ဖို႕အတြက္ မိဘမဲ့ေဂဟာေတြ မ်ားမ်ား ရွိသင့္တယ္... ဒီမွာရွိတဲ့ မိဘမဲ့ေဂဟာ အမ်ားစုက ေတာ္ရံုတန္ရံု ၀င္ဖို႕ မလြယ္ဘူးလို႕ သိထားပါတယ္...

မီးေလး စိတ္ကူးယဥ္တာလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့... မီးေလးတို႕ ကိုရီယားကားတကား ၾကည့္ဖူးပါတယ္... အဲဒီ့ကားထဲမွာ အသက္မျပည့္တဲ့ မိဘမဲ့ကေလးေတြ ေတာင္းရမ္းေနတာေတြ႕ရင္ ဖမ္းေခၚသြားၿပီး မိဘမဲ့ ေဂဟာကို ပို႕တယ္... ေဂဟာမွာ စာသင္ေပးတယ္၊ လက္မႈပညာေတြ သင္ေပးတယ္... အသက္ အပိုင္းအျခား တခုေရာက္ေတာ့မွ ေဂဟာက ထြက္ၿပီး ကုိယ့္ဘ၀ကို ရုန္းကန္ၾကတဲ့ ဇာတ္ကို ရိုက္ထားတာ... မီးေလးလည္း ဒီမွာ အဲဒိလိုမ်ိဳးရွိေစခ်င္တယ္... သူတို႕ ခုလိုေတာင္းရမ္း စားေသာက္ေနတာကေလ သူတို႕ ဘ၀ကို တံုးမသြား ေစခ်င္တာ ရင္ထဲက ေစတနာပါ...

ဒီ့ထက္ႀကီးလာရင္ ဘာျဖစ္မလဲ ပညာကမရွိ၊ အလုပ္လုပ္ခ်င္ စိတ္ကလည္း ႏိုး၊ ေနာက္ဆံုးက် ခါးပိုက္ႏႈိက္ေတြ သူခိုးၾကမ္းပိုးေတြ ျဖစ္လာေရာ... မီးေလးေျပာတာ ဟုတ္တယ္ဟုတ္ (ဆရာမႀကီး ၀င္လုပ္တာ... :D) ...

အဲ ကေလးေတြအေၾကာင္းၿပီးေတာ့ ေနာက္တခုက လူႀကီးေတြ ေျခေကာင္းလက္ေကာင္းနဲ႕ ေတာင္းစားေနတာ သူတို႕မို႕ မရွက္တယ္... သူတို႕အစား မီးေလးတို႕ ၾကားကေန ရွက္မိပါတယ္... အျခားႏိုင္ငံသားေတြလည္း ရွိတဲ့အတြက္ ဒီႏိုင္ငံက လူေတြက လုပ္ကိုင္စားေသာက္ခ်င္စိတ္ မရွိၾကဘူးလို႕ ထင္သြားရင္ ကိုယ္ႏိုင္ငံသား ေတြပဲ အထင္ေသးခံရတာ မဟုတ္လား... သူမ်ား ႏိုင္ငံသြားတဲ့အခါ ဘာလူမ်ိဳးလဲ... ျမန္မာလို႔သာ ေျပာလိုက္ ႏွာေခါင္းရႈံ႕ၾကတယ္၊ ႏွိမ္ခ်င္ၾကတယ္...
ံ
သင္တန္းစတက္ခါစက ပန္းဆိုးတန္း မွတ္တိုင္မွာ အေဒၚႀကီးတေယာက္ သူ႕အိတ္ကို ဖြင့္ျပၿပီး ပိုက္ဆံက် ေပ်ာက္သြားလို႕ လမ္းစရိတ္ ၁၀၀ေလာက္ ေပးပါတဲ့... မီးေလးလည္း အဲဒီ့ေနရာက ထြက္သြားလိုက္တယ္... မီးေလးဆီက မရေတာ့ ေနာက္တေယာက္စီ သြားေတာင္းတယ္... ဟုိကလည္း ေပးလိုက္တယ္ဗ်ာ... အဲ ေပးတဲ့ ပိုက္ဆံကိုက် လက္မွာဆြဲထားတဲ့ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ထဲ ထည့္လိုက္ၿပီး ေနာက္တေယာက္ကို သြားေတာင္း ျပန္ေရာ... လူေတြလည္း စီးပြားေရး မေကာင္းတာ အေၾကာင္းျပၿပီး ေတာင္းရမ္းေနၾကရတယ္...

ေနာက္တခုက ဘုန္းႀကီး၊ သီလရွင္ေတြ မီးေလးအထင္ေတာ့ အတုေတြ ေနမွာေပါ့... ပန္းဆိုးတန္း အလယ္ဘေလာက္မွာ ေနာက္ကေန ဒကာမေလးလို႕ လွမ္းေအာ္ေတာ့ မီးေလးလည္း လန္႕သြားၿပီး ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဘုရားေပါ့... ဥပဓိရုပ္ကလည္း ၾကည္ညိဳစရာ ေကာင္းတာကိုး... ဥဳးဇင္း ေရႊတိဂံုဘုရားသြားမလို႕ ဖိနပ္ပ်က္သြားလို႕ တကၠစီငွားသြားခ်င္လို႕ ပိုက္ဆံေလး လွဴပါဆိုၿပီး ဖိနပ္ႀကီးေထာင္ျပတယ္... မီးေလးလည္း ဒြိဟျဖစ္သြားတယ္ သူတကယ္ သံဃာသာဆို မီးေလးအလွဴက ပိုၿပီး ျမင့္ျမတ္တာေပါ့... သံဃာမဟုတ္ဘဲ ဒီလို ေတာင္းရမ္းေနတာဆိုရင္ေတာ့ အဆိပ္ပင္ေတာ့ ေရမေလာင္းခ်င္ဘူးေလ... စဥ္းစားလြန္းလို႕ လူက ေခၽြးေတာင္ ျပန္ေနၿပီ... ေနာက္ဆံုး မထူးဘူးဆိုၿပီး တပည့္ေတာ္ေတာင္ တကၠစီမငွားႏိုင္လို႕ လမ္းေလွ်ာက္ေနရ ပါတယ္ဘုရားလို႕ ေျပာၿပီး ထြက္လာလိုက္တယ္... အဲ ကုိယ္ေတာ္က ေရွ႕ၾကြေတာ္ မမူဘဲ အေနာက္ကေလ လိုက္လာတယ္ဗ်ာ... မီးေလးလည္း ဘယ္ရမလဲ အေျပးခ်န္ပီယံေလ သိတယ္မလား တခ်ိဳးထဲ ေျပးေတာ့တာပဲ...

အဲ ေနာက္တခုက ခ်စ္ခ်စ္ႀကီးနဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္မွာေပါ့ (ဟီး ၾကြားတာ)... မုန္႕ဟင္းခါး စားေနတုန္း သီလရွင္တပါး အလွဴလာခံတယ္... မ်က္စိလွ်င္တဲ့ မီးေလးက အဲ့ဒီဆရာေလး မီးေလးတို႕ ဆိုင္၀င္ကတည္းက ဆိုင္အျပင္ေထာင့္ေလးမွာ ရပ္ေနတာ ေတြ႕လိုက္တယ္... မီးေလး ခ်စ္ခ်စ္ႀကီးက ပိုက္ဆံႏႈိက္တယ္ လက္ျမန္တဲ့ မီးေလးက ေပါင္ကို ဆြဲစိတ္ၿပီး ကန္ေတာ့ဆန္ပါ ဆရာေလးလို႕ ေျပာလိုက္တယ္... အဲေတာ့ ဘာေျပာလဲ ဆိုေတာ့ ေရသန္႕ဗူးေလး ေသာက္ၿပီးရင္ ဗူးခြံေပးပါတဲ့... မီးေလးရဲ႕ အရြဲ႕တိုက္ခ်င္တဲ့ စိတ္က ေပၚလာေရာ... ေအာ္ အားနာပါတယ္ ဆရာေလး ေရမကုန္ေသးလို႕ပါလို႕ ေျပာလုိက္တယ္... အဲဒီ့ဆရာေလး ဘာလုပ္တယ္ မွတ္တုန္း... သူလာတုန္းက မီးေလးတို႕ မုန္႔ဟင္းခါးစားတာ ကုန္ခါနီးေနၿပီေလ အဲေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ေစာင့္ေနတယ္ဗ်ာ... မီးေလး ခ်စ္ခ်စ္ႀကီးကလည္း ေစာင့္ေနမွန္းသိေတာ့ ေရဗူးေတာ့ ထားခဲ့လိုက္ပါတယ္... လွ်ာမရွည္နဲ႕ လာဆိုၿပီး လက္ဆြဲၿပီး ဆိုင္အျပင္ကို ထြက္လာတယ္... သူလည္း မီးေလးအေၾကာင္း သိလို႕ သိပ္မေျပာပါဘူး...

မီးေလးက စိတ္တမ်ိဳး ကိုယ္လွဴခ်င္ရင္ အိတ္ထဲ မက်န္ေတာင္ လွဴပစ္ခ်င္ လွဴပစ္တယ္... အဲလို ေတာင္းေနရင္ စိတ္ထဲမွာ အရမ္း Sensitive ျဖစ္တယ္... ဟုိရက္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မိုးေကာင္းဘုရားပြဲ သြားတယ္... ဘုရားပြဲမွာ ဗူးသီးေၾကာ္(လံုး၀ လံုး၀ မေကာင္းလို႕ ဓာတ္ပံုေတာင္ မရိုက္ခဲ့ဘူး.. :D) ၀င္စားၾကတယ္... ေကာင္ေလး တေယာက္ၿပီး တေယာက္လာေတာင္းတယ္ မီးေလးလည္း ေျဖရတာ ေမာလြန္းလို႕ မသိခ်င္ ေယာငေဆာင္ေနလိုက္တယ္... ေနာက္တေယာက္က ဗိုက္ဆာလို႕ မုန္႕ဖိုးေလးေပးပါလို႕ လာေတာင္းတယ္... တကယ္ဗိုက္ဆာ ေနတာလားလို႕ မီးေလးေမးလိုက္ေတာ့ ေခါင္းညိတ္တယ္... မီးေလးလည္း အေၾကာ္ ပန္းကန္ထဲက အေၾကာ္ ယူၿပီးေပးလိုက္တယ္...

ေခါင္းခါျပတယ္၊ မီးေလးက ဗိုက္ဆာတယ္ဆို စားေလလို႕ ေျပာၿပီး လက္ထဲ အတင္းထုိးေပးလိုက္တယ္... ကုိယ္ေတာ္ေခ်ာက ပုတ္ထုတ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ျပန္ျဖန္႕ထားတယ္... မီးေလးလည္း ေကာင္းရာကေန ဇက ျပလာတယ္... ဒီေလာက္ေတာင္ ျဖစ္လာတာ ဆိုၿပီး နင္ဗိုက္ဆာတယ္ဆိုလို႕ အေၾကာ္ ေကၽြးတယ္... နင္မစားဘူးဆုိေတာ့ ငါလည္း မတတ္ႏုိင္ဘူး ပိုက္ဆံေတာ့ မရွိဘူး ကဲ ေရာ့ဆိုၿပီး တစ္ရႈးဗူးထဲက တစ္ရႈးျဖတ္ၿပီး လက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္တယ္... သူက အတင္းခါခ်တယ္ ငါေတာ့ နင့္ေပးစရာ ပိုက္ဆံမရွိဘူးလို႕ ေျပာလိုက္တယ္... အဲဒါ အတင္းပဲ ထိုင္ကန္ေတာ့ပါေလေရာ... မီးေလးလည္း ရင္ထဲကို အရမ္းဆို႕သြားတယ္...

မီးေလး လုပ္ရပ္ လြန္သြားတယ္ ဆိုတာသိလိုက္တယ္... မီးေလးလည္း ပိုက္ဆံရွင္းၿပီး ေျပးထြက္လာခဲ့တယ္... အရမ္းလည္း ေနာင္တရမိတယ္... အခ်ိန္ေတြသာ ျပန္ဆြဲလို႕ရရင္ တစ္ရႈးေပးမိမွာ မဟုတ္ဘူးလို႕ ေတြးမိတယ္... မီးေလးလုပ္ရပ္က သူ႕ကို ေလွာင္သလို ျဖစ္သြားတာကိုး... ရင္ထဲမွာ ေ၀ဒနာတခ်ိဳ႕ ရုတ္တရက္ ေရာက္လာတယ္... ငါသာ တေန႕ သူ႕ေနရာမ်ိဳး ေရာက္လိမ့္မယ္လို႕ မေျပာႏိုင္ဘူး... အဲလို ေရာက္သြားတဲ့ အခါက်ရင္ ငါေရာ သူ႕လိုမ်ိဳး ၾကံဳခ်င္ႀကံဳရလိမ့္မယ္... ဒါကို ဘယ္သူမွ တတ္အပ္မေျပာႏိုင္ဘူး... ငါခုလုပ္မိတဲ့ လုပ္ရပ္အတြက္ တေန႕ ျပန္ခံရလိမ့္မွာပါလားလို႕လည္း ေတြးမိရင္း အဲဒီေန႕က ျပန္သာ ျပန္လာတယ္ ရင္ထဲမွာ မေကာင္းဘူး အဲ့ဒီညကလည္း မိုးသာလင္းသြားတယ္ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး...

မီးေလးလည္း စိတ္ညစ္ေနတဲ့ၾကားက အားတင္းၿပီး သူဒီျဖစ္ရပ္ကို စဥ္းစားတိုင္း ရွက္ၿပီး သမာအာဇီ၀နဲ႕ အသက္ေမြး ၀မ္းေၾကာင္းျပဳၿပီး တေန႕ ခ်မ္းသာရမယ္ဆိုၿပီး ႀကိဳးစားခ်င္တဲ့စိတ္ေလး ျဖစ္ေပၚလာပါေစလို႕ ဆုေတာင္းမိတယ္... မီးေလးလည္း အဲဒီေန႕က စၿပီး ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ ေတာင္းစားတဲ့ လူေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လို႕ ကိုယ့္မွာ ဘယ္လိုပဲ Sensitive ရွိေနေန မၾကားသလိုေနၿပီး ေရွာင္ရင္သာ ေရွာင္သြားမယ္ ထိုအျပဳအမူမ်ိဳး ေနာက္ထပ္လုပ္မိမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး... မီးေလး ခုေရးေနရင္ေတာင္ ရင္ထဲမွာ အလိုလို ၀မ္းနည္းေနမိတယ္...

ၿပီးေတာ့ ေတာင္းစားတဲ့သူေတြကိုလည္း အျမန္ဆံုး ပေပ်ာက္ေစခ်င္တယ္... သူတို႕ေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ သာယာလွပဖို႕ သူတို႕အတြက္ ေႏြးေထြးတဲ့အိမ္ဆိုတာ ရွိသင့္တယ္... သူတို႕ေတြ အလုပ္လုပ္မွ စားရတယ္္ဆိုတာ နားလည္သြားရင္ အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာမွာပါ... သူတို႕ေတြမွာေရာ သူတို႕ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာ မရွိဘူးလား၊ အနာဂတ္ဆိုတာေရာ ... သူတို႔ေတြ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္ရွိလာေအာင္ အလြယ္ရတဲ့နည္း မလိုက္ေအာင္ မီးေလးတို႔ေတြ ႀကိဳးစားၾကရမွာပါ... တခ်ိဳ႕ေတြက ရွက္ၾကတယ္ သူတို႕ကို လာေတာင္းရင္ မေပးလိုက္ရင္ လူအထင္ေသးခံရမွာ စိုးတဲ့အတြက္ လြယ္လင့္တကူ ထုတ္ေပးလိုက္ၾကတယ္... အမွန္ေတာ့ သူတို႕ေပးလိုက္တာ အဆိပ္ေတြ ဆိုတာ သူတို႕ ကုိယ္တိုင္ မသိၾကဘူး... ဒါေၾကာင့္ အဆိပ္ပင္ ေရမေလာင္းၾကပါနဲ႕လို႕ တိုက္တြန္းရင္း....

အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ....

Christmas Wallpapers

MERRY CHRISTMAS !!!!!!

ခရစၥမတ္ ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ Christmas wallpaper ေလးေတြ လွတာနဲ႕ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္...
သူငယ္ခ်င္းတို႕ အားလံုးလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ ခရစၥမတ္ေလး ျဖစ္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းရင္း....

အေနာက္ရပ္က ထြက္တဲ့ေန... ဇာတ္သိမ္း

ျပာလဲ့ ကၽြန္မတို႕ အိမ္က ျပန္သြားၿပီး ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနေတာ့ ျပာလဲ့ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမကို လာကန္ေတာ့ၿပီး သူမ နယ္ျပန္ေတာ့မယ္ ဆိုတာလာၿပီး ႏႈတ္ဆက္သြားတယ္... အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း ျပာလဲ့နဲ႕ ကၽြန္မ မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့တာ ေလးငါးလေလာက္ ၾကာသြားတယ္... သူမ သတင္းလည္း မၾကားရဘူး... ေနာက္ငါးလေလာက္ေနေတာ့ ကၽြန္မဆီ လာခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ဖုန္းဆက္လာတယ္...
“ဆည္းဆာဆီ ျပာလဲ့ လာခ်င္တယ္...”
“လာခဲ့ေလ ျပာလဲ့... ဒါနဲ႕ ျပာလဲ့ ေသြးထပ္စစ္ျဖစ္လား...”
“စစ္ျဖစ္တယ္ ဆည္းဆာ... ေဆာရီးပဲ ျပာလဲ့ မေျပာျဖစ္လိုက္တာ ျပာလဲ့တို႕ ျမစ္ႀကီးနားမွာပဲ စစ္လိုက္တယ္... အေျဖကေတာ့ Negative ဆည္းဆာ.. ျပာလဲ့ အဲ့ဒီအေျဖရေတာ့ အရမ္း၀မ္းသာသြားတယ္... ၿပီးေတာ့ ဆည္းဆာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္...”
“Congratulation ျပာလဲ့... ကိုယ္မင္းအတြက္ အရမ္း၀မ္းသာတာပဲကြာ... ဒါနဲ႕ မင္းကိုယ့္ဆီ လာခ်င္တယ္ ဆိုတာက....”
“ဒီလို ဆည္းဆာရဲ႕... ျပာလဲ့ အေမွာင္ထုထဲ ေရာက္ေနခ်ိန္မွာ ဆည္းဆာက အလင္းေရာင္ေလး ေပးခဲ့တယ္... အဲဒီ့အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ျပာလဲ့ရဲ႕ ဘ၀က ေတာက္ပလာခဲ့ရတယ္... ”
“ကဲပါ.. ေဒၚျပာလဲ့ အဲေလာက္ အမႊန္းတင္စရာမလုိဘူး ကိုယ္ဘာကူညီရမလဲ ေျပာ...”
“ျပာလဲ့ခ်စ္သူ ေခၚလာခ်င္တယ္... ၿပီးေတာ့ ဆည္းဆာနဲ႕ေပးေတြ႕ခ်င္တယ္...”
“ျပာလဲ့ ဆိုလိုတာက...”
“ဟုတ္တယ္ ဆည္းဆာ.. ျပာလဲ့ သူ႕ကို ေသြးစစ္ဖို႕ တိုက္တြန္းတိုင္း သူအၿမဲ ခါးခါးသီးသီးျငင္းတယ္... ဒါေၾကာင့္ ျပာလဲ့ေခၚ လာခ်င္တယ္ ေျပာတာ...”
“ေအးေလ ကိုယ္ႀကိဳးစားေပးပါ့မယ္...”
“ျပာလဲ့ ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ ဆည္းဆာဆီ ဆက္သြယ္လိုက္မယ္...”
“ေအး...ေအး... ေရာက္ရင္သာ ကိုယ့္ဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္...”

ျပာလဲ့နဲ႕ ဖုန္းေျပာၿပီး တပတ္ေလာက္အၾကာမွာ ျပာလဲ့ အိမ္ကုိေရာက္ခ်လာတယ္...
“ဆည္းဆာ... ျပာလဲ့ သူ႕ကို တည္းခိုခန္းမွာ ထားခဲ့ၿပီး ဆည္းဆာဆီ လာခဲ့တာ...”
“ျပာလဲ့ ကိုယ့္ကို သူနဲ႔ေတြ႕ဖို႕ စီစဥ္ေပးေလ... ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ သူနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္ထဲလည္း ေတြ႕ခ်င္တယ္...”
“ဒီလိုလုပ္ မနက္ျဖန္ ျပာလဲ့ သူနဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာလို႕ ရတဲ့ ဆိုင္ ေခၚလာခဲ့မယ္... ဆည္းဆာနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးၿပီး ျပာလဲ့ အေၾကာင္းတခုခုရွာၿပီး ထြက္သြားလိုက္မယ္... ဘယ္လိုလဲ ေကာင္းလား...”
“အင္း... ေကာင္းသားပဲ... မနက္ျဖန္ ကုိယ္ရံုးက ေန႕တ၀က္ဆင္းရမွာ ဆိုေတာ့ ကိုယ္တုိ႔ ၁နာရီပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ ေတြ႕တာေပါ့...”
“ေအး...ဒါဆို ျပာလဲ့ သြားလိုက္ဦးမယ္... ေတာ္ၾကာ ထြက္လာတာၾကာလို႕ ေဒါသပံု ထေနဦးမယ္...”
“ေအး...ေအး”

ျပာယာခတ္ၿပီး ျပန္သြားတဲ့ ျပာလဲ့ကို ၾကည့္ၿပီး ေတာ္ေတာ္လည္း တရားရမိပါတယ္... သူ႕ခဗ်ာလည္း ၀ဋ္ပဲ... အခ်စ္ကေပးတဲ့ ခ်စ္ဒုကၡေတြေပါ့...

ေနာက္တေန႕ ရံုးဆင္းခ်ိန္မွာ ျပာလဲ့နဲ႕ သူ႕ေကာင္ေလး ရံုးေရွ႕မွာ လာေစာင့္ေနတယ္ေလ...
“ေဟး...ဆည္းဆာ ျပာလဲ့ဒီမွာ...”
“ဘယ္တုန္းက ေရာက္ေနၾကတာလဲ...”
“ခုပဲ... ဒါနဲ႕ ဆည္းဆာ ဒါက ျပာလဲ့နဲ႕ မၾကာခင္ လက္ထပ္ေတာ့မယ္ သတိုးသားေလာင္း ေအာင္ခ်မ္းသာတဲ့... ကုိခ်မ္း ဒါက ျပာလဲ့ေျပာေျပာေနတဲ့ ျပာလဲ့အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း ေႏြဆည္းဆာတဲ့...”
“ဟုတ္ကဲ့... နာမည္ၾကားဖူးေနတာေတာ့ ၾကာၿပီ ခုလိုေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ဗ်ာ...”
“ဆည္းဆာလည္း ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္... ျပာလဲ့က ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ဆိုးေၾကာင္း ေျပာထားတယ္ထင္ပါ့...”
“မေျပာရပါဘူး ဆည္းဆာရယ္...”
“ဟုတ္ပါတယ္ ျပာလဲ့ေျပာျပတာ အကုန္အေၾကာင္းခ်ည္းပါပဲ...”
“ကဲပါ အဲေလာက္ ၀ိုင္းေျမွာက္ မေနၾကပါနဲ႕ေတာ့ ဆည္းဆာပဲ ဒကာခံပါမယ့္...”
“ဟာ... ဒါဆို အ၀တီးလိုက္မွာေနာ္... ေတာ္ၾကာၾကမွ ေဒၚဆည္းဆာ ထိုင္ငိုေနမယ္...”
“ဒီေလာက္လည္း မမြဲေသးပါဘူး ျပာလဲ့ရယ္... စိတ္က်ေကၽြးမယ္ ဆိုင္၀မွာေလ...”
“ဟား...ဟား...”
“ကဲ လာသြားၾကစို႕...”

ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္က အၾကံနဲ႕ဆိုေတာ့ လူရွင္ၿပီး အခန္းရတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ကို ေရြးလိုက္တယ္...
“ကဲ... စားခ်င္တာမွာ အားမနာနဲ႕ ျပာလဲ့ရွင္းမယ္...”
“စိတ္ခ်... အစားေဟ့ဆို ဆည္းဆာတို႕ ေနာက္မက်ေစရဘူး...”
“ယံုတယ္...ယံုတယ္... ဒါေၾကာင့္ ဒီခႏၶာကိုယ္က ဒီထက္ကို မက်ဘူး...”

ကၽြန္မတို႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စားေသာက္ၾက၊ စကားေတြ ေျပာၾကနဲ႕ တကၠသိုလ္တက္တုန္းက အခ်ိန္ေတြ ျပန္ေရာက္သြား သိလုိပါပဲ... ခဏၾကာေတာ့ ျပာလဲ့က ေျမပေဒသာကၽြန္းမွာ အပင္သြား၀ယ္ခ်င္လို႕ ဆိုၿပီး ထြက္သြားတယ္... အပင္ ၀ယ္ခ်င္တယ္ ဆိုတာကလည္း သူ႕ေကာင္ေလးက အပင္၀ယ္ရတာ စိတ္မ၀င္စားတာေၾကာင့္ ဘယ္အခ်ိန္ ၀ယ္၀ယ္ လိုက္သြား ေလ့မရွိဘူးတဲ့ေလ... ဒါေၾကာင့္ သူအပင္သြား၀ယ္တုန္း ကၽြန္မနဲ႕ စကားေျပာႏုိင္ေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တယ္ေလ...

ျပာလဲ့ဘက္ကေတာ့ တာ၀န္ေက်သြားၿပီ... ကၽြန္မဘယ္က စေျပာရမလဲဆိုတာ စကားစရွာေနမိတယ္... ေကာင္ဆယ္လင္း ခန္းထဲကို ၀င္လာတဲ့ ကလိုင္းရင့္နဲ႕ စကားေျပာတာဆို ကၽြန္မ စေျပာျဖစ္တာ ၾကာၿပီ... ခုက အဲလိုမဟုတ္... သူ႕ကို ဘယ္လို စကားစရမွန္း မသိလို႕ ကၽြန္မ လက္ေတြမွာ ေခၽြးေစးေတြေတာင္ ျပန္လာတယ္... ေနာက္ဆံုး ၾကာပါတယ္ မထူးေတာ့ဘူး ဆိိုၿပီး စကားစ စလိုက္တယ္...
“ကိုေအာင္ခ်မ္းသာ”
“ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပာလဲ့ ကိုခ်မ္းလို႔ ေခၚႏိုင္ပါတယ္ ဆည္းဆာ...”
“ဟုတ္ကဲ့... ကိုေအာင္ခ်မ္း အဲေလ ကိုခ်မ္း”

ကၽြန္မစားပြဲေပၚမွာ ရွိတဲ့ ေရခြက္ကို ယူၿပီး ေသာက္လိုက္တယ္... ၿပီးေတာ့ စကားျပန္ဆက္လိုက္တယ္...
“ကိုခ်မ္း... ကၽြန္မက HIV/AIDS ေကာင္ဆယ္လင္း သင္တန္းေအာင္ျမင္ထားတဲ့သူ တဦးဆိုတာ သိလားဟင္...”
“အင္း... ျပာလဲ့ ေျပာလို႔ သိထားပါတယ္...”
“ဒါဆို ကၽြန္မ ကိုခ်မ္းနဲ႕ စကားနဲနဲေျပာခ်င္တယ္...”
“ေျပာေလ ရပါတယ္...”
“ကိုခ်မ္းက ကၽြန္မထက္ ငယ္မယ္ထင္တယ္...”
“ျပာလဲ့နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ၂ႏွစ္ကြာတယ္...”
“ဒါဆို ေမာင္ေလးပဲေပါ့... ဆည္းဆာ ခုကိုခ်မ္းနဲ႕ ေျပာခ်င္တာက ကိုခ်မ္း အမ်ိဳးသမီးတဦးနဲ႕ ... ဟို တမ်ိဳးေတာ့ မထင္ေစခ်င္ဘူး ကိုခ်မ္း... ကၽြန္မက ကိုခ်မ္းနဲ႕ ျပာလဲ့ကို ကူညီခ်င္ရံုသက္သက္ပါ... ကၽြန္မေၾကာင့္ ကိုခ်မ္းနဲ႕ ျပာလဲ့တို႕ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးလည္း အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစရပါဘူးလုိ႕ ကၽြန္မ ဂတိေပးပါတယ္... ၿပီးေတာ့လည္း ကိုခ်မ္းက ကၽြန္မကို ျပာလဲ့ သူငယ္ခ်င္းလို မဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္အစ္မရင္းတေယာက္လို ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္း ေျပာေစခ်င္တယ္ကြယ္... ကိုခ်မ္းေျပာလိုက္လို႕ ခုကိုခ်မ္းနဲ႕ ကၽြန္မေျပာေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေတြကို ျပာလဲ့ မေျပာနဲ႕ တျခား ဘယ္သူမွ မသိေစရပါဘူး... ဒါေၾကာင့္ စိတ္ခ်လက္ခ်လည္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္...”

သူ ေခတၱစဥ္းစားေနတယ္... ကၽြန္မကို သူေျပာသင့္လား၊ မေျပာသင့္လား၊ စဥ္းစားေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕... သူ႕ပံုစံ ၾကည့္ရတာ အေတာ္ေလး စိတ္ဖိစီးမႈဒဏ္ခံ ေနရတယ္လို႕ ကၽြန္မ ခံစားမိတယ္...
“ကၽြန္မကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္ ေမာင္ေလး... ျပာလဲ့ဆီကေန မ အထုိက္အေလ်ာက္ သိထားပါတယ္... ဘာမွ ရွက္စရာလည္း မလိုဘူး... တို႕ ေမာင္ႏွမခ်င္းေတြပဲ... ေမာင္ေလးသာ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ဘာမွမေျပာရင္ ဘယ္သူမွ သိလာနိုင္စရာ မရွိဘူး... မဆိုလိုတာက မဘက္ကေတာ့ လံုး၀ မေပါက္ ၾကားႏိုင္ဘူး...”
ကၽြန္မသူ႕ကို ကိုယ့္ေမာင္ရင္း တေယာက္လို သေဘာထားေၾကာင္း ျပလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႕မ်က္၀န္းမွာ အလင္းတန္းတခု လွ်ပ္ေျပးသြားတာ ကၽြန္မေတြ႕လိုက္တယ္...
“ကၽြန္ေတာ္ မကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာပါ့မယ္... နားနဲ႕မနာ ဖ၀ါးနဲ႔သာနာ ေပးပါ...”
“ရတယ္ ေမာင္ေလး ကိစၥမရွိဘူး... ေမာင္ေလး ေျပာျပမွ မက ဘယ္လို ကူညီလုိ႔ရမယ္ဆိုတာ သိမွာေလ...”
“ကၽြန္ေတာ္ မိန္းမပ်က္တဦးနဲ႕ အတူတူေနခဲ့ဖူးပါတယ္... အဲဒီအမ်ိဳးသမီးမွာ HIV ပိုးရွိတယ္လို႕ ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ရတယ္... ျပာလဲ့နဲ႕ ျပာလဲ့မိဘေတြ၊ ကၽြန္ေတာ့္ မိဘေတြက ဒီအေၾကာင္းေတြ မသိဘဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို လက္ထပ္ဖို႕ ေျပာေနၾကပါၿပီ... ခုရန္ကုန္က ျပန္ရင္ မဂၤလာရက္ သတ္မွတ္က်ေတာ့ မွာပါ... တတ္ႏိုင္သေလာက္ အခ်ိန္ေတြ ဆြဲေပမယ့္ ခုေတာ့ ဆြဲလို႕ ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး... ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျပာလဲ့ကို ခ်စ္တယ္... သူ႕ကို ဒီေရာဂါႀကီးကို မေပးခဲ့ခ်င္ဘူး... ကၽြန္ေတာ္က ေသေန႕ကို ေစာင့္ေနတဲ့ လူပါ... ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို လက္မထပ္ႏိုင္ဘူး...”
“ေမာင္ေလး ဆိုလိုတာက ေမာင္ေလးမွာ ေရာဂါပိုးရွိေနၿပီလို႕ ဆိုလိုတာလား...”
သူ ကၽြန္မကို ေခါင္းညိတ္ျပတယ္... သူ႕မ်က္၀န္းမွာလည္း မိုးစက္ေတြ တြဲလြဲခိုလ်က္...
“ေမာင္ေလး ေသြးေရာ စစ္ၿပီးၿပီလား...”
“ဟုတ္ကဲ့... ကၽြန္ေတာ္ ေသြးစစ္ၿပီးပါၿပီ...”
“ဒါနဲ႔ မတခုေလာက္ ေမးပါရေစ... ေမာင္ေလး လိင္ဆက္ဆံတုန္းက ကြန္ဒံုးမသံုးဘူးလား...”
“ဟုတ္... မသံုးခဲ့ဘူး...”
“ဘာလို႕ မသံုးတာလဲ... သံုးရမွာ မသိလို႕လား... ဒါမွမဟုတ္ သိရဲ႕နဲ႕ မသံုးတာလား...”
“သံုးရမွာေတာ့ သိပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ဟိုေလ...”
“အိုေက... မသိၿပီ... ေမာင္ေလးမွာ ဒီေရာဂါပိုး ရွိတာနဲ႕ မိန္းမယူလို႕ မရဘူးလို႕ ဘာလို႕ထင္ေနရတာလဲ...”
“ကန္ေတာ့ေနာ္ မ... လိင္ဆက္ဆံရာကေန တဆင့္ ကူးႏိုင္တယ္လို႕ သိထားလို႕ပါ...”
“ဒီေလာက္ သိထားရင္ကို ရေနပါၿပီ... ဒီေရာဂါပိုးက အတူေန၊ အတူစား၊ အတူ၀တ္၊ အတူအိပ္လို႕ ကူးႏိုင္တဲ့ ေရာဂါ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာေရာ ေမာင္ေလး သိလား...”
“ဟုတ္ကဲ့... သိပါတယ္...”
“အင္း... HIVပိုး ကူးစက္ခံရတာနဲ႕ မေသႏုိင္ေသးပါဘူး... အိပ္ေရး ၀၀အိပ္မယ္... သန္႕ရွင္းလတ္ဆတ္တဲ့ အစားအစာေတြ၊ အာဟာရျပည့္၀တဲ့ အစားအစာေတြ စားမယ္... ေဆးလိပ္၊ အရက္ေသစာ ေသာက္စားျခင္း၊ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲျခင္းေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး၊ ကိုယ့္က်န္းမာေရးကို ဂရုျပဳေစာင့္ေရွာက္ သြားမယ္ဆုိရင္ လူ႕သက္တမ္းေစ့ ေနနိုင္ပါတယ္... ေနာက္တခုက မင္းနဲ႔ ျပာလဲ့တို႕ လက္ထပ္ၾကမယ္... အဲ မင္းမိန္းမကုိ မကူးႏိုင္ေအာင္ လိင္ဆက္ဆံတဲ့အခါ ကြန္ဒံုးကို စနစ္တက်သံုးမယ္ဆိုရင္ မင္း... ကူးပါဆိုတာေတာင္ မကူးႏိုင္ဘူး... ကြန္ဒံုး သံုးသင့္တယ္ ဆိုတာလည္း မင္းသိေနတာပဲ... ဒါေပမဲ့ ကေလးေတာ့ မယူသင့္ဘူးေနာ္...”
“အဲလို တကယ္လုပ္လို႕ရလား မ...”
“မင္း တို႕ ေျပာတာေတြ လုပ္ႀကံေျပာတယ္ ထင္လို႕လား...”
“ဟို မထင္ပါဘူး... ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္မထားတာေတြ ၾကားရလို႕ပါ...”
“ေမာင္ေလးက ဘာေတြ ေမွ်ာ္လင့္ထားလို႕လဲ...”
“မကို ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားပါတယ္ဗ်ာ... ကၽြန္ေတာ္ထင္တာက ျပာလဲ့နဲ႕ ေ၀းေ၀းက ေရွာင္ေပးဖို႕ ေျပာမယ္ ထင္ခဲ့တာ...”
“ဟင္း...ဟင္း မက ဘာလို႕ ေျပာရမွာလဲ... သူမ်ားအိမ္ေထာင္ေရးကို မတို႕ေၾကာင့္ ဘယ္ေတာ့မွ အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစဘူးလို႕ ေျပာထားၿပီးၿပီပဲ... ေမာင္ေလးကို လုပ္လို႕ရတာေတြ ေျပာျပတာ က်န္တာက မင္းကိုယ္တိုင္ ဆံုးျဖတ္ရမဲ့ အပိုင္းေလ...”
“ဒါဆို ကၽြန္ေတာ့္မွာ အသက္ရွင္ဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိတာေပါ့ေနာ္...”
“ဒါေပါ့... ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္ဓာတ္မက်ဘဲ... သာမာန္လူတေယာက္လို အလုပ္ေတြကိုလည္း အရင္လို ပံုမွန္အတိုင္း လုပ္ႏိုင္တယ္... ခုဆို တို႔ႏိုင္ငံမွာတင္ ေရာဂါရွိရဲ႕နဲ႕ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနၾကတဲ့ လူေတြ ေနရာတိုင္းမွာ ေတြ႕နိုင္တယ္ေလ... ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကို ေရာဂါရွိတဲ့ သူလို႕ မထင္ရေအာင္ က်န္းမာၾကတယ္... သူ႕တို႕ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း စိတ္ပ်က္ အားငယ္ေနတာမ်ိဳး မရွိၾကဘူး...”
“ကၽြန္ေတာ္ အျမင္မွန္ရပါၿပီ မ... ျပာလဲ့ကို လက္ထပ္မယ္... ၿပီးေတာ့ ကြန္ဒံုးသံုးျဖစ္ေအာင္ သံုးမယ္... ၿပီးေတာ့ အရင္လို ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ျပန္လုပ္မယ္... မကို ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္... မကို ကန္ေတာ့ပါရေစ...”
“အို... ရပါတယ္... မကန္ေတာ့ပါနဲ႕... ဒါ မတို႕ လုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္ပဲေလ... မေၾကာင့္ မင္းတို႕ဘ၀ေလး လွပမယ္ ဆိုရင္ပဲ မ၀မ္းသာလွပါၿပီ...”
“အဲလိုလည္း ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ... မေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ကို ျပန္ရွာေတြ႕ခဲ့တယ္... ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ေသၿပီလို႕ ထင္ထားၿပီးမွ ေန အေနာက္အရပ္က ထြက္လာသလို ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ျပန္လည္ ေတာက္ပဖို႕ အခြင့္အေရးေတြ ရခဲ့တယ္...”
“အဲဒီ့အတြက္ မကို ဂတိတခုေတာ့ ေပးေစခ်င္တယ္...”
“မ ဘာဂတိလိုခ်င္လည္း ေျပာပါမ ကၽြန္ေတာ္ေပးပါ့မယ္...”
“သိပ္ခက္ခက္ခဲခဲေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး... ျပာလဲ့ကို သားမွတ္မွတ္၊ မယားမွတ္မွတ္ ေပါင္းပါမယ္လို႔ေပါ့...”
“ကၽြန္ေတာ္ အေလးအနက္ထားၿပီး ဂတိေပးပါတယ္... ကၽြန္ေတာ္ မိုက္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ... ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့မွ မမိုက္ေတာ့ပါဘူး...”

“ေဒါက္...ေဒါက္”
“ေအး... ၀င္လာခဲ့”
“ျပာလဲ့ ေရာက္လာၿပီလား...”
“အင္း... အပင္ဆိုင္ေတြကလည္း ေစ်းအရမ္းႀကီးတာပဲကြာ...”
“ဒါနဲ႕... ဘာမွ မ၀ယ္ခဲ့ဘူး ဆိုပါေတာ့...”
“ဟီး”
“ကဲ ဒါဆိုလည္း ျပန္ၾကရေအာင္...”
ပိုက္ဆံရွင္းၿပီး စားေသာက္ဆိုင္ အျပင္ဘက္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္... ျပာလဲ့က ကၽြန္မနား တိုးတိုးေလးကပ္ၿပီး
“ဘာတဲ့လဲ ဆည္းဆာ... သူေသြးစစ္မယ္တဲ့လား... သူ႕မွာ ေရာဂါပိုးရွိတယ္တဲ့လား...”
“မင္းသိခ်င္ ကိုယ္တိုင္ေမးၾကည့္ေပါ့ကြာ...”
“ကဲ ကိုခ်မ္းေရာ ျပာလဲ့ေရာ ကိုယ္တို႕ ဒီမွာ လမ္းခြဲၾကတာေပါ့...”
“လိုက္ပို႕ေပးမယ္ေလ မ...”
“ေနပါေစေတာ့ကြယ္... လမ္းက ေတာင္တလမ္း၊ ေျမာက္တလမ္း ျဖစ္ေနေတာ့... ကိုခ်မ္းနဲ႕ျပာလဲ့ မဂၤလာေဆာင္ရင္ တို႕ကို ဖိတ္ဖို႕ မေမ့နဲ႕ေနာ္... မင္းတို႕အတြက္ ဘ၀နဲ႕ ဆႏၵထပ္တူက်ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစလို႕ ကိုယ္ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္...”
“ကၽြန္ေတာ္တို႕ မဂၤလာေဆာင္ရင္ လာျဖစ္ေအာင္ လာရမယ္ေနာ္...”
“လာႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ့မယ္... ကဲ... မင္းတုိ႕လည္း သြားၾကေတာ့... ကိုယ္သြားၿပီေနာ္ ျပာလဲ့”
“အင္း... ျပာလဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ ဆည္းဆာေက်းဇူးမေမ့ပါဘူး...”
“မလိုပါဘူးကြာ... သြားၿပီ...”
အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ၀မ္းနည္းျခင္းေတြ၊ အိပ္မက္ဆိုးေတြ အားလံုး အေ၀းမွာ က်န္ခဲ့ပါၿပီ.... စေတြ႕တုန္းကလို မဟုတ္ဘဲ မ်က္နွာ ၾကည္ၾကည္လင္လင္နဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လက္ခ်င္းယွက္လို႕ အေ၀းကို တျဖည္းျဖည္း ေရႊ႕လ်ားသြားတဲ့ သူတိို႕ရဲ႕ ပံုရိပ္ကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မ အတိိုင္းမသိ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိပါတယ္... သူတို႕လိုပဲ ခ်စ္တဲ့ သူတိုင္း ေသာကကင္းေ၀းႏိုင္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းရင္း......

ၿပီးပါၿပီ...

World AIDS Day ကို ဤေဆာင္းပါးမွ တဆင့္ ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္... အားငယ္သူကို အားေပးရင္း ေဖးမမယ့္ လက္ေတြ ကမ္းလင့္လို႕ ေနပါတယ္... HIV ပိုး ကူးစက္ခံေနရတဲ့ ေ၀ဒနာရွင္မ်ားအတြက္ မီးေလးတို႕ အားလံုး တြဲကူဖို႕ အဆင္သင့္ ရွိေနၾကမွာပါ... စိတ္ဓာတ္မက်ၾကပါနဲ႔.... လွဲေနသူကို ထူေပးမဲ့ ေစတနာ့ ၀န္ထမ္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးလိုအပ္ပါတယ္... ကိုယ့္နီးစပ္ရာ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့ ေ၀ဒနာရွင္ေတြကို ႏိုင္သေလာက္ေလး ၀ိုင္း၀န္းကူညီၾကပါလို႕ တိုက္တြန္းရင္း သင္ၾကားျပသေပးခဲ့ေသာ ဆရာမ ေဒါက္တာ ေဒၚေအးျမတ္လြင္ႏွင့္ တကြ MSIM မွ သက္ဆုိင္ရာ တာ၀န္ရွိသူမ်ား အားလံုးႏွင့္ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ရွိ ပါေၾကာင္း...

အိမ္သစ္တက္ပြဲ

မီးေလး အိမ္ေျပာင္းတာ မုန္႕လာစားတဲ့ ကုိိကို၊ မမ၊ ေမာင္၊ ညီမေလးမ်ားအတြက္ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ား ျပင္ဆင္ေပးဖို႕ ေအာ္ဒါမွာရတာေပါ့... အဲ ေအာ္ဒါမွာၿပီးျပန္ေတာ့လဲ ရန္ကုန္မွာက မီးက အလွည့္က်ပ်က္တာဆိုေတာ့ မီးပ်က္ခ်ိန္ သံုးမရျပန္ဘူး... ကဲ ခု မီးပ်က္ခံနီးေလး မွာထားတာေတြ လာပို႕ၿပီမို႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ သံုးေဆာင္ႏိုင္ၾကပါပီရွင္....

ဒါေလးက ဗဟန္္းသံုးလမ္းအ၀ိုင္းထိပ္က Signature restaurant က စကၤာပူစတိုင္ ေခါက္ဆြဲ၊ ၾကာဇံေၾကာ္ပါရွင့္... ေခါက္ဆြဲ၊ ၾကာဇံေၾကာ္ကို ၀က္သားနဲ႕ ေရာေၾကာ္ထားၿပီး အျပင္က ဘဲဥေၾကာ္လို႕ ေဘးမွာ ၾတိဂံပံုစံေလး ပံုေဖာ္ထားၿပီး အလယ္မွာ ပုဇြန္၊ ကင္းမႈိနဲ႕ ျပင္ဆင္ထားပါတယ္... ၿမိန္ရည္ရွက္ရည္ သံုးေဆာင္ၾကပါေနာ္...


ဒီတမ်ိဳးကလည္း Signature က ၾကက္ေၾကာ္ပါ...


စားရတာ အီသြားရင္ ေသာက္ဖို႕ သံပုရာရည္...


ေကာ္ေကာ္ေသာက္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ ေကာ္ေကာ္လည္း သံုးေဆာင္သြားၾကပါဦးရွင့္...

အခ်ိန္ေပးၿပီး လာေပးၾကလို႕ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...